ΤOΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΠΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΑΝ ΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ.

Του μακαριστού επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη

«Τοιοῦτος ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς…» (Ἑβρ. 7,26)

27 Ἰανουαρίου
Ἀνακ. λειψ. Ἰω. Χρυσοστόμου (Ἑβρ. 7,26–8,2)

Θὰ­ ποῦμε, ἀγαπητοί μου, λίγα λόγια ὄχι ἐ­πάνω στὸ εὐαγγέλιο ἀλλὰ ἐπάνω στὸν ἀ­πόστολο τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, καὶ παρακαλῶ νὰ προσέξετε.

Ὁ ἀπόστολος σήμερα ὁμιλεῖ γιὰ ἕναν ἀρχι­ερέα. Σ᾽ ἐμᾶς εἶνε ἀδύνατον νὰ τὸν περιγράψουμε, ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὅμως ζω­γραφίζει μπροστά μας τὸ μεγαλεῖο του. Ὁ ἀρ­χιερεὺς αὐ­τός, λέει, δὲν ἔχει καμμιά ὁμοιότη­τα μὲ τοὺς ἀρχι­ερεῖς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, δὲν εἶνε σὰν τοὺς κακοὺς ποιμένες τοῦ Ἰσρα­ήλ.

Ὁ ἀρ­χιερεὺς αὐτὸς δὲν εἶχε πλούτη, δὲν κατοικοῦ­σε σὲ παλάτια. Ὅταν κάποιος τὸν ρώτησε «Ποῦ μένεις;» (Ἰω. 1,38), ἀ­πήντησε, ὅ­τι τὰ που­λιὰ κ᾽ οἱ ἀλεποῦδες ἔχουν φω­λιές, μὰ αὐτὸς δὲν ἔχει «ποῦ τὴν κεφα­λὴν κλί­νῃ» (Ματθ. 8,20, Λουκ. 9,58). Ὑλικὸ πλοῦ­το δὲν εἶχε, εἶχε ὅμως πνευματικὸ πλοῦτο, εἶχε τὶς ἀρετές, ποὺ ἀξίζουν περισσότερο ἀπ᾽ ὅλα· καὶ οἱ ἀρχαῖοι προγονοί μας ἔλεγαν, ὅτι «πᾶς ὁ ἐπὶ γῆς καὶ ὑπὸ γῆν χρυ­­σὸς ἀρετῆς οὐκ ἀν­τάξι­ος» (Πλά­τωνος, Νόμ. 5,728Α· παρὰ Μιχ. Ἰατροῦ, Πόθεν καὶ διατί σ. 70)· ὅλο τὸ χρυσά­φι τῆς γῆς δὲν ἀξίζει τόσο ὅσο ἡ ἀρετή.

Ποιές ἦταν οἱ ἀρετὲς τοῦ ἀρχιερέως αὐτοῦ;

⃝     Ὁ ἀρχιερεὺς αὐτὸς εἶνε πρῶτον «ὅσιος» (Ἑβρ. 7,26). Τί θὰ πῇ ὅ­σιος; Ὅσιος λέγεται ἐκεῖνος ποὺ δὲν εἶνε μόνο ἐξωτερικὰ καθαρὸς ἀπὸ ἁ­μαρτήματα, δὲν φαίνεται μόνο στὰ μάτια τῆς κοινωνίας ἅγιος, ἀλλὰ εἶνε καὶ ἐσωτερικὰ καθαρός· ἡ σκέψι του εἶνε σὰν τὸ κρύσταλλο, δὲν πηγαίνει στὰ ἁμαρτωλά, φτερουγίζει στὸ Θεό.

⃝    Ὁ ἀρχιερεὺς αὐτὸς εἶ­νε ἀκόμα «ἄκακος» (ἔ.ἀ.). Τί θὰ πῇ ἄκακος; δὲν ἔχει κακία, δι­­άθεσι νὰ βλάψῃ, δὲν κρατάει μῖσος. Ἄλλοι τοῦ φέρθηκαν ἄδικα, μύρια κακὰ τοῦ ἔ­καναν· ἐκεῖνος ὅ­μως δὲν ζήτησε ἐκδίκησι. Καὶ δὲν ἦ­ταν καθόλου ἀ­δύνατος. Ἐνῷ ἔχει δύναμι ὅσο κανείς ἄλ­λος καὶ μποροῦσε νὰ κάψῃ τοὺς ἐ­χθρούς του, δὲν τοὺς ἔκαψε, τοὐναντίον προσευχόταν γι᾽ αὐτούς.

⃝    Εἶνε λοιπὸν ὁ ἀρχιερεὺς αὐτὸς ὅσιος, εἶνε ἄκακος· εἶνε ἀκόμα, ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος, «ἀμίαντος» (ἔ.ἀ.). Ὁ ἀμίαν­τος εἶνε μιὰ οὐσία, ἕνα ὀρυκτό, ποὺ ἅ­μα τὸ βάλῃς στὴ φωτιὰ λάμπει ἀλλὰ δὲν καίγεται. Τὸ «ἀμίαντος» λοιπὸν θὰ πῇ ὅτι ὁ ἀρχιερεὺς αὐτὸς δὲν μιάνθηκε, ἔμεινε ἀν­έγγιχτος ἀπὸ τὴ φωτιὰ τῆς ἁμαρτίας.

⃝    Ἀκόμη, ὁ ἀρχιερεὺς αὐτὸς εἶνε «κεχωρισμέ­νος ἀπὸ τῶν ἁμαρτω­λῶν» (ἔ.ἀ.). Δὲν ἔζησε σὲ μιὰ ἔρημο· ἔζησε στὴν κοινωνία, ἀνάμεσα στοὺς ἀτελεῖς ἀνθρώπους. Συναναστράφηκε τοὺς ἁμαρτωλούς, πῆγε στὰ σπίτια τους, ἔφαγε μαζί τους, καὶ ὅ­μως δὲν μολύνθηκε ἀπὸ τὴ συναναστροφή τους· τοὐναντίον κατώρθωσε νὰ μεταβάλῃ πολλοὺς ἀπὸ αὐτούς. Ἔ­μεινε καθαρὸς ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου.

⃝    Τέλος ἡ ἀρετή του ξεπέρασε τὰ ἀν­θρώ­πινα μέτρα. Ὁ ἀπόστολος λέει, ὅτι τὸν εἶ­δε νὰ ὑψώ­νεται πάνω ἀπὸ τὴ γῆ, πάνω ἀπὸ τὰ ἄστρα, νὰ γίνεται «ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν» (ἔ.ἀ.), βρίσκεται δηλαδὴ στὸ θρόνο τῆς Θεότητος. Ἔγι­νε, λέει, «ὑψηλότερος τῶν οὐ­­ρανῶν». Προσέξατε; δὲν λέει «τοῦ οὐρανοῦ», ἀλλὰ λέει «τῶν οὐρανῶν». Γιατὶ δὲν ὑ­πάρχει μόνο ὁ οὐ­ρανὸς ποὺ βλέπουμε· ὑπάρχει καὶ ἄλλος οὐρανός. Ἕνας οὐρανὸς εἶνε ἡ ἀτμόσφαιρα, δεύτερος οὐρα­νὸς εἶνε τὰ ἄστρα, καὶ ὁ τρίτος οὐρανὸς εἶνε ὑπεράνω ὅλων τῶν ὑ­λικῶν οὐρανῶν, εἶ­νε ὁ πνευματι­κὸς οὐρανός. Ὁ ἀρ­χιερεὺς λοι­πὸν αὐτὸς ἔ­­στησε τὸ θρό­νο του πάνω ἀπὸ τὰ ἄ­στρα, ἐκεῖ κάθεται αἰωνί­ως, ἀπὸ ᾽κεῖ δέεται ὑπὲρ τοῦ κόσμου, καὶ ἐκεῖ οἱ ἁμαρτωλοὶ πλησι­άζουν, προσ­κυνοῦν, παρακα­λοῦν καὶ λαμβάνουν συγγνώμη καὶ ἄφεσι τῶν ἁμαρτιῶν.

Ποιός εἶνε ὁ ἀρχιερεὺς αὐ­τός; Τὸ καταλαβαίνουμε ὅλοι· δὲν εἶνε κάποιος ἀ­τελὴς ἀρχιερεύς – ἕνας συ­νηθισμένος ἄνθρωπος, εἶνε ὁ Κύ­ριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Τέτοιον ἀρχιερέα εἴχαμε ἀνάγκη γιὰ νὰ σωθοῦ­με, «τοιοῦ­τος ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς» (ἔ.ἀ.).

* * *

Ἀλλὰ ἡ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ, ἀγαπητοί μου, εἶ­νε ὑπόδειγμα γιὰ ὅλους. Εἶνε ὅσιος ὁ Χριστός; κ᾽ ἐμεῖς νὰ εἴμαστε ὅσιοι· εἶνε ἄκακος ὁ Χριστός; κ᾽ ἐμεῖς νὰ εἴ­μα­στε ἄκακοι· εἶνε ὁ Χριστὸς ἀμίαντος; κ᾽ ἐ­μεῖς νὰ εἴμαστε ἀμίαν­τοι. Καὶ οἱ λαϊκοί, κατ᾽ ἐ­ξο­χὴν ὅμως οἱ κληρικοί. Κ᾽ ἐρωτῶ· εἴμαστε ὅπως μᾶς θέλει ὁ Χριστός; Ὄ­χι δυστυ­χῶς. Ἐ­κεῖ­νος μᾶς θέλει ψηλά, κ᾽ ἐμεῖς ἔχουμε πέσει χαμη­λά. Σπάνιο πρᾶ­γμα νὰ βρῇς ἄνθρωπο «ὅ­σιο», «ἄκακο», «ἀμίαν­το», «κεχω­ρισμένο ἀπὸ τῶν ἁ­μαρτωλῶν». Ἂς κοσκινίσουμε τὴ ζωή μας μὲ τὰ λό­για αὐτὰ ὅλοι.

⃝    Τὸ πρῶτο κόσκινο. Εἶνε δύσκολο νὰ βρῇς ἄν­θρωπο Ἕλληνα καὶ νὰ ἔχῃ τὰ χέρια καθαρὰ ἀ­πὸ κλοπὴ ἢ ψεύτικο ὅρκο στὸ Εὐαγγέλιο κ.τ.λ.. Παρ᾽ ὅλα αὐτὰ ὑπάρχουν στὴ φτωχὴ πατρίδα μας καὶ ὑπάλληλοι καὶ ἐργάτες καὶ οἰκογενειάρχες, ποὺ προτιμοῦν νὰ τρῶνε τὸ ψωμί τους μὲ τιμιότητα. Δὲν ἔχουν λερωμένα τὰ χέρια τους, κ᾽ ἔτσι περνοῦν τὸ πρῶτο κόσκινο.

⃝    «Ἐγώ, παπούλη, δὲν ἔκλεψα», λένε στὴν ἐξ­ομολόγησι. Ἔχεις λοιπὸν καθαρὰ τὰ χέρια, ἀλλ᾽ ἂς προχωρήσωμε στὸ δεύτερο κόσκινο· ἔχεις ἆραγε καὶ τὸ κορμὶ καθαρό; Τὸ κορμὶ εἶνε μιὰ λαμ­πάδα, ποὺ πρέπει νὰ καίῃ μπρὸς στὸ Θεὸ σὰν καθαρὸ κερί. Δὲν εἶ­νε δι­κό σου, δὲν ἔχεις δικαίωμα νὰ κά­νῃς τὰ κέφια σου, νὰ πέφτῃς σὲ πορνεία καὶ μοιχεία. Ἂν κοσκινι­στοῦμε ἐδῶ, πό­σοι ἄντρες καὶ πό­­­σες γυ­ναῖκες βρίσκονται καθαροί; Δόξα τῷ Θεῷ ὅμως ὑπάρχουν κάποιοι ποὺ μένουν ἁγνοί· περνοῦν καὶ τὸ δεύτερο κόσκι­­νο. Πᾶμε τώρα βαθύτερα, στὸ τρίτο κόσκινο.

⃝    «Ἐγώ, παπούλη, δὲν πόρνευσα οὔτε μοίχευ­σα», λένε. Ἀληθινὰ σπάνιο πρᾶγμα νὰ βρῇς νέο ἢ νέα «ὡς κρίνον ἐν μέσῳ ἀκανθῶν» (Ἆσμ. 2,2)· σπανιώτερο ὅμως εἶνε – ποιό; νὰ βρῇς καρδιὰ ἄκακη, ἄνθρωπο μὲ ἀκακία· νὰ σοῦ κάνουν κα­κὸ κ᾽ ἐ­σὺ νὰ κάνῃς καλό. Μπορεῖτε νὰ βρῆτε ἄν­θρωπο ποὺ νὰ μὴν ἔχῃ μέσα του ἐκδίκησι;

⃝    Καὶ τὸ τελευταῖο κόσκινο ποιό εἶνε; Πές μου τί σκέπτεσαι, νὰ σοῦ πῶ ποιός εἶσαι. Εἶνε ἡ σκέψι μας καθαρή; Ποῦ τρέχει τὸ μυαλό σου; στὸ Θεό, στὸ Χριστό, στὴν Παναγιά, στοὺς ἀγ­γέλους; τί σκέπτεσαι τὴ νύχτα, ποῦ πετάει ὁ λο­γισμός σου, ποῦ εἶνε τὰ ὄνειρά σου; Ἀπὸ αὐτὸ τὸ κόσκινο δὲν περνᾶμε εὔκολα. Ἡ σκέψι μας εἶνε στὴν κακία, τὴ βρωμιὰ καὶ ἀ­κα­θαρσία. Μόνο ὅσιοι καὶ ἀσκηταὶ στὶς σπηλιὲς καὶ στὰ ὅρη κρατοῦν καθαρὴ τὴ σκέψι. Δὲν ὠφελεῖ νὰ ἔ­χῃς χέρια καὶ κορμὶ καθαρά· πρέπει καὶ ἡ σκέψι νά ᾽νε κρύσταλλο. Ἂν σοῦ σερβίρουν τὸ κα­λύτε­ρο φαγητὸ ἀλλὰ κάποιος ἔχῃ ῥίξει μέσα μιὰ σταγόνα πετρέλαιο, τὸ τρῶς; Ἤ, θὰ πιῇς νερὸ ἂν ἀκούσῃς ὅτι κάποιος ἔρριξε φαρμάκι στὴν Οὖλεν; Ὄχι. Ἔτσι καὶ στὸ μυαλό μας πέφτουν σταλαγματιὲς ἀκαθαρσίας ἀπὸ τὰ ἔν­τυπα, τὸ ῥά­διο, τὸν κινηματογράφο. Θέλουμε καθαρὸ τὸ νερό, καθαρὸ τὸ φαγητό, καθαρὸ τὸ ῥοῦχο μας, καθαρὰ ὅλα· πῶς λοιπὸν ἀνεχόμαστε τὸ μυαλὸ – ἡ σκέψι μας νὰ εἶνε ἀκάθαρτη ἀπὸ λογισμούς; Πῶς θὰ πλησιάσουμε τὸ Θεό; Ἐλᾶτε νὰ ζυγιστοῦμε, καὶ τότε θὰ ποῦ­με μαζὶ μὲ τὸ Δαυΐδ· «Σῶσόν με, Κύριε, ὅτι ἐκ­λέλοιπεν ὅσιος, ὅτι ὠλιγώθησαν αἱ ἀλήθειαι ἀπὸ τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων» (Ψαλμ. 11,2).

* * *

Ἀλλὰ μὴ νομίσετε, ἀδελφοί μου, ὅτι χάθηκε κάθε ἴχνος ἁγιότητος. Ὑπάρχουν καὶ ἐξαιρέσεις. Γι᾽ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει μπροστά μας ἁγίους ἀνθρώπους, ὅπως σήμερα τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸ Χρυσόστομο.

Ἦταν ἐλεήμων, πρᾶος, ταπεινός, ἀλλὰ καὶ μαχητὴς φλογερός. Δὲν προσωποληπτοῦσε. Ἀνέβηκε στὰ παλάτια, καὶ ἤλεγξε βασιλεῖς καὶ αὐτοκράτορες. Καὶ ἐξωρίσθηκε. Τὸν ἔστει­λαν πέρα ἀπὸ τὴν Ἄγκυρα, στὴν Ἀρμενία. Ἐκεῖ ἔ­μεινε ἐξόριστος, ἐκεῖ ἀπέθανε, ἐκεῖ ἐτάφη.

Ἀλλὰ καὶ ἡ βασίλισσα Εὐδο­ξία, ποὺ τὸν ἐξ­ώρισε, πέθανε καὶ σάπισε. Καὶ μόνο σάπισε; Ὁ τάφος της ἔτρεμε, δὲν εἶχε ἀναύπασι. Καὶ πότε σταμάτησε νὰ τρέμῃ; Τὸ λέει ἡ ἱστορία· ὕστερα ἀπὸ τριάντα χρόνια τὸ παιδί της πῆγε μαζὶ μὲ τοὺς ἐπισκόπους στὴν Ἀρμενία, ἔ­σκαψαν, βρῆκαν τὸ ἅγιο λείψανο τοῦ Χρυσοστόμου καὶ τό ᾽φεραν στὴν Πόλι. Κι ὅταν πλησίασαν στὸν τάφο τῆς βασίλισσας, τότε σταμάτησε νὰ σείεται τὸ μνῆμα. Καὶ ὁ λαὸς πῆρε τὰ ἱερά του λείψανα μὲ θυμιάματα καὶ δάκρυα, τὰ ἀνέβασαν ἐπάνω στὸ θρόνο του καὶ εἶπαν· «Ἀπόλα­βε τὸν θρόνον σου, ἅγιε». Καὶ ἀκούστηκε ἡ φω­νή του «Εἰρήνη πᾶσι» δίδοντας συγχώρησι.

Αὐτὸ ἑορτάζουμε σήμερα, τὴν ἀνακομιδὴ τῶν λειψάνων του. Καὶ μετὰ τρεῖς μέρες, στὶς 30 Ἰανουαρίου, πάλι τὸν τιμοῦμε μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους δύο μεγάλους ἱεράρχας.

* * *

Τέτοιους ἄν­δρες γέννη­σε ἡ Ἐκκλησία μας. Καὶ μιὰ Ἐκ­κλη­σία ποὺ γέννησε πατέρες καὶ μάρ­τυ­ρες, δὲν θὰ καταλυθῇ ποτέ. Θὰ προχωρῇ, θὰ νικᾷ ὁ Χριστός, θὰ θριαμβεύῃ ἡ πίστι μας.

Μα­κάριοι ὅσοι κρατοῦμε τὰ ἅγια κόσκινα. Ἂς κοσκινίσουμε τὴν καρ­διά μας, τὸ σπίτι μας, τὴν πα­τρίδα μας. Μιὰ μέ­ρα θά ᾽ρθῃ ὁ Χριστὸς καὶ θὰ κο­σκινίσῃ τὸν κόσμο μὲ κόσκινο τὸ Εὐ­αγγέλιο. Ὁ πι­στεύων στὸν Χριστὸν καὶ ἐδῶ θὰ ζήσῃ μὲ ἀ­γάπη καὶ εἰρήνη, καὶ τῆς βασιλείας τῶν οὐρα­νῶν θ᾽ ἀ­ξιωθῇ, τῆς ὁποίας εἴθε ὅλοι ν᾽ ἀξιωθοῦμε.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Ἀναργύρων Ἀττικῆς τὴν Κυριακὴ 27-1-1963. Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 13-12-2014.

Γιατί πολέμησαν και πολεμούν ακόμα τον Καποδίστρια;

 

“Δε θέλουν να αναδείξουµε την Ελλάδα” (Γιαν. Σµαραγδής)

Η πατρίδα µας, η σηµαιοφόρος της πολιτιστικής εξόρµησης και η µάνα στρατιάς ατελείωτης σοφών, καλλιτεχνών, εφευρετών δηµιούργησαν ένα πολιτισµό που µε µια περιήγηση στους πολιτισµικούς ανθόκηπους σε µαγεύουν τα βαρυφορτωµένα και βαρυστολισµένα µνηµεία τέχνης του πλανήτη. Οι αρχαίες αυτές κατασκευές αποτυπώνουν και ιστορούν το πρωτόγονο αναπτυξιακό βηµατισµό του πολιτισµού.

Τον προηγούµενο αιώνα δύο αδέλφια Έλληνες γεννηµένοι (1878-1882) στην Αβδέλα Γρεβενών, ο Γιάννης και ο Μήλιος Μανάκης υπήρξαν οι πρώτοι εφευρέτες κινηµατογραφιστές στα Βαλκάνια και στην Ελλάδα έφεραν την εφευρετικότητα ως πολύπλευρη γνώση στην πεινασµένη και διψασµένη διάδοχη γενιά και σηµατοδότησε τη διδαχή καλλιέργειας, αγωγής, παιδείας και προόδου, προσφέροντας συγχρόνως µάθηση και ψυχαγωγία.

Ένας τέτοιος ιερός λιτανευτής της ατίµητης κληρονοµιάς είναι ο πολυβραβευµένος σκηνοθέτης και πρώτος Έλληνας µέλος της Ακαδηµίας Τεχνών και Επιστηµών της Ευρώπης ο Γιάννης Σµαραγδής (παρότι έχω κάποιες ενστάσεις για αυτά που είπε) το έργο του όµως είναι τεράστιο στον κινηµατογράφο και στην τηλεόραση, καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήµιο, στο Ελεύθερο Τµήµα του Παν. Αθηνών και στη Σχολή Σταυράκου, συγγραφέας βιβλίων και σκηνοθέτης στην Ανώτερη Δραµατική Σχολή “ΜΕΛΙΣΣΑ”.

Αυτός ο πληθωρικός κορυφαίος Έλληνας σκηνοθέτης ανέσυρε µέσα από το χρονοντούλαπο της ιστορίας µια “ξεχασµένη” εδώ και διακόσια χρόνια πολιτική προσωπικότητα, τη µεγαλύτερη από την απελευθέρωση της Ελλάδας, που είχε ως όραµα µια Ελλάδα ανεξάρτητη από “Προτέκτορες” και η οποία θα αποτελούσε Μήτρα του Οικουµενικού Ελληνισµού και Ιερό Παγκόσµιο Λίκνο της Δηµοκρατίας και του Πολιτισµού.

 Ισραήλ, Παλαιστίνη,

διωγμοί χριστιανών.

Σιωνιστές έποικοι ξυλοκόπησαν και έστειλαν στην εντατική ηλικιωμένη χριστιανή Παλαιστίνια στη Δ Όχθη! Kαι συλλήψεις χριστιανών Παλαιστινίων! ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗ….. ΟΧΘΗ!!

”Η 62χρονη Najat Emil Jadallah, μια Παλαιστίνια χριστιανή, δέχθηκε άγρια ​​επίθεση από μια ομάδα Ισραηλινών τρομοκρατών εποίκων στην πόλη Birzeit στη Δυτική Όχθη. Βρίσκεται τώρα σε κρίσιμη κατάσταση, υποφέροντας από κάταγμα κρανίου και κατάγματα στα πόδια της.’‘

”Ισραηλινοί τρομοκράτες έποικοι επιτέθηκαν σε μια χριστιανική οικογένεια στο Μπιρζέιτ, κοντά στη Ραμάλα, τραυματίζοντας μια ηλικιωμένη Παλαιστίνια χριστιανή γυναίκα αφού την χτύπησαν στο κεφάλι με μια πέτρα. Η κατάσταση της υγείας της είναι πλέον κρίσιμη.

Μετά την επίθεση, ο ισραηλινός στρατός εισέβαλε στο σπίτι της οικογένειας και συνέλαβε πέντε Παλαιστίνιους Χριστιανούς.”

”Χθες, Σιωνιστές έποικοι επιτέθηκαν στο χωριό Μπιρζέιτ, κοντά στη Ραμάλα. Ξερίζωσαν δέντρα και άφησαν σκόπιμα τα κοπάδια τους ελεύθερα στις εκτάσεις παλαιστινιακών οικογενειών – εκτάσεις που δεν αποτελούν μόνο πηγή βιοπορισμού, αλλά και πηγή αξιοπρέπειας και ριζών.

Όταν μια γυναίκα από το χωριό τόλμησε να τους φωνάξει και να τους αντιμετωπίσει, οι έποικοι της επιτέθηκαν. Δέχτηκε επίθεση και έπρεπε να νοσηλευτεί και να νοσηλευτεί σε μονάδα εντατικής θεραπείας. Δόξα τω Θεώ, σήμερα η κατάστασή της είναι σταθερή.

Όταν ο γιος της και άλλοι συγγενείς είδαν τι συνέβαινε, έκαναν ό,τι θα έκανε οποιοσδήποτε άνθρωπος: έσπευσαν να την υπερασπιστούν και έδιωξαν τους επιτιθέμενους.

Τώρα, το πραγματικό ερώτημα είναι: Τι έκανε ο ισραηλινός στρατός; Δεν συνέλαβαν τους εποίκους.

Δεν προστάτευσαν την οικογένεια. Δεν σταμάτησαν την επίθεση. Αντίθετα, ξυλοκόπησαν τους Παλαιστίνιους και συνέλαβαν τον γιο που υπερασπίστηκε τη μητέρα του. Μέχρι στιγμής, δεν έχουμε νέα γι’ αυτόν.

Ας το ονομάσουμε αυτό: Σιωνιστική τρομοκρατία.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι έποικοι. Το πρόβλημα είναι το σύστημα που τους ενδυναμώνει.

Το πρόβλημα είναι η ασυλία που απολαμβάνουν. Το πρόβλημα είναι η προστασία που λαμβάνουν από τον στρατό. Το πρόβλημα είναι η ιδεολογία που βλέπει τους Παλαιστίνιους ως αναλώσιμους, ως εμπόδια, ως ανθρώπους χωρίς δικαιώματα….

Αυτό δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Αυτό συμβαίνει παντού στη Δυτική Όχθη. Μέρα με τη μέρα. Χωριό με το χωριό. Οικογένεια με την οικογένεια. Αγρότες, βοσκοί, παιδιά, ηλικιωμένοι – όλοι είναι θύματα αυτής της οργανωμένης ανομίας.

Η οικογένεια που ανέφερα τυχαίνει να είναι χριστιανική. Αλλά ας μην νομίζει κανείς ότι πρόκειται για Χριστιανούς ή Μουσουλμάνους. Πρόκειται για Παλαιστίνιους. Όλους μας. Είμαστε όλοι τώρα εκτεθειμένοι. Όλοι απροστάτευτοι. Όλοι ζούμε κάτω από ένα σύστημα όπου ο επιτιθέμενος προστατεύεται και το θύμα τιμωρείται.

Αυτή είναι αδικία στην γυμνή, βάναυση μορφή της. Ένα σύστημα που προστατεύει τους βίαιους εποίκους και συλλαμβάνει έναν γιο επειδή υπερασπίζεται τη μητέρα του δεν είναι σύστημα δικαίου. Είναι ένα σύστημα καταπίεσης και απαρτχάιντ.” (Παλαιστίνιοι χριστιανοί ακτιβιστές)

Θανατική ποινή στο Ισραήλ: Ένα νομοσχέδιο προσαρμοσμένο στους Παλαιστίνιους

Υποχρεωτικός απαγχονισμός, μυστικές εκτελέσεις, χωρίς δυνατότητα προσφυγής: στο Ισραήλ, ένα νομοσχέδιο που υποστηρίζεται από την ακροδεξιά προχωρά γρήγορα στο Κοινοβούλιο. Οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων το καταγγέλλουν ως μέσο νόμιμης εκδίκησης που στοχεύει κυρίως τους Παλαιστίνιους και ζητούν διεθνή κινητοποίηση.

dimpenews.com

‘‘ΟΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ’’

 

ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ  ΚΑΙ ΠΙΚΡΑΙΝΕΣΑΙ ή Τ΄ΑΚΟΥΣ  ΚΑΙ ΘΛΙΒΕΣΑΙ

Α) Ο ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ  ΠΟΥ ΠΡΟΣΘΕΣΕ ΤΑ ΕΛΛΕΙΠΟΝΤΑ

 

Ήταν πατριώτης εκείνος ο αρχιεπίσκοπος, ο Σπυρίδων Βλάχος, ο οποίος θεώρησε υποτιµητικό για την ιστορική ηµέρα του έθνους µας, την 28^η Οκτωβρίου την ένδοξη ως ηµέρα να µην υπάρχει στο εορτολόγιο της αντάξια εορτή, για να λειτουργήσουν και να δοξολογήσουν τον εν Τριάδι Θεό.

     Αυτή την ηµέρα που η χώρα µας έζησε το νεώτερο θαύµα της ελληνικής ιστορίας και η ανθρωπότητα παρακολουθούσε έντροµη, φοβισµένη, απελπισµένη και έτοιµη να παραδοθεί στην πάνοπλο βία, ενώ η µικρή Ελλάδα στάθηκε όρθια και σάλπισε το ιστορικό ΟΧΙ, γενόµενη αντικείµενο παγκοσµίου θαυµασµού.  Γι΄αυτό θεώρησε ως υποχρέωσή του να καλέσει την Ι. Σύνοδο στις 17 Οκτωβρίου 1952 και εδώ αποφασίστηκε, ώστε η “εορτή της Αγίας Σκέπης” που γιορτάζει την πρώτη του µηνός Οκτωβρίου, να µεταφερθεί στις 28 Οκτωβρίου, ώστε η πατρίδα να γιορτάζει µαζί και το αθάνατο ΟΧΙ.

Η απόφαση ήταν οµόφωνη, διότι ως γεγονός η Αγία Σκέπη αναφέρεται στα θαυµαστά που γίνονταν στο ναό των Βλαχερνών µε τον άγιο Ανδρέα και το µαθητή του Επιφάνιο, όταν έβλεπαν την Παναγία να σκεπάζει µε το Μαφόριό της όλους τους χριστιανούς που διέτρεχαν κίνδυνο. Κάτι παρόµοιο είχαµε στα υψηλά βουνά της Ηπείρου, όταν οι στρατιώτες µας “έβλεπαν τις νύκτες µια γυναικεία µορφή να προβαδίζει ψιλόλιγνη, µε ελαφρά πατήµατα και µε το πέπλο της αναρριγµένο από το κεφάλι της στους ώµους της”.

Η  αλλαγή αυτή του 1952 είναι σηµαντική και για να µην ξεχάσουν οι επόµενες γενιές, πρόσθεσαν στα Δίπτυχα της Εκκλησίας και τούτα:

«Μεγαλοπρεπώς εορτάζοµεν τα Νικητήρια κατά την Εθνικήν ταύτην Επέτειον επί τη λυτρώσει εκ των κατά της Πατρίδος ηµών επικρεµασθέντων δεινών (τω 1940) εκ της πολεµικής επιθέσεως των Ιταλών και ακολούθως των Γερµανών και Ευχαριστήρια αναγράφοµεν εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον, στοιχούντες τη ευσεβεί ηµών Εθνική παραδόσει και γεραίροντες την κατατρόπωσιν ισχυροτάτου επιδροµέως ως µεγαλουργίαν της Υπερµάχου Στρατηγού, ήτις περισκέπουσα τον Ελληνικόν Στρατόν περιέσωσε πάντας ηµάς ασινείς από των εχθρικών προσβολών. Όθεν η Ιερά Σύνοδος ενέκρινεν από του 1952, όπως η τη 1^η Οκτωβρίου αγοµένη εορτή της Αγίας Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου συµπανηγυρίζηται τη 28^η του αυτού µηνός µετά της Εθνικής Εορτής».

 Στην τελετή της Δοξολογίας που ακολουθούσε µετά τη Θεία Λειτουργία, ο χορός των ψαλτών έψαλε ολόκληρο το Δοξολογικό Ύµνο.

Β) Ο ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ- που ακολούθησε- ΑΦΑΙΡΕΣΕ ΤΑ “ΠΕΡΙΤΤΑ!”

   Από το 1952 πέρασαν έξι (6) αρχιεπίσκοποι και όλοι σεβάστηκαν τη διατυπωµένη της 17ης Οκτωβρίου 1952 απόφαση. Ο έβδοµος αρχιεπίσκοπος σπουδαγµένος παρά τη “Λεόντειο Σχολή” (διοικείται από καθολική Μοναστική Κοινότητα) που φέρνει τον τίτλο προς τιµή του Πάπα Λεόντιου τον 13^ον και διδακτορικού τίτλου (PhD) Pontificium Institurum Orientalium της Ρώµης, θεώρησε περιττά στα κάθε χρόνο επαναλαµβανόµενα στα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδας τα “Μεγαλοπρεπώς εορτάζοµεν τα Νικητήρια… Εκ της πολεµικής επιθέσεως των Ιταλών και ακολούθως των Γερµανών… την κατατρόπωσιν ισχυροτάτου επιδροµέως ως µεγαλουργίαν της Υπερµάχου Στρατηγού…” (ως γραφόµενα περιττά!) πιθανόν, για να µην ενοχλούνται οι “φίλοι…”µας και από το 2005 όλα αυτά απαλείφθηκαν. Τί να τα µαθαίνουν οι επόµενες γενιές, τί έκαναν οι Ιταλοί και Γερµανοί φίλοι µας;

Με την προοδευτική εκκλησιαστική αλλαγή που είχε οραµατιστεί, για να πραγµατοποιήσει ο Χριστόδουλος, έφτιαξε την “Ειδική Συνοδική Επιτροπή Λειτουργικής Αναγεννήσεως” µε ισόβιο πρόεδρο το µητροπολίτη Καισαριανής κ. Δανιήλ, άρχισαν µε τις µεταφρασµένες εσπερινές προφητείες, τα ευαγγελικά και αποστολικά αναγνώσµατα…

Μέσα σ’ αυτό το κλίµα εξέδωσαν και φυλλάδα για ευχαριστιακές Δοξολογίες σε εθνικοθρησκευτικές εορτές για όλο το χρόνο. Η Δοξολογία, η λεγόµενη Μεγάλη στην Εκκλησία, καθιερώθηκε να ψάλλεται από τον 9^ο αιώνα (11 Μαρτίου 843 “Κυριακή της Ορθοδοξίας”) και περιέχει περί τους 25 στίχους, όµως στη φυλλάδα που εξέδωσαν, περιέχει µόνο 6-8 στίχους. Άµα ρωτάτε το ΓΙΑΤΙ;

Τι τη θέλουµε την παµπάλαια αυτή Δοξολογία στο µοντέρνο και επαναστατικό 21^ον αιώνα, να δυσανασχετούν οι παραβρισκόµενοι και να κουράζονται οι επίσηµοι; Εξ άλλου το λέει λαϊκά και ο λαός: “Το πολύ το Κύριε ελέησον το βαριέται κι ο Θεός”.

Γ) Ο επόµενος- ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕ ΤΟΝ ΗΡΩΙΣΜΌ ΜΕ ΑΠΟΤΑΞΙΑ

Στα χρόνια της ξενόδουλης κατοχής η Λάρισα είχε έναν κατ’ όνοµα ποιµένα, το Δωρόθεο Κοτταρά, γεννηµένο και αναθρεµµένο στην Κοκκινιά του Πειραιά, σπουδασµένο, γλωσσοµαθή και δεινό ρήτορα.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ.

 

Έρευνα πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

———————————————

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν χρησιμοποιείται Θεία Λειτουργία του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, διότι δεν υπάρχει ιστορικά τεκμηριωμένη Θεία Λειτουργία που να έχει συνταχθεί από τον ίδιο ή να έχει καθιερωθεί στη λατρευτική πράξη της Εκκλησίας. Στην πράξη, η Εκκλησία έχει παραλάβει και χρησιμοποιεί τρεις Θείες Λειτουργίες με συνεχή και αδιάκοπη παράδοση από τους πρώτους αιώνες: τη Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, που τελείται τις περισσότερες ημέρες του έτους, τη Θεία Λειτουργία του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου, η οποία τελείται δέκα φορές ετησίως, και τη Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων, που τελείται κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος κατέχει κορυφαία θέση στην ιστορία της Εκκλησίας ως μέγας θεολόγος, ρήτορας και υμνογράφος. Τα έργα του περιλαμβάνουν βαθύτατα δογματικά κείμενα και θεολογικούς λόγους, οι οποίοι επηρέασαν καθοριστικά τη διαμόρφωση της ορθόδοξης θεολογίας και, έμμεσα, τη γλώσσα και το πνεύμα της λατρείας. Ωστόσο, δεν συνέταξε πλήρη Θεία Λειτουργία, τουλάχιστον καμία που να διασώθηκε, να χρησιμοποιήθηκε συστηματικά ή να καθιερώθηκε λειτουργικά. Υπάρχουν επιμέρους προσευχές και θεολογικές διατυπώσεις του που πέρασαν στη λατρευτική παράδοση, αλλά όχι ολοκληρωμένη ευχαριστιακή αναφορά αντίστοιχη με εκείνες του Αγίου Βασιλείου ή του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

ΟΛΟΙ ΟΙ ΨΕΥΔΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΑΝΑΚΑΛΕΣΑΝ. 

ΑΠΟΔΕΙΧΘΗΚΕ Η ΣΚΕΥΩΡΙΑ. 

ΤΩΡΑ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

΄Η ΚΑΡΙΚΑΤΟΥΡΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ.

Η ΣΤΗΜΕΝΗ ΥΠΟΘΕΣΙ ΤΗΣ ΚΙΒΩΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

Ο κληρικος γιατρος δεν μας ειναι καθολου μα καθολου συμπαθης για πολλους λογους.

Περαν του οτι ειναι υβριστης της Ιεροκανονικης Αποτειχισης, ιδιαιτερα ομως διοτι ειναι κληρικαριστης υποστηρικτης καθε φθορου δεσποτη και υποστηρικτης του ΦΑΥΛΕΠΙΦΑΥΛΟΥ Βαρθολομαιου του ΣΧΙΣΤΗ της Εκκλησιας.

Εδω αναφερεται στην Κιβωτο του Κοσμου και αυτο μας ενδιαφερει εμας.

Εδω αποκαλυπτεται απο τα ιδια τα παιδια της Κιβωτου ολη η αληθεια για τον π. ΑΝΤΩΝΙΟ και την Κιβωτο.

Αρνουνται τα παντα και φανερωνεται ΟΛΗ η ΣΚΕΥΩΡΙΑ που σχεδιαστηκε απο Κρατικους κλαρουχους.

Παρακολουθειστε το βιντεο για να καταλαβετε πολλα για τη Διεφθαρμενη ΣΥΜΜΟΡΙΑ που διοικει την Πατριδα μας και εξοντωνει οσους θελουν να καταστρεψουν ανθρωπους που προσεφεραν τα παντα στο κοινωνικο συνολο, ιδιαιτερα καλους κληρικους σαν τον πατερα ΑΝΤΩΝΙΟ.

Εμεις παντοτε πιστευαμε οτι ο π. Αντωνιος ηταν ΑΘΩΟΣ.

Και δεν διαψευσθηκαμε.

Λαμπει ο βιος του π. Αντωνιου.

Και διωχθηκε αδικα αδικοτατα για να καταφαγουν την Κιβωτο και ολη την περιουσια της.

Κι ομως.

Οι δικαστες δημιουργουν πολλα προβληματα στη δικη. Μεροληπτουν φανερα και απροκαλυπτα υπερ των μαρτυρων κατηγοριας, ενω οι μαρτυρες για την κατηγορια της ασελγειας ανακαλεσαν γιατι εβλεπαν εφιαλτες στον υπνο τους και εσπευσαν να αρουν τις κατηγοριες και να αποκαλυψουν τους κρυπτομενους υποκινητες τους.

Φοβερη η πλεκτανη των σκοτεινανθρωπων για να εξοντωσουν τον π. Αντωνιο.

Ελπιζουμε στη συνεχεια να βγουν στη φορα ολοι οι πραγματικοι ενοχοι και να θριαμβευσει ο αθωοτατος π. Αντωνιος.