Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2015

ΟΜΟΛΟΓΙΑ: Η ιστορια ειναι ζωη. Και δεν πρεπει να την ξεχναμε ποτε, αλλα να την ενθυμουμεθα και να την ζουμε καθημερινα. Χωρις την μνημη της ιστοριας, ειμαστε καταδικασμενοι να χαθουμε και να αφανισθουμε.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΡΙΔΟΣ
ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ

Ιζ´


 
Δόλια ἀντικανονική ποινή (Ἐπιτίμιο Ἀκοινωνησίας)
 



 Πραγματικά τραγικά τά γεγονότα στόν Ναό τῆς Μεταμορφώσεως Κεφαλαρίου, ὅπου ἡ παράνομη (μετά τήν ἀπόφαση ἀναστολῆς τοῦ Σ.τ.Ε.) «τοποτηρητεία» ἐπιχείρησε διά τριῶν μητροπολιτῶν (Βαρθολομαίου, Ἀγαθονίκου καί Περιστερίου Χρυσοστόμου) νά τελέσει τόν πανηγυρικό Ἑσπερινό κεκλεισμένων τῶν θυρῶν (!) Κίνηση πού προκάλεσε σειρά ἐπεισοδίων ἀπό τόν, ἀποκλεισμένο ἐκτός Ναοῦ, πιστό λαό, ὁ ὁποῖος ἀγανακτισμένος εἰσόρμησε στό Ναό καί ἔβγαλε τούς μητροπολίτες ἔξω.
     Πέντε μέρες μετά ἀπό αὐτά τά πρωτόγνωρα γεγονότα (στίς 10 Αὐγούστου 1993), μέσα στό δεκαπενταύγουστο, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, θυμωμένος, ὅρισε συνεδρίαση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου (ΔΙΣ). Σκοπός του τό ξεκίνημα μιᾶς διαδικασίας –μέ ἀφορμή τά ἐπεισόδια τοῦ Κεφαλαρίου- ἀνατροπῆς τοῦ καθεστῶτος νομιμότητας τῶν τριῶν μητροπολιτῶν καί ἐκ νέου ἐκτοπίσεώς τους. Γιά τό λόγο αὐτό ἐφηῦρε πρωτάκουστη γιά τό Κανονικό Δίκαιο ποινή σέ ἐπίσκοπο (μέ τήν συμβουλή εἰδικοῦ, ὅπως θά δοῦμε παρακάτω), τό «ἐπιτίμιο τῆς ἀκοινωνησίας» (καί ἀπό τήν ὀνομασία του δέν μοιάζει γιά ποινή ἀλλά γιά παιδαγωγικό μέτρο ὑπέρ παρεκτρεπομένου μέλους τῆς Ἐκκλησίας). Μετά τή συνεδρίαση τῆς Συνόδου ἐκδόθηκε τό παρακάτω Ἀνακοινωθέν:
«ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ
     Ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος διαπιστώσασα διά μίαν εἰσέτι φοράν ὅτι οἱ Σεβ. Μητροπολῖται κ. κ. Νικόδημος, Θεολόγος καί Κωνσταντῖνος ὑπέπεσαν ἀμετανοήτως εἰς σωρείαν ἀντικανονικῶν παραπτωμάτων, δημιουργούντων ἐν τοῖς πράγμασι σχῖσμα ἐντός τῶν κόλπων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἐπιβάλλει εἰς αὐτούς τό ἐπιτίμιον τῆς ἀποκοπῆς ἐκ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας, ἤτοι τό ἐπιτίμιον τῆς ἀκοινωνησίας. Κατά τήν περίοδο ταύτην ὁ διά τοῦ ἐπιτιμίου αὐτοῦ τιμωρηθείς δέν δύναται νά τελῆ τήν Θείαν Λειτουργίαν πᾶς δέ μετ᾿ αὐτοῦ λειτουργῶν ὑπόκειται εἰς τήν αὐτήν ποινήν, κατά τήν θεμελιώδη κανονικήν ἀρχήν "ὁ ἀκοινωνήτῳ κοινωνῶν ἀκοινώνητος".
     Πρός τούτοις ἡ Δ.Ι.Σ. κρίνει τούς ὡς ἄνω Ἀρχιερεῖς καθαιρετέους καί ἀπογυμνωτέους πάσης ἱερατικῆς τιμῆς και ἀξίας διά τά κατά συρροήν ἀντικανονικά των παραπτώματα καί τήν δογματικήν καί ἐκκλησιολογικήν των παρέκκλισιν ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καί παραδόσεως, εἰς δέ τούς λαϊκούς, οἱ ὁποῖοι προεπηλάκισαν Ἀρχιερεῖς καί ἐδημιούργησαν εἰς βάρος αὐτῶν ἐπεισόδια, ἐπιβάλλονται τά ὑπό τοῦ Γ´ Κανόνος τῆς ἐν Ἁγίᾳ Σοφίᾳ Συνόδου προβλεπόμενα ἐπιτίμια.
     Ὡσαύτως ἀπεφασίσθη ὑπό τῆς Δ.Ι.Σ. πᾶς κληρικός, οἱουδήποτε βαθμοῦ, προσφυγών καί προσφεύγων κατά ἀποφάσεων τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀρχῶν εἰς τά πολιτικά δικαστήρια θά καθίσταται ἐκκλησιαστικῶς ὑπόδικος ἐπισύρων εἰς βάρος αὐτοῦ τά ὑπό τοῦ Λ΄ Ἀποστολικοῦ Κανόνος προβλεπόμενα.
(Ἐκ τοῦ γραφείου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου)».
     Οἱ δημοσιογράφοι δυσκολεύτηκαν νά κατανοήσουν τήν δόλια αὐτή ἀπόφαση τῆς ΔΙΣ καί ζήτησαν τήν βοήθεια τῶν ἐπισκόπων. Στό μεσημεριανό δελτίο τοῦ ραδιοφωνικοῦ ΑΝΤ1, πού τό παρουσίαζε ὁ δημοσιογράφος Πᾶνος Παναγιωτόπουλος, κλήθηκε ὁ «Δημητριάδος» Χριστόδουλος (ὁ μετέπειτα Ἀρχιεπίσκοπος), πού ἦταν συνοδικός, γιά νά δώσει ἐξηγήσεις τοῦ τί διαμείφθηκε μέσα στή Σύνοδο. Μέ τό προφίλ τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἡγέτη, τοῦ ὑποσχομένου πολλά, παρουσιάστηκε ὡς διαφωνῶν στά πάντα, ὅσα ἐκτυλίχτηκαν στή Σύνοδο, τά ὁποῖα τά παρουσίαζε μέ πνεῦμα εἰρωνικό καί σκωπτικό. Μέ τόν παρακάτω τρόπο (τή συμμετοχή του στό διάλογο, μέ τίς ἐρωτήσεις του καί τίς τοποθετήσεις του) παρουσίασε τί συνέβη μέσα στή Σύνοδο. Εἶπε λοιπόν ὁ Χριστόδουλος:
     Ὅταν μπήκαμε, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος μᾶς ἔβαλε νά δοῦμε ἕνα βίντεο μέ περιστατικά ἀπό τά γεγονότα τοῦ Κεφαλαρίου, ὅπως καταγράφηκαν ἀπό τίς κάμερες τῶν τηλεοπτικῶν σταθμῶν. Στή συνέχεια πῆρε τό λόγο καί εἶπε:
-Μετά ἀπό αὐτά πρέπει νά τιμωρηθοῦν.
     Παίρνοντας τόν λόγο ἐγώ διατύπωσα μιά ἀπορία:
-Ἄν κατάλαβα καλά, ἐννοεῖτε νά τιμωρηθεῖ ὁ Νικόδημος, ἀφοῦ ἐκεῖ προκλήθηκαν τά ἐπεισόδια.
-Καί οἱ ἄλλοι δύο (Κωνσταντῖνος καί Θεολόγος) ἴδιοι εἶναι, πρόσθεσε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, τί ποινή θά ἐπιβάλουμε;
     Τότε ἔφερα τήν ἀντίρρηση:
-Δέν πρέπει νά ὁρίσουμε ἀνακριτή καί νά γίνει ἐκκλησιαστικό δικαστήριο;
-Ἐμεῖς πρέπει νά ἀποφασίσουμε.
-Ἄ! Ἐννοεῖτε νά λειτουργήσει ἡ Σύνοδος ὡς δικαστήριο. Τότε μήπως πρέπει νά καλέσουμε μάρτυρες καί νά φωνάξουμε τούς ἴδιους νά ἀπολογηθοῦν; πρότεινα.
-Δέν χρειάζεται τίποτα, τό βίντεο τά λέει ὅλα.
     Τέλος, στήν ἀντίρρηση ὅτι μιά τέτοια ἀπόφαση θά πάσχει ἀπό ἀκυρότητες στό Σ.τ.Ε., ὁ Ἀρχιεπίσκοπος εἶπε τόν τελευταῖο λόγο:
-Ἡ Ἐκκλησία θά ἀποφασίσει ὅ,τι θέλει.
     Αὐτά σέ σχέση μέ τή διαδικασία. Μέ μιά αὐθαίρετη ἀπόφαση, χωρίς τήν παραμικρή δικαστική διαδικασία, ἐπιβλήθηκε μέ 9 ψήφους ἀνύπαρκτη γιά ἐπίσκοπο ποινή. Μερικές παρατηρήσεις γύρω ἀπό αὐτή τήν ψευδοποινή:
Α) Ὁ ὅρος «ἐπιτίμιο» συσκοτίζει δόλια τή φύση τῆς ποινῆς. Ἄλλο «ἐπιτίμιο» ἄλλο «ποινή». Τό πρῶτο εἶναι παιδαγωγικό, θεραπευτικό, προσωρινό μέτρο, πού ἐπιβάλλεται στόν ἑκούσια προσερχόμενο μετανιωμένο ἄνθρωπο. Ἡ «ποινή» εἶναι τιμωρία πού ἐπιβάλλει τό ἐκκλησιαστικό δικαστήριο στόν παρεκτρεπόμενο καί μή μετανοοῦντα. Γιατί δέν τήν ὀνομάζει «ποινή» ἡ Σύνοδος ἀφοῦ πιστεύει ὅτι οἱ 3 μητροπολίτες παρεκτρέπονται καί δέν μετανοοῦν; Καί γιατί δέν τούς κάνει ἐκκλησιαστικό δικαστήριο γιά νά τούς τήν ἐπιβάλει;
Β) Ἰσχυρίζεται ἡ Σύνοδος ὅτι μετά τήν ἐπιβολή τοῦ «ἐπιτιμίου τῆς ἀκοινωνησίας» δέν μποροῦν πλέον νά λειτουργοῦν. Μά δέ μιλάει ἡ ἀνακοίνωση γιά καθαίρεση! Μόνο σέ περίπτωση καθαίρεσης, τήν ὁποία ἐπιβάλλει ὑποχρεωτικά ἐκκλησιαστικό δικαστήριο (μετά ἀπό συγκεκριμένη διαδικασία -ἀνακρίσεις, πρωτοβάθμιο καί δευτεροβάθμιο δικαστήριο), ἀπαγορεύεται πλέον ὁ Ἀρχιερέας νά λειτουργεῖ. Αὐτό λένε οἱ Ἱεροί Κανόνες. Αὐτό ἐπιβεβαιώνεται καί ἀπό τόν Νόμο τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Δικαστηρίων.
Γ) Ἀπαντᾶμε ἐδῶ εὐθέως καί στήν ἑξῆς ἐρώτηση: Δέν ὑπάρχει λοιπόν καθόλου «ἐπιτίμιο τῆς ἀκοινωνησίας»; Δέν προβλέπεται καθόλου «ποινή ἀκοινωνησίας» γιά ἐπίσκοπο; Οἱ ἀσχολούμενοι μέ τό Κανονικό Δίκαιο μποροῦν νά ἐπιβεβαιώσουν ὅτι ὑπάρχει γιά τόν ἐπίσκοπο (μόνο) ἡ ποινή excommunicatio fraterna. Πρόκειται γιά προσωρινή ποινή γιά ἐπίσκοπο πού κατηγορήθηκε γιά κάτι. Μέχρι νά διερευνηθεῖ ἡ ἀλήθεια τῶν κατηγοριῶν (νά γίνουν οἱ ἀνακρίσεις καί τά 2 ἐκκλησιαστικά δικαστήρια), προσωρινά τοῦ ἐπιβάλλει τήν ἀκοινωνησία, πού ἔχει τά ἑξῆς χαρακτηριστικά:
-κυρίως κόβεται προσωρινά (μέχρι τελεσίδικης ἐκκλησιαστικῆς δίκης) ἡ κοινωνία μέ τούς ἄλλους ἐπισκόπους (ὄχι συλλείτουργα, ὄχι μετοχή τοῦ ἐπισκόπου σέ Σύνοδο, δηλαδή γενικά, προσωρινά: ὄχι ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ τούς ἄλλους ἐπισκόπους)
-δέν ἐπηρεάζεται τό ἐπισκοπικό του ἀξίωμα (παραμένει ἐπίσκοπος στήν ἐπισκοπή του)
-δέν ἐπηρεάζεται ἡ ἄσκηση τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματός του στήν ἐπισκοπή του (παραμένει ὁ πατέρας, ὁ ποιμένας, ὁ λειτουργός τῶν μυστηρίων, ὁ ἀσκῶν διοίκηση).
     Διευκρινίσεις γύρω ἀπό τό ἐπιτίμιο τῆς ἀκοινωνησίας ἔδωσε ὁ δικηγόρος τῶν μητροπολιτῶν Δημήτριος Παπουτσιδάκης στά Ὑπομνήματά του στό Σ.τ.Ε. Στό Ὑπόμνημα τῆς 17ης Νοεμβρίου 1993 γράφει μεταξύ πολλῶν ἄλλων:
     «...Β. Ἐάν τό "ἐπιτίμιο τῆς ἀκοινωνησίας" εἶναι ποινή καί ποιά εἶναι ἡ φύση του.
     Ἀπό τήν πιό πάνω παράθεση ὅλων τῶν ἐκκλησιαστικῶν ποινῶν προκύπτει ὅτι "ποινή ἀκοινωνησίας" δέν προβλέπεται, οὔτε γιά κληρικό γενικά, οὔτε εἰδικώτερα γιά ἐπίσκοπο.
     Τό ἐπιτίμιο τῆς ἀκοινωνησίας, πού προβλέπεται γιά τούς λαϊκούς στό μυστήριο τῆς Ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως, κατά τήν διδασκαλία τοῦ κανονικοῦ Δικαίου τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, δέν εἶναι ποινή, δέν εἶναι τιμωρία μέ τήν κυρία ἔννοια τῆς λέξεως, εἶναι "ἐπίκριση, ἔλεγχος (censurae), φάρμακο ἰαματικό καί σωτήριο, μέχρις οὗ ὁ ἁμαρτωλός μετανοήσῃ τελείως καί καθαρίσῃ οὕτως ἑαυτόν ἀπό τοῦ ρύπου τῆς ἁμαρτίας" (δεῖτε Νικ. Μίλας: Τό Ἐκκλησιαστικόν Δίκαιον σελ. 804) καί ἐπιβάλλεται ἀπό μόνο τόν πνευματικό κατά τό μυστήριο τῆς Ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως (Νικ. Μίλας ἔ.ἀ. σελ. 802), Ἱ. Κανών ΡΒ´ τῆς ἐν Τρούλλῳ Συνόδου, Ἀ. Χριστοφιλοπούλου: Ἑλληνικόν Ἐκκλησιατικόν Δίκαιον σελ. 271, ὅπου καί ἄλλες παραπομπές).
     Τό ἐπιτίμιο τῆς ἀκοινωνησίας εἶναι ὁ κατά τήν ἐξομολόγηση ἐπιβαλλόμενος ἀποκλεισμός ἀπό τῆς Θείας Κοινωνίας, ὁ λεγόμενος μικρός ἀφορισμός (Ἁ. Χριστοφιλοπούλου ὄ.ἀ., σελ. 271), ὁ ὁποῖος δύναται νά ἐπιβληθεῖ μόνον στούς ἑκουσίως πρός ἐξομολόγηση προσερχομένους ἤ ἀπό τόν μητροπολίτη εἰς πρόσωπα γιά τά ὁποῖα ἔχει πεισθεῖ ὅτι εἶναι ὑπαίτια ἁμαρτημάτων συνεπαγομένων τήν ἐκκλησιαστική αὐτή ποινή (Ἁ. Χριστοφιλοπούλου ὅ.ἀ., σελ. 272), ἀντιδιαστέλλεται δέ ἀπό τόν "μέγα ἀφορισμό" ἤ "ἀνάθεμα", συνεπαγόμενο τόν ὁλοσχερῆ καί διαρκῆ (ἰσόβιο) ἀποκλεισμό ἀπο τήν Ἐκκλησία καί τήν ἀπώλεια τῆς ἰδιότητας τοῦ μέλους της (Ἁ. Χριστοφιλοπούλου ὅ. ἀ. παρ. 31 καί σελ. 273).
     Ἡ κατά τήν ἀνωτέρω ἔνδειξη γ. 1. "excommunicatio fraterna" εἶναι ποινή μέ τήν ὁποία οἱ δι᾿ αὐτῆς τιμωρούμενοι ἐπίσκοποι "ἀπείργονται πάσης ὑπηρεσιακῆς πρός τούς λοιπούς ἐπισκόπους ἐπικοινωνίας", ἤτοι α) δέν δύνανται νά παρευρίσκονται στίς ἐπαρχιακές καί μείζονες συνόδους, στίς ὁποῖες προσέρχονται οἱ λοιποί ἐπίσκοποι καί β) δέν γίνονται δεκτοί ὡς ἐπίσκοποι σέ ἄλλη ἐπισκοπή, οὔτε δύνανται σ᾿ αὐτήν νά τελοῦν τά ἱερατικά τους καθήκοντα, μάλιστα δέ τά ἐπισκοπικά, ΑΛΛΑ, "διά τῆς excommunicatio fraterna, οὔτε τό ἐπισκοπικόν ἀξίωμα τοῦ ταύτῃ ὑποβληθέντος οὔτε ἡ τούτου ἄσκησις ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐπισκοπῇ ἐπηρεάζετο. ῞Οθεν ἐδύνατο ἐν ταύτῃ νά τελῆ ἱεροτελεστίας, βαπτίσεις, χειροτονίας καί πάντα καθόλου τά ἱερατικά αὐτοῦ καθήκοντα καί νά ἀσκῆ πλήρη τήν ἑαυτοῦ δικαιοδοσίαν" (δεῖτε Κων. Ράλλη: Ποινικόν Δίκαιον σελ. 130, 131). Πρόκειται γιά τήν περίπτωση στήν ὁποία βρίσκεται σήμερα (*τίς μέρες που γραφόταν αὐτό τό κείμενο) ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων μετά τήν περί αὐτοῦ ἀπόφαση τῆς Ὑπερτελοῦς Συνόδου, ἡ ὁποία συνῆλθε στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, μετά τήν ὁποία ὁ Πατριάρχης κύριος Διόδωρος συνεχίζει νά ἀσκεῖ πλήρη τήν δικαιοδοσία του».
     Πιστό ἀντίγραφο μέ τό παραπάνω ἀνακοινωθέν τῆς Συνόδου ἦταν καί τό ἔγγραφο πού ἐστάλη ἀπό τόν Πρόεδρο τῆς Συνόδου Ἀρχιεπίσκοπο Σεραφείμ στόν καθένα ἀπό τούς τρεῖς μητροπολίτες. Σύντομη ἀνάλυση καί τοποθέτηση πάνω στά πανομοιότυπα αὐτά δύο ἔγγραφα δίνει ὁ μητροπολίτης Ἀττικῆς:
     «Μιά σύντομη ἀνάλυση τοῦ Συνοδικοῦ ἐγγράφου καί τῆς ἀνακοινώσεως μᾶς δίνει τό παρακάτω φάσμα προβληματισμοῦ:
1. Ἀναφέρεται ὅτι ἡ Σύνοδος διαπίστωσε γιά μιά ἀκόμα φορά ὅτι ὑποπέσαμε καί οἱ τρεῖς Μητροπολίτες σέ σωρεία ἀντικανονικῶν παραπτωμάτων. Ἀλλά ποιά εἶναι αὐτά τά παραπτώματα; Καί ποιοί οἱ Ἱεροί Κανόνες πού παραβήκαμε; Ἡ Σύνοδος, γιά νά τό διαπιστώσει, ἔπρεπε νά εἶχε κάνει ἔρευνα. Γιατί δέν μᾶς κοινοποίησε τό ἀποτέλεσμα τῆς ἔρευνάς της; Σέ μιά καταγγελία, πολύ δέ περισσότερο σέ μιά διατύπωση ποινῆς, τά παραπτώματα πρέπει νά ἀναφέρονται μέ λεπτομέρεια κι οἱ Κανονικές ἤ Νομικές διατάξεις πού παραβιάζονται, πρέπει νά καταχωροῦνται. Γιατί αὐτό δέν ἔγινε;
2. Στή συνέχεια γίνεται λόγος καί γιά δογματικές καί ἐκκλησιολογικές παρεκκλίσεις. Ποιές εἶναι αὐτές; Εἶναι δυνατόν νά κατηγορεῖται ἐπίσκοπος καί νά καταδικάζεται γιά δογματικές καί ἐκκλησιολογικές παρεκκλίσεις, δίχως νά προσδιορίζονται οἱ ἀποκλίσεις μέ σαφήνεια;
3. Ἀφοῦ ἡ Σύνοδος διαπίστωσε δογματικές καί ἐκκλησιολογικές παρεκκλίσεις καί σωρεία ἀντικανονικῶν παραπτωμάτων, γιατί δέν διάταξε τή διενέργεια ἀνακρίσεων; Γιατί δέν παράπεμψε τήν ὑπόθεση σέ ἐκκλησιαστικό Δικαστήριο; Γιατί δέν μᾶς κάλεσε νά ἀπολογηθοῦμε; Τόσο φοβερά παραπτώματα τά ἀντιμετώπισε μέ μιά βιαστική ἀπόφαση, δίχως νά τηρήσει τή διαδικασία πού ὁρίζουν οἱ Ἱεροί Κανόνες;
4. Μά ἔτσι πού ἐνήργησαν, ὁ πρόεδρος καί τά μέλη τῆς Συνόδου, διέπραξαν ἐκεῖνοι βαρύτατο παράπτωμα. Παραβίασαν καί τούς Ἱερούς Κανόνες καί τίς διατάξεις τῶν ἑλληνικῶν Νόμων, πού θεσμοθετοῦν τή διαδικασία τῶν ἀνακρίσεων καί τῆς ἀπολογίας τοῦ κατηγορούμενου καί τῆς δίκης, πού πρέπει νά γίνει μέ ὅλες τίς ἐγγυήσεις τῆς ἐντιμότητας καί τῆς ἀμεροληψίας. Οἱ παραβάται, λοιπόν, τῶν Ἰερῶν Κανόνων καί τῶν Νόμων καταδίκασαν ἐμᾶς γιά Κανονικές παραβάσεις;
5. Τό Συνοδικό αὐτό σχῆμα, μέ τήν ἴδια σύνθεση, στίς ἀρχές τοῦ ἴδιου ἔτους εἶχε καταδικάσει τόν Μητροπολίτη Λαρίσης Θεολόγο σέ δεκαετῆ ἀργία. Καί εἶχε προκληθεῖ σάλος ἐξ αἰτίας τῆς σωρείας τῶν παραβιάσεων τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τῶν Νόμων. Καί γι᾿ αὐτές τίς παραβιάσεις τους εἶχε κινηθεῖ ὁ Εἰσαγγελέας καί τούς εἶχε παραπέμψει στά πολιτικά Δικαστήρια. Ἡ Κυβερνητική παρέμβαση, πού ἀνάστειλε τή δίωξή τους, ἦταν ἐντελῶς πρόσφατη. Δέν εἶχε στεγνώσει ἀκόμα τό μελάνι τῶν ὑπογραφῶν. Πῶς τόσο γρήγορα λησμόνησαν τήν ταραχή πού τούς προξένησε ἡ παραπομπή, καί μεθόδευσαν τή νέα αὐτή σκηνοθεσία καί τήν καινούρια καταδίκη τοῦ Μητροπολίτη Θεολόγου; Δέν γνώριζαν ὅτι δέν μποροῦν νά δικάσουν γιά δεύτερη φορά; Ὅτι εἶναι ὑποχρεωμένοι νά αὐτοεξαιρεθοῦν;
6. Ἆραγε ἄλλα ἦταν τά παραπτώματα γιά τά ὁποῖα δικάστηκε ὁ Μητροπολίτης Θεολόγος τόν Ἰανουάριο τοῦ ἴδιου ἔτους καί ἄλλα τά παραπτώματα πού εἶχαν σάν ἀποτέλεσμα τήν καταδίκη τοῦ Αὐγούστου; Ἄν εἶναι ἄλλα, γιατί δέν ἀναφέρονται μέ λεπτομέρεια; Ἄν εἶναι τά ἴδια, πῶς ἐπιβάλλεται γιά τά ἴδια παραπτώματα δεύτερη ποινή;




7. Σύμφωνα μέ τίς πληροφορίες, πού ἔφτασαν καί σέ μᾶς, κάποιος ἀπό τούς Συνοδικούς συνέδρους ζήτησε νά κληθοῦμε νά δώσουμε ἐξηγήσεις. Ἀλλά ὁ πρόεδρος τοῦ Σώματος τόν ἀντέκρουσε μέ τό πειστικό(!!!) ἐπιχείρημα ὅτι δέν χρειάζεται νά κληθοῦμε γιά παροχή ἐξηγήσεων, μιά καί ἔχουν στά χέρια τους τή βιντεοκασσέτα, πού δείχνει τά γεγονότα τοῦ Κεφαλαρίου. Ἡ βιντεοκασσέτα ἦταν γιά τούς Συνοδικούς ὁ αὐθεντικός μάρτυρας κατηγορίας καί τῶν τριῶν Μητροπολιτῶν καί ἡ ἀπολογία τους καί ἡ ἀναγκαία ὑπεράσπιση τῶν κατηγορουμένων. Καί γιά τήν ἀκρίβεια τοῦ πράγματος πρέπει νά σημειωθεῖ, ὅτι σ᾿ ὅλη τή σειρά τῶν γεγονότων, πού εἶχαν καταγραφεῖ στή βιντεοκασσέτα, ἐγώ ἀπουσιίαζα. Γιατί πῆγα στόν Ναό, ἀφοῦ τέλειωσε ἡ συμπλοκή τῶν ἱερέων μέ τόν συναγμένο λαό.
8. Ὑπῆρξε καί δεύτερη ἀντίδραση ἀπό Συνοδικό. Παρατήρησε ὅτι τό πειστήριο τοῦ ἐγκλήματος εἶναι ἡ βιντεοκασσέτα τοῦ Κεφαλαρίου. Δηλαδή, γεγονότα πού ἐκδιπλώθηκαν στήν Μητρόπολη τῆς Ἀττικῆς. Πρόσθεσε ὅτι ἡ Σύνοδος μπορεῖ νά ἔχει κάποια παράπονα καί μέ τόν Μητροπολίτη Λαρίσης Θεολόγο, πού ἐγκαταστάθηκε στό Ἐπισκοπεῖο. Ὅμως, γιά τόν Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντῖνο ποιά εἶναι ἡ κατηγορία καί γιά ποιό λόγο τοῦ ἐπιβάλλεται τό ἀντίστοιχο ἐπιτίμιο; Ἡ ἀπάντηση, πού πῆρε ἀπό τόν προκαθήμενο καί πρόεδρο τῆς Συνόδου, ἦταν ξερή: «Κι αὐτός τέτοιος εἶναι». Μ᾿ αὐτό τό «κι αὐτός τέτοιος εἶναι» καταδικάστηκε ἕνας Μητροπολίτης ἀπό τή Σύνοδο, πού προεδρευόταν ἀπό τόν κ. Σεραφείμ.
9. Ἡ ποινή πού ἐπιβλήθηκε εἶναι ἀνυπόστατη. Αὐτό τό διασαλπίζουν ὅλοι οἱ σοβαροί Κανονολόγοι. Βέβαια, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἐπιστράτευσε κάποιον τοῦ δικοῦ του μορφωτικοῦ ἐπιπέδου, κάποιον πού παραπαίει σέ παραχαράξεις καί παρερμηνεῖες τῶν Ἱεροκανονικῶν κειμένων, γιά νά στηρίξει τίς ἀνυπόστατες Συνοδικές ἀποφάσεις. Ἀλλά τά ἐπιχειρήματα αὐτοῦ τοῦ ἀγράμματου καθηγητή εἶναι τόσο φαιδρά, πού καί ἕνας πρωτοετής φοιτητής μπορεῖ νά τά ἀντικρούσει.
10. Τό ἔγγραφο πού στέλλεται σέ μένα καί στούς δυό ἀγαπητούς συλλειτουργούς Ἀρχιερεῖς, περιέχει καί τήν ἀπειλή ὅτι ὅποιος κληρικός, ὁποιουδήποτε βαθμοῦ, προσφύγει σέ πολιτικό δικαστήριο, θά ἐπισύρει ἐναντίον του «τά ὑπό τοῦ Λ'΄ Ἀποστολικοῦ Κανόνος προβλεπόμενα». Ἡ παράγραφος αὐτή ἀποτυπώνει τή σύγχυση καί τήν ἀμάθεια. Νά τί λέει ὁ Ἱερός αὐτός Κανών: «Εἴ τις Ἐπίσκοπος κοσμικοῖς ἄρχουσι χρησάμενος, δι᾿ αὐτῶν ἐγκρατής Ἐκκλησίας γένοιτο, καθαιρείσθω, καί ἀφοριζέσθω. Καί οἱ κοινωνοῦντες αὐτῷ πάντες». Δηλαδή, ἐκεῖνος ὁ Ἐπίσκοπος (καί μόνο ἐπισκόπους ἀφορᾶ, ὄχι κληρικούς ὁποιουδήποτε βαθμοῦ) που θά ἁρπάξει Ἐπισκοπή μέ τή βοήθεια κοσμικοῦ ἄρχοντα, αὐτός νά καθαιρεῖται. Τί σχέση ἔχει ἡ ἁρπαγή ἐπισκοπῆς μέ τήν προσφυγή κάποιου ἀδικούμενου κληρικοῦ στά Νόμιμα καί θεσμοθετημένα δικαστήρια; Αὐτό εἶναι τό μεγάλο ἐρώτημα. Μόνο κάποιος πού πλαστογραφεῖ τούς Κανόνες καί παραπληροφορεῖ τόν λαό μπορεῖ νά ἐξηγήσει.
11. Ἀνακοινώνεται σέ μᾶς ὅτι ἡ Σύνοδος μᾶς κρίνει καθαιρετέους καί ἀπογυμνωτέους πάσης ἱερατικῆς τιμῆς καί ἀξίας. Αὐτό τί σημαίνει; Ὅτι ἐκ τῶν προτέρων, πρίν συσταθεῖ τό ἐκκλησιαστικό Δικαστήριο, πρίν γίνουν οἱ ἀνακρίσεις, πρίν κληθοῦμε νά ἀπολογηθοῦμε γιά τίς συγκεκριμένες κατηγορίες, ἡ Σύνοδος ἔχει ἐκδώσει τήν καταδικαστική ἀπόφασή της. Μέ ποιό δικαίωμα ἡ ἀρχή πού καταγγέλλει, διατυπώνει μαζί μέ τήν καταγγελία καί τήν ἀπόφαση; Αὐτό οὔτε στήν ἐκκλησιαστική Δικαιοσύνη ἐπιτρέπεται νά συμβεῖ οὔτε στήν πολιτική. Κι ὅμως συνέβηκε μέ τήν ἀπόφαση τῆς Συνόδου τῆς 10ης Αὐγούστου τοῦ 1993».
     Τά παραπάνω ἀποτελοῦν μόνο μιά μικρή κριτική στό κανονικό αὐτό ἐξάμβλωμα πού λέγεται «ἐπιτίμιο τῆς ἀκοινωνησίας». Ἄν θελήσει κανείς νά κάνει μιά ἐκτενέστερη ἔρευνα, πού νά συμπεριλαμβάνει ὅλη τήν ἔγκυρη κριτική κατά τῆς πρωτοφανοῦς αὐτῆς ποινῆς, πρέπει νά συγκεντρώσει ὅλο αὐτό τό ὑλικό σέ ἕνα μεγάλο τόμο.
     Ἡ ψευτοποινή αὐτή ἔμπαζε ἀπό παντοῦ. Φοιτητές τῆς θεολογίας ρώταγαν τούς καθηγητές τους γιά τό «ἐπιτίμιο τῆς ἀκοινωνησίας». Καί κεῖνοι εἴτε ἀπέφευγαν νά ἀπαντήσουν, μέ ἕνα μειδίαμα στά χείλη, εἴτε προσπαθοῦσαν μέ παιδαριώδη ἐπιχειρήματα κατά κάποιο τρόπο νά καλύψουν τίς αὐθαιρεσίες τῆς διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας. Διαφορετική στάση κράτησε γνωστός καθηγητής μέ πολλές σχέσεις καί μέ τή διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί μέ τό Πατριαρχεῖο. Ὅταν τοῦ ἔθεσαν τό θέμα κατά πόσον τό «ἐπιτίμιο» αὐτό εἶναι κανονική ποινή κι ἄν ἐπιβλήθηκε μέ κανονικό τρόπο, ἐκεῖνος ἀπάντησε: «Κοιτάξτε κάτι. Μετά τίς ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας οἱ τρεῖς μητροπολίτες ἦταν πλέον νόμιμοι στίς μητροπόλεις τους. Μοῦ ζητήθηκε λοιπόν ἀπό τή Σύνοδο (τόν Σεραφείμ) μιά φόρμουλα γιά νά δρομολογήσει τήν ἔκπτωσή τους καί πάλι. Καί ἐγώ ἔδωσα αὐτή τή φόρμουλα τοῦ «ἐπιτιμίου». Πάνω σ᾿ αὐτήν τήν ποινή μποροῦσαν πλέον νά πατήσουν γιά νά τούς ὁδηγήσουν στή δεύτερη ἔκπτωση ἀπό τόν θρόνο τους». Αὐτό πού προξένησε τήν ἐντύπωση στούς φοιτητές ἦταν:
-πόσο εὔκολα (καί μέ κάποια αὐταρέσκεια) ἀποκάλυψε ὁ καθηγητής ὅτι αὐτός ἦταν ὁ ἐφευρέτης αὐτῆς τῆς φόρμουλας –πού ὀνομάσθηκε «ἐπιτίμιο τῆς ἀκοινωνησίας»- πού θά διευκόλυνε τόν Ἀρχιεπίσκοπο νά ἐκτοπίσει τούς δικαιωθέντες μητροπολίτες.
-πώς δέν προσπάθησε καθόλου νά τεκμηριώσει νομοκανονικά αὐτό τό δικό του κατασκεύασμα. Ἔμοιαζε νά λέει στούς φοιτητές. Βρήκαμε μιά νέα φόρμουλα δίωξης τῶν τριῶν ἀπό τίς μητροπόλεις τους, μή ζητᾶτε τίποτε παραπέρα!
     Στή συνέχεια θά φανεῖ ὅτι πράγματι ἐκεῖ ὁδηγήθηκαν τά πράγματα. Χρησιμοποιήθηκε αὐτή ἡ ἀντικανονική καί δόλια ποινή, πού ἐπιβλήθηκε χωρίς καμιά δικαστική διαδικασία, μόνο καί μόνο γιά νά δρομολογηθεῖ ἡ δεύτερη παράνομη καί βίαιη ἐκδίωξη τῶν 3 μητροπολιτῶν ἀπό τίς μητροπόλεις τους.
     Θά δοῦμε πῶς ἐκτυλίχτηκαν τά γεγονότα. Τό σίγουρο ὅμως εἶναι ὅτι ὁ Ἀττικῆς Νικόδημος σήκωσε αὐτό τό ἀκάνθινο στεφάνι τοῦ ἄδικου, δόλιου καί ἀντικανονικοῦ ἐπιτιμίου 20 χρόνια μέχρι τήν ἡμέρα τῆς ἐξόδου του ἀπό τόν κόσμο τοῦτο καί τή διαφυγή, διά τοῦ θανάτου του, ἀπό τή διωκτική μανία τῶν «ἀδελφῶν» του!
     Στό μεταξύ ἐξέπνεε καί ἡ προθεσμία γιά νά δώσουν τήν ἀπάντησή τους οἱ τρεῖς μητροπολίτες γιά τήν τοποθέτησή τους στίς τρεῖς προσωποπαγεῖς μητροπόλεις (ὁ Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντίνος στή μητρόπολη Φαρσάλων καί Δομοκοῦ, ὁ Ἀττικῆς Νικόδημος στή μητρόπολη Ἀμαλιάδος καί ὁ Λαρίσης Θεολόγος στή μητρόπολη Λιοσἰων). Ἡ ἐκλογή ἔγινε στίς 15 Ἰουλίου 1993 καί ὁ Νόμος ὅριζε ὅτι ἐντός ἑνός μηνός ἔπρεπε οἱ τρεῖς νά ἀποδεχθοῦν τίς μητροπόλεις καί νά δώσουν τά μηνύματα. Στίς 11 Αὐγούστου 1993 οἱ τρεῖς ἔστειλαν τήν ἀρνητική ἀπάντησή τους πρός τήν Σύνοδο.
     Τεκμηριώνοντας τήν ἄρνησή τους τόνισαν ὅτι ἡ ἐκλογή πού ἔγινε πάσχει κανονικά. Ἀντικανονική ἦταν ἡ δημιουργία τοῦ πρωτοφανοῦς αὐτοῦ θεσμοῦ τῶν προσωποπαγῶν μητροπόλεων (στίς ὁποῖες τούς ἐξέλεξαν). Σημειωτέον ὅτι ἀργότερα ἀμφισβητήθηκε ἐπίσημα ἡ δημιουργία προσωποπαγῶν μητροπόλεων ὡς ἀντικανονικῶν (πῆραν ἀποφάσεις τόσο ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ὅσο καί τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως γιά τήν μητρόπολη Γουμενίσσης –γιατί ἆραγε μόνο γι᾿ αὐτή καί ὄχι καί γιά τήν μητρόπολη Σταγῶν;- νά γίνει μόνιμη μητρόπολη, γιατί δέν νοεῖται προσωποπαγής μητρόπολη στούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας). Δεύτερη ἀντικανονικότητα ἦταν ἡ μετάθεση τῶν δύο ἐκ τῶν τριῶν σέ μητροπόλεις ἄλλες ἀπό αὐτές πού εἶχαν ἐκλεγεῖ.
     Ἡ ἐκλογή τους ὅμως πάσχει καί νομικά. Τό Σύνταγμα δέν προβλέπει ἔκδοση προσωπικοῦ Νόμου (ὁ Νόμος τῶν προσωποπαγῶν μητροπόλεων λέγει: οἱ μητροπόλεις αὐτές... καί αὐτές... ἱδρύονται γιά αὐτούς... καί αὐτούς... τούς μητροπολίτες). Δεύτερο σοβαρό νομικό πρόβλημα εἶναι ὅτι δέν μπορεῖ ἡ βουλή νά νομοθετεῖ ἀντίθετα στό Σ.τ.Ε. καί μέ τόν νόμο τῶν προσωποπαγῶν μητροπόλεων νά ἀναγκάζει τούς μητροπολίτες νά ποιμάνουν μητροπόλεις ἄλλες ἀπό αὐτές πού τό Σ.τ.Ε. θεώρησε ὡς μητροπόλεις τους. Ἐπίσης δέν μπορεῖ ἡ διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας νά ἀποφασίζει ἀντίθετα ἀπό τίς ἀποφάσεις τοῦ Σ.τ.Ε. (γιά τό λόγο αὐτό εἶχε ἀσκηθεῖ ποινική δίωξη κατά 33 μητροπολιτῶν καί τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, προχωροῦν ὅμως ἀπτόητοι τήν παρανομία). Συγκεκριμένα τό Σ.τ.Ε. λέει: Ὁ Νικόδημος εἶναι ὁ νόμιμος μητροπολίτης στή μητρόπολη Ἀττικῆς. Καί ἡ Ἱεραρχία λέει: Ἐκλέγω τόν Νικόδημο στή μητρόπολη Ἀμαλιάδος. Καί τρίτο σοβαρό νομικό πρόβλημα. Ἀφοῦ οἱ 3 μητροπολίτες (παρ᾿ ὅλον ὅτι εἶναι νόμιμοι) δέν μετέχουν στό σῶμα τῆς Ἱεραρχίας, ὅλες οἱ ἀποφάσεις πάσχουν καί προσβάλλονται ὡς ἄκυρες.
     Ἡ νέα αὐτή ἀπάντηση τῶν 3 μητροπολιτῶν ἐρέθισε ἀκόμα περισσότερο τόν Ἀρχιεπίσκοπο καί τό περιβάλλον του. Ἀπάντησε λοιπόν μέ τήν σύγκληση τῆς ΔΙΣ, καί μεγάλη ἐξαγγελία γιά ποινές κατά τῶν 3 μητροπολιτῶν. «Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κάλεσε τή Σύνοδο γιά τίς 25 Αὐγούστου. Αὐτή θά ἦταν ἡ τελευταία συνεδρίαση τῆς περιόδου 1992-1993. Τοῦ χρονικοῦ διαστήματος πού ὑπερπληρώθηκε μέ τά μεγαλύτερα ἐκκλησιαστικά ἐγκλήματα» (Εἰπέ τῇ Ἐκκλησίᾳ, σελ. 498). Τό ἀνακοινωθέν τῆς Συνόδου θεωρεῖ «διασάλευση τῆς κανονικῆς τάξεως» τήν μή ἀποδοχή τῶν μητροπόλεων στίς ὁποῖες ἐξέλεξαν τούς 3. Θεωρεῖ τήν ἐκ νέου προσφυγή τῶν 3 στό Σ.τ.Ε. γιά τά «ἐπιτίμια» «δογματική καί ἐκκλησιολογική ἀπόκλιση». Κρίνει προκαταβολικά αὐτούς (χωρίς καί πάλι καμμιά δικαστική διαδικασία) «καθαιρετέους καί ἀπογυμνωτέους πάσης ἱερατικῆς τιμῆς καί ἀξίας» (ἐφ᾿ ὅσον κατά τήν -αὐθαίρετη- γνώμη της πρέπει νά καθαιρεθοῦν, γιατί δέν παραπέμπει σέ ἐκκλησιαστικό δικαστήριο;) καί προωθεῖ τό ὅλο θέμα στήν Ἱεραρχία γιά νά τούς ἐπιβάλει ἐκείνη ὅ,τι προβλέπουν οἱ Ἱεροί Κανόνες (δέν ἔχει τό δικαίωμα ἡ Ἱεραρχία νά ἀποφασίζει γιά ποινές σέ μητροπολίτες χωρίς νά τηρεῖται ἡ δικαστική διαδικασία).
     Ὅλες αὐτές οἱ κινήσεις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἦταν ἐν πολλοῖς ἀναποτελεσματικές, ἀφοῦ τόσο ὁ Λαρίσης Θεολόγος ὅσο καί ὁ Ἀττικῆς Νικόδημος βρίσκονταν στίς μητροπόλεις τους, λειτουργοῦσαν στίς ἐνορίες τῶν μητροπόλεών τους καί ἀσκοῦσαν (μέ δυσκολία λόγῳ ὅλων αὐτῶν τῶν γεγονότων) τά ποιμαντικά τους καθήκοντα. Ἐπίσης, στή Λάρισα ἄλλαζαν συνεχῶς οἱ τοποτηρητές, ἀφοῦ τό Σ.τ.Ε. ἀκύρωνε τήν τοποθέτησή τους. Ἀλλά καί στήν Ἀττική, μετά ἀπό τήν ἀναστολή τοποθέτησης ὡς τοποτηρητή ἀπό τό Σ.τ.Ε. τοῦ Βαρθολομαίου, τό πεδίο ἦταν ἐλεύθερο γιά τόν Νικόδημο. Ἡ ἐπιλογή τοῦ Σεραφείμ ἦταν νά ἀντιπαρατεθεῖ στήν Ἀττική βάζοντας ἀπέναντι στόν Νικόδημο πρόσωπο πού θά μποροῦσε νά μήν τό βάλει στά πόδια. Ἀλλά αὐτά θά τά δοῦμε στή συνέχεια.

Ἀρχιμ. Εἰρηναῖος Μπουσδέκης         

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου