Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016

ΟΜΟΛΟΓΙΑ: Νέα "Βόμβα" γιά τή "Μεγάλη Σύνοδο" τῆς Κρήτης! απο τον εμπτυστη και εμπτυσσωμενο επισκοπο Κυριλλο Κατερελλο, νεοφανη αστερα της ....Κατασκευαστικης Οικουμενιστικης Εταιριας της Νεοεκκλησιας του Οικουμενισμου!!!!



Νέα "Βόμβα" γιά τή "Μεγάλη Σύνοδο" τῆς Κρήτης!


ΟΜΟΛΟΓΙΑ: Αυτος ειναι ο εμπτυστης του Αγιου και Ομολογητου Θεολογου Νικολαου Σωτηροπουλου αλλα και εμπτυσσωμενος λογω των κακοδοξιων του, απο τους ανα τους αιωνες Πατερες της Ορθοδοξου Πιστεως και Ζωης.
 
Ἐπίσκοπος τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως

ὁμολογεῖ καί ἀποκαλύπτει

ποιά "πίστη" ἐκφράζουν καί προωθοῦν

τά Κείμενα τῆς λεγομένης Ἁγίας &Μεγάλης Συνόδου!

πό Δημητρίου . Κάτσουρα, Θεολόγου

Μετά τή διγλωσσία καί ἀντιφατικότητα τοῦ (μόνου) ὑπερασπιστικοῦ τοῦ ἐπιμάχου ἀντορθοδόξου, ὡς οἰκουμενιστικοῦ, Κειμένου τῆς Μεγάλης Συνόδου 
( σχέσεις τς ρθοδόξου κκλησίας πρός τόν λοιπόν Χριστιανικόν κόσμον") Ὑπομνήματος (ἀπό 1/4/2016) τοῦ Σεβ. Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου Σαββάτου πρός τήν Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἕνας ὁμότεχνός του, Καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Παν/μίου Ἀθηνῶν καί συνάδελφός του ἐπίσκοπος, εὐθαρσῶς ὁμολογεῖ ποιά "πίστη" κρύβεται πίσω ἀπ' ὅ,τι φαίνεται στό ὡς ἄνω ἐπίμαχο Κείμενο, τό ὁποῖο, οὕτως ἤ ἀλλέως, ἀπειλεῖ ἐκ τῶν ἀντιδράσεων πού ἔχει προκαλέσει νά τινάξει στόν ἀέρα τήν περιβόητη διοργάνωση τῶν ἐξ ὀρθοδόξων οἰκουμενιστῶν!

Ὁ Ἐπίσκοπος Ἀβύδου κ. Κύριλλος (Κατερέλος), Ἱεράρχης ἀνήκων στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, καί Καθηγητής στή Θεολογική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, σχολιάζων κατ' αὐτάς θεολογικῶς τό ἐν λόγω ἐπίμαχο Κείμενο, τό ὁποῖο ἔχει, ὡς γνωστόν, κατασκανδαλίσει τούς πιστούς παγκοσμίως καί ἀποτελεῖ τό ἐπίκεντρο τῶν ἐπικριτικῶν σχολίων ὅσων ἀντιτίθενται στή σύγκληση καί κυρίως στή σκοπιμότητα καί τό ἐκκλησιολογικό στίγμα τῆς λεγομένης "Μεγάλης Συνόδου" τῆς Κρήτης, ἑρμηνεύει "ὀρθῶς" καί ἀποκαλύπτει εὐθαρσῶς τό γράμμα καί τό πνεῦμα τοῦ ἐπιμάχου Κειμένου.

Ὁ ἀνωτέρω Ἐπίσκοπος τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καί Καθηγητής τῆς Θεολογίας στό Παν/μιο Ἀθηνῶν, δέν εἶναι δυνατόν μέ βάση ἀκριβῶς αὐτές τίς ἰδιότητές του νά ἀμφισβητηθεῖ ὅτι δέν γνωρίζει ποιά πραγματικῶς πίστη ἐκφράζει τό ἐπίμαχο Κείμενο, ἀλλά καί ποιές θεολογικές θέσεις ὑποστηρίζει καί προάγει. Ἡ δημόσια τοποθέτησή του, διαλύει κάθε ἀμφιβολία καί ἀπορία περί τῆς πίστεως τήν ὁποία ἐκφράζει τό ἐν λόγω Κείμενο, καθώς καί περί τῶν θεολογικῶν θέσεων τῶν συντακτῶν του ἐπί μιᾶς σειρᾶς καιρίων περί τήν Πίστη θεμάτων, τά ὁποῖα παραθέτουμε κατωτέρω. Τό σημαντικό δέ, ἐν προκειμένω, εἶναι ὅτι ὁμολογῶν καί ἀποκαλύπτων τήν πᾶσαν "ἀλήθεια" περί τῶν θέσεων καί προθέσεων τῶν συντακτῶν τοῦ ἐπιμάχου Κειμένου, ἀναποτρέπτως ἐκθέτει ἀνεπανόρθωτα καί τούς ἀπολογητές, καί τούς ὑποστηρικτές  καί τούς ἐξωραϊστές του! Ταυτοχρόνως, ὅμως, θέτει πρό τῶν εὐθυνῶν των καί ὅσους, ἐνῶ διακρίνουν ὅτι πρόκειται περί ἀπ' ἀρχῆς καί μέχρι τέλους προϊόντος κακοδόξου καί δή οἰκουμενιστικῆς θεωρήσεως, τελικῶς, ἐκ φόβου ἤ δειλίας ἤ ἐλλείψεως καί ὑπ' αὐτῶν ἀσυμβιβάστων ὀρθοδόξων κριτηρίων, ἐπιχειροῦν τήν ἐπιφανειακή "ὀρθοδοξοποίησή" του πρός διάσωση!

Ἔτσι, ὅμως, οὐσιαστικῶς ἀφίστανται ἐκ τῆς ἀσφαλοῦς γραμμῆς τοῦ Θείου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, τοῦ ἐκ πείρας καί ἄνωθεν φωτισμοῦ ἐπισημαίνοντος ὅτι οὐδέποτε διά μεσότητος ἐλύθησαν τά ἐκκλησιαστικά θέματα! Καί τοῦτο ἐνῶ ἐπικαλοῦνται τόν ἅγιο Ἐπίσκοπο τῆς Ἐφέσσου καί διατείνονται ὅτι τόν ἀκολουθοῦν πιστῶς.

Ἰδού, λοιπόν, τό τί κρύβεται πίσω ἀπ' ὅ,τι φαίνεται στό ἐπίμαχο Κείμενο "κλειδί" καί "εἰκόνα" τῆς λεγομένης "Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου" τῆς Κρήτης. Γιά νά παύσει ἡ παραπλάνηση καί ὁ ἀποπροσανατολισμός τῶν ἀνυποψιάστων περί δῆθεν ἀκραίων ἐπικριτῶν του, ἀφ' ἑνός, καί περί δῆθεν εἰλικρινῶν ἤ διαλλακτικῶν ἑρμηνευτῶν του, ἀφ' ἑτέρου!

Ἡ αὐτόκλητος ὁμολογία καί οἱ ἀποκαλυπτικές τοποθετήσεις τοῦ ἐπισκόπου τοῦ Πατριαρχείου κ. Κυρίλλου περιέχονται σέ ἐκτενές ἄρθρο του μέ τίτλο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν Χριστιανικόν κόσμον», δημοσιευθέν τήν 29η Μαΐου τρ. ἔτους (πύλη ἐκκλ/κῶν εἰδήσεων amen.gr).

Γενική παρατήρηση ἐπί τοῦ περιεχομένου τοῦ ἐν λόγῳ ἄρθρου εἶναι ὅτι σ' αὐτό ὁ συγγραφέας του ἀκολουθεῖ τήν γνωστή παραπειστική καί παρελκυστική τακτική τῶν εἰδημόνων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Δηλαδή, ἐπικαλεῖται καί παραπέμπει σέ πλῆθος Ἁγίων Πατέρων καί Ἱερῶν Κανόνων τούς ὁποίους παρερμηνεύει ἀσυστόλως καί ἐν συνεχεία ἐμφανίζει τά βάσει τῶν παρερμηνειῶν καί Θεολογικῶν ἀκροβατισμῶν του συμπεράσματα ὡς δῆθεν στηριζόμενα, ἀπορρέοντα καί ἐκφράζοντα τούς ἤδη δεινῶς παρερμηνευθέντας καί διαστρεβλωθέντας Πατέρες καί Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας! Ἀλήθεια, μεγάλη ἡ ὁμοιότης μέ τήν προκύπτουσα ἀπό τά κείμενά του τακτική καί μεθοδεία τοῦ αἱρετικοῦ Βαρλαάμ ἔναντι τοῦ ἐμπειρικοῦ καί ἀπλανοῦς θεολόγου Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ! Δέν εἶναι, λοιπόν, οὔτε ἡ πληθύς τῶν πατερικῶν παραπομπῶν ἱκανή νά συγκαλύψει τήν, κατά τούς ἁγίους Πατέρας μας, ἔλλειψη εὐσεβοῦς διανοίας ἤ, βεβαίως, τήν ὕπαρξη ἀσεβοῦς τοιαύτης!

Ἄν καί τό ἄρθρο τοῦ κ. Κυρίλλου διακρίνεται ἀπό μεγαλυτέρα τόλμη, ἴσως καί εἰλικρίνεια, ἐκ τοῦ ἀντιστοίχου ὑπερασπιστικοῦ τῆς παναιρέσεως Ὑπομνήματος τοῦ συναδέλφου του, τοῦ κ. Χρυσοστόμου Σαββάτου, συμπίπτουν ὅμως σέ πλεῖστα ὅσα σημεῖα ἑρμηνευτικῆς καί ἐπιχειρηματολογίας ἀκόμη καί παραπομπῶν, ἐν τελευταία δέ ἀναλύσει εὐθυγραμμίζονται ἐκδαπανῶντες τήν ὅποια γνωστική καί ἐκφραστική των ἱκανότητα (πανεπιστημιακοί γάρ...) στήν κοινή προσπάθεια προαγωγῆς τῆς σαφῶς οἰκουμενιστικῆς πίστεώς των.

Θά εἶναι πράγματι τραγικό περί τῶν κατωτέρω παρατιθεμένων "τεκμηρίων" νά εὐρεθοῦν ἀφελεῖς νά ὑποστηρίξουν ὅτι ταῦτα ἀποτελοῦν προσωπικές ἀπόψεις τοῦ ἀρθρογράφου καί δέν ἀπηχοῦν τό πνεῦμα καί τήν οὐσία τῶν θέσεων τοῦ ἐπιμάχου Κειμένου. Ἕνα Κείμενο τό ὁποῖο ἔχει κυρίως ἐπωμισθεῖ τό βάρος τῆς προωθήσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στόν πυρήνα τῶν Ἀποφάσεων τῆς οὐσιαστικῶς διά τοῦτο συγκαλουμένης "Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου" τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ἰδού λοιπόν (ἐνδεικτικῶς!) ἡ ὁμολογία καί τά ἀποκαλυπτήρια τῆς Πίστεως πού ἐνέπνευσε τά Κείμενα τῆς "Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου":




1.   ρθόδοξες κκλησίες τς νατολς νεργοποιήθηκαν πρός τήν κατεύθυνση ατή (τῆς ἐπανακτήσεως τῆς ἀπολεσθείσας κοινωνίας στήν πίστη) μετά πό τίς πατριαρχικές γκυκλίους τν τν 1902, 1904, καί 1920."!Ὅσον ἀφορᾶ στήν τελευταία πρόκειται γιά τήν Πατριαρχική Ἐγκύκλιο πού γιά πρώτη φορά ὀνομάζει τίς αἱρετικές κοινότητες "Ἐκκλησίες Χριστοῦ" καί τίς θεωρεῖ συσσώμους (μέ τήν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία) καί συγκληρονόμους τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ!



2.   "άν .... Μιχαήλ Κηρουλάριος πρίν τό νάθεμα στούς Ρωμαιοκαθολικούς....κατόρθωνε νά διακρίνει τήν οσία πό τά "συμβεβηκότα" καί τά οσιώδη πό τά πουσιώδη, βιαία καί παρορμητική του ντίδραση θά εχε ποφευχθε καί πορεία το χριστιανικο κόσμου θά ταν σως σήμερα διαφορετική." ! Δέν χρειάζεται ἐνταῦθα παρά ἁπλή παραβολή τῶν ἀνωτέρω μέ τή γνωστή δήλωση τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου περί τῶν ὀρθοδόξων Πατέρων μας ὡς "θυμάτων τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως" δηλαδή θυμάτων τοῦ διαβόλου, ἐπειδή δῆθεν μᾶς "κληροδότησαν τή διάσπαση" προελθοῦσα ἀπό τή στενοκεφαλιά των καί τήν ἔλλειψη ἀγάπης, τήν ὁποία δέν διέθετον οὔτε οἱ Ἅγιοι, τήν διαθέτουν ἐν ἀφθονία μόνον οἱ σημερινοί οἰκουμενιστές!





3.   ναι δεδομένο καί πολύτως κατανοητό τι γιά νά μπορε νά γίνει λόγος γιά κκλησία ξω πό τή Μία, γία, Καθολική καί ποστολική κκλησία, θά πρέπει νά περβε κανείς τήν ντίληψη τς ποκλειστικότητας καί νά παραδεχθε τήν παρξη τς χάριτος καί τήν πνοή το γ. Πνεύματος κτός ατς. Μέ λλα λόγια τίθεται τό ρώτημα, άν στίς διατετμημένες καί ποσχισθεσες μάδες μπορε νά πάρχουν μυστήρια, ρχς γενομένης πό το βαπτίσματος.Ο παδοί τς ποκλειστικότητας ρνούμενοι τήν πνοή το Πνεύματος καί τήν παντοδυναμία το Θεο παντον κατηγορηματικά ρνητικά στό θέμα ατό, μιλώντας μεταξύ λλων καί γιά ταύτιση τν κανονικν μέ τά χαρισματικά ρια τς κκλησίας.(....) πάντηση μως ατή ρχεται νά ποκρουστε πό τήν δια τήν παράδοση τν Πατέρων μας τήν καταγεγραμμένη στίς Οκουμενικές συνόδους καί τούς ερούς κανόνες."!Τά σχόλια νομίζομε ὅτι περιττεύουν γιά τούς γνωρίζοντες ἀνάγνωση καί διαθέτοντες κοινόν νοῦν! Δέν ταυτίζονται τά κανονικά καί χαρισματικά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας! Ὑπάρχει Ἐκκλησία ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας καί κατ' ἐπέκταση ὑπάρχουν ἐκτός αὐτῆς καί μυστήρια! Αὐτά, ὅμως, τά πρεσβεύει ὁ Οἰκουμενισμός καί ὄχι ἡ Ἐκκλησία!



4.   "Ποιός μπορε νά μποδίσει σήμερα τήν κκλησία συνερχομένη ν συνόδω νά ντιμετωπίσει μιά νέα πραγματικότητα; σύγχρονη πραγματικότητα σφαλς καί εναι νέα, διότι ....(....) σύγχρονος χριστιανικός κόσμος, συνολικά θεωρούμενος, οτε τίς βαρύτατες κακοδοξίες τν αρετικν τς ποχς τν Οκουμενικν Συνόδων σπάζεται, οτε χθρικς πρός τήν ρθόδοξο κκλησία διάκειται, οτε προσηλυτισμό σκε, οτε χει καταδικασθε συνοδικά, πως πιβάλλει στ΄ κανόνας τς Β΄ Οκουμενικς Συνόδου."!Νά καί ἡ νέα πραγματικότητα πού ἀπαιτεῖ νέα Θεολογία καί αὐτή μέ τή σειρά της νέα ὁρολογία γιά νά ἐμπεδωθεῖ!



5.   ναι γνωστή ντίληψη (προσοχή! ντίληψη πλέον χαρακτηρίζεται πατερική διδασκαλία) το γ. Κυπριανο Καρθαγένης τι στή Μία κκλησία το Χριστο καί μόνο σ' ατή μπορε νά πάρχει γιο Πνεμα'' [Σημ. ἡμ. : Αὐτή ἡ διδασκαλία στή γλώσσα τῶν οἰκουμενιστῶν θεωρεῖται καί ἀποκαλεῖται ὡς "ἀντίληψη τῆς ἀποκλειστικότητος". Δηλαδή, εἰρωνεύονται καί ἀπομειώνουν τήν Ὀρθόδοξο Πίστη "Εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν" τήν ὁποία ὁμολογοῦμε σέ κάθε Θ. Λειτουργία μέ τό Σύμβολο τῆς Πίστεως.] "... ς θος χαρακτηριζομένη ποκλειστική κκλησιολογία το γ. Κυπριανο Καρθαγένης δέν νήκει στή δογματική διδασκαλία τς κκλησίας"!!!



6.   "...Ναί μέν ο εροί κανόνες ξετέθησαν πό τίς σάλπιγγες το Πνεύματος, μόνο πού τό Πνεμα σήμερα χε διαφορετικά." ! Γι' αὐτό χρειάζεται νά προβοῦμε, προτείνουν οἱ οἰκουμενιστές, "στή δέουσα νακάθαρση (ἡ ὁποία) ποτελε πείγουσα ναγκαιότητα .... συγκυριακός χαρακτήρας τν ερν κανόνων εναι μως διαμφισβήτητος.". Πρόκειται γιά παρόμοια θέση μέ ἐκείνη τήν ὁποία ὑποστηρίζει σέ διατριβή του ὅταν σπούδαζε στή Ρώμη καί στά Παπικά Πανεπιστήμια ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, χαρακτηρίζοντας ἀναχρονιστικούς καί καταργητέους τούς ἱ. Κανόνες, ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἀπαγορεύουν τίς συμπροσευχές μετά τῶν αἱρετικῶν!



7.   " κκλησία δέ δεσμεύεται πό κανονικές ρυθμίσεις πού ναφέρονται σέ δογματικές ποκλίσεις λλων ποχν,....Ο εροί κανόνες οτως λλως δέν πολυτοποιονται ς πρός τό κρος καί τήν σχύ τους. Δέν ντάσσονται στή σωτηριώδη δογματική μπειρία καί διδασκαλία τς κκλησίας"!!! Τί εἴπωμεν καί τί λαλήσωμεν; Ἕνα μόνον: Πρίν καθαιρεθοῦν τά δόγματα ὑπό τοῦ ἐκκλησιομάχου Οἰκουμενισμοῦ, πρέπει κατ' αὐτόν νά καθαιρεθοῦν οἱ ἱεροί Κανόνες! Αὐτά, δυστυχῶς, διδάσκονται σήμερον ἀπό τέτοιους Καθηγητές στίς Θεολογικές Σχολές τῆς Πατρίδος μας. Γι' αὐτό ἔφθασαν νά προωθοῦν μέχρι καί τίς "ἱερές" ἰσλαμικές σπουδές!



8.   " ρθόδοξη κκλησία μπορε νά δηγηθε στήν ναγνώριση το ποστατο το βαπτίσματος τεροδόξων, ταν πρωτίστως ποστ πό τήν λαζονεία τς ποκλειστικότητας. ποκλειστικότητα δέν ποτελε δογματική διδασκαλία τς ρθοδόξου κκλησίας."!Σέ ἁπλά Ἐλληνικά, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ὅταν ταπεινωθεῖ καί ἀπορρίψει τήν πλάνη της ὅτι εἶναι ἡ μοναδική Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τότε θά ἀναγνωρίσει, ὅπως προφανῶς ὀφείλει, κατά τούς οἰκουμενιστές, τήν ὕπαρξη μυστηρίων καί στούς αἱρετικούς!





9.   " τέλεση μικτο γάμου δέν μπορε παρά νά σημαίνει ad hoc ναγνώριση βαπτίσματος. Διαφορετικά τέλεση νός μικτο γάμου δέ θά ταν φικτή. Εναι ντιφατικό καί διανόητο νά τελεται γάμος ρθοδόξων μέ αρετικούς καί νά θεωρεται τερόδοξη πλευρά τι στερεται βαπτίσματος. τέλεση μικτν γάμων εναι νας παγιωμένος στήν κκλησιαστική συνείδηση θεσμός καί τό πρόβλημα σφαλς δέν πάρχει στίς ρθόδοξες κκλησίες πού τούς τελον, λλά στούς παδούς τς ποκλειστικότητας πού ετε ς πίσκοποι κδίδουν τίς σχετικές δειες γάμου, ετε ς πρεσβύτεροι τούς ερολογον, συμπροσευχόμενοι μάλιστα μέ τούς τεροδόξους "αρετικούς"."!!!



Ἐδῶ εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νά ἀναγνωρίσωμε ὡς ὀρθή, καίτοι εἰρωνική, τήν τοποθέτηση τῶν οἰκουμενιστῶν περί τοῦ τί συνεπάγεται ἡ ἀποδοχή καί ἀναγνώριση τῶν λεγομένων μικτῶν γάμων. Αὐτοί ρίχνουν, κατά τό δή λεγόμενο, τό γάντι, ἀλλά δυστυχῶς λίγοι τολμοῦν νά τό σηκώσουν. Μικτοί γάμοι ὀφείλομε νά ὁμολογήσωμε ὅτι σημαίνει μίξη ἀμίκτων καί συνιστᾶ ἐκκλησιολογικό τραγέλαφο! Κάκιστα δέ, πολλοί φερόμενοι ὡς ἀντι-οἰκουμενιστές δέχονται ὅτι (οἱ μικτοί γάμοι) εἶναι κάτι πού μπορεῖ νά ἀμνηστευθεῖ, ὡς ἄχρι καιροῦ ἐφαρμογή οἰκονομίας καί ὡς ἀναπόφευκτη συγκατάβαση, ὅπου ὑφίστανται μικτοί πληθυσμοί ! Ἄλλωστε γενικῶς καί ἡ οἰκονομία ἔχει ὅρια, πέραν τῶν ὁποίων μετατρέπεται σέ παρανομία!



10.                   Χαρακτηρίζει ὡς "τυχ προσπάθεια το Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Κυρίλλου νά πιβάλει τό 1755 τόν ναβαπτισμό τν Λατίνων"! Προφανῶς, ὡς οἰκουμενιστής, θεωρεῖ ἀκόμη καί τήν ἐξευτελιστική παρωδία "βαπτίσματος" τῶν αἱρετικῶν, ὅπως δηλαδή τό θλιβερό ράντισμα τῶν παπιστῶν, ὡς ὑποστατό μυστήριο!



11.                   "Τό γεγονός τι μετά πό Πανορθόδοξες ποφάσεις διεξάγεται θεολογικός διάλογος μέ τούς Ρωμαιοκαθολικούς, Λουθηρανούς, ...Προχαλκηδονίους συνδέεται μεσα μέ τό γεγονός τι μέ ατούς μικτός γάμος εναι δυνατός καί πάρχει σιωπηρή ναγνώριση το βαπτίσματός τους καί κκλησιολογική ναγνώριση τν κοινοτήτων τους,....".Ἰδιαιτέρως ἀποκαλυπτικά τά ἀνωτέρω. Διότι μπορεῖ αὐτά νά συνιστοῦν τά αὐτονόητα στήν οἰκουμενιστική συλλογιστική, παρουσιάζουν ὅμως ἀνάγλυφη τήν στρατηγική των νά ἀποσποῦν πανορθόδοξες ἀποφάσεις γιά νά νομιμοποιοῦν τίς ἐνέργειές των καί νά προωθοῦν τόν πρακτικό οἰκουμενισμό (βλ. μικτοί γάμοι) ὥστε ἐν συνεχεία νά τόν ἐπικαλοῦνται ὡς παγιωμένο θεσμό! Γι' αὐτό ὅσοι θέλουν νά παραμείνουν ὀρθόδοξοι, ἀντιστεκόμενοι σ' αὐτή τήν νεοεποχίτικη οἰκουμενιστική πλύση ἐγκεφάλου, θά πρέπει ἰδιαιτέρως νά προσέχουν καί νά μή θεωροῦν ὡς μικρό καί δευτερεῦον τίποτε περί τήν πίστη καί τήν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Κάτι περισσότερο γνώριζαν οἱ Πατέρες μας τονίζοντες ὅτι στά τῆς Πίστεως καί τῆς Παραδόσεως "οὐ μικρόν, τό παραμικρόν"! Ἀπόδειξις δέ τοῦ ὅτι ἀποθρασύνει τούς μονίμως καί διαρκῶς καινοτομοῦντες οἰκουμενιστές ἡ ἰδική μας ἀνεκτικότητα εἶναι ἡ ὄντως προκλητική καί διαστροφική περί μικτῶν γάμων διαπίστωση τοῦ κ. Κυρίλλου: " θεσμός τν μικτν γάμων εναι ποδεκτός διαχρονικά πό τή συλλογική κκλησιαστική συνείδηση, πό τή συνείδηση το ρθοδόξου πληρώματος, πό τόν σχατο κριτή τς ληθείας."! Φαίνεται μεταξύ πολλῶν πού ἀγνοεῖ ἤ μᾶλλον παραθεωρεῖ ὁ κ. Καθηγητής εἶναι καί τό τοῦ Ἁγίου Κυπριανοῦ περί "διαχρονικότητος" καί "ἀληθείας". Ἔλεγε, λοιπόν, ὁ Ἅγιος ὅτι ἐάν δέν ὑπάρχει ἡ ἀλήθεια σέ κάτι πού διαχρονικά γίνεται, τότε αὐτό ποτέ δέν συνιστᾶ παράδοση, ἀλλά πρέπει νά θεωρεῖται ὡς μία κακή συνήθεια, μία ἀρχαία πλάνη!



12.                   " μή σωτηρία τν κτός κκλησίας ερισκομένων πετέλεσε διδασκαλία τς Ρωμαιοκαθολικς κκλησίας, χι μως καί τς ρθόδοξης."!''Εδῶ, κυριολεκτικῶς, δίνεται ρεσιτάλ ὑποκρισίας καί ὑπουλότητος! Καί ὁ τρόπος καί ἡ προφανής σκοπιμότητά του εἶναι πραγματικῶς διαστροφικά. Διότι πράττουν τό ἑξῆς: μία σαφή θέση καί διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὁποία ὡς δύσχρηστη γιά τήν πλάνη καί τήν αἵρεσή των θέλουν νά ἀκυρώσουν καί ἐνσπείρουν περί αὐτῆς "λογισμούς" ἀμφισβητήσεως, ἐκμεταλευόμενοι τό ὅτι τή συγκεκριμένη θέση τήν σφετερίζεται περί ἑαυτῆς κάποια αἰρετική κοινότητα, τήν στιγματίζουν ἐμφανίζοντάς την ὡς δῆθεν ἀντορθόδοξη! Παραπέμπουν μάλιστα σέ στοιχεῖα πού προσμαρτυροῦν τήν ὑποστήριξή της ὑπό τῶν αἱρετικῶν. Ἔτσι, παρουσιάζονται οἱ ἴδιοι ὅτι  ἀποκρούουν δῆθεν ἀντορθόδοξες διδασκαλίες καί ὅτι ὑπερασπίζονται τήν διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐνῶ ἐν τοῖς πράγμασι τήν ἀρνοῦνται, χαριζόμενοι μάλιστα στούς αἱρετικούς!



13.                   "Στήν στορική πορεία τς κκλησίας γιναν καί γίνονται νεκτές κακοδοξίες ετε σέ τομικό, ετε σέ συλλογικώτερο πίπεδο, χωρίς οτε κκλησία νά ποκόψει τούς κακοδόξους πό τό σμα της, οτε κενοι νά ποκοπον πό ατό."! Καί μόνη αὐτή ἡ βαρύγδουπη τοποθέτηση δίκην ἀποφάνσεως περί τῆς διηνεκοῦς πράξεως τῆς Ἐκκλησίας ἄνευ διευκρινίσεων ποῦ ἀναφέρεται καί τεκμηριώσεως τῶν ἰσχυρισμῶν του, ἀποτελοῦν ἀπαράδεκτη προσπάθεια παραπλανήσεως τῶν ἀναγνωστῶν του καί τό χειρότερο ἀσεβοῦς ἐμφανίσεως τῆς Ἐκκλησίας ὡς αὐτο-ἀναιρουμένης, διά τῆς ἐπιδείξεως ἀνοχῆς σέ κακοδοξίες, δηλαδή σέ παρεκκλίσεις ἀπό τήν ὀρθή Πίστη καί ἀποκλίσεις ἀπό τήν ἀλήθεια τῆς ὁποίας, κατά τόν Ἀπόστολο, στῦλος καί ἑδραίωμα ὑπάρχει. Καί ἐδῶ εἶναι προφανής ἡ παραπειστική οἰκουμενιστική τακτική νά ἐμφανισθεῖ ἡ ἀνοχή τῶν κακοδοξιῶν ὡς ἐκκλησιαστική πρακτική, ἡ ὁποία μάλιστα συμβάλλει στήν ἑνότητα (ἐδῶ διατήρηση αὐτῆς) τῆς Ἐκκλησίας. Καθόλου τυχαίως, διά τῶν ἀνωτέρω ἕωλων ἰσχυρισμῶν, ἀποδομεῖται ἡ διαχρονική ἀσυμβίβαστη στάση τῆς Ἐκκλησίας ἔναντι ὄχι μόνο τῶν αἱρέσεων ἀλλά καί πάσης καινοτομίας, διά τῆς ὁποίας κατά μικρόν, κατά τόν μέγα Δαμασκηνό, ὅλον τό σῶμα καταλυθήσεται!



14.                   "Τό Π.Σ.Ε. εναι μεγαλύτερος διαχριστιανικός ργανισμός, που τά μέλη του καλονται νά συμβάλουν στήν ρατή νότητα τν Χριστιανν μέ μία κοινή πίστη καί μία Θ. Εχαριστία"! Δέν θά μποροῦσε νά λείπει αὐτή ἡ θετική παρουσίαση καί ἐπιδοκιμασία τοῦ κατ' οὐσίαν ἐκκλησιομάχου καί ἐκ θεμελίων οἰκουμενιστικοῦ συμβουλίου τῶν διαφόρων αἱρετικῶν κοινοτήτων, δηλαδή τοῦ ΠΣΕ, ἀπό ἕνα ἀπολογητικό τῆς οἰκουμενιστικῆς θεωρίας ἄρθρο. Δράττομαι δέ τῆς εὐκαιρίας νά συμφωνήσω καί ὑπερθεματίσω στήν εὔστοχη διαπίστωση περί τῆς ὑπό τινων ἐπικεντρώσεως τῆς κριτικῆς τοῦ ἐπιμάχου Κειμένου τῆς λεγομένης Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου στήν ἀναφορά περί ἑτέρων πλήν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιῶν καί τήν ὀρθοδοξοποίησή του διά τῆς ἀντικαταστάσεως τοῦ ὅρου Ἐκκλησιῶν μέ τόν ὅρο Κοινότητες, ὡς τελείως ὑποκριτικῆς καί ἀποπροσανατολιστικῆς, καθ' ἥν στιγμήν ἀφήνονται ἀνέγγιχτες οἱ περί τοῦ βλασφήμου Π.Σ.Ε. ἀναφορές! Διότι οἱ Πατέρες ἦταν δυνατόν ἐν τῆ ρύμη τοῦ λόγου καί οὐχί δογματικῶς νά χρησιμοποιον τόν ρο κκλησία γιά τούς αρετικούς χοντες περί ατο εσεβή τήν διάνοιά των, δέν θά ταν μως ποτέ δυνατόν νά συμφύρουν τή νύμφη το Χριστο ρθόδοξο κκλησία μέ τόν σμό τν αρέσεων στά πλαίσια νός συγκρητιστικο Συμβουλίου, πως εναι τό Π.Σ.Ε. Καί,



15.                   "Μπροστά σέ μία νέα κακοδοξία μή δυναμένη κ τν πραγμάτων νά χει ξιολογηθε πό προγενέστερες συνοδικές δογματικές καί κανονικές ποφάσεις δέν πανέλαβαν (ο Πατέρες τς Ζ΄ Οκουμ. Συνόδου), λλ' νεγνώρισαν τό ποστατό τν μυστηρίων το βαπτίσματος καί τς ερωσύνης τελεσθέντων στήν αρετική κοινότητα". Δυστυχς, γιά τόν κ. Κύριλλο καί τούς μόφρονές του τίποτε δέν μπορε νά συνεισφέρει ντελς ταίριαστος παραλληλισμός τν αρετικν εκονομάχων μέ τούς συγχρόνους παπικούς καί πολύ περισσότερο τίποτε δέ συνδέει τή στάση τν γίων Πατέρων τς Ζ΄ Οκουμ. Συνόδου καί το Προέδρου Ατς γίου Ταρασίου ναντι τν αρετικν τς ποχς κείνης μέ τήν π' ατν (τν οκουμενιστν) προτεινομένη στάση τν ρθοδόξων Ποιμένων, ναντι το συγχρόνου Παπισμο.



Ποτέ ο γιοι Πατέρες δέν πεδέχθησαν τήν παρξη Μυστηρίων κτός κκλησίας. ποια οκονομία σκησαν ο Πατέρες, τήν σκησαν μέ δεδομένη προϋπόθεση τή μετάνοια καί πιστροφή τν αρετικν στήν κκλησία, πρός σωτηρία ατν. πνευματική ξουσία τς κκλησίας λειτουργοσα χαρισματικά παρεχε τήν Θ. Χάρη καί νεργοποιοσε νεκρούς τύπους διά τς νσωματώσεώς ατν (τν πρώην αρετικν) στήν κκλησία. ποτελε δέ σχάτη σέβεια διανοητική προσπάθεια προσεγγίσεως καί κλογικεύσεως σων μυστηριακς νεργοποιονται διά τς μετανοίας τν πιστρεφόντων καί τς παροχς τς ζωοποιο Χάριτος το Παρακλήτου πό τς κκλησίας.

Οκουμενισμός δέν μιλε περί αρέσεως, περί αρετικν, περί πιστροφς καί περί μετανοίας. Οκουμενισμός τσι ρνεται τό βασικό καί μοναδικό κήρυγμα τς κκλησίας πού εναι μετάνοια τήν ποία κήρυξε Τίμιος Πρόδρομος καί πανέλαβε διος Χριστός. πίσης, Οκουμενισμός δέν μιλε, πως καί νέα ποχή γενικότερον, περί το διαβόλου. Εναι, μως, παραίτητα λα ατά, γιά νά διαφυλάσσεται καί διακριβώνεται πιστότητα στήν παραδοθεσα Πίστη καί αθεντικότητα το κηρύγματος τς κκλησίας.

Μακράν καί πέραν ατν σους νθρώπους καί ν παρασύρει Οκουμενισμός, χρησιμοποιώντας ς κήρυκας τούς ποτιθεμένους διδασκάλους καί σκοπούς διαφυλάξεως τς ληθείας (πισκόπους καί θεολόγους) δέν θά ποφεύγει φάσκων εναι σοφός νά μωραίνεται, ποστηρίζοντας χάριν τς δικαιώσεως τν διεφθαρμένων θεωριν το Οκουμενισμο, λόγους δαιμονικς πλάνης!

πως, τυχς, κ. Κύριλλος πράττει στήν ν λόγω ργασία του κτιθέμενος νεπανόρθωτα καί λέγων τά ξς:

" μαθητής το Χριστο ωάννης παραπονέθηκε στόν Χριστό, γιατί κάποιος λλος πού δέν νκε στόν κύκλο τν μαθητν βγαζε δαιμόνια στό νομά Του: διδάσκαλε, εδομεν τινά ν τ νόματί σου κβάλλοντα δαιμόνια, ς οκ κολουθε μν καί κωλύσαμεν ατόν τι οκ κολουθε μν: δέ ησος επε, μή κωλύετε ατόν (Μάρκ. 9, 38, 29)." Γιά νά ναρωτηθε: ναι δυνατόν κάποιος πού δέν κολουθε τόν Χριστό νά βγάζει δαιμόνια καί νά κάνει θαύματα πικαλούμενος τόν ησο; Χριστός παντ καταφατικά. Ατό γιά μς σήμερα δέ σημαίνει τίποτα σέ σχέση μέ ατούς πού δέν νήκουν στή δική μας «αλή», πως μς λέγει Γρηγόριος Θεολόγος;"

Κύριε Κύριλλε, περ δει δεξαι!

προσπάθειά σου καί συλλογιστική σου προφανς δέν εναι εαγγελική. Διότι διά τς προωθήσεως τν θεωριν το Οκουμενισμο, τήν ποίαν πιχειρες, μς καλες σέ κάτι στό ποο δέν μς καλε Χριστός. Μς καλες νά νωθομε μέ σους δέν κολουθον, σύμφωνα μέ  τήν ναφορά σου στό Εαγγέλιο, τόν Χριστό, στω κι ν θαυματουργον, πργμα πού φαίνεται τι σέ ντίθεση μέ τόν ντως Θεολόγο ωάννη σένα σέ χει ντυπωσιάσει. κενος νοχλήθηκε πό τήν δράση τν θαυματοποιν, ν σύ παρασύρεσαι. Καί μάλιστα δέν ρωτς περί τούτου τόν Χριστό, πως κενος μαθητής Του, λλά προτείνεις λλά πράγματα, καινοφαν, πέραν τν λόγων το Χριστο.

πάρχει μως καί κάτι χειρότερο, ς διαπίστωση, γιά τήν περίπτωσή σου: Αρεις κ τν λόγων το Κυρίου μόνον σα θεωρες τι συνηγορον στίς θέσεις σου. τσι, μως, διασπς τό λον τς διδασκαλίας Του, τήν καθολική λήθεια πού διαφυλάσσει κκλησία Του. Ατό προσδιορίζει θεωρητικς τό αρετικόν τς λης στάσεώς σου.

ν προκειμένω, λοιπόν, καί ν κατακλεδι το παρόντος, σο πενθυμίζομεν τι Κύριος ποτέ δέν θεώρησε τούς κβάλλοντας δαιμόνια στό νομά του λλά μή κολουθοντας Ατόν, ς μαθητάς Του. ντιθέτως επε περί ατν λόγο φοβερό, ποος θά πρέπει νά χε στά ατιά λων μας καί φορ στήν ναπόδραστη συνάντησή μας μαζί Του καί τήν πολογία μας πί το φοβερο Βήματός Του, πό τήν ποία καί θά ξαρτηθε τό αώνιο μέλλον μας.

λόγος Του; «Πολλοί ροσί μοι ν κείνη τ μέρ. Κύριε Κύριε, ο τ σ νόματι προεφητεύσαμεν, καί τ σ νόματι δαιμόνια ξεβάλομεν, καί τ σ νόματι δυνάμεις πολλάς ποιήσαμεν;

Καί τότε μολογήσω ατος τι οδέποτε γνων μς. ποχωρετε π’ μο ο ργαζόμενοι τήν νομίαν.» (Ματθ. ζ΄, 22, 23).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου