Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

ΟΜΟΛΟΓΙΑ: Αυτοι ειναι οι δεκα προδοτες πατριαρχες και αρχιεπισκοποι (συνενοχοι ειναι και οι ακολουθουντες αυτους επισκοποι), που τολμησαν το πρωτοφανες ανοσιοκακουργημα να καταγκρεμισουν, τα εδω και δυο χιλιαδες χρονια καθορισθεντα απο τον ΘΕΟ, ΟΡΙΑ της ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ του ΧΡΙΣΤΟΥ και εθεσαν δικα τους Αιρετικα και Οικουμενιστικα ορια, με κεντρο τους παναθλιους εαυτους τους. Ηδη αρχισαν με πρωτη την διωξι του π. Παναγιωτη Μυτριτσακη οι αποφασιστικες βαρβαρες εκκαθαρισεις των διαμαρτυρομενων κληρικων και λαϊκων, που δεν εγιναν επιορκοι και δεν αρνηθηκαν την Ορθοδοξη Πιστι.


         2017
Ετος των Ιεροκανονικων Αποτειχισεων, Ομολογιας, Μαρτυριου και Διωγμων, χαριν της Ορθοδοξου Πιστεως. Ναι, ετσι μπηκαμε στο νέο ετος. Ξεκινησε με την διωξι του Ομολογητου πρεσβυτερου πατρος Παναγιωτη Μυτριτσακη και μαλιστα της λεβεντισας Κρητης. Από εκει που δεν το περιμεναμε. Από εκει που αναδιδονταν μεχρι χθες ....οσμη θανατου. Και διωκεται οχι ενας αγαμος, ενας ελευθερος από τα εγκοσμια βαρη κληρικος, αλλα ενας λεβεντης εγγαμος κληρικος, γιατι δεν αντεξε άλλο την ασεβεια της Εκκλησιαστικοποιησης των Αιρεσεων και της ταυτισης τους με την Αγια Εκκλησια του Χριστου. Αρνειται να αποκαλη τις Αιρεσεις,… Εκκλησια του Χριστου και αριστα ποιει. Αρνειται να συμπραξη στο μεγαλυτερο και ακαθαρτοτερο ανοσιουργημα των σημερινων παρδαλων ρασοφορων, που ξεπουλησαν τα πρωτοτοκια αντι πινακιου φακης και πολύ καλως ποιει. Κατασκευασαν ένα μορφωμα βρωμιας και ασχημιας που σαν αυτή δεν ειναι άλλη. Αυτό, το Πολυτιμοτερο αγαθο που εδωσε ο Θεος στους ανθρωπους, οι κληρικοι αυτοι, το ερριψαν εις τους χοιρους και το αποπατησαν και το καταβρωμισαν και το καταβαραθρωσαν. Ηρθε η εποχη για να εφαρμοσθη κατά γραμμα το Γραφικον: ΠΑΝΤΕΣ οι θελοντες ευσεβως ζειν διωχθησονται.  Ιδου νυν καιρος ευπροσδεκτος, ιδου νυν ημερα σωτηριας.  Το να διωκεσαι για την Πιστι του Θεανθρωπου Κυριου Ιησου Χριστου, για την οποια εχυσε το Τιμιο Αιμα Του, δεν υπαρχει μεγαλυτερη τιμη και πλουσιοτερο κερδος  και ενδοξοτερος στεφανος της νυν ζωης και της μελλουσης. Οποιος θα με ομολογηση εναντι των ανθρωπων, θα ομολογησω αυτον και εγω, εναντι του Πατρος μου του εν τοις Ουρανοις. Οποιος θα με αρνηθη εναντι των ανθρωπων, αρνησομαι καγω αυτόν εναντι του Πατρος μου του εν τοις Ουρανοις.
Ιδου λοιπον διανοιγεται μπροστα μας ένα σταδιο αρετων. Οσοι πιστοι προσελθετε.
Στη συνεχεια δημοσιευεουμε το δευτερο τμημα του Απολογητικου υπομνηματπος του π. Παναγιωτη Μυτριτσακη.


AΠΟΛΟΓΗΤΙΚΟ ΥΠΟΜΝΗΜΑ 
του ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΥ 
πατρος Παναγιωτη Μυτριτσακη

 ==========================

           


ΟΜΟΛΟΓΙΑ: Αυτοι ειναι οι δεκα προδοτες πατριαρχες και αρχιεπισκοποι (συνενοχοι ειναι και οι ακολουθουντες αυτους επισκοποι), που τολμησαν το πρωτοφανες ανοσιοκακουργημα να καταγκρεμισουν, τα εδω και δυο χιλιαδες χρονια καθορισθεντα απο τον ΘΕΟ, ΟΡΙΑ της ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ του ΧΡΙΣΤΟΥ και εθεσαν δικα τους Αιρετικα και Οικουμενιστικα ορια, με κεντρο τους παναθλιους εαυτους τους.
Ηδη αρχισαν με πρωτη την διωξι του π. Παναγιωτη Μυτριτσακη οι αποφασιστικες βαρβαρες εκκαθαρισεις των διαμαρτυρομενων κληρικων και λαϊκων, που δεν εγιναν επιορκοι και δεν αρνηθηκαν την Ορθοδοξη Πιστι.
 


                        2ον τμημα 
Δ. ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΤΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΗΣ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑΣ ΤΟΥ ΣΧΕΤΙΚΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΟΥ



Ως προς τη με αριθ. πρωτ. 30/21-12-2016 αναφορά του πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Τζομπανάκη

            Οι αναφερόμενες από τον π. Γεώργιο Τζομπανάκη τέσσερις συναντήσεις με εμένα (μόνον τρεις από τις οποίες πραγματοποιήθηκαν) έγιναν με ξαφνικές επισκέψεις στο σπίτι μου, χωρίς να προηγείται τηλέφωνο ειδοποίησης. Ως προς την τέταρτη συνάντηση που δεν έγινε, βρισκόμουν έξω από τα Χανιά για προσωπικές δουλειές και πάλι πριν πάνε στο σπίτι μου δεν με ενημέρωσαν τηλεφωνικά γι’ αυτήν τη συνάντηση την οποία επιζητούσαν.

            Η έκφραση την οποία αποδίδει σε μένα ο αναφέρων «Δεν αναγνωρίζω την εκκλησία ούτε τον Σεβασμιώτατο, δεν βρίσκω Χριστό και ανάπαυση», δεν είναι δική μου, δεν την είπα.

            Στη φράση την οποία μου αποδίδει ο αναφέρων «νοιώθω ήδη καλύτερα που είμαι μακριά», εννοώ από αυτά τα στενόχωρα γεγονότα και τα πρόσωπα που τα δημιουργούν, κληρικούς ή λαϊκούς. Δεν εννοούσα μακριά από την Εκκλησία.

            Η φράση την οποία μου αποδίδει ο αναφέρων «δεν εκτελώ τα καθήκοντά μου» δεν είναι δική μου, δεν την είπα.

            Η φράση την οποία μου αποδίδει ο αναφέρων «προσχωρήσω σε άλλη εκκλησία» δεν είναι δική μου, δεν την είπα.

            Στην ερώτησή (εννοεί προτροπή) του αναφέροντα να γυρίσω στη δουλειά μου και να μη αφήσω τον Διάβολο να μου πάρει τη δουλειά μου, η αναπαραγόμενη από αυτόν απάντησή μου ότι «νοιώθω καλύτερα» είναι ελλιπής, διότι συμπληρωνόταν από τη φράση «νοιώθω καλύτερα γιατί εγώ έγινα παπάς πρώτα για τον Χριστό και μετά για όλα τα άλλα και για το ότι δεν πρόδωσα τον Χριστό».



Ως προς Έκθεση – Αναφορά με αριθ. πρωτ.  2562/20-12-2016 του Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου, Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Περάκη

            Ο π. Γεώργιος Περάκης ισχυρίζεται ΨΕΥΔΩΣ ότι εξέφρασα μηδενιστική αντίληψη για το πρόσωπο του Μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου (με την ανωτέρω έννοια) στις συναντήσεις στη Μητρόπολη. Είπα σε αυτές τις συναντήσεις μόνον ότι παύω το μνημόσυνό του, εφόσον εκείνος δεν παύσει να αποδέχεται τις κακόδοξες αποφάσεις της Ψευδο-συνόδου του Κολυμβαρίου.

            Η αντίρρηση της Ορθόδοξης συνειδήσεώς μου στην Ψευδο-σύνοδο του Κολυμβαρίου ήταν αυθόρμητη, προφανώς υπό την επήρεια του Αγίου Πνεύματος, διότι ό,τι καλό οφείλεται μόνο στον Άγιο Τριαδικό Θεό, ενώ ο απολογούμενος ιερέας είμαι ο έσχατος των ιερέων και των αμαρτωλών. Στη συνέχεια ενημερώθηκα λεπτομερώς γι’ αυτήν την Ψευδο-σύνοδο από το internet και από τις διάφορες γνώμες που διατυπώθηκαν γι’ αυτήν, διείδα ποιά είναι η Ορθόδοξη και αληθής και εδραιώθηκα. Μέχρι τότε πάλευα με τον Θεό και τη συνείδησή μου μόνος, διότι τον Φεβρουάριο του 2016 κοιμήθηκε ο πνευματικός μου π. Γεώργιος Χιωτάκης.

            Τον π. Σάββα Λαυριώτη τον γνώρισα πολύ αργότερα, δηλαδή 2-3 εβδομάδες μετά την κατάθεση της ως άνω από 1-5-2016 επιστολής μου προς τη Μητρόπολη, από την οποία αποδεικνύεται ότι είχα ήδη πάρει την απόφασή μου για παύση μνημοσύνου του Μητροπολίτη (με την ανωτέρω έννοια). Ο π. Σάββας ούτε με γνώριζε ούτε με εμπιστευόταν. Αντιθέτως, ήταν εκείνος ο οποίος με έπεισε να καθυστερήσω την παύση μνημοσύνου του Μητροπολίτη (με την ανωτέρω έννοια) μέχρι να αποφανθεί η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, ενώ εγώ ήμουν έτοιμος να παύσω το μνημόσυνο αμέσως με την κατάθεση της εν λόγω επιστολής μου.



Ως προς την Έκθεση – Αναφορά του Πρωτοσυγκέλου, Αρχιμανδρίτη Δαμασκηνού Λιονάκη

            Όλα όσα γράφει ο Πρωτοσύγκελος ισχύουν υπό έναν όρο, δηλαδή όταν ο Επίσκοπος ορθοτομεί τον Λόγον της Αληθείας, δηλαδή δεν ακολουθεί αίρεση ή αιρέσεις, πράγμα το οποίο εν προκειμένω δεν ισχύει, κατά τα ανωτέρω και κατωτέρω αναφερόμενα.





Ε. ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΤΕΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΩΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ ΤΙΣ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΜΕ ΤΙΤΛΟ «ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΛΟΙΠΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΚΟΣΜΟ» ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΩΣ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΟΙ ΕΝ ΛΟΓΩ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΨΕΥΔΟ-ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ



            Στην Επιστολή του με αριθ. 2, στην παρ. 10, ο μαθητής του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, μοναχός Ιωσήφ Καλόθετος γράφει ότι αν κάποιος αντείπει ότι, όχι, δεν πρέπει να παύσουμε το μνημόσυνο (του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη Καλέκα) πριν αποφασίσει κάποια Σύνοδος (δηλ. «προ συνοδικής διαγνώμης), τότε ας ακούσει αυτό που ορίζουν οι Κανόνες της Εκκλησίας, που περιέχουν «και ο κοινωνών ακοινωνήτω». Αυτοί οι Κανόνες είναι οι εξής: Κανόνας 2 Αντιοχείας και Κανόνας 33 Λαοδικείας, στους Ράλλη – Ποτλή, Σύνταγμα Θείων και Ιερών Κανόνων, τομ. 3, Αθήναι 1853, σελ. 126 και 198. Επίσης, Κανόνες 45 και 46 των Αγίων Αποστόλων, στους Ράλλη – Ποτλή, ο.π., τομ. 2, σελ. 60-61. Σημειωτέον ότι ο μοναχός Ιωσήφ Καλόθετος έγραφε τούτο, δηλ. το 1344,, και το εφάρμοζε ήδη τόσο αυτός όσο και ο διδάσκαλός του, τότε Αγιορείτης ιερομόναχος, Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (ο οποίος καθαιρέθηκε και αφορίστηκε από τη Μείζονα Ενδημούσα Σύνοδο Κωνσταντινουπόλεως το 1344, με τη συμμετοχή των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων), ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης Καλέκας ήταν κανονικός Πατριάρχης και δεν είχε ακόμη καθαιρεθεί, δεδομένου ότι καθαιρέθηκε από τη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως το 1347.

            Συνεχίζοντας ο μοναχός Ιωσήφ Καλόθετος γράφει, στην ίδια παράγραφο 10, ότι εκείνος που επιμένει να προσκαλέσει και να εισαγάγει στην Εκκλησία τον αιρετικό τον οποίο η Εκκλησία έχει συνοδικώς και εγγράφως καταδικάσει και αποκηρύξει ως κακόδοξο, και ενόσω αυτός παραμένει στην κακοδοξία και στην αθεϊα του, εκείνος που θα κοινωνήσει με τον κακόδοξο, αποδεικνύει και πιστοποιεί ότι συμφωνεί ως προς τον φρόνημα κατά πάντα με τον αιρετικό. Τούτο θεμελιώνει ο μοναχός Ιωσήφ Καλόθετος στους εξής Κανόνες:  Κανόνες 1 και 4 Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου, και Κανόνας  17 Πενθέκτης Οικουμενικής, στους Ράλλη – Ποτλή, ο.π., τομ. 2, σελ. 192-198 και 343. Κανόνες 12 και 33 των Αγίων Αποστόλων, στους Ράλλη – Ποτλή, ο.π., τομ. 1, σελ. 15-16  Και τούτο ο μοναχός Ιωσήφ Καλόθετος αναφέρει για τον λατινόφρονα Ακίνδυνο και τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη Καλέκα. Τα κακόδοξα φρονήματα του πρώτου αποδέχεται πλέον και ο δεύτερος, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης Καλέκας, ο οποίος τότε διεύθυνε το «μέγα σκάφος της Εκκλησίας». Και όσα δόγματα της Εκκλησίας, τα οποία αποδέχονται οι Άγιοι, ο Ακίνδυνος έχει απαρνηθεί, τα ίδια έχει απαρνηθεί και ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης Καλέκας. Εκείνα που ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης Καλέκας αποδεχόταν, ήταν οι κακοδοξίες των λατινοφρόνων Βαρλαάμ και Ακινδύνου. Άρα ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης Καλέκας κοινωνούσε με ακοινώνητο. Μάλιστα ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης Καλέκας είχε φθάσει στο σημείο να ισχυρίζεται ότι απειθείς στην Εκκλησία δεν είναι εκείνοι που κακοδοξούν, αλλά εκείνοι που δεν δέχονται τις κακοδοξίες τους.

            Καταλήγοντας ο μοναχός Ιωσήφ Καλόθετος γράφει  ότι, επειδή έτσι έχουν τα πράγματα, πρέπει να ζητάμε από τον Θεό να μας δώσει πηγές δακρύων για να κλαύσουμε το «σύντριμμα της Εκκλησίας», αφού όχι μόνο τα μέλη της εναντιώνονται το ένα στο άλλο, αλλά και διότι υπάρχει καινοτομία της Πίστεως, και όχι μόνο μία – δύο αιρέσεις, αλλά πολλές.

Το πρωτότυπο κείμενο των παραγράφων 9-11 της Επιστολής αριθ. 2 του μοναχού Ιωσήφ Καλοθέτου, μαθητή του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά έχει ως εξής:

«Και αύθις αξιώ παρ’ υμών μαθείν ταληθές. Πότερον μετά το απορραγήναι και εξωσθήναι του λοιπού σώματος της Εκκλησίας Άρειον ή τινα κατ’ εκείνον άλλον ούτως έχοντα νοσήματος και φρονήματος αμεταμέλου και παγίως εστώτα εν τη αυτού κακοδοξία, είτα των προϊσταμένων και υπερηγορούντων της ευσεβείας, ει επεχείρησέ τις λαβών τούτον εισενέγκαι τη Εκκλησία Χριστού και τοις ευσεβέσι συγκαταλέξαι, τι αν εγένετο; Και Κύριλλος ο θείος πολλά μεν υπερηγορήσας της αληθείας, δριμύς δ’ αντιπνεύσας τω Νεστορίω, πότερον μετά το απορρήξαι και αποκήρυκτον τούτον ποιήσαι του των πιστών καταλόγου, είτα ει τούτον τη Εκκλησία συνεισήγεν ούτως έχοντα αιρέσεως και τοις πιστοίς εγκατέλεξεν, ουκ αν έτισε και αυτός τας αυτάς εκείνω δίκας και ευθύνας, ουκ αν συνεξώσθη αυτώ και αυτός; Ει δ’ εκείνα μεν εκείνως, πώς δ’ ουχ ούτω ταύτα ούτως έχοντα κατ’ εκείνα; Ει δ’ εκείνοι μεν εξώσθησαν αν καταλεγέντες τη πονηρά φατρία, πώς δ’ ουχ ούτω και ούτως άρπαγμα γενόμενος τοις κακοδόξοις και πάντα τρόπον εκείνοις συνηγορών και προμαχών; Και ει μεν αποκοπτέον εκείνους της των ευσεβών κοινωνίας, τί μη και τούτον κατ’ εκείνους έχοντα; Ει δε τυραννίδι και απειλή, αποκοπτέον ημάς αυτούς της εκείνου κοινωνίας.

            10. Ει δε τις προτείνει το ουδαμώς χρήναι «προ συνοδικής διαγνώσεως» τούτο ποιήσαι, ακουέτω και το «ο κοινωνών ακοινωνήτω (Κανόνας 2 Αντιοχείας και Κανόνας 33 Λαοδικείας, στους Ράλλη – Ποτλή, Σύνταγμα Θείων και Ιερών Κανόνων, τομ. 3, Αθήναι 1853, σελ. 126 και 198. Επίσης, Κανόνες 45 και 46 των Αγίων Αποστόλων, στους Ράλλη – Ποτλή, ο.π., τομ. 2, σελ. 60-61) και ότι τον συνοδικώς και εγγράφως αποκηρυχθέντα της Εκκλησίας ως κακόδοξον τούτον συναγαγών τη Εκκλησία έτι κακώς και αθέως διακείμενον σύμφρονα αυτώ τα πάντα ποιείται (Κανόνες 1 και 4 Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου, και Κανόνας  17 Πενθέκτης Οικουμενικής, στους Ράλλη – Ποτλή, ο.π., τομ. 2, σελ. 192-198 και 343. Κανόνες 12 και 33 των Αγίων Αποστόλων, στους Ράλλη – Ποτλή, ο.π., τομ. 1, σελ. 15-16). Και ά μεν ο προ βραχέος εκκήρυκτος στέργει, ταύτα και ο τούτου πρόμαχος, ο της Εκκλησίας το μέγα σκάφος ιθύνων, μάλλον δε κατεάξας, όσον επ’ αυτώ. Ά δε εκείνος ο παραπλήξ αποσκορακίζει, ταύτα και ούτος. Αποσκορακίζει (ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης Καλέκας) δε τα τοις Αγίοις πρεσβευόμενα δόγματα, αντέχεται δε «όλη χειρί» των υπ’ αυτού και του εκ Καλαβρίας αναπλασθέντων, και τους μη ταύτα πρεσβεύοντας απειθείς φησιν είναι της Εκκλησίας. Και ταύτα και ημείς υπ’ αυτών κωμωδούμεθα, ότι μη στέργομεν τα καινοφανή τούτων και βλάσφημα δόγματα.

            11. Τούτων ούτως εχόντων, τίς νουν έχων και σωφρονών ουκ αν αιτήσειε πηγάς δακρύων, ίνα κλαύση νυκτός και ημέρας το σύντριμμα της Εκκλησίας; Νυν γαρ ου σωμάτων σφαγαί, αλλά ψυχών αυτών, ου δια το ελλιπές μόνον  των εντολών και το κατεξανίστασθαι αλλήλων τα μέλη, αλλά και δια την καινοτομίαν της πίστεως, ήν ο παράφρων πάλαι μεν ωδίνας, νυν δ’ επιφόρου επειλημμένος καιρού απέτεκεν , ουχί μίαν και δύο ή τρεις των αιρέσεων, αλλά πλείστας όσας, άσπερ αυτός μεν εξήνεγκεν, ο της Εκκλησίας δ’ εγκεχειρισμένος τους οίακας (δηλαδή ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης Καλέκας) εζωοποίησε και εις φως προήγαγεν (Δ. Τσάμη, Ιωσήφ Καλοθέτου Συγγράμματα, εκδ. Κέντρου Βυζαντινών Ερευνών, Θεσσαλονίκη 1980, σελ. 374-375).

            Εν συμπεράσματι:

1 - Ό,τι ίσχυε τότε για τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη Καλέκα ισχύει σήμερα, mutatis mutandis (με τις ανάλογες προσαρμογές), για τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και τους λοιπούς εννέα (9) Προκαθημένους, οι οποίοι ψήφισαν τις κατωτέρω αναλυόμενες αιρετικές αποφάσεις και μάλιστα την παναιρετική δογματική απόφαση με τίτλο «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», και ειδικότερα για τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως ο οποίος προέβη σε δημόσιους λόγους και δημόσιες πράξεις, οι οποίες εισάγουν καινοτομίες στην Ορθόδοξη Πίστη πριν την Ψευδο-σύνοδο της Κρήτης (δηλ. που αποδομούν την Ορθόδοξη Συνοδική και Πατερική Θεολογία και που ταυτόχρονα διακηρύσσουν εκκλησιολογική αίρεση, κατά τα κατωτέρω αναλυόμενα), και οι οποίες είναι τεκμηριωμένες στην έκδοση των Αγιορειτών Πατέρων με τίτλο «Άγιο Όρος – Διαχρονική μαρτυρία στους αγώνες υπέρ της Πίστεως», Άγιον Όρος 2014, την οποία έκδοση επικαλούμαι και προσάγω.

2 - Ό,τι ίσχυε τότε για τους λατινόφρονες Βαρλαάμ και Ακίνδυνο, ισχύει σήμερα, mutatis mutandis (με τις ανάλογες προσαρμογές), 1) για τις συνοδικώς κατεγνωσμένες αιρέσεις των Μονοφυσιτών, των Παπικών, των Παλαιοκαθολικών, των Αγγλικανών, των Προτεσταντών και λοιπών αιρετικών ομάδων, οι οποίες αναγνωρίστηκαν ως «Εκκλησίες» από την παναιρετική δογματική απόφαση με τίτλο «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» του Συνεδρίου της Αποστασίας της Κρήτης με το σόφισμα «Η Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνωρίζει την ιστορική ύπαρξη των άλλων χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών», καθώς και 2) για τις συνοδικώς κατεγνωσμένες αιρετικές προτεσταντικές ομάδες που είναι μέλη του Παγκοσμίου Συμβουλίου «Εκκλησιών», και για τον συνοδικώς κατεγνωσμένο Παπισμό που είναι παρατηρητής του ίδιου Παγκοσμίου Συμβουλίου «Εκκλησιών», το οποίο Παγκόσμιο Συμβούλιο επίσης αναγνωρίζεται εκκλησιολογικά, κατά τα κατωτέρω αναλυόμενα, από την ως άνω παναιρετική δογματική απόφαση με τίτλο «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» του αυτού Συνεδρίου της Αποστασίας της Κρήτης, με αποτέλεσμα α) να αποδομείται πλήρως η Προφητική, Αποστολική, Συνοδική και Πατερική Θεολογία με τη δογματική νομιμοποίηση όλων των ήδη συνοδικώς κατεγνωσμένων αιρέσεων και β) να εισάγεται ψευδο-συνοδικώς από το Συνέδριο της Αποστασίας της Κρήτης παραβίαση του εκκλησιολογικού  δόγματος της Εκκλησίας και ειδικότερα των εξής άρθρων του Συμβόλου της Πίστεως Νικαίας – Κωνσταντινουπόλεως: 1) «Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν  Εκκλησίαν» και 2) «Ομολογών έν  βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών».


            Για το ότι η λεγόμενη «Αγία και Μεγάλη Σύνοδος» δεν είναι ορθόδοξη σύνοδος, αλλά Συνέδριο της Αποστασίας της Κρήτης, αποδέχομαι, υιοθετώ και ενσωματώνω στη νομική και κανονική μου επιχειρηματολογία του παρόντος Απολογητικού μου Υπομνήματος τις εξής τρεις (3) μελέτες του κ. Κυριάκου Κυριαζόπουλου, Καθηγητή (επ.), Δικηγόρου παρ’ Αρείω Πάγω και Θεολόγου, με τίτλους:

1Η ΜΕΛΕΤΗ – ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ «ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ Ή ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ» ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ – Περίληψη κανονικο-δογματικής μελέτης

2Η ΜΕΛΕΤΗ – ΜΕΛΕΤΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΧΑΝΙΩΝ ΤΩΝ ΔΕΚΑ (10) ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΩΝ «ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ» [ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΝ ΜΟΝΟΝ ΤΟ ΕΝΑ ΤΡΙΤΟ (1/3) ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΙΣΗΓΑΓΕ «ΣΥΝΟΔΙΚΩΣ» ΤΗΝ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ (Ή ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΥ – GNOSIS, Ή ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΎ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΤΩΝ ΔΕΚΑ (10) ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΩΝ «ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ», ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΝ, ΩΣ ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΟ, ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ – Ο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΣ ΕΙΣΗΧΘΗ «ΣΥΝΟΔΙΚΩΣ» (ΔΗΛ. ΔΕΣΜΕΥΤΙΚΩΣ) ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΕΚΑ (10) ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΕΣ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ, ΚΑΘΟΤΙ ΠΕΡΙ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ Ο ΛΟΓΟΣ

3Η ΜΕΛΕΤΗ – ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΕΓΟΜΕΝΕΣ «ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΕΣ  Ή ΗΜΙ-ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ» ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ Ή ΑΠΛΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ;



………………………………………………



ΣΤ. ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ, ΟΤΑΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ Η ΠΙΣΤΗ, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΙΩΠΑ ΚΑΝΕΝΑΣ



            Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης γράφει ότι, είναι εντολή του Κυρίου, όταν κινδυνεύει η πίστη από την αίρεση, τότε δεν πρέπει να σιωπά κανένας, ως εξής:

            «Εντολή γαρ Κυρίου μη σιωπάν εν καιρώ κινδυνευούσης πίστεως. Λάλει γαρ, φησί, και μη σιώπα. Και, εάν υποοστέλληται, ουκ ευδοκεί η ψυχή μου εν αυτώ. Και, εάν ούτοι σιωπήσωσιν, οι λίθοι κεκράξονται. Ώστε ότε περί πίστεως ο λόγος, ουκ έστιν ειπείν, εγώ τίς ειμι; Ιερεύς; Αλλ’ ουδαμού. Άρχων; Και ουδ’ ούτως. Στρατιώτης; Και πού; Γεωργός; Και ουδ’ αυτό τούτο. Πένης, μόνον την εφήμερον τροφήν ποριζόμενος. Ουδείς μοι λόγος και φροντίς περί του προκειμένου. Ουά, οι λίθοι κράζουσι, και συ σιωπηλός και άφροντις;   Η αναίσθητος φύσις θεόν επακήκοεν, και αυτός λαιλαπιστής; Ό μη εμψύχωται, μηδέ εν κριτηρίω λελογοθέτηται, δεδοικός οιονεί το πρόσταγμα φωνοβολεί. Και συ ο μέλλων ευθύνεσθαι υπό Θεού εν καιρώ ετάσεως, και περί αργού ρήματος, καν επαίτης εί, διδόναι λόγον. Λέγεις αλογών, τίς μοι εν τούτο φροντίς; Ταύτα, ώ δέσποτα, φησίν ο Παύλος, μετεσχημάτισα εις εμαυτόν και Απολλώ δι’ υμάς, ίνα εν ημίν μάθητε το μη υπέρ ό γέγραπται φρονείν. Ώστε και αυτός ο πένης πάσης απολογίας εστέρηται εν ημέρα κρίσεως, μη τανύν λαλών ως κριθησόμενος και δια τούτο μόνον. Μη ότι γε τις των εφεξής καθ’ υπεροχήν, μέχρις αυτού του το διάδημα περικειμένου, ώ και ανυπέρβλητον το κρίμα. Δυνατοί γαρ δυνατώς ετασθήσονται, φησίν. Και, κρίσις απότομος εν τοις υπερέχουσιν» (Επιστολή 425, Παντολέοντι Λογοθέτη, Φατούρος, σελ. 595. P.G. 99, 1321Β).



……………………………………………………..



Ζ. ΜΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΤΟΝ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ ΙΕΡΕΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑΣ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ ΚΥΔΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΟΡΩΝΟΥ ΝΑ ΜΕ ΔΙΚΑΣΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΩΣ ΑΝΩ ΥΠ’ ΑΡΙΘ. ΠΡΩΤ. 2479/13-12-2016 ΑΝΑΦΟΡΑ, ΠΛΗΝ ΟΜΩΣ ΠΑΡΙΣΤΑΜΑΙ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΕΝ ΛΟΓΩ ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΟΜΟΛΟΓΗΣΩ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ Ή ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΥ Ή ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΣΗΧΘΗ ΨΕΥΔΟ-ΣΥΝΟΔΙΚΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ. ΣΥΝΕΠΩΣ, ΥΠΟΒΑΛΛΩ ΕΝΣΤΑΣΗ ΕΛΛΕΙΨΕΩΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑΣ ΤΟΣΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΑΝΑΚΡΙΤΗ ΙΕΡΕΑ ΠΟΥ ΔΙΟΡΙΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΥΔΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΟΡΩΝΟΥ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΕΝΑΝΤΊΟΝ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΥΔΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΟΡΩΝΟΥ (ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΩΤΕΡΩ ΕΝΝΟΙΑ), ΔΙΟΤΙ Ο ΕΝ ΛΟΓΩ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ, ΣΤΗΝ ΩΣ ΑΝΩ ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ (ΣΕΛ. 3), ΟΜΟΛΟΓΕΙ ΕΠΙ ΛΕΞΕΙ: «ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ ΕΙΣ ΚΟΛΥΜΒΑΡΙ ΤΗΝ ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΙ ΠΛΗΡΩΣ», ΚΑΙ, ΩΣ ΕΚ ΤΟΥΤΟΥ, ΕΧΕΙ ΔΙΑΠΡΑΞΕΙ ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΠΟΙΝΙΚΟ ΑΔΙΚΗΜΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΤΟΝ ΜΗΝΥΩ ΚΑΝΟΝΙΚΩΣ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΑΡΜΟΔΙΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΑΠΟ ΤΩΡΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΚΑΣΤΕΙ ΟΤΑΝ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΘΑ ΕΧΕΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΣΥΝΟΔΙΚΟΥΣ ΔΙΚΑΣΤΕΣ, ΕΝΩ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 72 ΝΟΜΟΥ 4149/1961 (ΟΠΩΣ ΙΣΧΥΕΙ), ΣΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 1 ΝΟΜΟΥ 5383/1932, ΙΣΧΥΕΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ  Ή ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΥ Ή ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΣΗΧΘΗ ΨΕΥΔΟ-ΣΥΝΟΔΙΚΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ



            Δεν αναγνωρίζω τη δικαστική δικαιοδοσία του Επισκοπικού Δικαστηρίου της Μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου να με δικάσει με τις κατηγορίες που περιέχονται στην ως άνω υπ’ αριθ. πρωτ. 2479/13-13-2016 αναφορά του Μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου (με την ανωτέρω έννοια). Πλην όμως παρίσταμαι ενώπιον του εν λόγω Επισκοπικού Δικαστηρίου μόνο για να ομολογήσω την Ορθόδοξη Πίστη εναντίον των αιρετικών αποφάσεων της Ψευδο-συνόδου της Κρήτης και μάλιστα της παναιρετικής δογματικής απόφασης «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», με την οποία εισήχθη ψευδο-συνοδικώς η Παναίρεση του Οικουμενισμού ή Γνωστικισμού ή  Θρησκευτικού Συγκρητισμού.

Κατόπιν τούτου, υποβάλλω ΕΝΣΤΑΣΗ ΕΛΛΕΙΨΕΩΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑΣ, 1) εναντίον του ανακριτή ιερέα π. Ευτυχίου Πετράκη που διορίστηκε από τον Μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου, και 2) εναντίον του Μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου (με την ανωτέρω έννοια) και των μελών του Επισκοπικού Δικαστηρίου της Μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου, σύμφωνα με το άρθρο 72 Νόμου 4149/1961, σε συνδυασμό με το άρθρο 1 του Νόμου 5383/1932, το οποίο ισχύει μόνο για τους Ορθόδοξους κληρικούς (Ορθόδοξους μητροπολίτες και Ορθόδοξους κατηγορούμενους ιερείς) και όχι για τους κληρικούς (Μητροπολίτες και λοιπούς κληρικούς) που αποδέχονται την Παναίρεση του Οικουμενισμού ή Γνωστικισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού.

Σημειωτέον ότι η εν λόγω Παναίρεση εισήχθη ψευδο-συνοδικώς από το Συνέδριο της Αποστασίας της Κρήτης και είναι ήδη κατεγνωσμένη:

α) από τους Αποστόλους και ενδεικτικά τον Απόστολο Ιωάννη (Α΄ Καθολική Επιστολή του , Αποκάλυψη κλπ.) και τον Απόστολο Παύλο (Επιστολές του προς Κολασσαείς, προς Τιμόθεο Α΄ και Β΄, προς Τίτο κλπ.),

β) από τις Οικουμενικές Συνόδους και ενδεικτικά την Β΄ Οικουμενική Σύνοδο (Κανόνας 7, ο οποίος, μεταξύ άλλων, συγκαταλέγει μεταξύ των αιρέσεων τους Γνωστικούς Μοντανιστές), την Ε΄ Οικουμενική Σύνοδο [η οποία καταδίκασε το δόγμα του Γνωστικού Απελλή, μαθητή του Γνωστικού Μαρκίωνα (κατά τον οποίο «όθεν και έφασκε μη δειν όλως εξετάζειν τον λόγον, αλλ’ έκαστον, ως πεπίστευκε, διαμένειν. Σωθήσεσθαι γαρ τους επί τον εσταυρωμένον ηλπικότας απεφαίνετο, μόνον εάν εν έργοις αγαθοίς ευρίσκωνται», δηλ. «γι’ αυτό έλεγε ότι δεν είναι καθόλου ανάγκη να εξετάζουμε τους λόγους, αλλά καθένας να παραμείνει στις πεποιθήσεις του. Διότι ισχυριζόταν ότι θα σωθούν οι ελπίζοντες στον εσταυρωμένο, μόνον αν βρεθούν πράττοντας αγαθά έργα», βλ. Ευσεβίου Καισαρείας, Εκκλησιαστική Ιστορία, Βιβλίο Ε΄, κεφάλαιο 13, στίχος 5) μαζί με τους Μαρκιωνιστές (βλ. Μελετίου Καλαμαρά, Η Πέμπτη Οικουμενική Σύνοδος, Κεφάλαια δογματικά, ΙΒ΄ Κεφάλαιον, Αθήναι 1985, σελ. 592-593)], την ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδο (Κανόνας 95, ο οποίος, μεταξύ άλλων, συγκαταλέγει στους αιρετικούς τους Γνωστικούς Μανιχαίους, Ουαλεντιανούς, Μαρκιωνιστές),

γ) από τους Πατέρες της Εκκλησίας και ενδεικτικά τον Άγιο Ειρηναίο Λουγδούνου (στο έργο του με τίτλο «Έλεγχος και Ανατροπή της Ψευδωνύμου Γνώσεως»), τον Άγιο Ιππόλυτο Ρώμης (στο έργο του με τίτλο «Κατά πασών των αιρέσεων έλεγχος», P.G., τομ. 16, ΙΙΙ, σελ. 3017-3454),

 Μέγα Φώτιο (στο έργο του με τίτλο «Διήγησις περί της Μανιχαίων Αναβλαστήσεως», Λόγοι 4, ΕΠΕ, Μ. Φώτιος, τομ. 4, σελ. 10-337)

Διότι ο Μητροπολίτης Κυδωνίας και Αποκορώνου (με την ανωτέρω έννοια):

 Α. Στην ως άνω αναφορά του (σελ. 3), ομολογεί επί λέξει: «Την Σύνοδο εις Κολυμβάρι την αποδέχομαι πλήρως».

Β. Ως μέλος της Επαρχιακής Συνόδου της Ημι-αυτόνομης της Κρήτης, αποδέχθηκε πλήρως τόσο τα προσυνοδικά κείμενα της Σύναξης των Προκαθημένων των Αυτοκέφαλων στο Σαμπεζύ, όσο και τις ψευδο-συνοδικές αποφάσεις του Συνεδρίου της Αποστασίας της Κρήτης, με τα εξής έγγραφα:

1 – ανακοινωθέν της Επαρχιακής Συνόδου της Κρήτης, σε έκτακτη συνεδρία, της 3-2-2016,

2 – ανακοινωθέν της Επαρχιακής Συνόδου της Κρήτης της 7-4-2-16,

3 – εγκύκλιος της Επαρχιακής Συνόδου της Κρήτης, με αριθ. πρωτ. 309/18-4-2016,

4 – ανακοινωθέν της Επαρχιακής Συνόδου της Κρήτης της 12-5-2016,

5 – ενημερωτικό φυλλάδιο της Επαρχιακής Συνόδου της Κρήτης με τίτλο «Η εν Κρήτη Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας».

            Γ. Ως Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Κυδωνίας και Αποκορώνου διοργάνωσε, για την προβολή της, εσπερίδα για τη λεγόμενη «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο» της 27-5-2016, με τρεις ομιλητές αποδεχόμενους τα προσυνοδικά κείμενα αυτής (https://www.imka.gr/esperida-gia-tin-agia-ke-megali-synodo/).

               Κατόπιν των ανωτέρω, ο Μητροπολίτης Κυδωνίας και Απορώνου (με την ανωτέρω έννοια) θεωρώ ότι έχει διαπράξει το εκκλησιαστικό ποινικό αδίκημα της αιρέσεως, η οποία τιμωρείται με καθαίρεση (Κανόνες 45, 46 και 64 Αγίων Αποστόλων, Κανόνας 1 Β΄ Οικουμενικής Συνόδου, Κανόνας 2 Αντιοχείας, Κανόνες 32 και 33 Λαοδικείας, Κανόνες 1, 5 και 20 Μεγάλου Βασιλείου, σε συνδυασμό με τον Κανόνα 2 Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου).

Αντιθέτως, ο υπογράφων το παρόν Απολογητικό Υπόμνημα Ιερέας, για να παραμένω στην Εκκλησία των Αποστόλων αρνούμενος ρητά να αποδεχθώ τις ως άνω αιρετικές αποφάσεις του Συνεδρίου Αποστασίας της Κρήτης, και μάλιστα την παναιρετική δογματική απόφαση «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», έπαυσα καθηκόντως – δυνάμει του Κανόνα 15, παρ. 4, της Πρωτοδευτέρας Αγίας και Μεγάλης Συνόδου -  το μνημόσυνο του Μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου (με την ανωτέρω έννοια), ο οποίος, κατά τα ανωτέρω, ομολόγησε εγγράφως ότι ασπάζεται την Παναίρεση του Οικουμενισμού ή Γνωστικισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού.



…………………………………………………………


2 σχόλια:

  1. Διαβάζω και δεν σχολιάζω αλλά και δεν ξεχνώ : " ... Ο π. Σάββας ούτε με γνώριζε ούτε με εμπιστευόταν. Αντιθέτως, ήταν εκείνος ο οποίος με έπεισε να καθυστερήσω την παύση μνημοσύνου του Μητροπολίτη (με την ανωτέρω έννοια) μέχρι να αποφανθεί η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, ενώ εγώ ήμουν έτοιμος να παύσω το μνημόσυνο αμέσως με την κατάθεση της εν λόγω επιστολής μου...."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να διαβάζεις πιο προσεκτικά sotirio και όχι εν τάχει.
    Διαφορετικά αυτά που θ'αντιλαμβάνεσαι θα είναι λάθος, οπότε και λάθος θα τοποθετήσαι.
    Σου το λέω με αγάπη, λόγω επαγγέλματος και εμπειρίας χρόνων.
    Εκτός, και αν το κάνεις προς δημιουργία αρνητικών εντυπώσεων.
    ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή