Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2016

Ἀπεγνωσμένες προσπάθειες γιά νά "ὀρθοδοξοποιηθοῦν" τά αἱρετίζοντα Κείμενα τῆς Μεγάλης Συνόδου Ἀπορριπτέο ἀπό ὀρθοδόξου ἀπόψεως τό ''ὑπερασπιστικό" Ὑπόμνημα τοῦ Σεβ. Μεσσηνίας του Θεολογου Δημ. Κατσουρα



πεγνωσμένες προσπάθειες γιά νά  "ρθοδοξοποιηθον"
 τά αρετίζοντα Κείμενα τς Μεγάλης Συνόδου


Ἀπορριπτέο ἀπό ὀρθοδόξου ἀπόψεως
τό  ''ὑπερασπιστικό" Ὑπόμνημα
τοῦ Σεβ. Μεσσηνίας

του Θεολογου Δημ. Κατσουρα
 
Προφανής προσπάθεια προασπίσεως καί διασώσεως το οκουμενιστικο πυρνος το πιμάχου Κειμένου τς Μεγάλης Συνόδου περί τν σχέσεων τς ρθ. κκλησίας μετά τν αρετικν

Εδιάκριτη, παρά τήν ντιφατικότητα καί τή θεολογική διγλωσσία το πομνηματικο κειμένου, ποφυγή σαφος ρθοδόξου μολογίας


σο πλησιάζει χρόνος συγκλήσεως τς φερομένης ς γίας καί Μεγάλης Συνόδου, τόσο αξάνει καί γωνία τν θιασωτν ατς. ντονη κριτική, ποία σκεται πό ρκετν γκρίτων Θεολόγων (Πανεπιστημιακν μή, Κληρικν, μοναχν λαϊκν) σέ μία σειρά θεμάτων περί τήν σύγκληση ατς καί κυρίως τά προσυμπεφωνημένα Κείμενά της, πιτείνει τήν νησυχία καί νισχύει τόν φόβο τους γιά τό νδεχόμενο κάποιας μπλοκς.
Διότι, μπορε προεγκεκριμμένη καινοτόμος διαδικασία λειτουργίας ατς καί λήψεως τν ποφάσεών της νά χει δη ποκλείσει πολλά, ν χι λα, τά δυσάρεστα γιά τούς διοργανωτές της νδεχόμενα, πάντοτε, μως, παραμένει νοικτό τό ζήτημα τς κφράσεως διαφωνιν καί πορρίψεως πιμάχων θέσεων, κανν νά κπέμψουν "ρνητικά" μηνύματα καί νά προκαλέσουν νάλογες πιπτώσεις.
Κοινός τόπος τς κριτικς σων μφισβητον τό ρθόδοξο πλαίσιο τν ρχν καί τν θέσεων στά Κείμενα τς ατοτιτλοφορουμένης γίας καί Μεγάλης Συνόδου, εναι τι κ τν πρός τελική γκριση κατατεθειμένων Κειμένων, μακράν τό πίμαχο μεταξύ ατν ποτελε τό Κείμενο περί τν σχέσεων τς ρθοδόξου κκλησίας μέ τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον, δηλαδή, μετά τν, κατά τήν κανονική ρθόδοξο ρολογία, διαφόρων Αρέσεων καί αρετικν.
Ατό, λοιπόν, τό Κείμενο χει δεχθε δικαίως, κατά τή γνώμη μας, τό μεγαλύτερο μέρος τν ρνητικν καί πορριπτικν θεολογικν κρίσεων, διότι ρθς θεωρεται ς τό κκλησιολογικό στίγμα καί ποτελε τή βαθύτερη θεολογική κφραση καί θεωρητική ταυτότητα, τς ν λόγ Συνόδου. Προσωπικς δέ, θεωρομε τι ξ ατο (δηλαδή τς γκρίσεως πορρίψεώς του) θά κριθε τελικς άν Σύνοδος ατή θεωρηθε καί καταγραφε στήν κκλ/κή στορία ς ληστρική.
Ατο το Κειμένου ατόκλητος καί νθερμος σο καί μαχητικός περασπιστής προέκυψε Σεβ. Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος Σαββτος, Καθηγητής τς Θεολογικς Σχολς το Πανεπιστημίου θηνν, ποος πισήμως μέ σχετικό πόμνημά του (ρ. Πρωτ. 183/1-4-2016) πρός τήν ερά Σύνοδο τς κκλησίας τς λλάδος ντεπιτίθεται μέ σφοδρότητα στούς πικριτές ατο, διασαφηνίζει καί ρμηνεύει, ς νά το συντάκτης του, τό "αθεντικό" νόημα τν θέσεών του καί πιχειρε τήν "διάσωσή" του, μέσω  προτεινομένων π' ατο "διορθώσεων".
Κατά τά νωτέρω, τό ποστηρικτό πόμνημα το Μητρ/του Μεσσηνίας, ποος σημειωτέον εναι μέλος τς Γραμματείας τς Μεγάλης Συνόδου καί μέλος τς πό τόν ρχιεπίσκοπο θηνν 24μελος ντιπροσωπείας, ποία θά κπροσωπήσει τήν κκλησία τς λλάδος στήν ν λόγ Σύνοδο, χει διαίτερη ξία καί σημασία γιά τόν ντοπισμό καί τή διερεύνηση τς κκλησιολογικς καί θεολογικς ατοσυνειδησίας τν συντακτν τν Κειμένων ( τν μοφρόνων ατν) ς καί τν ποστηρικτν τς, πάση θυσί, συγκλήσεως ατς τς Συνόδου.
Δέν χωρε μφιβολία τι τό Κείμενο τό ποο περασπίζεται μέ τό πόμνημά του κ. Χρυσόστομος κφράζει πλήρως τό πνεμα τν διοργανωτν καί καθοδηγητν τς Μεγάλης Συνόδου καί συγχρόνως "προδίδει" τόν σκοπό ατς τς διοργανώσεως. Καί τό μέν πνεμα τν διοργανωτν ατς εναι, χωρίς περιστροφές, τό πνεμα τς κκοσμικεύσεως καί το παναιρετικο καί ντιχρίστου, ς κκλησιομάχου, Οκουμενισμο, δέ σκοπός της, ς προκύπτει κ τν δεδομένων, εναι Συνοδική καί πανορθόδοξη πικύρωση καί "νομιμοποίησή" των!
Τό ν λόγ Κείμενο, πειδή κριβς ξυπηρετε τά νωτέρω, θεωρεται γιά τούς διοργανωτές τς Μεγάλης Συνόδου "κ τν ν οκ νευ" καί ς διανόητο ντιμετωπίζουν τό νδεχόμενο νά πορριφθε κατά τή διάρκεια τν ργασιν της. Φαίνεται δέ ν προκειμένω τι συγγραφή το πομνήματος το κ. Χρυσοστόμου ρχεται νά τό προασπίσει, ξωραϊσει καί "ρθοδοξοποιήσει", τουλάχιστον στά μάτια τν μή ξοικειομένων, τν νυποψιάστων καί φυσικά τν προθύμων (νά....πεισθον) καί τν φελν! 
ς δομε, μως, συγκεκριμένα τί σχυρίζεται Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος στό 15σέλιδο μέ ρ. Πρωτ. 183/2016 πό 1/4/2016 πόμνημά του περί το Κειμένου μέ τίτλο "Σχέσεις τς ρθοδόξου κκλησίας πρός τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον", τό ποο (Κείμενο) γκρίθηκε πό τήν Ε΄ Προσυνοδική Πανορθόδοξη Διάσκεψη καί τίθεται πρός πικύρωση στήν πικειμένη "γία καί Μεγάλη Σύνοδο".
Κατ' ρχάς (τό ν λόγω Κείμενο) στό πόμνημα χαρακτηρίζεται ς "λίαν νδιαφέρον" καί σημειώνεται περί ατο τι:
α) τυχε τς μοφώνου ποδοχς λων τν ρθοδόξων κκλησιν (καί διά τν ντιπροσώπων καί διά τν Προκαθημένων των),
β) πηχε θέσεις καί πόψεις πανορθοδόξους,
γ) ποσκοπε νά κφράσει τήν θέση τς νά τόν κόσμον ρθοδοξίας ναντι το λοιπο χριστιανικο κόσμου, τούτου (ς ατήματος) δη δρομολογηθέντος πό τς ν Βατοπεδίω γίου ρους συγκληθείσης ν τει 1930 Πανορθοδόξου συναντήσεως (σημ. μ. : στήν ποία συμμετεχε ς Μητροπολίτης τότε καί μετέπειτα Πατριάρχης θηναγόρας),
δ) Δέν περρίφθη μέχρι στιγμς πό οδεμις ρθ. κκλησίας Συνοδικς,
ε) Κρίνεται, σέ μεγάλο βαθμό, πί τ βάσει λανθασμένων ρχν καί προϋποθέσεων. Ατιολογε δέ συντάκτης τήν κατάθεση το δικο του πομνήματος ς προσπάθεια ποτροπς τς υοθετήσεως (λων) τν (λλων) λανθασμένων κριτικν καί ποφυγς το νδεχομένου πανορθοδόξου πορρίψεως κείνων!
Εναι κ προοιμίου καταφανές τι περασπιστής το πρός πικύρωση πιμάχου Κειμένου τς Μεγάλης Συνόδου, κ. Χρυσόστομος, κινεται καί τοποθετεται σέ λη τήν κταση το πομνηματισμο του, φ' νός μέν, ς νά το ( νά εναι) συντάκτης, κ τν συντακτν, το Κειμένου, φ' τέρου δέ, ς διαπεπιστευμένος αθεντικός ρμηνευτής του! Μόλις δέ πού χρειάζεται νά πισημανθε διαφαινομένη καί κ τς πιθετικότητος ναντι τν πικριτν το Κειμένου καί κ τς ργώδους προσπαθείας του νά δικαιολογήσει τά πάντα περί ατο, γωνία (το Σεβ. Μεσσηνίας, περί τς) διασώσεως λωβήτου καί κεραίου, τουλάχιστον στόν πυρήνα του, το ν λόγω, αρετίζοντος καί πολλαπλς προβληματικο ξ ρθοδόξου πόψεως, διά τοτο δέ καί προκαλέσαντος πληθώρα ρνητικν σχολίων καί πορριπτικν κριτικν κ μέρους πολλν Κληρικν καί λαϊκν Θεολόγων, Κειμένου.
Πρίν, μως, προχωρήσει Σεβ/τος στόν πί τς οσίας (τν θεολογικν θέσεων) κριτικό πομνηματισμό του πρός ποδόμηση τν πικριτικν τοποθετήσεων ναντι το πιμάχου Κειμένου (κυριολεκτικς τς πέτρας το σκανδάλου, σον φορ στά Κείμενα τς Μεγάλης Συνόδου, χωρίς νά παραθεωρονται τά σοβαρώτατα προβλήματα καί στά πόλοιπα Κείμενά της), σχολιάζει τό πς προέκυψε τελική διαμόρφωση το Κειμένου.
Περί ατο, λοιπόν, κάνει λόγο περί γενομένων διορθώσεων πό τς Συνοδικς πιτροπς, υοθετήσεώς ατν πό τς Διαρκος ερς Συνόδου τς κκλησίας τς λλάδος, ποστολς των στόν ρμόδιο Γραμματέα προπαρασκευς τς Μεγάλης Συνόδου (Μητρ/τη λβετίας κ. ερεμία) καί ν τέλει μοφώνου ποδοχς των κατά τήν Ε΄ Προσυνοδική Πανορθόδοξο Διάσκεψη καί νσωμάτωσή των στό τελικό Κείμενο.
Περί λων ατν, μως, κ το σύνεγγυς προσεκτικς παρακολουθν τά πράγματα τερος Μητροπολίτης τς κκλησίας τς λλάδος, πίσης μέλος τς λλαδικς ντιπροσωπείας, Σεβ. Ναυπάκτου κ. ερόθεος, μφισβητε δημοσίως τήν κρίβεια τν νωτέρω. Δηλώνει μάλιστα, περιφράστως, τι πρξε μεγάλο λλειμμα νημερώσεως καί προετοιμασίας, πουσία οσιαστικς συζητήσεως πί τν κειμένων καί καθησυχασμός τν εραρχν μέ σχετικές (μλλον παραπλανητικές) διαβεβαιώσεις! (βλ. φ. "κκλ/κή Παρέμβαση" τς . Μητρ/λεως Ναυπάκτου καί γίου Βλασίου, τεχος 236, ρθρο το Σεβ. κ. εροθέου "Παρατηρήσεις γιά τήν γία καί Μεγάλη Σύνοδο", σελ. 4).
πιπλέον καί πί το δίου θέματος τς τελικς διαμορφώσεως το Κειμένου, συντάκτης το πομνήματος ναγκάζεται, πρός δικαιολόγησιν τν πισημαινομένων πό τν πικριτν του προβλημάτων, νά κάνει λόγο, σέ μλλον πολογητικό φος, γιά τήν ρχική προέλευσή του κ τς συνενώσεως δύο λλων παλαιοτέρων Κειμένων (τό ν ξ ατν μέ τόν χαρακτηριστικό τίτλο " ρθόδοξος κκλησία καί Οκουμενική Κίνησις").
Πρέπει, μως, νά πισημανθε τι δ κριβς συντάκτης το πομνήματος κάνει τεχνηέντως, ν καί τελικς καθόλου πειστικς, τήν πρώτη γενική προσπάθεια μνηστεύσεως τν καταγγελομένων σοβαρν θεολογικν προβλημάτων το Κειμένου τό ποο "περασπίζεται", κατηγοριοποιώντας τα ς προβλήματα συντάξεως καί φολογικς διατυπώσεως, δθεν προκύψαντα λόγω τς κατά τά προαναφερθέντα, κειμενολογικς, ς ναφέρει,  συνενώσεως.
μέσως, μως, κατωτέρω παρατιθεμένη λη πιχειρηματολογία το περασπιστικο ατο πομνήματος συνιστ μεγάλη ντίφαση, φο διολισθαίνει σταδιακς πό τήν προαναφερθεσα κτίμηση στήν παραδοχή χρήσεως νέας "ρολογίας" καί νέων "γλωσσικν διατυπώσεων" νός Κειμένου μέ "γλωσσική καί κφραστική διαιτερότητα"! [ Σημ. : ξ ατο το σημείου τό πόμνημα το κ. Χρυσοστόμου γίνεται ντως ποκαλυπτικό καί στήν προσπάθειά του νά ποκρύψει, τελικς ποκαλύπτει τήν πραγματική ταυτότητα καί διαιτερότητα - φο διος πιλέγει καί προτιμ ατόν τόν ρο - το Κειμένου καί ερύτερον το πνεύματος κ το ποίου διαπνέεται ατή "διαίτερη" σέ λα της καί παράδοξη Σύνοδος!]
πάρχει, λοιπόν, παραδοχή τι τό πίμαχο Κείμενο τς Μεγάλης Συνόδου, τό ποο χει σκανδαλίσει καί προκαλέσει τίς συνειδήσεις τν ρθοδόξων Κληρικν, μοναχν καί λαϊκν που γς, εσάγει νέα ρολογία καί νέες γλωσσικές διατυπώσεις (προφανς γνωστες στούς γίους Πατέρες) διά τν ποίων περιγράφονται, πάντοτε κατά τόν συντάκτη το πομνήματος, κενες ο κκλησιολογικές ρχές πού παιτονται γιά τή συμβολή τς ρθοδόξου κκλησίας στούς Θεολογικούς Διαλόγους καί στήν Οκουμενική Κίνηση! Τοτο δέ, γίνεται καί "πί τ βάσει τς εροκανονικς, συνοδικς καί πατερικς παραδόσεως", πως χαρακτηριστικς ναφέρεται!
Οτε λίγο, οτε πολύ μέ περισσό θάρρος καί ελικρίνεια πομνηματιστής δηλώνει τι ντως τό Κείμενο, τό ποο περασπίζεται μέ πάθος, εσάγει στήν παγκόσμια ρθοδοξία νέα θεολογική ρολογία καί νέες γλωσσικές διατυπώσεις πρός ξυπηρέτηση τς συμμετοχς τς ρθοδόξου κκλησίας στούς Θεολογικούς Διαλόγους καί τήν ν γένει Οκουμενική Κίνηση, δηλαδή τόν Οκουμενισμό! Γίνεται δέ προκλητικός περασπιζόμενος ατή τήν διαιτερότητα, ταν σχυρίζεται τι συγχρόνως λα ατά ρείδονται στήν εροκανονική, συνοδική καί πατερική παράδοση! Υοθετν μάλιστα τή στρατηγική τακτική κατά τήν ποία "καλύτερη μυνα εναι πίθεση", κατηγορε τούς πικριτές το Κειμένου ς νεργούντας μέ βάση τήν ρχή "λήψεως το ζητουμένου" προκειμένου νά δηγήσουν τίς σκέψεις τν ναγνωστν των στά δικά των συμπεράσματα.
φο, λοιπόν, προκαταρκτικς χει πιχειρηθε γενική ποδοκιμασία τν ρνητικν κριτικν σέ βάρος το Κειμένου καί πόδοση ατν, σωρευτικς, σέ ποικίλα ατια, χρησιμοποιώντας διάφορες "δικαιολογίες", κόμη καί μεταξύ των ντιφατικές (πως παραδοχή γλωσσικν καί ρμηνευτικν προβλημάτων, διότι δθεν πταίει προέλευση το Κειμένου πό συνένωση δύο λλων ξεχωριστν κειμένων καί ταυτοχρόνως ποστήριξη περί χρήσεως νέας ρολογίας - καί ρα, κατά τήν κοινή λογική, χι σέ κ παραδρομς προκύψαντα ζητήματα - , κόμη, καί περί σκοπιμοτήτων τν πικριτν νά πιβάλλουν τίς πόψεις των), προχωρε στήν παρουσίαση καί ναίρεση τν παρερμηνειν πού θεωρε τι γίνονται πό τούς πικριτές τν θέσεων το Κειμένου. δ, γίνεται κόμη πιό ποκαλυπτικός, τόσο περί το βαθυτέρου πνεύματος το Κειμένου, σο καί περί τν δικν του θεωρήσεων!
συντάκτης το περασπιστικο πομνήματος, Σεβ. κ. Χρυσόστομος, διεκδικε, κ τν πραγμάτων, τή διάκριση το μοναδικο νά τόν ρθόδοξο κόσμο Κληρικο καί Θεολόγου ποος ποδύεται σέ γώνα παροχς "κάθε δυνατς πεξηγήσεως ες κάθε παράγραφον το κειμένου, προκειμένου νά ρθον α τυχόν πιφυλάξεις" (πως ναφέρει στή σελ. 4 το πομνήματος). τσι, περμαχε, ρμηνεύει, δικαιολογε, διευκρινίζει, κόμη καί "διορθώσεις" προτείνει, οτως στε νά ξουδετερωθον ο κάθε μορφς ντιρρήσεις καί τελικς νά πικυρωθε πανορθοδόξως στή Μεγάλη Σύνοδο τό πίμαχο Κείμενο!
Μέ συνολικά δώδεκα (ιβ΄) "πεξηγήσεις" του, ναφέρεται (καί) στίς εκοσιτέσσερεις παραγράφους το πιμάχου Κειμένου. Σέ κάθε μία πό ατές περασπιστική τακτική ποία χρησιμοποιεται, χαρακτηρίζεται καί πό ντιφατικότητα καί πό διγλωσσία, μέσα, μως, πό τίς ποες, στω καί συνεσκιασμένως, ποκαλύπτονται καί προβάλλονται κάποιες σημαντικές ρμηνεες τν θέσεων-θεωριν καί τοποθετήσεων το πιμάχου Κειμένου.
Στή συνέχεια θά παρουσιάσουμε τίς κυριότερες πό ατές, στε νά ξαχθον κάποια χρήσιμα καί, σως, κρίσιμα συμπεράσματα, τόσο περί το περασπιστικο πομνήματος, σο καί περί το π' ατο ποστηριζομένου πιμάχου Κειμένου. Εναι χρήσιμο καί σκόπιμο νά λθουν λα στό φς γιά νά φανερωθον κατέρωθεν μφότερα, δηλαδή, καί τό πνεμα τν Κειμένων καί τό πνεμα τν συντακτν ατν, τά ποα λογικς ταυτίζονται. Πολλ δέ μλλον, ταν πρόκειται γιά τό πίμαχο Κείμενο τς πικειμένης Μεγάλης Συνόδου καί τίς πόψεις πού διατυπώνονται στό περασπιστικό πόμνημα, νός, ν χι κ τν συντακτν, πάντως, μόφρονος ατν, ποος μάλιστα θά συμμετάσχει στίς ργασίες καί συμμετεχε στίς "διεργασίες"της.
Στήν α΄ πεξήγησή του κ. Χρυσόστομος, ν "νεξόδως" περθεματίζει τς ατονοήτου θέσεως περί τς ρθοδόξου κκλησίας ς τς "οσης τς Μις, γίας Καθολικς καί ποστολικς κκλησίας", ναφερόμενος στή σχετική διατύπωση τς παρ. 1 το πιμάχου Κειμένου, τήν ποία συνοδεύει μέ τήν χι καί τόσο θα κφραση "ς πρός τήν κκλησιολογική της ατοσυνειδησία" ( ποία πιδέχεται καί οκουμενιστική ρμηνεία, δηλαδή τι ρθ. κκλησία τσι μέν θεωρε γιά τόν αυτό της, χωρίς μως νά μολογεται τι τσι εναι καί τι ατό ποτελε τήν μόνη ρθή Πίστη) χρησιμοποιε περί το θέματος τς νότητος λων τν Χριστιανν δύο πίσης διφορούμενες κφράσεις. Κάνει τσι λόγο γιά διαδικασία πρός πίτευξιν νότητος λων τν Χριστιανν μετ' Ατς καί γιά πίλυση τν Θεολογικν διαφορν, σάν νά μή φίσταται θέμα πιστροφς ντάξεως εσόδου στήν κκλησία τν κτός Ατς ερισκομένων καί σάν νά μποδίζουν τήν νότητα ατή πλς κάποιες, στω θεολογικές, παρεξηγήσεις!
Στήν δ΄ πεξήγησή του Σεβ. Μεσσηνίας ναφερόμενος στά τς παρ. 4 το πιμάχου Κειμένου συνηγορε στήν δθεν μοναδικότητα, ς μέσου, το διαλόγου, πρός πίτευξη καί πραγμάτωση τς νότητος, μφανίζοντάς τον μάλιστα ς τήν νέκαθεν μοναδική πιλογή καί πρακτική τς κκλησίας, ναντι τν αρετικν. Ατό, μως, δέν νταποκρίνεται οτε στήν στορική πραγματικότητα, οτε στή διαχρονική ποιμαντική καί κανονική παράδοση τς κκλησίας. Μία πλήρης καί χι μονοδιάστατη προσέγγιση καί παρουσίαση τς Πράξεως τς κκλησίας, λλά καί τς διδασκαλίας της, παιτε τήν διάκριση τν περιπτώσεων μεμονωμένων αρετικν πό (τίς περιπτώσεις) τν αρετικν κοινοτήτων, τήν διάκριση τν περιπτώσεων κδηλώσεως νδιαφέροντος καί μετανοίας κ μέρους ατν γιά πιστροφή, πό (τίς περιπτώσεις) τς μετανοήτου στάσεώς των, πιβάλλει δέ τήν ναφορά στήν κατ' ξοχήν ποιμαντική τς κκλησίας πού περιλαμβάνει τήν (πρόσ)-κλήση γιά μετάνοια, τό εραποστολικό κήρυγμα καί τήν διαφώτιση τν νδιαφερομένων νά γνωρίσουν τήν λήθεια τς ρθς Πίστεως καί κυρίως νά τήν δον-ναγνωρίσουν στή ζωή καί τήν μαρτυρία τν μελν της! Διότι, ν τελικ ναλύσει, ο Διάλογοι, πως ατοί διεξάγονται τίς τελευταες δεκαετίες στά πλαίσια το Οκουμενισμο, χι μόνον δέν χουν κανένα ντίκρυσμα στή ζωή τς ρχαίας κκλησίας καί τν Πατέρων, λλά συνιστον λλοτρίωση πό τήν Προφητική καί ποστολική Παράδοση Της!
Στήν ε΄ πεξήγησή του πομνηματιστής Καθηγητής ναφερόμενος στίς παραγράφους 1 καί 5 το πιμάχου Κειμένου, τό ποο ρμηνεύει διευκρινίζων τίς θέσεις του, ποδίδει σφάλμα στούς ντιλέγοντας σέ ατό καί ποστηρίζοντας τι εναι προβληματική τοποθέτηση το Κειμένου που γίνεται λόγος περί ποκαταστάσεως ς πολεσθείσης νότητος τν Χριστιανν" πέρ τς ποίας φείλει νά ργάζεται ρθόδοξος κκλησία, διότι τσι φαίνεται (κατά τίς πικρίσεις) τι δέν φίσταται ς πραγματικότης νότης στό Σμα τς κκλησίας, λλά τι τοτο εναι ζητούμενο. Καί, μάλιστα, τι τσι μμέσως πηχεται περί "διηρημένης κκλησίας" θεωρία τινν. Τά πιχειρήματα, μως, τά ποα χρησιμοποιε πρός πόκρουση καί ναίρεση τν σχυρισμν τν  "ντιλεγόντων", ντί νά ξεκαθαρίζουν τά πράγματα, μλλον πιτείνουν τή σύγχυση καί τήν νησυχία.
Εδικότερον, Μητρ/της Μεσσηνίας στό πόμνημά του τεχνηέντως διαστέλλει μεταξύ στορικς καί ντολογικς θεωρήσεως τς νότητος τς κκλησίας. τσι, τήν μέν νότητα τς ρθοδόξου κκλησίας, τήν προσεγγίζει ς νότητα τν ρθοδόξων, θέλοντας νά δώσει τήν ντύπωση τι περθεματίζει καί ατός στήν ναμφισβήτητη καί δεδομένη νότητα τς κκλησίας, τήν δέ ς ζητουμένη, καθότι πωλεσθεσα, κατά τό πίμαχο Κείμενο,  νότητα λων τν Χριστιανν τήν ατιολογε, ς σχετιζομένη μέ τήν πίσης ναμφισβήτητη στορική παρξη σχισμάτων καί αρέσεων. Μάλιστα δέν διστάζει νά καταφέρεται καί κατά τς θεωρίας γιά τήν ποία διος, χι ναιτίως, εχε κατηγορηθε κατά τό παρελθόν ς ποστηρικτής της, περί «διηρημένης κκλησίας»! Μόνον πού καί δ διακρίνεται χι μόνον πίσω καί κάτω πό τίς γραμμές, λλά καί στίς διατυπώσεις του, μία παράδεκτη γιά Θεολογικό καί ρχιερατικό Κείμενο διγλωσσία καί πάντως χρήση διφορουμένων διατυπώσεων.
τσι, σαφς ντορθόδοξος Θεωρία περί διηρημένης κκλησίας πικρίνεται μέν π' ατο ς θεολόγητος νεολογισμός, δέν πορρίπτεται, μως, ς θεωρία! ντιθέτως μάλιστα, λόγοις μέν πιφανειακος ποδοκιμάζεται, τος δέ πιχειρήμασι ποστηρίζεται καί μάλιστα μαχητικς καί πιμόνως, διά τς παραδέκτου, ς παραλόγου καί ντιεπιστημονικς, σαφς δέ ντορθοδόξου διαστολς καί διακρίσεως μεταξύ στορικς καί ντολογικς πάρξεως καί πραγματικότητος, σον φορ στήν νότητα τς κκλησίας.
κ. Χρυσόστομος μμέσως πλήν σαφς θεωρε τήν κκλησία το Χριστο στορικς διηρημένη καί ντολογικς, στό πλαίσιο τς ρθοδόξου κκλησίας, νωμένη! τσι, κατ' ατόν, δικαιολογεται ναφορά στό πίμαχο Κείμενο περί πωλεσθείσης νότητος καί νάγκης ποκαταστάσεώς της, οσιαστικς πό τήν ννοια τς, κατά τήν οκουμενιστική ντίληψη, "πανασυστάσεως" τς διαιρέτου κκλησίας! Παρά τήν προσπάθεια τς θεολογικς τεκμηριώσεως τν τοποθετήσεών του καί τς προσδώσεως σ' ατές πιστημονικς διαστάσεως, εναι προφανής οκουμενιστική συλλογιστική του. Καί μέν θεολογική τεκμηρίωσή του πάσχει, διότι δέν μολογε, μέ τήν παιτουμένη εκρίνεια, τήν ατονόητη λήθεια τι ο αρετικοί καί ο σχισματικοί, κόμη καί ς πολυάριθμες κοινότητες, διά τν αρέσεων καί τν σχισμάτων ατν, πεκόπησαν πό τήν κκλησία καί πλέον δέν νήκουν στό νιαο καί διαίρετο Σμα Της, γι' ατό καί δέν μπορε νά ναγνωρίζεται σ' ατές κκλησιαστικότητα, καθώς καί τίποτε λλο ξ σων νήκουν στήν κκλησία καί τήν χαρακτηρίζουν. δέ πιστημονική διάσταση ναιρεται, ταν ρολογία της δέν ποδίδει ρθς τό πνεμα τς διδασκαλίας τς κκλησίας, σύμφωνα μέ τό ποο πό τήν κάστοτε διάσπαση (λόγω αρέσεως σχίσματος) το κκλησιαστικο Σώματος, δηλαδή μετά πό ατήν, δέν προκύπτουν δύο τμήματα τς κκλησίας, λλά φ' νός μέν τό Σμα τς κκλησίας, φ΄ τέρου δέ μάδα τν ποκοπέντων αρετικν σχισματικν πρώην μελν της.
κόμη, εναι διαιτέρως προκλητικό καί νδεικτικό τό τι Μητροπολίτης Μεσσηνίας  δέν διστάζει στό ν λόγω πόμνημά του πευθυνόμενος στούς πικριτές το πιμάχου Κειμένου νά τούς κατηγορήσει τι διαθέτουν "δρυματικήν ντίληψιν" μις "κκλησιαστικς ποκλειστικότητος" ταν καί πειδή πιμένουν τι ρθόδοξος κκλησία εναι μία καί διαίρετη κκλησία το Χριστο καί τι νότης Ατς δέν χρειάζεται ποκατάσταση. Μήπως, τελικς,  θά πρέπει τά πιστά μέλη τς κκλησίας το Χριστο, δηλαδή ο ρθόδοξοι Χριστιανοί, νά ασθάνονται, κατά τόν συντάκτη το πομνήματος, νοχοι πού νήκουν στήν Μία κκλησία θά πρέπει νά μή μολογον τήν Πίστη των γιά νά μή ασθάνονται σέ μειονεκτική θέση ο διάφοροι αρετικοί;!
Στήν στ΄ πεξήγησή του Σεβ. Μεσσηνίας  ναφερόμενος στήν παράγραφο 6 το πιμάχου Κειμένου προσεγγίζει τό ζήτημα τν πολλν νστάσεων καί πικρίσεων τίς ποες χει προκαλέσει διατύπωση στό πίμαχο Κείμενο τι " ρθόδοξος κκλησία ναγνωρίζει τήν στορικήν παρξιν λλων χριστιανικν κκλησιν καί μολογιν". Κατ' ρχάς παρουσιάζεται νά δικαιολογε (κατανοε) κάπως τόν περί ατς γερθέντα ντιρρητικό σάλο, ποος προεκλήθη  πό τόν παράδεκτο χαρακτηρισμό τν αρετικν κοινοτήτων ς κκλησιν, σάν νά πάρχουν πλήν τς Μις κκλησίας το Χριστο καί λλες κκλησίες, καί ποος σαφς, στω καί γλωσσολογικς, δηλαδή σέ πίπεδο διατυπώσεως, ποδίδει κκλησιαστικότητα στίς αρέσεις.
ρχεται, μως, παραλλήλως καί κ τς πλαγίας δο νά παρουσιάσει "δικαιολογητικά" γιά τήν ς νω πικρινόμενη πιλογή, ναφέρων λλά καί, συγχρόνως, πικαλούμενος πί τς οσίας, ωλα περασπιστικά πιχειρήματα, τά ποα προέβαλε, ς ναφέρει, κατά τή διαδικασία διαμορφώσεως το πιμάχου Κειμένου πί το συγκεκριμένου σημείου, κάποια Σλαβική ρθόδοξος κκλησία. Κάνει, λοιπόν, λόγο περί δυνατότητος νά κληφθε ρος κκλησία ς τεχνικός, πως δθεν κάνουν ο ρωμαιοκαθολικοί, καί χι κατά δογματικήν κρίβεια, ν πικουρικς προβάλλει, πάντα μμέσως, τήν δθεν παρξη στοιχείων κκλησιαστικότητος, πίσης, στούς ρωμαιοκαθολικούς. Δέν διστάζει μάλιστα περί το τελευταίου νά κάνει ναφορά στόν γκριτο Δογματολόγο καί δεδηλωμένο πικριτή το πιμάχου Κειμένου κ. Τσελεγγίδη πικαλούμενος σχετική δθεν πιβεβαιωτική ναφορά του!
τυχς, μως, γιά τήν φιλότιμη περασπιστική προσπάθειά του ν λόγω πιχειρηματολογία του καταρρέει πό τό βάρος τν σων σχετικς καί κυρίως τεκμηριωμένως παρουσίασαν ναιρετικς, τόσον Μητρ/της Ναυπάκτου κ. ερόθεος, σο καί Καθηγητής το Α.Π.Θ. κ. Δημ. Τσελεγγίδης, ντιστοίχως,κατηγορώντας τον μάλιστα γιά ντιεπιστημονική συμπεριφορά!
Στήν ατή ς νω πεξήγησή του μως συμπεριλαμβάνει καί μία καθόλου τυχαα τοποθέτηση περί τν μεθόδων (μλλον μεθοδειν) πού ς φαίνεται χρησιμοποιονται στά πλαίσια τς θεολογικν Διαλόγων καί γενικότερον τς λεγομένης Οκουμενικς Κινήσεως στήν κατεύθυνση τς πιδιωκομένης νότητος μετά τν λλων "Χριστιανικν κκλησιν καί μολογιν". ποστηρίζει, λοιπόν, τι ο σχέσεις λων ατν λλά καί διαδικασία καί προοπτική τς νότητος μέσω τν Διαλόγων δέν πικεντρώνεται στά τς Πίστεως, λλά κινεται καί στίς πόλοιπες θέσεις καί ντιλήψεις των. φήνει τσι νά ννοηθε τι τό θέμα τς Πίστεως εναι περισσότερο θεωρητικό καί δεολογικό καί γι' ατό πιδιώκεται προσέγγιση μέσω τς συγκλίσεως σέ λλα πιμέρους ζητήματα, πως μυστήρια, ερωσύνη, ποστολική διαδοχή κλπ. Ατό θυμίζει ντονα καί παραπέμπει σέ σχετική ναφορά το Πατριάρχου Βαρθολομαίου περί τς στρατηγικς τν Διαλόγων, κατά τήν ποία "δέν χει τόση σημασία τό ν διαφωνομε περί τήν Πίστη, λλά τό τι εμαστε ποφασισμένοι νά φθάσουμε μέ κάθε τρόπο στήν νότητα"!
Στήν θ΄ πεξήγησή του κ. Χρυσόστομος ναφερόμενος στήν παράγραφο 20 το πιμάχου Κειμένου (τς λεγομένης γίας καί Μεγάλης Συνόδου, περί τν σχέσεων τς ρθ. κκλησίας πρός τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον) φο, πως προαναφέρθηκε, προκειμένου νά ποκλεισθε κάθε νδεχόμενο πορρίψεως "πεκήρυξε" τήν θεωρία περί "διηρημένης κκλησίας", δ ρχεται νά "ποκηρύξει" καί τήν λλη γνωστή καί μή ξαιρετέα οκουμενιστική θεωρία τς "Βαπτισματικς θεολογίας"!
στόσο, δράττεται, μέ περισσή τόλμη, τς εκαιρίας καί προπαγανδίζει τήν πεμπτουσία ατς κριβς τς θεωρίας τήν ποία ποτίθεται τι ποδοκιμάζει! τσι, ν τήν μέμφεται, ς προτεσταντικς προελεύσεως καί δηλώνει τήν κατηγορηματική κτίμησή του τι εναι νύπαρκτη τάση ναγνωρίσεως κ μέρους τς ρθ. κκλησίας το μυστηρίου το Βαπτίσματος στούς τεροδόξους (σημ. ννοεται στό πλαίσιο τς Οκουμενικς Κινήσεως), φθάνει, μέσω τς κθέσεως νός συγκεχυμένου καί θεολογικς στηρίκτου ν χι λλόκοτου συλλογισμο, νά συνδέει αθαιρέτως τήν κατ' οκονομίαν κ μέρους τς κκλησίας ποδοχή (τς πιστροφς σ' Ατήν)  κάποιων τεροδόξων διά Χρίσματος, ς δθεν κατ' οκονομίαν ποδοχήν ς γκύρου καί ποστατο το βαπτίσματός των!
Πρόκειται περί προκλητικς διαστρεβλώσεως τς Πράξεως τς κκλησίας, ποία οδέποτε ναγνωρίζει καί, βεβαίως, οτε κατ' οκονομίαν, "μυστήρια" σέ αρετικούς. κενο πού συμβαίνει καί τό ποο ποσιωπ, φο δέν δικαιολογεται ς Θεολόγος Καθηγητής νά τό γνοε, κ. Χρυσόστομος, εναι τι, σέ εδικές περιπτώσεις ν μετανοία πιστρεφόντων στήν κκλησία πρώην αρετικν, ο ποοι διατηροσαν καί εχαν δεχθε τόν ρθό τύπο το Βαπτίσματος, κκλησία διά τς Χάριτος το γίου Πνεύματος (μέσω το Χρίσματος) νεργοποιοσε τόν νεκρόν ατόν τύπο, προκειμένου νά διευκολυνθε πανένταξή των στό Σμα τς κκλησίας, διά τήν σωτηρίαν των.
πιπλέον, ατοπαγιδεύεται σέ ,τι ναποδείκτως κατηγόρησε τούς πικριτές το πιμάχου Κειμένου, περί δθεν προσεγγίσεων καί ρμηνειν βάσει τς ρχς "λήψεως το ζητουμένου" προκειμένου νά καθοδηγηθον ο ναγνστες σέ συγκεκριμένα συμπεράσματα, νεργν κριβς ατή τήν μεθόδευση! Συγκεκριμένως, φο διος ρμηνεύει αθαιρέτως καί νεπερείστως τούς Κανόνες, προκειμένου νά φαίνονται  τι συνηγορον στίς πόψεις του, ν συνεχεία κλαμβάνει ς δεδομένη καί ατονόητα ποδεκτή τήν σφαλμένη ρμηνεία του καί προχωρ τόν θεολογικό του συλλογισμό σέ λλες ξίσου σφαλμένες θέσεις, χοντας τρόπον τινά "κατοχυρώσει" κάτι πού διος δημιούργησε ς δεδομένο!
Λυπομαι πού εμαι ποχρεωμένος νά πισημάνω τι ατές ο μεθοδεύσεις διακρίνονται καί στό πίμαχο Κείμενο, σέ τέτοιο βαθμό καί κυρίως σέ τέτοια μοιότητα πού δηγε βιάστως στό συμπέρασμα τι, ετε Μητροπολίτης Μεσσηνίας εναι συντάκτης κ τν συντακτν το ν λόγω κακοδόξου καί σαφς οκουμενιστικο Κειμένου, ετε τι ο το ατο πνεύματος παράγοντες  προάγουν νσυνειδήτως καί μετά πάθους τόν παναιρετικό Οκουμενισμό!
Στήν ατή ς νω πεξήγησή του (θ΄) δέν παραλείπει νά ναφερθε παξιωτικς καί στήν πό τινν, κατ' ατόν, "ντιλεγόντων" πίκληση τς σχετικς μέ τήν διά Βαπτίσματος ποδοχή τν πιστρεφόντων στήν κκλησία αρετικν καί συγκεκριμένως τν Παπικν, Συνοδική πόφαση το 1756. Τήν θεωρε "νέρειστο ες τήν λην εροκανονικήν καί συνοδικήν Παράδοσιν" τς κκλησίας! Δέν ξηγε μως ποιά εναι ατή Παράδοσις καί τί πραγματικς προβλέπει. Καί, κυρίως, δέν ναφέρεται στήν καινοτόμο πλήρη κατάλυση καί γκατάλειψη κόμη καί ατο το τύπου το Βαπτίσματος κ μέρους τν Παπικν καί τς ντικαταστάσεώς του μέ τό ράντισμα, τό ποο βεβαίως καί ναμφιβόλως συνιστ παρωδία βαπτίσματος καί σέβεια κατά τς Παραδόσεως.
Μέ περισσή προκλητικότητα θεωρητικοποιε τήν τοποθέτησή του περί τς κατ' ατόν μειωμένου κύρους καί προσκαίρου σχύος σχετικς ποφάσεως τς Συνόδου το 1756, σχυριζόμενος τι " ποκατάστασις συνοδικν ποφάσεων Οκουμενικο κύρους πό λλων ποφάσεων Μειζόνων, περτοπικν καί Πανορθοδόξων συνοδικν ργάνων...πηχε θέσεις ρωμαιοκαθολικς....ντιλήψεως περί συνοδικότητος", φ' σον "ναβαθμίζη τοπικάς Συνόδους καί τάς ποφάσεις ατν ες Οκουμενικο κύρους, καί τάς συναριθμ ς Οκουμενικάς τοιαύτας"!
τελευταία ατή πισήμανση εναι προφανές τι ναφέρεται μμέσως πλήν σαφς στήν προτεινομένη πό πολλν πικριτν τς "γίας καί Μεγάλης Συνόδου" ναγνώριση π' ατς τν πί Μεγάλου Φωτίου καί πί γίου Γρηγορίου Παλαμ συγκληθεισν σπουδαίων Συνόδων το 9ου καί 14ου αἰῶνος, ντιστοίχως, ς Οκουμενικν, τήν ποία ναιτιολογήτως (σημ. μ. καί δι' ενοήτους λόγους) πορρίπτει. προηγουμένη, μως, ατς, τοποθέτηση, πέραν τς πίσης προφανος στοχεύσεως στήν πίκληση καί προβολή τν ποφάσεων τς Συνόδου το 1756 περί Βαπτίσεως τν προσερχομένων αρετικν στήν κκλησία, συνισττοπαγίδευση" το πομνηματιστο καί κούσια μολογία, λλά καί "προφητεία" περί τς Μεγάλης Συνόδου, ποία ρχεται διά τς προωθήσεως τν σαφς οκουμενιστικν θέσεων καί προσεχς ποφάσεών της, νά ποκαταστήσει τίς αθεντικές θέσεις καί ποφάσεις τς κκλησίας, πηχώντας παπικς μπνεύσεως ντιλήψεις!
Τέλος, στήν ια΄ πεξήγησή του συντάκτης το ποστηρικτο πομνήματος πιχειρε οσιαστικς, φ' νός μέν νά ξαιρέσει λους τούς συγχρόνους αρετικούς κ το καταλόγου τν πό τς κκλησίας Συνοδικς ποκηρυχθέντων (σημ. μ. : γι' ατό λλωστε ποκρούει, πως καί ο μόφρονές του, μέ κάθε τρόπο τήν πρόταση περί ναγνωρίσεως τν ντιπαπικν Συνόδων το 9ου καί 14ου αἰῶνος ς Οκουμενικο κύρους ), φ' τέρου δέ νά ναγορεύσει μμέσως πλήν σαφς κάθε Σύνοδο καί βεβαίως τήν πικειμένη Μεγάλη Σύνοδο ς, νευ λλων προϋποθέσεων, ρμοδία γιά τόν χαρακτηρισμό προσώπων μάδων ς αρετικν καί ς το μόνου ργάνου διατηρήσεως, διασφαλίσεως καί διακηρύξεως τς γνησίας ρθοδόξου Πίστεως!
Εναι σχεδόν περιττό, ς λογικό καί ατονόητο, νά πισημάνωμε πί τν νωτέρω τι ο σχυρισμοί το κ. Χρυσοστόμου εναι ντυπωσιακς δύναμοι καί σχεδόν συνιστον ποτίμηση τς νοημοσύνης τν συνειδητν πιστν. Διότι καταντ προκλητικό νά ποστηρίζεται οτε λίγο, οτε πολύ τι ρειος εναι αρετικός πειδή καταδικάστηκε πό τήν Α΄ Οκουμενική Σύνοδο, σοι μως πρεσβεύουν σήμερα τήν αρεσή του δέν πρέπει νά θεωρονται αρετικοί, πειδή δέν χουν καταδικασθε μέ τήν νέα στορική νομασία των, ν μάλιστα συμπρεσβεύουν καί σειρά λόκληρη λλων κακοδοξιν, πως συμβαίνει π.χ. μέ τούς γνωστούς ψευδομάρτυρες το εχωβ Χιλιαστές. Καθώς, πίσης, ποτελε μαγική ντίληψη περί τς Συνοδικς κρίσεως καί λειτουργίας, θεώρηση τν Συνόδων ς a priori θείων θεσμν καί ργάνων, χωρίς πολύτως καμμία ναφορά καί διευκρίνιση περί τς σημασίας καί το ρόλου τν συγκροτούντων ατές πισκόπων ς κφραστν το λου κκλησιαστικο Σώματος καί φορέων τς, κατά προσωπική μέθεξη, γιοπνευματικς μπειρίας, ατο δηλαδή πού σαν ο γιοι Πατέρες.
ξάλλου ο προκλήσεις θά πρέπει νά χουν καί κάποια ρια, διότι διαφορετικά χουν ντελς ντίθετα τν πιδιωκομένων ποτελέσματα. πως, ν προκειμένω, προκλητική προσπάθεια μνηστεύσεως κ μέρους το Μητρ/του Μεσσηνίας σχεδόν λων τν Δυτικν αρετικν πικαλουμένου τήν μή νομαστική (αρέσεων καί αρετικν) καταδίκη ατν πό Οκουμενικν λλων Μεγάλων Συνόδων, στηριζόμενος πλς καί μόνον στήν χρονικς πλήρη στορική των διαμόρφωση καί παγίωση μετά τήν περίοδο τν γίων πτά Οκουμενικν Συνόδων. Τοτο, μως, συνιστ διπλωματική πεκφυγή τς οσιαστικς θεολογικς θεωρήσεως τν πραγμάτων, λλά καί λογικό λμα!
λλωστε τό θεολογικς ρθό καί σύμφωνο μέ τήν νέκαθεν πράξη τς κκλησίας θά το μία Σύνοδος πανορθοδόξου μβελείας, ποία μάλιστα ατοπροσδιορίζεται προβάλλεται πό τν διοργανωτν της ς γία καί Μεγάλη, νά θεωρε χρέος καί καθκον της χι τήν μνήστευση τν αρετικν, λλά τουλάχιστον καί δή πρωτίστως τήν καταδίκη τν αρέσεων, ο ποες ποτίθεται τι δέν χουν μέχρις ατς δεόντως ντιμετωπισθε. ντίθετη στάση καί πιδίωξη κατατάσσει τήν Σύνοδο ατή κ τν πραγμάτων στόν ντίποδα τν ντως γίων καί Μεγάλων Συνόδων τς κκλησίας το Χριστο, ο ποες προέτασσον παντός λλου τά τς Πίστεως θέματα!
διαιτέρως στήν νεστσα χρονική περίοδο δέν εναι δυνατόν μία Σύνοδος νά θεωρηθε γία καί Μεγάλη Σύνοδος τς ρθοδόξου κκλησίας άν καί φ' σον, φ' νός μέν, δέν συντάσσεται καί δέν νανεώνει τήν Πίστη τν πρό ατς γίων Συνόδων καί γίων Πατέρων περί καταδίκης π. χ. το Παπισμο ς μεγάλης αρέσεως, φ' τέρου δέ ρνεται πεισμόνως νά πιληφθε μις συγχρόνου πρός ατήν (ναφυείσης) αρέσεως, δηλαδή το Οκουμενισμο ς κκλησιομάχου παναιρέσεως! Οτε βεβαίως εναι δυνατόν ς ατιολογία τς διαφορετικς πό κείνης τν Πατέρων στάσεώς της νά πικαλεται τόν διεξαγόμενο Διάλογο μετά τν συγκεκριμένων αρετικν, ποος καί πό πλευρς χρονικς διαρκείας χει περβε κάθε ριο καί συγχρόνως ναποτελεσματικός, δηλαδή στάσιμος καί μή καρποφόρος, πεδείχθη.
Περαίνοντας τό παρόν θά ταν παράλειψη νά μή ναφέρωμε συγκεκριμένα καί τίς τροποποιητικές προτάσεις τίς ποες περιλαμβάνει συντάκτης το περασπιστικο πομνήματος πρός τήν Σύνοδο τς κκλησίας τς λλάδος Σεβ. κ. Χρυσόστομος σέ ατό. Προτείνει λοιπόν χάριν τν "λογομαχούντων", πως μλλον ερωνικς τούς ποκαλε, πικριτν το πιμάχου Κειμένου τς Μεγάλης Συνόδου, τό ποο νθέρμως καί μετά ζήλου περασπίζεται, πρτον, νά ντικατασταθε στή φράση " ρθόδοξος κκλησία ναγνωρίζει τήν στορικήν παρξιν λλων χριστιανικν κκλησιν καί μολογιν μή ερισκομένων ν κοινωνία μετ' ατς" ρος " κκλησιν " πό τόν ρο Κοινότητες, καθώς πίσης στή φράση "ποκλειομένης πάσης πράξεως προσηλυτισμο λλης προκλητικς νεργείας μολογιακο νταγωνισμο." νά προστεθε ν παρενθέσει καί πεξηγηματικς ρος "ονία". κόμη καί ατές, μως, ο πρός ρθοδοξοποίηση διατυπώσεων τινν προτάσεις, ποδεικνύονται προσχηματικές καί νευ ρθοδόξου ντικρύσματος ν σω λο τό πόλοιπο πόμνημα παραμένει μετ' παίνων ναλλοίωτο στή κατεύθυνση τς νομιμοποιήσεως καί πικυρώσεως το Οκουμενισμο.
ν κατακλεδι καί συμπερασματικς καταλήγομε στό τι τό ν λόγω πόμνημα το Μητρ/του Μεσσηνίας καί Καθηγητο τς Θεολογικς Σχολς το Παν/μίου θηνν κ. Χρυσοστόμου εναι πορριπτέο καί καταδικαστέο πό ρθοδόξου Θεολογικς πόψεως. Συνιστ πί τς οσίας βρη κατά τς παξ παραδοθείσης τος γίοις Πίστεως διότι ποτολμ τή διαστροφή καί παρερμηνεία της, βάσει τν ποίων πιχειρε νά δικαιώσει καί προωθήσει τόν κκλησιομάχο Οκουμενισμό, τόν ποο σεβς μφανίζει οτε λίγο, οτε πολύ ς κφράζοντα τό βαθύτερο πνεμα καί τήν οσία τς Διδασκαλίας το Χριστο καί τς Θεολογίας τς κκλησίας καί τν γίων Πατέρων. Ατό μως εναι καθαρή βλασφημία! Δέν εναι δέ καθόλου περβολικός λόγος καί τοτο προκύπτει άν κανείς μελετήσει σέ βάθος τό τί καί πς τό πιχειρε περασπιστής το αρετίζοντος Κειμένου τς Μεγάλης Συνόδου. ρκε δέ πρός τοτο νά προσέξει τήν προσέγγιση καί παρουσίαση, τ ντι δέ διαστροφή καί περιστροφή, τήν ποία πιχειρε στούς λόγους τν γίων Ταρασίου Πατριάρχου Κων/λεως καί Βασιλείου το Μεγάλου, ποσιωπώντας τό πότε, πο καί διατί ατοί ο λόγοι, προκειμένου στανικς νά στηριχθον (δθεν) καί γιοπατερικς ο οκουμενιστικές διαστροφές!
[Σημείωση: Εναι ντως βλασφημία νά μφανίζονται ο ν λόγω γιοι ς παδοί τς θεωρίας περί "διηρημένης κκλησίας", μέ τή γνωστή μέθοδο τήν ποία κολουθοσαν περιβόητοι αρετικοί, πως Βαρλαάμ στή διαμάχη του μέ τόν Θεοφόρο καί μέγα Θεολόγο Γρηγόριο τόν Παλαμ, δηλαδή μέ τήν παράθεση σχέτων καί ποσπασματικν Πατερικν καί Γραφικν παραπομπν καί μάλιστα πληθωρικς στά συγγράμματά των. τσι μφανίζεται γιος Ταράσιος, ποος σέ λόγο του πρός τόν λαό καί τήν Σύγκλητο διεκτραγωδε τήν κατάσταση πού πικρατε ντός τς κκλησίας σέ νατολή καί Δύση κατά τήν περίοδο τς Εκονομαχίας (Πρακτικά τν γίων καί Οκουμενικν Συνόδων, Τόμος Γ΄, σελ. 224) ς μιλν δθεν περί διηρημένης κκλησίας (!) ν, μως, τότε δέν φίστατο σήμερον καί πό πολλν αώνων διαμορφωμένη κατάσταση τς πτώσεως στήν αρεση καί ποσχίσεως τς πάλαι ποτέ τοπικς Δυτικς κκλησίας (Πατριαρχεο Ρώμης) κ το νός Σώματος, τς Μις κκλησίας το Χριστο. ντιστοίχως καί περί το Μ. Βασιλείου, ποος μφανίζεται μέσω τς ποσπασματικς παραθέσεως διατυπώσεώς του, κατά τήν χιλιαστική μέθοδο, νά μιλε περί πολλν κκλησιν δθεν νοματίζων ς κκλησία κάποια αρετική κοινότητα, ν γιος ναφέρεται καί πευθύνεται σέ δύο μάδες ντός τς κκλησίας, παραινν στήν ναγκαα νότητα μεταξύ των καί σφαλς τήν καλή μολογία τς ρθς Πίστεως (περί τς θεότητος το γίου Πνεύματος). Καμμία πομένως σχέση μέ κατεγνωσμένες αρέσεις καί σχίσματα αώνων καί καμμία συσχέτιση θεμάτων μέ τά σήμερον "διαπραγματευόμενα" στό παναιρετικό Παγκόσμιο Συμβούλιο κκλησιν (Π.Σ.Ε.), το ποίου πεπαρρησιασμένος πολογητής μαρτυρεται διά το πομνήματός του σχολαστικίζων Μητρ/της Μεσσηνίας, δέν μπορε νά γίνεται!] 
Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος Σαββτος διά το ν λόγω πομνήματός του, καίτοι κπαλαι προγεγραμμένος στό κρμα το Οκουμενισμο, ποδεικνύεται γιά λλη μία φορά μετά πολλν πλέον τεκμηρίων διϊστάμενος τς Πίστεως καί λλότριος τς εσεβος διανοίας τν γίων καί Θεοφόρων Πατέρων. Τή μεγαλυτέρα δέ πόδειξη τς διαστάσεώς του ατς ποτελε ντορθόδοξος πορεία του διά συγγραφν, μολογιν, συνεντεύξεων, νεργειν καί κηρυγμάτων, ργω τε καί λόγω, προσεγγίσεως πρός τούς αρετικούς, τό καταστροφικό διέξοδο τς ποίας Θεος Μρκος, πίσκοπος φέσσου, Εγενικός, εχε διαπιστώσει ξ μπειρίας πισημαίνων:
 «Πέπεισµαι γρ κριβς, τι σον ποδισταµαι τούτου κα τν τοιούτων (ννοώντας τούς φιλενωτικούς λατινόφρονας καί κατ’ ναλογίαν στή σημερινή ποχή τούς οκουμενιστές, πόσω δέ μλλον τούς δίους τούς αρετικούς! ), γγίζω τ Θε κα πσι τος πιστος κα γίοις Πατράσι· κα σπερ τούτων χωρίζοµαι, οτως νοµαι τ ληθεί κα τος γίοις Πατράσι τος θεολόγοις τς κκλησίας» ( γίου Μάρκου Εγενικο, PG τ. 160, στλ. 536CD). Καί, λλοτε, προειδοποιν:
«Μχρι πτε θ ζες στ νειρα, κα πτε σ θ πιδιξεις τν λθεια μ τν πρποντα ζλο; Φεγε π τν Αγυπτο δχως πιστροφ. Φεγε π τ Σδομα κα τ Γμορα. Πγαινε πρς τ ρος ν σωθες κα ν μ συμπεριληφθες στν καταστροφ.
(...) Αριο κα σ θ κατεβες στν δη, φνοντας τ πντα πσω σου πνω στ γ. Κα ττε θ σο ζητηθε λγος μ πολλ κρβεια γι τ σα πραξες ν ζω, πως κριβς κα π τν ψευδνυμη Σνοδο θ ζητηθε τ αμα τν χαμνων ψυχν πο σκανδαλσθηκαν ς πρς τν πστη ατν πο δχθηκαν στς ψυχς τους τν φρητη κα συγχρητη βλασφημα κατ το γου Πνεματος (...) ατν πο ποτχθηκαν στ .... θεσμα κα καταγλαστα θη, κα λκυσαν τς ρς κα τ ναθματα πνω στ κεφλια τους ξαιτας τς καινοτομας στ θματα τς πστεως.»!(πιστολή γ. Μάρκου πρός Γεώργιον τόν μετέπειτα Γεννάδιον Σχολάριον).


9 σχόλια:

  1. Καταρχάς ρε παιδιά, η ύπαρξη επιπλέον "Οικουμενικής Συνόδου" είναι αδιανόητη διότι η ορθοδοξία είναι ΣΦΡΑΓΙΣΜΕΝΗ από τις 7 Οικουμενικές και ΔΕΝ επιδέχεται ΟΥΤΕ ΑΥΞΗΣΗ, ΟΥΤΕ ΜΕΙΩΣΗ ούτε ΑΛΛΟΙΩΣΗ, ούτε τίποτα. Η ορθοδοξία είναι ΠΛΗΡΗΣ και δεν επιδέχεται ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ πέραν των όσων Γραπτών και Άγραφων Παραδόσεων μας ...Παραδόθηκαν.

    Ρίξτε και μια ματιά στην Πανορθόδοξη Σύνοδο του 1848 για τους "Καινοτόμους" και τα αναθέματα που τους βαρύνουν.

    Οπότε και μόνο από τα παραπάνω, καταλαβαίνει κανείς οτι το να προσπαθούν κάποιοι να κάνουν "Οικουμενική Σύνοδο" ή μια "Μεγάλη Σύνοδο" που θα την προβάλλουν ως τόσο μεγάλη όσο μια Οικουμενική...μόνο Ληστρική θα μπορούσε να είναι.
    Τι να πουνε δηλάδή? Τα γνωστά?

    Τις Παραδόσεις τις Γραπτές και τις Άγραφες ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΤΙΣ ΠΕΙΡΑΞΕΙ ΚΑΝΕΙΣ, χωρίς να υποστεί τα ΑΝΑΘΕΜΑΤΑ από τους Πατέρες...!!!!

    Λύσσαξαν οι σκοτεινές δυνάμεις...λύσσαξαν...!!!

    Υστερόγραφο: Παρατηρούμε από τα μέσα δημοσίευσης οτι οι λόγοι που "δεν συμμετάσχουν" (ή το παίζουν δύσκολοι) κάποια πατριαρχεία ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ οι λόγοι που δεν συμμετάσχουν με τον Οικουμενισμό (αφού ΕΧΟΥΝ Εκκλησιαστική Κοινωνία με τους Οικουμενιστές ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ τόσα χρόνια). Προφανώς κάτι σε παιχνίδια "εξουσίας" να παίζει? Ποιός ξέρει...!!! Πάντως ΔΕΝ βλέπω να είναι θέματα "Ορθοδοξίας" και "Ορθής Πίστεως"...!!!

    Εδώ κάποια Κυριακή της Ορθοδοξίας στο παρελθόν είχαν κάνει και Συλλείτουργο όλοι μαζί με τον Βαρθολομαίο...!!! Είναι ΞΕΚΑΘΑΡΟ οτι ΔΕΝ έχουν κανένα πρόβλημα με τον Οικουμενισμό και τους Οικουμενιστές...!!!

    Φανταστείτε σε τι βαθμό "διάβρωσης" έχει φτάσει η λεγόμενη "Ορθοδοξία" (παγκοσμίως). ΛΙΓΟΙ είναι πλέον οι πραγματικά Ορθόδοξοι...!!! Όλοι οι άλλοι ως άλλα συγκοινωνούντα δοχεία είναι όλοι ΜΟΛΥΣΜΕΝΟΙ και αλλοίμονο τόσο σε αυτούς, όσο και στους ακολουθούντας αυτούς...!!!!

    Δείτε πχ. εδώ το άρθρο

    http://news.in.gr/greece/article/?aid=1500084587

    Λέει το Άρθρο:

    "Παρατηρητές αναφέρουν ότι ο βασικός λόγος της απουσίας είναι οι διαμάχες για την πρωτοκαθεδρία των Προκαθημένων, χωρίς να αποσιωπάται η προσπάθεια ορισμένων Εκκλησιών να χρησιμοποιήσουν τη Σύνοδο ως μέσο εξωτερικής πολιτικής και πολιτικών επιδιώξεων."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλτατε σχολιαστά 17 Ιουν. 11:35 μ.μ., συμφωνώντας με αρκετά από τα εύλογα που αναφέρετε, μερικές παρατηρήσεις: και η Οικουμενική Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει, 879-880 μ.Χ. επί Μ.Φωτίου, που αποκρύπτεται από την επίσημη δυτικοτραφή θεολογία για να μην στενοχωρέσει τους παπικούς, είναι έγκυρη και αναγνωρίζεται ως Οικουμενική από τους περισσότερους Ορθοδόξους (ο αγ. Πειραιώς την τιμά και λειτουργικώς). Είναι Οικουμενική Σύνοδος. Για την Σύνοδο επί Γρηγ. Παλαμά δεν έχω μελετήσει. Συνεπώς δεν είναι μόνο 7 οι έγκυρες Οικουμενικές Σύνοδοι, όπως αναφέρετε. Και επειδή αποτελούν αστείες και ανορθόδοξες απόψεις το ότι "για να είναι μια Σύνοδος Οικουμενική, πρέπει να συγκληθεί από αυτοκράτορα", αν θεωρηθούν Οικουμενικές Σύνοδοι οι Αποστολικές Σύνοδοι των Πράξεων, οι έγκυρες Οικουμενικές Σύνοδοι του παρελθόντος είναι περισσότερες. Ελπίζοντας να μην θεωρείτε το 7 ως συμβολικό αριθμό που όπως οι συμβολικές 7 σφραγίδες της Αποκαλύψεως σφραγίζει επτασφραγίστως "επτά" (συμβολικώς) Οικ. Συνόδους, συμφωνώ κι επαυξάνω ότι στην εποχή μας, επειδή οι εκκλησιαστικοί άντρες δεν έχουν το ανάλογο Εκκλησιαστικό Ανάστημα, οπωσδήποτε θα τα θαλασσώσουν, συνεπώς προς το παρόν ας είναι σφραγισμένος ο όποιος αριθμός των ήδη πραγματοποιηθεισών Οικουμενικών Συνόδων.

      Επίσης παραμύθια της Χαλιμάς και κακοδοξίες είναι οι απόψεις του τύπου "εφόσον δεν συμμετέχουν οι δυτικές "εκκλησίες" δηλ. οι παπικοί και οι προτεστάντες, δεν μπορεί να θεωρηθεί οικουμενική Σύνοδος η της Κρήτης! Όσοι πρεσβεύουν αυτή την ανοησία ας απαγγέλλουν το Σύμβολο της Πίστεώς τους σε "πιστεύομεν εις ένα θεόν και εις τρεις και περισσότερες αγίες καθολικές και αποστολικές εκκλησίες".

      Ορθοδοξία δεν είναι μόνο ο αντιοικουμενισμός, Ορθοδοξία και Ορθοπραξία είναι και άλλα, όπως να μην αποκλίνουμε από το Ευαγγέλιο, και π.χ. να μην ισχυρίζεται κάποιος ότι στην Ορθοδοξία έχει το Πρωτείο και το Αλάθητο επί όλων των Ορθοδόξων της Οικουμένης, επικαλούμενος λόγους ιστορικούς.
      Εν κατακλείδι, καλά θα έκαναν να μη συμμετέχουν οι Επίσκοποι της Ελλάδος, διότι αφενός δεν ρώτησαν το ποίμνιό τους, αφετέρου πιθανώς να εξευτελιστούν αιωνίως στην εκκλησιαστική Ιστορία.

      Διαγραφή
    2. Και η Πανορθόδοξη του 1848 ως "Πανορθόδοξη" έχει κύρος Οικουμενικής αλλά δεν προσμετράται ως "Οικουμενική".

      Συνεπώς μπορεί να προσμετρώνται με κύρος Πανορθοδόξων / Οικουμενικών οι Πανορθόδοξες που λέτε αλλά οι Οικουμενικές είναι επτά - όσες αναφέρονται και στο Ιερό Πηδάλιο.

      Α, να προσθέσω και κάτι ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ.

      ΚΑΜΙΑ (μα ΚΑΜΙΑ) Μελλοντική Πανορθόδοξη Σύνοδος ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να ΑΝΤΙΤΙΘΕΤΑΙ στις ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ (κάτι τέτοιο θα ήταν ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ).

      Δηλαδή ΔΕΝ μπορεί να βγεί μια οποιαδήποτε σύνοδος στο Μέλλον και να λέει ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ από όσα λέγανε οι προηγούμενες...!!!

      Ούτε χρειάζεται να βγεί πχ. καμία ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ για να ΚΡΙΝΕΙ θέματα που ΗΔΗ ΕΧΟΥΝ ΚΡΙΘΕΙ (όπως πχ. η ΚΑΤΑΔΙΚΗ των ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΩΝ (βλέπε 4η Οικουμενική) ή των Νεοημερολογιτών (βλέπε τρεις Πανορθόδοξες Συνόδους του 16ου αιώνα που μιλούσαν ΚΑΙ για ΠΑΣΧΑΛΙΟ και για ΚΑΛΕΝΔΑΡΙΟ (calendar = Ημερολόγιο στην αγγλική γλώσσα) )

      Η Ορθοδοξία είναι ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΗ - ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ όσο και να αλλάξουν τα πάντα..!!! Μπορεί το Σύμπαν κάποια στιγμή να πάψει να υπάρχει αλλά ο Λόγος του Θεού δεν θα πάψει να υπάρχει ποτέ. Πάντα θα υφίσταται.

      Το 7 είναι συμβολικός αριθμός από ότι βλέπουμε στην ορθοδοξία όπως είναι και το τρία.
      Από της ημέρες δημιουργίας μέχρι πολλά πράγματα (δεν νομίζω να είναι τυχαίο, αλλά ΔΕΝ στέκομαι σε αυτό όταν μιλάω για 7 (Επτά) Οικουμενικές Συνόδους.

      Και η Πανορθόδοξη του 1848 όπως είπα ενώ την λαμβάνουμε ΣΟΒΑΡΟΤΑΤΑ υπόψην μας (Κύρος Οικουμενικής), ΔΕΝ είναι Οικουμενική αλλά Σκέτο Πανορθόδοξη διότι δεν υπάρχει "Οικουμένη".

      Η Ουσία είναι οτι δεν γίνεται πλέον (και ιδίως μετά την Πανορθόδοξη του 1848) να αλλάξει κάτι στην ορθοδοξία.

      Πχ. ΔΕΝ γίνεται να περιορίζονται οι ημέρες της Νηστείας των Αποστόλων ή και να Καταργείται τελείως η νηστεία (κάθε 11 χρόνια)...(ας ξεκινήσουμε και από τα βασικά για να καταλαβαίνει και ο κόσμος που δεν ξέρει).

      Όπως επίσης βάση 1ης Οικουμενικής Συνόδου ΔΕΝ γίνεται το Πάσχα να πέφτει μετά από κάποια ημερομηνία (νομίζω είναι οτι δεν γίνεται "μετά" από τις 26 Απριλίου να πέσει - δεν θυμάμαι ακριβώς το πότε. Βλέπουμε στο Νέο Ημερολόγιο οτι για αυτούς η ημερομηνία ως ημερομηνία είναι 2 βδομάδες (13 μέρες) μετά και υπερβαίνει κάποιες φορές αυτή την ημερομηνία. Αφήστε που "αφαιρούν" (αφαιρούν εκ της παραδόσεως) δυο ολόκληρα Ευαγγέλια (δεν τα διαβάζουν καθόλου γιατί ΔΕΝ τους βγαίνουν τα νούμερα / οι ημερομηνίες...έχουν πολλά (τουλάχιστον δυο) "Τυπικά Θείας Λειτουργείας" μαστορεμένα / μαγειρεμένα ανάλογα με την περίσταση για να τους βγαίνουν τα νούμερα) για να μπουν σε Ιουλιανό Ημερολόγιο έτσι ώστε να μπορέσουν να εορτάσουν το Πάσχα όταν ανόγει το Τριώδιο).

      Ποιός θα τα πεί αυτά στον απλό νεοημερολογίτη κοσμάκη?
      Κανείς μάλλον...!!! Και αυτοί που τα ξέρουν ...σιωπούν ενοχικά...!!! Τι σόι "Ορθοδοξία" είναι αυτή, δεν ξέρω...!!!
      Σκεπτόμενος την Αιρετική Εγκύκλιο του 1920 που πλέον είναι γνωστή και λέει ξεκάθαρα οτι θεωρούν τα άλλα δόγματα (τους αιρετικούς) ως "Εκκλησίες" και "Συγκληρονόμους της Βασιλείας του Θεού" και οτι ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ (με τους αιρετικούς - πόσο πιο ξεκθαραρη προδοσία πιά?), σκεπτόμενος τις Τρείς Πανορθόδοξες Συνόδους που καταδικάζουν όσους έχουν αλλάξει ΠΑΣΧΑΛΙΟ και ΚΑΛΕΝΔΑΡΙΟ (δηλαδή εκ του "Calendar" = "Ημερολόγιο), σκεπτόμενος την Πανορθόδοξη του 1848 που καταδικάζει ΟΛΟΥΣ τους "ΚΑΙΝΟΤΟΜΟΥΣ" λέγοντας οτι η ορθοδοξία είναι ΠΛΗΡΗΣ και ΔΕΝ επιδέχεται Ούτε Άυξηση Ούτε Μείωση ούτε "Αλλοίωση" (βλέπε Νεοημερολογίτες), σκεπτόμενος την αιρετίζουσα πορεία των νεοημερολογιτών όλα αυτά τα χρόνια μετά το 1924... (πχ. Ίδρυση των Παγκοσμίων Συμβουλείων Εκκλησιών - ΠΣΕ το 1848 όπου εκεί υπογράψανε την ΑΡΝΗΣΗ της ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, την "άρση αναθεμάτων" του 1965 από τον Αθηναγόρα (και εννοείται οτι με όλα αυτά που γίνανε μέχρι σήμερα, οι "Ξένοι" "Ορθόδοξοι" των άλλων χωρών, κράτησαν εκκλησιαστική κοινωνία με τους Έλληνες Νεοημερολογίτες σαν να μην τρέχει τίποτα, σαν να είναι τυφλοί για όλα αυτά που γίνανε...!!!

      Διαγραφή
    3. (βέβαια ΑΝ το ψάξει καλά κάποιος πχ, για τους Ρώσους, θα δεί διάφορα ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ πράγματα όπως οτι τους Ρώσους τους είχε ΕΞΑΠΑΤΗΣΕΙ το Πατριαρχείο Κων/Πολεως και τους έκανε να νομίζουν οτι το είχαν αλλάξει ΟΛΟΙ (πράγμα ΨΕΥΔΕΣ) και οτι η Ρωσία το είχε αλλάξει το ημερολόγιο σε ΝΕΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ (αφού το άλλαξαν ΟΛΟΙ ΔΗΘΕΝ) και μόλις διαπίστωσε οτι ΜΟΝΟ η ΕΛλάδα και Κων/πολη το άλλαξε το ξανα-γύρισε στο Παλαιό/Ιουλιανό Ημερολόγιο μετά την διαπίστωση οτι τους ΕΞΑΠΑΤΗΣΑΝ, ή ακόμα μπορέι να βρεί για το μεγάλο ΣΧΙΣΜΑ της Ρωσίας όπου η "Διοικούσα Εκκλησία" (παρέα με τους μπολσεβίκους) είχε την εξουσία με τον "Σέργιο" και η ΑΛΗΘΙΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ κατέβηκε διωκόμενη στις ΚΑΤΑΚΟΜΒΕΣ με τον Επίσκοπο ΤΥΓΧΩΝΑ το 1925 περίπου...και για αυτό βλέπουμε οτι η "Διοικούσα Εκκλησία της Ρωσίας" ΔΕΝ έχει κανένα πρόβλημα με τον ΕΜΠΡΑΚΤΟ Οικουμενισμό....των Νεοημερολογιτών και των Κοινωνούντων Αυτών...!!! Και πολλά άλλα).


      ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΤΕ ΤΟ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΝ ΤΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ; ΨΑΞΤΕ ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ

      http://imerologiakonzitima.blogspot.com/2013/01/8elete-va-diapistwsete-to-avtikavovikov-kai-paravomov-tns-allagns-tou-nmerologiou-psakste-movoi-sas-tis-parakatw-istorikes-pnges.html


      Ποιός θα τα πεί αυτά στον απλό νεοημερολογίτη κοσμάκη?

      Ποιός θα του πει για τις Φάσεις αντιφάσεις του πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομου Καβουρίδη (σχίσμα μέσα στο παλαιό ημερολόγιο φτιαχτό από τους νεοημερολογίτες στην προσπάθειά τους να μην γλυτώσει κανείς από τον επερχόμενο Νεοημερολογιτισμό - Οικουμενισμό (ευτυχώς ο Θεός είχε ΑΛΛΑ ΣΧΕΔΙΑ και υπήρξαν διάδοχοι μέσω του Βρεσθένη Ματθαίου)) που με αποδείξεις σε δημοσιεύματα είναι ξεκάθαρη η "φάση-αντίφασή" του και φαίνεται ξεκάθαρα (σε δημοσίευμά του πριν πεθάνει του Χρυσόστομου Καβουρίδη / Φλωριναίοι Παλαιοημερολογίτες) οτι "Έπρεπε κάποιος να ΠΡΟΣΠΟΙΗΘΕΙ ΤΟΝ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΗ"????

      Ποιός θα τους πεί οτι αυτοί (φλωριναίοι) μείνανε ΑΚΕΦΑΛΟΙ και παρουσιάζανε επίσκοπο που ΔΕΝ ΞΕΡΑΝΕ ΟΥΤΕ ΟΙ ΙΔΙΟΙ από που κρατάει η σκούφια του (εννοώ τις Χειροτονίες)???

      Ποιός θα πει στους Νεοημερολογίτες για την ΦΑΣΗ - ΑΝΤΙΦΑΣΗ του ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ μέσα σε ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ??

      Ο "ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ" ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΟΜΟΛΟΓΟΥΣΕ ΚΑΙ ΕΝΤΟΣ ΙΔΙΚΟΥ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΤΟ ΠΡΟΚΑΤΑΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ!!!

      http://imerologiakonzitima.blogspot.com/2012/04/blog-post.html


      Ποιός θα αναδείξει για παράδειγμα κάποιες προφητείες του Κοσμά Φλαμιάτου περί ληστρηκής Συνόδου?

      ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΟΣΜΑ ΦΛΑΜΙΑΤΟΥ, ΟΤΙ ΘΑ ΑΠΟΠΕΙΡΑΘΟΥΝ ΔΙΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ (ΛΗΣΤΡΙΚΗΣ) ΣΥΝΟΔΟΥ ΝΑ ΝΟΜΟΘΕΤΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

      https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=7zVXQxmddvs

      Ποιός θα πει την Αλήθεια για το θαύμα του Αγ. Νικολάου του Νέου του Θαυματουργού στα Βούναινα (που βγάζει αίμα από τα δέντρα)?

      http://churchgoc.blogspot.com/2016/05/blog-post_22.html

      Η κατάσταση είναι θλιβερή στην εποχή μας...!!!! Πολύ θλιβερή...!!!

      Διαγραφή
    4. Και στο κάτω-κάτω της γραφής ο Θεοφώτιστος και Πανέξυπνος Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης αναφέρει στο σύγγραμμά του το "Ιερό Πηδάλιο" 7 (επτά) Οικουμενικές Συνόδους.

      Είστε εσείς η εγώ πιο Θεοφώτιστοι για να τον αμφισβητήσουμε?
      *(θέλω να πω οτι αντιλαμβάνομαι οτι για εσάς όσο και για εμάς είναι πολύ σημαντικό να τις γνωρίζει ο κόσμος, αλλά άλλο πράγμα το να λέμε οτι είναι 9 και άλλο οτι είναι 7 οι Οικουμενικές).

      Διαγραφή
  2. Και ένα τελευταίο.
    Λέτε για τους "Επισκόπους" της Ελλάδας που καλά θα έκαναν να μην συμμετάσχουν...όμως ξέρουμε οτι όποιος ανατρέπει τις Γραπτές και Άγραφες Παραδόσεις της Ορθοδοξίας (είτε με τον λόγο είτε με τις πράξεις του) και φέρει τον τίτλο "Επίσκοπος" (ή άλλο πιό γενικό εκκλησιαστικό τίτλο όπως "Ποιμένας" - για να το γενικεύσουμε) δεν είναι αληθινός "Επίσκοπος" αλλά "Ψευδ-Επίσκοπος" και γενικεύοντας δεν είναι "Ποιμένας" αλλά "Λυκο-Ποιμένας"...

    Μην ξεχνάμε, τώρα που ανέφερα την λέξη ποιμένας, και οτι οι ΜΙΣΘΩΤΟΙ ΠΟΙΜΕΝΕΣ για τον Χριστό *(αυτόν που θα ΚΡΙΝΕΙ όλο τον κόσμο) ΔΕΝ είναι Ποιμένες...!!! Δηλαδή όσοι κληρικοί είναι ΕΜΜΙΣΘΟΙ, για τον Χριστό ΔΕΝ είναι αληθινοί Ποιμένες...!!! (Τα λέει μέσα).

    Συνεπώς από όλους αυτούς τους "Μισθωτούς" περιμένει ο κόσμος την αλήθεια?

    Μάλλον τον πολύ τον κόσμο ΔΕΝ του αρέσει η ΥΓΙΗΣ (Ορθόδοξη) Διδασκαλεία και...


    Πρὸς Τιμόθεον β' Κεφ. 04

    "ἔσται γὰρ καιρὸς ὅτε τῆς ὑγιαινούσης διδασκαλίας οὐκ ἀνέξονται, ἀλλὰ κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τὰς ἰδίας ἑαυτοῖς ἐπισωρεύσουσι διδασκάλους κνηθόμενοι τὴν ἀκοήν, 4 καὶ ἀπὸ μὲν τῆς ἀληθείας τὴν ἀκοὴν ἀποστρέψουσιν, ἐπὶ δὲ τοὺς μύθους ἐκτραπήσονται."

    Άραγε δεν συμβαίνει αυτό σήμερα...??
    Συμβαίνει και μάλιστα πολύ...!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τα ΔΕΝΤΡΑ, κρίνονται από τον ΚΑΡΠΟ τους..!!!
    Τα ΚΑΛΑ ΔΕΝΤΡΑ παράγουν ΚΑΛΟΥΣ ΚΑΡΠΟΥΣ και τα ΚΑΚΑ ΔΕΝΤΡΑ παράγουν ΚΑΚΟΥΣ ΚΑΡΠΟΥΣ…!!!!

    Ας αναλογιστεί ο καθένας σε τι είδους "Δέντρο" βρίσκεται / Ανήκει…!!!
    Μέσα σε έναν τόσο απλό συλλογισμό / λόγια, υπάρχει τόσο ξεκάθαρη σοφία…, έτσι ώστε ο κάθε ένας που είναι καλοπροαίρετος, μπορεί να βοηθηθεί για το αν ακολουθεί το σωστό κάνοντας τον πολύ απλό συλλογισμό.

    (Προσοχή μην πέσετε στην παγίδα να αναλογιστείτε οτι πχ. οι Λατίνοι/Παπικοί είνα Κακός Καρπός της Ορθοδοξίας.
    Δεν ισχύει αυτό διότι ξέρουμε οτι ΕΚΤΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΒΓΑΙΝΟΥΝ όλα τα ΣΧΙΣΜΑΤΑ και οι ΑΙΡΕΣΕΙΣ. Σχίσματα και Αιρέσεις ΠΑΝΤΑ ΥΠΗΡΧΑΝ και ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ… διότι η Εκκλησία του Χριστού ΔΙΑΡΚΩΣ ΠΟΛΕΜΕΙΤΑΙ…!!!

    Ο,τι ίσχυε ΤΟΤΕ ισχύει και τώρα.
    Δηλαδή από την ΜΙΑ Εκκλησία του Θεού/Χριστού ΕΚΠΙΠΤΟΥΝ τα ΣΧΙΣΜΑΤΑ και ΟΙ ΑΙΡΕΣΕΙΣ και όσοι απομένουν (αυτοί που δεν αλλάζουν τίποτα - αυτοί που ΔΕΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΟΥΝ - και μένουν πιστοί στις Γραπτές και Άγραφες Παραδόσεις της Ορθοδοξίας (Παγκοσμίως), ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ του ΧΡΙΣΤΟΥ, όσο λίγοι και να μείνουν σε σχέση με τους άλλους. ΌΛΟΙ οι ΚΑΙΝΟΤΟΜΟΙ …μόνοι τους Εμπίπτουν στο ΑΙΩΝΙΟ ΑΝΑΘΕΜΑ (βγαίνουν ΕΚΤΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ) και την Κατάρα των Πατέρων ακόμη και ΑΝ είναι Πάπες, Πατριάρχες, Λαϊκοί, Κληρικοί ή …. ΑΓΓΕΛΟΙ ΕΞ ΟΥΡΑΝΟΥ……ακόμη και ΑΝ ΜΟΝΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΝΟΗΘΕΙ ΜΟΝΟ (Χωρίς να το πράξουν) να ΚΑΙΝΟΤΟΜΗΣΟΥΝ και να κάνουν κακό στην Ορθοδοξία, διαστρεβλώνοντας την Παράδοση (Γραπτή και Άγραφη)!!!)

    Βλέπετε Πόσο ΑΠΛΑ είναι τα πράγματα…?
    Και σκεφτείτε οτι η Πανορθόδοξος του 1848 όπου αναφέρονται αυτά για τους Καινοτόμους ("Ακόμη και Άγγελος Εξ ουρανού") κλπ, δεν λέει τίποτα "καινούργιο". Απηχει τα γνωστά από την Ζ Οικουμενική ουσιαστικά…!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Από τον σχολιαστή 8 Ιουν, 8:17.
    Αν κι έχω κάποιες διαφωνίες σε μερικές διατυπώσεις σας, αφού ευχαριστήσω κι εκ μέρους των αναγνωστών για τον κόπο σας, συμφωνούμε απόλυτα στο ότι: σημερινές σύνοδοι με σκοπό την τροποποίηση Δογμάτων και Κανόνων, υπό το πρίσμα της ποιότητας σημερινών επαγγελματιών ποιμένων και ακατήχητου ποιμνίου χριστιανών της λαμπαδούρας και του νηπιοβαπτισμού, είναι ΑΚΥΡΕΣ, γελοίες αλλά και επικίνδυνες, ληστρικές και εν πάσει περιπτώσει δεν πρέπει στην Κρήτη να επιχειρήσουν να τροποποιήσουν τίποτε, όχι μόνο στα Δόγματα (που αυτό επιχειρείται, αποκαλώντας "εκκλησία" τις αιρέσεις) αλλά ούτε καν και κάποιους κανόνες (π.χ. κανόνες που έρχονται σε αντίθεση με την Αγία Γραφή όπως η υποχρεωτική αγαμία του κλήρου, ο υποχρεωτικός νηπιοβαπτισμός, είναι τροποποιήσιμοι), διότι θα τα κάνουν χειρότερα απ' ό,τι είναι. Κατέχετε καλά τα του παλαιού. Άραγε, συμμετέχουν επίσκοποι και κληρικοί του πατρίου στην "σύνοδο" της Κρήτης, ως μέλη ή ως παρατηρητές; Αν όχι, δεν εκλήθησαν ή εκλήθησαν και δεν αποδέχτηκαν την πρόσκληση ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι σωστοί του Πατρίου εν Ελλάδι (δηλαδή αυτοί που δεν έχουν κοινωνία εκκλησιαστική έμμεσα ή άμεσα με το σχίσμα / καινοτομία του νέου ημερολογίου ή με τους κοινωνούντες αυτούς από το 1924 μέχρι σήμερα εννοείται οτι δεν συμμετέχουν (και ούτε τους κάλεσαν).

      Γενικά να ξέρετε την Ορθοδοξία δεν την ενδιαφέρει η "πολιτική εξουσία" κλπ.
      Οι Σωστοί Παλαιοημερολογίτες απλά φροντίζουν να ακολουθούν αυτά που λέει η ορθοδοξία (γραπτές και άγραφες παραδόσεις) και να μην έχουν κοινωνία με όσους τα καταπατούν (σχίσματα, αιρέσεις, κλπ).

      Διαγραφή

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου