Κυριακή, 13 Μαρτίου 2016



Κυριακή τς Τυρινς

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΡΙΝ 

ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

Στίς μέρες μας πού λαός το Θεο χειμάζεται, γία μας κκλησία, δηλαδή Θεός μας, μς μψυχώνει, μς νδυναμώνει, μς νισχύει, μς
ξοπλίζει, μς παρουσιάζει τόν πραγματικό προορισμό μας, τό ληθινό μας περιβάλλον, τήν πραγματική καί μόνιμη κατοικία μας.
Μς θυμίζει τι «οκ στιν ξια τά παθήματα το νν καιρο πρός τήν μέλλουσαν δόξαν ποκαλυφθναι». Καί μς θυμίζει τι μς πλασε γιά νά εφραινόμαστε, νά χαιρόμαστε, νά ζομε, μέ λη τήν σημασία τς λέξεως,νωμένοι μέ Ατόν –πού εναι Ζωή– καί μεταξύ μας σέ μιά τέλεια νότητα. 
 
Νά χαιρόμαστε καί νά εφραινόμαστε χι γιά να διάστημα, χι γιά μιά στιγμή,χι προσωρινά λλά μόνιμα, πάντοτε, αώνια. Ατές τίς προδιαγραφές χουμε χι γιατί τό ξίζαμε, λλά γιατί Πλάστης μας εναι μόνος φιλάνθρωπος καί μς γάπησε καί μς γαπάει τόσο, στε κανε καί κάνει τό πν γιά νά
μς χαρίσει τίς δωρεές Του, νά μς πλουτίσει μέ τή δόξα Του, νά μς χαρίσει τήν ληθινή εφροσύνη καί γαλλίαση πού χαρίζει νότητα μέ κενον.
ξ’ ρχς τήν εφροσύνη μας πιζητε καί δέν χει πάψει νά τήν πιζητε.
Ατό σοι μετέχουμε νεργά στήν κκλησία Του, τό γνωρίζουμε. Καί θά σς ξηγήσω γιατί κάποιοι παρεξηγον τά πράγματα καί τά παρουσιάζουν
λλιώτικα πό ,τι εναι.
ατία πού δέν μετέχουμε σ’ ατήν τήν εφροσύνη πού προόρισε καί προορίζει Θεός γιά μς ταν καί εναι μία: παρακοή. Παρακούσαμε μία ντολή λλά χι μιά πλή ντολή, μία Θεία, μία Θεϊκή ντολή. Καί Θεϊκήντολή χει καθολική, δηλαδή λοκληρωτική, πανανθρώπινη σημασία.
Κάποιος, παρά τή φύση μας, μς εσηγήθηκε κάτι λλο π’ ατό πού εμαστε πλασμένοι γιά νά ζομε. Ατός λλος, δηλαδή διάβολος, πρξε
εσηγητής ατς τς παρακος. κέραια εθύνη μως βάρυνε καί βαρύνει μόνο μς!
Πολλοί φέρνουν σάν δικαιολογία γιά τίς πράξεις τους τόν διάβολο,μως ατός δέν ξαναγκάζει κάποιον νά τόν κολουθήσει, πλς εσηγεται.
ξ’ λλου, άν κάποτε μετανοήσει, ποιά δικαιολογία θά μπορέσουμε νά προβάλλουμε; εθύνη λοιπόν βρίσκεται στόν νθρωπο, σέ μς. Γι’ ατό,
ατό πού μς προτρέπει γία μας κκλησία, δηλαδή Θεός, εναι τό πιόπλό πργμα: φ’ σον μέ τήν παρακοή χάσαμε τήν ετυχία μας, νά τήν ξαναβρομε μέ τό ντίθετό της: τήν πακοή! πως μέ τήν κράτειά μας γιά τό φαγητό χάσαμε τήν σορροπία μας, τσι μέ τήν ποχή πό τίς λιπαρές τροφές νά βρομε πάλι τήν ψυχική καί σωματική ερωστία μας. (Δυστυχς ατό πολλοί, κόμη καί κληρικοί, δέν τό γνωρίζουν).
Καί μες πού χουμε γευθε τά πολλαπλά φέλη τς νηστείας μέ πολλή χαρά θά μπομε σ’ ατή τήν περίοδο ψάλλοντας: «Προκαθάρωμεν αυτούς δελφοί τ βασιλίδι τν ρετν. δού, παραγέγονεν, πλοτον μν κομίζουσα...». Εχαριστντας γιά μιά κόμη φορά τόν φιλάνθρωπο Θεό μας πού μς ξίωσε καί φέτος ατς τς χαρς.
Ατό τό γεγονός προβάλλεται τήν Κυριακή τς Τυρινς, φέτος στίς 13 Μαρτίου, μία μέρα πρίν τήν Καθαρά βδομάδα.
Ατή πιθυμία, πόθος καί γία νοσταλγία γιά τή ζωή πού χαρίζει Θεός, ποτυπώνεται καί στό τροπάριο: «Παράδεισε πάντιμε, τό ραιότατον
κάλλος, θεόκτιστον σκήνωμα, εφροσύνη ληκτε καί πόλαυσις, δόξα τν δικαίων, προφητν τερπνότης καί γίων οκητήριον, χ τν φύλλων σου Πλάστην τν λων κέτευε..ξιωθναι το ξύλου τς ζως μεταλαβεν καί τς χαρς ς τό πρότερον ν σοί κατετρύφησα».
Ατς τς πολαύσεως, διά τς νηστείας, νά ξιωθομε καί μες λοι «εάρεστοι γενόμενοι Χριστ», το Χορηγο τς σοφίας καί τς φρονήσεως, το Παιδευτο τν φρόνων καί το περασπιστο τν πτωχων.

Δημ.  Νεαπολιτης

απο την ενοριακη ευλογια


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου