ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΟΥ Chieti ( ΚΕΪΤΙ)

 

 Έρευνα: πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

ΜΕΡΟΣ Β

ΕΝΟΤΗΤΑ 5: ΤΟ ΑΡΘΡΟ 18 ΚΑΙ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ

ΚΕΙΜΕΝΟ: «Από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας και εξής, τα μείζονα ζητήματα σχετικά με την πίστη και την κανονική τάξη στη Εκκλησία συζητήθηκαν και επιλύθηκαν από τις οικουμενικές συνόδους. Αν και ο επίσκοπος της Ρώμης δεν ήταν προσωπικά παρών σε καμία από αυτές τις συνόδους, σε κάθε περίπτωση είτε εκπροσωπείτο από τους λεγάτους του είτε συμφωνούσε με τα συμπεράσματα της συνόδου εκ των υστέρων. Η κατανόηση της Εκκλησίας για τα κριτήρια υποδοχής μιας συνόδου ως οικουμενικής αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια της πρώτης χιλιετίας. Η υποδοχή από την Εκκλησία στο σύνολό της υπήρξε πάντοτε το ύψιστο κριτήριο για την οικουμενικότητα μιας συνόδου».

 

ΣΧΟΛΙΟ: Το κείμενο αναφέρει ότι ο επίσκοπος Ρώμης δεν ήταν παρών στις Οικουμενικές Συνόδους, αλλά παραλείπει να πει ότι οι Οικουμενικές Σύνοδοι καταδίκασαν πολλές από τις πλάνες που αργότερα υιοθέτησε η Ρώμη. Για παράδειγμα, η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος καταδίκασε τις προσθήκες στο Σύμβολο της Πίστεως, αλλά το κείμενο του Κέιτι αποφεύγει να αναφερθεί σε αυτό. Επίσης, το κείμενο παρουσιάζει την υποδοχή της συνόδου από την Εκκλησία ως το ύψιστο κριτήριο, αλλά δεν διευκρινίζει ότι η υποδοχή πρέπει να βασίζεται στην ομολογία της αληθούς πίστεως. Αυτή η παράλειψη δημιουργεί μια ψευδή εικόνα της ιστορίας.

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 6: ΤΟ ΑΡΘΡΟ 19 ΚΑΙ ΟΙ ΕΦΕΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΕΙΜΕΝΟ: «Κατά τους αιώνες, έγιναν πολλές εφέσεις προς τον επίσκοπο της Ρώμης, επίσης από την Ανατολή, σε πειθαρχικά ζητήματα, όπως η καθαίρεση ενός επισκόπου. Έγινε μια προσπάθεια στη Σύνοδο της Σαρδικής να καθιερωθούν κανόνες για μια τέτοια διαδικασία. Οι κανόνες της Σαρδικής καθόρισαν ότι ένας επίσκοπος που είχε καταδικαστεί μπορούσε να προσφύγει στον επίσκοπο της Ρώμης, και ότι ο τελευταίος, αν το έκρινε σκόπιμο, μπορούσε να διατάξει νέα δίκη. Οι εφέσεις σε πειθαρχικά ζητήματα έγιναν επίσης προς τον θρόνο της Κωνσταντινούπολης και προς άλλους θρόνους. Τέτοιες εφέσεις προς τους μείζονες θρόνους αντιμετωπίζονταν πάντοτε με συνοδικό τρόπο. Οι εφέσεις προς τον επίσκοπο της Ρώμης από την Ανατολή εξέφραζαν την κοινωνία της Εκκλησίας, αλλά ο επίσκοπος της Ρώμης δεν άσκησε κανονική εξουσία επί των Εκκλησιών της Ανατολής».

 

ΣΧΟΛΙΟ: Το άρθρο αυτό είναι σωστό όταν λέει ότι ο επίσκοπος Ρώμης δεν άσκησε κανονική εξουσία επί των Εκκλησιών της Ανατολής. Το πρόβλημα είναι ότι το κείμενο αφήνει να εννοηθεί ότι οι εφέσεις ήταν κάτι το κανονικό και αποδεκτό, ενώ στην πραγματικότητα ήταν εξαιρέσεις και όχι κανόνας. Επίσης, το κείμενο δεν αναφέρει ότι οι κανόνες της Σαρδικής δεν έγιναν ποτέ αποδεκτοί από την Ανατολή ως οικουμενικοί. Η Σύνοδος εν Τρούλλω δέχτηκε τους κανόνες της Σαρδικής, αλλά με επιφυλάξεις. Το κείμενο παρουσιάζει μια εικόνα που ευνοεί τη Ρώμη, χωρίς να διευκρινίζει ότι η Ανατολή ποτέ δεν αποδέχτηκε το δικαίωμα εφέσεως ως κανονική αρχή.

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 7: ΤΑ ΑΡΘΡΑ 20 ΚΑΙ 21 ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟ

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟΥ 20: «Καθόλη την πρώτη χιλιετία, η Εκκλησία στην Ανατολή και τη Δύση ήταν ενωμένη στη διαφύλαξη της αποστολικής πίστεως, στη διατήρηση της αποστολικής διαδοχής των επισκόπων, στην ανάπτυξη δομών συνοδικότητας αδιαχώριστα συνδεδεμένων με το πρωτείο, και στην κατανόηση της εξουσίας ως υπηρεσίας αγάπης. Αν και η ενότητα της Ανατολής και της Δύσης ταράχτηκε κατά καιρούς, οι επίσκοποι της Ανατολής και της Δύσης ήταν συνειδητοί ότι ανήκαν στην μία Εκκλησία». ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟΥ 21: «Αυτή η κοινή κληρονομιά θεολογικών αρχών, κανονικών διατάξεων και λειτουργικών πρακτικών από την πρώτη χιλιετία αποτελεί ένα αναγκαίο σημείο αναφοράς και μια ισχυρή πηγή έμπνευσης για τους Καθολικούς και τους Ορθοδόξους καθώς αναζητούν να γιατρέψουν το τραύμα του χωρισμού τους στην αρχή της τρίτης χιλιετίας. Με βάση αυτή την κοινή κληρονομιά, και οι δύο πρέπει να εξετάσουν πώς το πρωτείο, η συνοδικότητα και η αλληλένδετη σχέση τους μπορούν να εννοηθούν και να ασκηθούν σήμερα και στο μέλλον».

 

ΣΧΟΛΙΟ: Τα άρθρα αυτά παρουσιάζουν την πρώτη χιλιετία σαν μια περίοδο όπου Ανατολή και Δύση ήταν ενωμένες, αλλά παραλείπουν να πουν ότι αυτή η ενότητα χάλασε εξαιτίας αιρετικών διδασκαλιών. Το κείμενο λέει ότι η ενότητα «ταράχτηκε κατά καιρούς», σαν να ήταν απλά μια προσωρινή δυσκολία και όχι ένα σχίσμα που οφειλόταν σε αίρεση. Επίσης, το κείμενο παρουσιάζει το κοινό παρελθόν ως «ισχυρή πηγή έμπνευσης» για την ένωση, αλλά δεν λέει ότι η ένωση μπορεί να γίνει μόνο αν οι Παπικοί απορρίψουν τις αιρέσεις τους. Το κείμενο του Κέιτι, όπως και η Σύνοδος της Κρήτης, χρησιμοποιεί διφορούμενη γλώσσα που επιτρέπει πολλές ερμηνείες και οδηγεί σε μια συμφιλίωση που δεν βασίζεται στην αλήθεια της πίστεως.

ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΟΥ CHIETI (ΚΕΪΤΙ)- (Α)

 

ΟΔΕΥΟΝΤΑΣ  ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΠΟΤΗΡΙΟ

Έρευνα: πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου 

ΜΕΡΟΣ Α

Εισαγωγικά

Το κείμενο του Κέιτι υπογράφηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 2016 στο Κιέτι της Ιταλίας από τη Μικτή Διεθνή Θεολογική Επιτροπή για τον Διάλογο μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών. Το πλήρες όνομα του είναι «Συνοδικότητα και πρωτείο κατά την πρώτη χιλιετία: Προς μια κοινή κατανόηση στη διακονία της ενότητας της Εκκλησίας». Το κείμενο αυτό ήρθε λίγους μήνες μετά τη Σύνοδο της Κρήτης και αποτελεί συνέχεια του διαλόγου που ξεκίνησε με το κείμενο της Ραβέννας το 2007. Παρακάτω παρουσιάζονται τα προβληματικά άρθρα με τα ακριβή κείμενα τους και ο κριτικός σχολιασμός του καθενός.

OI ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ

Οικουμενικό Πατριαρχείο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Τελμησσοῦ κ. Ἰώβ (Συμπρόεδρος της Ορθόδοξης πλευράς-τώρα Μητροπολίτης Πισιδίας) Σεβ. Μητροπολίτης Σασίμων κ. Γεννάδιος (Συν-γραμματέας) Σεβ. Μητροπολίτης Διοκλείας κ. Κάλλιστος Εκκλησία της Ελλάδος Σεβ. Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος -----------Οι ονομαστικοί κατάλογοι των συμμετεχόντων δημοσιεύονται επίσημα στα αρχεία των διμερών θεολογικών διαλόγων και στα επίσημα δελτία Τύπου. Διαδικτυακή δημοσίευση: Ολόκληρη η λίστα με τα ονόματα όλων των αντιπροσώπων (τόσο από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την Εκκλησία της Ελλάδος όσο και από τις υπόλοιπες Ορθόδοξες Εκκλησίες και τη Ρωμαιοκαθολική πλευρά) φιλοξενείται στην επίσημη ιστοσελίδα του Βατικανού (Pontifical Council for Promoting Christian Unity) στην ενότητα των Ολομέλειων Συνελεύσεων. Τίτλος ανάρτησης: «2016 Plenary Session – Communiqué / List of Participants» για τη συνάντηση του Κιέτι (Chieti). ------------------------------------------------------------------------

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 1: ΤΟ ΑΡΘΡΟ 2 ΚΑΙ Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΕΝ ΤΗ ΠΟΙΚΙΛΙΑ

ΚΕΙΜΕΝΟ: «Από τα πρώτα χρόνια, η μία Εκκλησία υπήρχε ως πολλές τοπικές εκκλησίες. Η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος βιωνόταν τόσο μέσα σε κάθε τοπική Εκκλησία όσο και στις σχέσεις μεταξύ τους ως ενότητα εν τη ποικιλία. Υπό την καθοδήγηση του Πνεύματος, η Εκκλησία ανέπτυξε πρότυπα τάξεως και διάφορες πρακτικές σύμφωνα με τη φύση της ως ενός λαού που ήλθε σε ενότητα εκ της ενότητας του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος».

 

ΣΧΟΛΙΟ: Το πρόβλημα εδώ είναι ότι η φράση «ενότητα εν τη ποικιλία» παρουσιάζει την Εκκλησία σαν να μπορούν να συνυπάρχουν διαφορετικές πίστεις και διδασκαλίες. Για την Ορθόδοξη Εκκλησία η ενότητα δεν είναι απλά μια διοικητική ή κοινωνική συνύπαρξη, αλλά ενότητα στην αλήθεια της πίστεως. Το κείμενο αποφεύγει να πει ότι οι δογματικές διαφορές μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού, όπως το Filioque, το αλάθητο του Πάπα και η απρόσληψη, είναι αιρέσεις που χωρίζουν και όχι απλές «ποικιλίες». Αυτή η προσέγγιση οδηγεί σε μια οικουμενιστική αγαπολογία που παραμερίζει την αλήθεια.

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 2: ΤΟ ΑΡΘΡΟ 5 ΚΑΙ Η ΑΛΛΗΛΕΝΔΕΤΗ ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΡΩΤΕΙΟ

ΚΕΙΜΕΝΟ:  «Στο δεύτερο χιλιετήριο, η κοινωνία χάλασε μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Έγιναν πολλές προσπάθειες να αποκατασταθεί η κοινωνία μεταξύ Καθολικών και Ορθοδόξων, αλλά δεν πέτυχαν. Η Μικτή Διεθνής Επιτροπή για τον Θεολογικό Διάλογο μεταξύ της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και της Ορθοδόξου Εκκλησίας, στο συνεχιζόμενο έργο της να ξεπεράσει τις θεολογικές αποκλίσεις, εξέτασε τη σχέση μεταξύ συνοδικότητας και πρωτείου στη ζωή της Εκκλησίας. Οι διαφορετικές κατανοήσεις αυτών των πραγματικοτήτων έπαιξαν σημαντικό ρόλο στον χωρισμό μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών. Είναι επομένως ουσιώδες να αναζητηθεί η καθιέρωση μιας κοινής κατανόησης αυτών των αλληλένδετων, συμπληρωματικών και αδιαχώριστων πραγματικοτήτων».

 

ΣΧΟΛΙΟ: Το κείμενο παρουσιάζει το Σχίσμα σαν να οφειλόταν απλά σε «διαφορετικές κατανοήσεις» και όχι σε αιρετικές διδασκαλίες που εισήγαγε η Ρώμη. Δεν αναφέρει καθόλου ότι η Ρώμη πρόσθεσε το Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως, ότι υιοθέτησε το αλάθητο του Πάπα και άλλες καινοφανείς διδασκαλίες. Αντί να καταδικάσει αυτές τις αιρέσεις, το κείμενο τις παρουσιάζει σαν «διαφορετικές κατανοήσεις» που μπορούν να ξεπεραστούν με διάλογο. Αυτό είναι επικίνδυνο γιατί δίνει την εντύπωση ότι η αλήθεια της πίστεως είναι διαπραγματεύσιμη.

Ορθοδοξία – Παπισμός: Ένωση ή επιστροφή;

«Έκανα αγώνα να αφήσω τον Παπισμό και να τρέξω στην αλήθεια, στο Φως, στην Ορθοδοξία. Και τώρα θέλετε να με πάτε πίσω;»

Πρώην Παπικός νύν Ορθόδοξος και Αντιπαπικός

Εγώ βίωσα ό,τι χειρότερο μπορούσε να μου προσφέρει ο Παπισμός. Και όταν αποφάσισα να φύγω, δεν ήταν μια εύκολη απόφαση. Δέχθηκα πόλεμο, απόρριψη και αποκλεισμό ακόμη και από ανθρώπους του ίδιου μου του περιβάλλοντος. Έχασα σχέσεις, πλήρωσα κόστος, έμεινα μόνος.

Όμως δεν το έκανα επειδή μισούσα ανθρώπους.

Το έκανα γιατί ήθελα την αλήθεια.

Δεν ήθελα άλλο να ζω μέσα σε αυτό που η συνείδησή μου πλέον θεωρούσε πλάνη.

Δεν ήθελα να συνεχίσω έναν δρόμο που πίστευα ότι δεν οδηγεί στον Θεό. Αναζήτησα την Εκκλησία, την πίστη των Πατέρων, το Φως που τόσο καιρό έψαχνα.

Και όταν γνώρισα την Ορθοδοξία, κατάλαβα γιατί άξιζε όλος εκείνος ο αγώνας.

Γι’ αυτό σήμερα πονάω όταν ακούω για ένωση Ορθοδοξίας και Παπισμού χωρίς να έχει προηγηθεί πραγματική συμφωνία στην πίστη.

Με ποιον Παπισμό θέλουμε να ενωθούμε;

Με τον Παπισμό ως διδασκαλία, με τις δογματικές του καινοτομίες και την αντίληψη του παπικού πρωτείου; Με όσα εξακολουθούν να μας χωρίζουν θεολογικά;

Και ακόμη περισσότερο, πώς μπορούμε να αγνοούμε τη βαθιά κρίση που βλέπουμε σε πλευρές της σύγχρονης παπικής πραγματικότητας, όταν μάλιστα ορισμένες θέσεις και πρακτικές προκαλούν σοβαρά ηθικά και εκκλησιολογικά ερωτήματα;

Δεν λέω ότι κάθε Παπικός είναι κακός άνθρωπος. Κάθε άλλο. Υπάρχουν άνθρωποι ειλικρινείς, ευσεβείς και καλοπροαίρετοι. Τους αγαπώ και δεν έχω τίποτε προσωπικό εναντίον τους.

Αλλά άλλο ο άνθρωπος και άλλο η διδασκαλία.

Η αγάπη προς τον άνθρωπο δεν σημαίνει αποδοχή της πλάνης.

Και αυτό ακριβώς είναι που με φοβίζει σήμερα.

Εγώ έφυγα από τον Παπισμό για να έρθω στην Ορθοδοξία. Έκανα έναν δρόμο δύσκολο και επώδυνο για να βρω την αλήθεια. Και τώρα βλέπω να συζητείται μια ένωση ενώ βασικές δογματικές διαφορές παραμένουν, όπως το Filioque, το παπικό πρωτείο και το χειρότερο μια «εκκλησία» ο Παπισμός που κεφαλή της δεν είναι ο Χριστός αλλά ο Πάπας…

Και αναρωτιέμαι: θέλετε να με πάτε πίσω;

Δεν θέλω να γυρίσω πίσω.

Δεν θέλω μια ένωση που θα πραγματοποιηθεί με την Ορθοδοξία να κάνει πίσω από όσα παρέλαβε.

•Θέλω ένωση, αλλά ένωση στην αλήθεια.

•Θέλω διάλογο, αλλά διάλογο ειλικρινή.

•Θέλω αγάπη, αλλά αγάπη που δεν φοβάται να πει την αλήθεια.

Γιατί αν η Ορθοδοξία, στην προσπάθειά της να ενωθεί με τον Παπισμό, αρχίσει να εγκαταλείπει ή να υποβαθμίζει αυτά για τα οποία οι Άγιοι και οι Πατέρες αγωνίστηκαν, τότε δεν θα έχουμε κερδίσει την ενότητα.

Θα έχουμε χάσει την Ορθοδοξία.

Και αυτό δεν μπορώ να το δεχθώ.

Έκανα πολύ δρόμο για να φύγω από εκεί.

Δεν θέλω να γυρίσω πίσω.

Θέλω να μείνω στο Φως.

Θέλω να μείνω στην αλήθεια.

Θέλω να μείνω στην Ορθοδοξία.

 

Πως ο Πάπας εξεθεμελίωσε από την Εκκλησία τον Χριστό… (Άγιος Νεκτάριος)

• 
  

«Ἡ παπικὴ ἐκκλησία εἶναι νόθος ὀργανισμός… Ἡ παπικὴ ἐκκλησία δὲν εἶναι Χριστοκεντρικὴ ἀλλὰ Παποκεντρική»

«Θεμέλιον ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστι Ἰησοῦς Χριστὸς» (Α΄ Κορ. γ΄11). «ἐποικοδομηθέντες τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν». «Τῷ θεμελίῳ», λέγει, «τῶν Ἀποστόλων» καὶ οὐχὶ τοῦ Πέτρου, καθὼς παραφρονεῖ ἡ Παπικὴ Ἐκκλησία.

Ἐὰν ὁ Κλήμης Ρώμης εἶναι διάδοχος τοῦ Πέτρου, διότι ἐχειροτονήθη ἀπὸ τὸν Πέτρο, τότε ὅσοι ἐπίσκοποι χειροτονήθησαν ἀπὸ τὸν Πέτρο εἶναι διάδοχοί του, καὶ ὄχι μόνο ὁ Κλήμης. Ὁ ἀπόστολος Πέτρος ἐχειροτόνησε τὸν Πάπα Κλήμεντα ἐπίσκοπο Ρώμης μόνο, καὶ ὄχι τῆς οἰκουμένης ὅλης.

Ἐὰν ὁ θάνατος τοῦ Πέτρου ἔδωσε τέτοιο προνόμιο στὸν Πάπα νὰ εἶναι κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ μονάρχης ἐπάνω σὲ ὅλους τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ εἰς τὰς Συνόδους, πολὺ περισσότερον πρέπει νὰ ἔχει αὐτὰ τὰ προνόμια ὁ Ἱεροσολύμων διὰ τὸν θάνατον τοῦ Χριστοῦ. Λέγοντας ὁ Πάπας πὼς εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἐξώρισε ἀπὸ τὴν δυτικὴ Ἐκκλησία τὸν Δεσπότη πάντων Χριστόν, καὶ ἔτσι ἔμεινε ἡ δυτικὴ Ἐκκλησία χήρα ἀπὸ τὸν Χριστό.

Το κείμενο της Ραβέννας 

και το Πρωτείο του Πάπα.

Αρχιμανδρίτου Γεωργίου, Καθηγουμένου Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους

Στήν Ι’ Συνέλευσί της στήν Ραβέννα (Ὀκτώβριος 2007) ἡ Διεθνής Μικτή Θεολογική Ἐπιτροπή γιά τόν Διάλογο Ὀρθοδόξων καί Ρωμαιοκαθολικῶν ὑποστηρίζει ὅτι ἔθεσε «σταθερόν ἔρεισμα διά μελλοντικήν συζήτησιν τοῦ ἐρωτήματος τοῦ πρωτείου ἐπί τοῦ παγκοσμίου ἐπιπέδου ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ» (Κείμενο τῆς Ραβέννας, παράγρ. 46)1. Τό «σταθερόν ἔρεισμα», ὅπως προκύπτει ἀπό τίς 46 παραγράφους τοῦ ἀνωτέρω κειμένου, εἶναι ἡ παραδοχή ὅτι κατά τήν πρώτη χιλιετία, πρίν ἀπό τό ὁριστικό σχίσμα τοῦ 1054, ὁ ἐπίσκοπος τῆς Ρώμης ἀνεγνωρίζετο πρῶτος μεταξύ τῶν πέντε πατριαρχῶν στό πλαίσιο τῆς καλῶς λειτουργούσης τότε συνοδικότητος. Προαγγέλλεται ἡ περαιτέρω συζήτησις περί τοῦ Πρωτείου ὡς ἑξῆς: «Τό ἐρώτημα περί τοῦ ρόλου τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης ἐν τῇ κοινωνίᾳ πασῶν τῶν ἐκκλησιῶν παραμένει πρός μελέτην εἰς μεγαλύτερον βάθος. 

Ποία εἶναι ἡ συγκεκριμένη λειτουργία τοῦ ἐπισκόπου "τῆς πρώτης καθέδρας" ἐν μιᾷ ἐκκλησιολογίᾳ κοινωνίας καί ὑπό τό πρίσμα ὅσων περί συνοδικότητος καί αὐθεντίας ἔχομεν ἀναφέρει ἐν τῷ παρόντι ἐγγράφῳ; Πῶς θά ἦτο δέον νά νοῆται καί νά βιοῦται ἡ διδασκαλία τῆς πρώτης καί τῆς δευτέρας βατικανῆς συνόδου ἐπί τοῦ παγκοσμίου πρωτείου ὑπό τό φῶς τῆς ἐκκλησιακῆς πρακτικῆς κατά τήν πρώτην χιλιετίαν; Ταῦτα εἶναι κρίσιμα ἐρωτήματα διά τόν ἡμέτερον διάλογον καί διά τάς ἡμετέρας ἐλπίδας περί ἀποκαταστάσε-ως τῆς πλήρους μεταξύ ἡμῶν κοινωνίας» (παράγρ. 45).

Ἡ σοβαρότης τοῦ θέματος εἶναι προφανής. Ποῦ προβλέπεται νά καταλήξῃ ὁ διάλογος; Ἡ ἐκτίμησις τοῦ διεθνοῦς Τύπου (Le Figaro 15/11/2007, The Times 16/11/2007), κυρίως ὅμως τοῦ ἰταλικοῦ, εἶναι ὅτι τά πράγματα ὁδηγοῦνται πρός ἕνωσι τῶν Ἐκκλησιῶν μέ ἀναγνώρισι τοῦ παπικοῦ Πρωτείου ἐπί θυσίᾳ ἐνδεχομένως κάποιων προνομίων τοῦ Πάπα. Ἡ Δύσις μέ συγκρατημένη αἰσιοδοξία περιμένει τήν ἕνωσι Ρωμαιοκαθολικῶν καί Ὀρθοδόξων ἐπί τῇ βάσειτῆς ἀρξαμένης συμφωνίας. Στήν καθ’ ἡμᾶς Ὀρθόδοξο Ἀνατολή ὑπάρχει ἐπιφυλακτικότης καί ἀγωνία. Διερωτᾶται ὁ πιστός λαός: Θά διαφυλαχθῇ ἄραγε ἀνόθευτος ἡ Ὀρθόδοξος Πίστις;

Σέ πρόσφατο ἄρθρο μας εἴχαμε ἐπισημάνει ὅτι ὁ Διάλογος Ὀρθοδόξων καί Ρωμαιοκαθολικῶν, ὅπως μέχρι τώρα ἐξελίσσεται, δείχνει νά ὁδηγῇ σέ οὐνιτικοῦ τύπου ἕνωσι καί μάλιστα βάσει σχεδίου πού ἔχει ἐκπονήσει τό Βατικανό. 

Εἴχαμε ἐκφράσει τήν ἐλπίδα ὅτι «οἱ Ὀρθόδοξοι δέν θά ὑποκύψουν στίς προαιώνιες παπικές ἀξιώσεις, δέν θά ἀμνηστεύσουν τήν Οὐνία, δέν θά ἀναγνωρίσουν στόν Πάπα κάποια μορφή πρωτείου ἐξουσίας καί παγκοσμίου δικαιοδοσίας, οὔτε θά δεχθοῦν νά συνεργασθοῦν στούς Βατικάνειους σχεδιασμούς γιά ἕνωσι πού ἄμεσα ἤ ἔμμεσα θά παραθεωρῇ τήν ἀκαινοτόμητο Ὀρθόδοξο Πίστι»2.

Ποῦ ὅμως ὁδηγεῖ τό «Κείμενο τῆς Ραβέννας»;

Ο ΠΑΠΑΣ ΛΕΩΝ ΣΕ ΑΜΟΚ:

ΚΗΡΥΞΕ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ 

ΟΜΑΔΑ ΕΞΙ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ.

Η Αγία Έδρα με μια πρωτοφανή για τα χρονικά του Βατικανού απόφαση του Πάπα Λέοντος κήρυξε επισήμως την Αδελφότητα του Αγίου Πίου Ι΄ (SSPX) σε κατάσταση σχίσματος και ανακοίνωσε τον αφορισμό έξι επισκόπων, κατόπιν των μη εγκεκριμένων επισκοπικών χειροτονιών που πραγματοποίησε η συγκεκριμένη ομάδα.

Με διάταγμα που εκδόθηκε από το Δικαστήριο για το Δόγμα της Πίστης (DDF), ο Καρδινάλιος Víctor Manuel Fernández ανακοίνωσε ότι ο Επίσκοπος Alfonso de Galarreta υπέστη αυτομάτως (latae sententiae) την ποινή του αφορισμού, αφού χειροτόνησε τέσσερις ιερείς σε επισκόπους χωρίς παπική εντολή και παρά τη θέληση του Πάπα Λέοντα ΙΔ΄.

Οι τέσσερις νεοχειροτονηθέντες επίσκοποι —Pascal Schreiber, Michael Goldade, Michel Poinsinet de Sivry και Marc Hanappier— κηρύχθηκαν επίσης αφορισμένοι, ενώ ο Επίσκοπος Bernard Fellay υπέστη την ίδια ποινή επειδή συμμετείχε ως συμμετέχων στις χειροτονίες, ως συν-χειροτονητής.

Σε συνοδευτικό επεξηγηματικό σημείωμα αναφέρεται ότι οι χειροτονίες αυτές  συνιστούσαν σχισματική πράξη, επιβεβαιώνοντας ότι η SSPX πρέπει να θεωρείται ότι βρίσκεται σε κατάσταση σχίσματος. Το Βατικανό προειδοποίησε επίσης ότι όσοι προσχωρούν επισήμως στην αδελφότητα υφίστανται κανονικές κυρώσεις και κάλεσε τους Καθολικούς να παραμείνουν σε κοινωνία με τον Ρωμαίο Ποντίφικα και να απέχουν από τη συμμετοχή σε λειτουργικές τελετές και δραστηριότητες της SSPX.

Το έγγραφο διευκρίνισε περαιτέρω ότι οι εξομολογήσεις που τελούνται και οι γάμοι στους οποίους παρίστανται λειτουργοί της SSPX είναι άκυροι, λόγω έλλειψης κανονικής εξουσιοδότησης, εκτός εάν έχει δοθεί ρητή άδεια από τη νόμιμη εκκλησιαστική αρχή.

Το διάταγμα εκδόθηκε μετά τη χειροτονία τεσσάρων επισκόπων από την SSPX την 1η Ιουλίου 2026 στο Écône της Ελβετίας, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις του Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ να ματαιωθεί η τελετή. Η SSPX, η οποία ιδρύθηκε το 1970 από τον Αρχιεπίσκοπο Marcel Lefebvre, διατηρεί εδώ και δεκαετίες ανώμαλο κανονικό καθεστώς, εξαιτίας διαφωνιών σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις της Β΄ Συνόδου του Βατικανού.

Έμπειροι παρατηρητές των καθολικών πεπραγμένων κάνουν λόγο για βιαστική και αψυχολόγητη απόφαση του Πάπα η οποία ενδεχομένως να οδηγήσει  το Βατικανό  σε μεγαλύτερες  περιπέτειες! Μπορεί ο Πάπας να ήθελε να δείξει τις αντοχές του και ότι ως Λέων δεν σηκώνει αυθαιρεσία αλλά αυτό δεν είναι βέβαιο ότι θα λειτουργήσει ως πράξη νουθεσίας αλλά ως πράξη έλλειψης ψυχραιμίας και χρηστής διοίκησης. Και προηγούμενοι Πάπες ήλθαν αντιμέτωποι με παρόμοιους πειρασμούς με την συγκεκριμένη Αδελφότητα αλλά και με άλλες Αδελφότητες που είχαν τάσεις αυτομόλησης όπως εν προκειμένω η Αδελφότητα του Αγίου Πίου,αλλά είχαν την πνευματική οντότητα να κατευνάσουν τα πνεύματα και να κρατήσουν το θέμα μακριά από τέτοιες διχαστικές αποφάσεις!  

Ο Καρδινάλιος Carlo Maria Viganò ξεσκεπάζει τον παπισμὸ.

  Στήν παροῦσα ἐπιστολή ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Viganó κάνει κριτική στήν παπική ἐκκλησία ὅσον ἀφορᾶ τίς θεολογικές καινοτομίες πού εἰσήχθησαν ἀπό τήν Β΄ Βατικανή σύνοδο, καί ἰσχύουν ἔκτοτε, οἱ ὁποῖες ἀλλοίωσαν καίρια τά παπικά δόγματα, τήν λειτουργική καί ἐκκλησιαστική ζωή. Μᾶς ἐκπλήττει ὁ ρωμαλέος, ἔντιμος καὶ καθαρὸς λόγος τοῦ παπικοῦ Ἀρχιεπισκόπου (ὁπωσδήποτε αἱρετικοῦ κρινόμενου ἐξ ὀρθοδόξου πλευρᾶς), ὁ ὁποῖος διετέλεσε καὶ Νούντσιος στὶς Η.Π.Α. ἀπὸ τὶς 19/10/2011 ὥς τὶς 12/4/2016, ποὺ σημαίνει ὅτι γνωρίζει καὶ μάλιστα ἐκ τῶν ἔσω τό τί συμβαίνει στό Βατικανό.

Παρ’ ὅλα ταῦτα, μὲ πολὺ λύπη δημοσιεύουμε τὴν ἐπιστολή τοῦ αἱρετικοῦ Ἀρχιεπισκόπου, διότι μία ἀνάλογη ἐπιστολή θὰ ἔπρεπε νὰ τὴν εἶχε συγγράψει ἕνας Ἱεράρχης τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Ἀποστολικῆς καὶ Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ μάλιστα τῆς Παραδοσιακῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ δυστυχῶς οἱ Ἱεράρχες της σιωποῦν καὶ φοβοῦνται τό Φανάρι, τόν Προκαθήμενό του, τό σύστημα ἐξουσίας ὄπισθεν αὐτοῦ, τό ὁποῖο τόν τελευταῖο αἰώνα ἔχει ἐξελιχθῆ σέ Βατικανό τῆς Ἀνατολῆς, καί ὁ Πατριάρχης, πάπας τῆς Ἀνατολῆς, παρουσιάζοντας μάλιστα καί ὅλες ἐκεῖνες τίς πνευματικές ἀλλά καί ἠθικές ἀποκλίσεις πού ἐμφανίζει τό Βατικανό καί ὁ προκαθήμενός του. Νά σημειώσουμε ὅτι κατά τήν παρουσίαση τῆς ἐπιστολῆς θά σχολιάζουμε ταυτόχρονα καί τά ἀντίστοιχα φαινόμενα πού ἐμφανίζονται καί στό Φανάρι, γιὰ νὰ καταδειχθῆ ἡ παράλληλη πορεία Βατικανοῦ καί Φαναρίου, ὥστε νά φανερωθῆ ὁ ξεπεσμός πού ἔχει περιέλθει σήμερα ἡ ἐν λόγῳ Ἐκκλησία. Νά ἐπισημάνουμε ὅτι ἡ ψευδο-σύνοδος τῆς Κρήτης σχεδιάσθηκε καί συγκλήθηκε, ἔχοντας ὡς σημεῖο ἀναφορᾶς της τήν Β΄ Βατικάνεια Σύνοδο καί ἀποσκοποῦσε στούς ἰδίους στόχους καί σκοπούς μέ αὐτήν.

Ἡ ἐνδιαφέρουσα ἐπιστολὴ τοῦ Carlo Maria Viganò πρός τὸν πάπα Λέοντα ἔχει ὡς ἀκολούθως:

«Ἁγιώτατε,

Μὲ τὴν παροῦσα ἐπιστολὴ ἐπιθυμῶ νὰ θέσω ὑπὸ τὴν προσοχὴ σας τὰ σημαντικότερα γεγονότα τῆς προσωπικῆς καὶ ἱερατικῆς μου ζωῆς, ὥστε νὰ μὲ γνωρίσετε καλύτερα καὶ νὰ κατανοήσετε τὰ κίνητρα ποὺ καθοδηγοῦν τὶς πράξεις μου.

  Γεννήθηκα στὸ Βαρέζε στὶς 16 Ἰανουαρίου 1941, σὲ μία βαθειὰ καθολικὴ οἰκογένεια, χάρη στὴν ὁποία μεγάλωσα ἀσκώντας καθημερινὰ τὴν πίστη μου, λαμβάνοντας στέρεη μόρφωση καὶ ὡριμάζοντας τὴν κλήση μου πρὸς τὴν ἱερωσύνη. Χειροτονήθηκα ἱερέας στὶς 24 Μαρτίου 1968 καί, μετὰ ἀπὸ σύντομη διακονία σὲ ἐνορία τῆς Παβίας, προσκλήθηκα ἀπὸ τὸν τότε Ἀναπληρωτὴ τῆς Γραμματείας τοῦ Κράτους, Ἀρχιεπίσκοπο Τζοβάννι Μπενέλλι, νὰ εἰσέλθω στὴν Ποντιφικὴ Ἐκκλησιαστικὴ Ἀκαδημία, ὅπου ἔγινα δεκτὸς τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1971.

  Ὑπηρέτησα πέντε Πάπες: ἀρχικὰ στὶς Ἀποστολικὲς Νουντσιατοῦρες τῆς Βαγδάτης, τοῦ Κουβέιτ καὶ τοῦ Λονδίνου· κατόπιν, ἀπὸ τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1978, στὴν Γραμματεία τοῦ Κράτους ἐπὶ περισσότερα ἀπὸ δέκα χρόνια ὡς γραμματέας τριῶν Ἀναπληρωτῶν· στὴ συνέχεια ὡς Μόνιμος Παρατηρητὴς στὸ Συμβούλιο τῆς Εὐρώπης καὶ στὸ Εὐρωπαϊκὸ Κοινοβούλιο στὸ Στρασβοῦργο (1988–1992). Μετὰ τὴν ἐπισκοπική μου χειροτονία ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη Παῦλο Β΄, στάλθηκα ὡς Ἀποστολικὸς Νούντσιος στὴν Νιγηρία (1992–1998) καὶ κατόπιν ἀνακλήθηκα στὴ Γραμματεία τοῦ Κράτους ὡς Ἐκπρόσωπος γιὰ τὶς Ποντιφικὲς Ἀντιπροσωπίες (1998–2009). Τὸ 2009 ὁ Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ μὲ διόρισε Γενικὸ Γραμματέα τοῦ Κυβερνείου τῆς Πόλεως τοῦ Βατικανοῦ καὶ τὸ 2011 Ἀποστολικὸ Νούντσιο στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς, θέση ποὺ ὑπηρέτησα ἕως τὸ 2016. Κατὰ τὴν ὑπηρεσία μου ὡς Ἐκπρόσωπος γιὰ τὶς Ποντιφικὲς Ἀντιπροσωπίες βρέθηκα νὰ χειρίζομαι τὶς διαδικασίες ἀξιολόγησης γιὰ προαγωγὲς στὴν ἐπισκοπικὴ ἱεραρχία, τόσο στὴ Ρωμαϊκὴ Κουρία ὅσο καὶ στὶς Νουντσιατοῦρες, καθὼς καὶ τὶς πλέον ἐμπιστευτικὲς καὶ εὐαίσθητες ὑποθέσεις ποὺ ἀφοροῦσαν ἐπισκόπους καὶ καρδιναλίους, συμπεριλαμβανομένου τοῦ φακέλου τοῦ Θεόδωρου Μάκ Κάρικ (σ.σ.: Ὑψηλόβαθμος Ἀμερικανός, ὁ ὁποῖος καθαιρέθηκε τελικά τό 2019, ἔπειτα ἀπό ἕνα ἐκτεταμένο σκάνδαλο σεξουαλικῆς κακοποίησης καί κατάχρησης ἐξουσίας, πού συνδέθηκε ἄμεσα μέ ὁμοφυλοφιλική συμπεριφορά καί ἐκμετάλλευση) καὶ ἄλλων ὁμοφυλόφιλων κληρικῶν ὑψηλόβαθμης θέσης.

 

ΤΟ ΠΑΠΟΣΤΑΣΙΟ

 

Του Θεολογου - Φιλολογου Κων. ΣΙΑΜΑΚΗ

Οἱ αὐτοκράτορες τῆς ἀρχαίας Ῥώμης εἶχαν θεσπίσει νὰ λατρεύωνται ἀπὸ τοὺς ὑπηκόους των σὰ θεοὶ καὶ γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ προσφωνοῦνταν ὁ καθένας Κύριος ἢ Dominus, καὶ θεὸς ἢ deus. κι ὅταν πέθαιναν οἱ τέτοιοι θεοί, ἀναγορεύονταν ὁριστικὰ πλέον θεοὶ καὶ κατατάσσονταν μονίμως μεταξὺ τῶν ἄλλων θεῶν τῆς ἑλληνορρωμαϊκῆς μυθολογίας∙ στὸ πάνθεον. αὐτὸ λεγόταν μὲ τὴν ἑλληνικὴ λέξι ἀποθέωσις, ἡ ὁποία στὸ Σενέκα συναντᾶται καὶ μὲ τὴ γελοιογραφικὴ παραλλαγὴ ἀποκολοκύνθωσις. ἐπίσης τὸ ὄνομα τοῦ πεθαμένου αὐτοκράτορος δινόταν σὲ κάποιον ἀστέρα τοῦ οὐρανοῦ καὶ σὲ κάποιο μῆνα τοῦ ἔτους. τὸ πρῶτο λεγόταν καταστερισμός∙ κι ἀπὸ τὰ τέτοια ὀνόματα ἀστέρων δὲν ἔπιασε οὔτε ἕνα. ἀπὸ τὸ δεύτερο ἔμειναν μέχρι σήμερα τέτοια ὀνόματα μηνῶν μόνο δυό, Ἰούλιος καὶ Αὔγουστος (Iulius, Augustus), ἐνῷ δὲν ἔπιασαν, δηλαδὴ ἔσβησαν λίγο μετὰ τὴν ὀνοματοδοσία, τὰ Τιβέριος (= Σεπτέμβριος), Ἀντωνῖνος (= Ὀκτώβριος), κλπ.. τέλος οἱ αὐτοκράτορες, γιὰ περισσότερη κατοχύρωσι τῆς μεταθανάτιας λατρείας των ὡς θεῶν, ἵδρυσαν καὶ ναὸ μὲ δικό τους ἱερατεῖο, ἕνα μεγάλο κυλινδρικὸ ναὸ (ῥοτόντα) τῶν αὐτοκρατόρων στὴ Ῥώμη, ὅπου τοποθετοῦνταν τὸ ἄγαλμα τοῦ κάθε αὐτοκράτορος ἀμέσως μετὰ τὸ θάνατό του καὶ τὴν ἀποθέωσί του. καὶ ὁ ναὸς αὐτός, ποὺ ἦταν κι ἕνα μητρῷο - ληξιαρχεῖο - λέσχη τῶν ἀποθεωμένων αὐτοκρατόρων, λεγόταν πάνθεον. σῴζεται στὴ Ῥώμη μέχρι σήμερα ἀκέραιος ἀλλὰ χωρὶς τὴν ἀρχαία μαρμάρινη ἐπένδυσί του. εἶναι μιὰ ῥοτόντα μὲ τοῦβλα, ὅμοια μὲ τὴ ῥοτόντα τῆς Θεσσαλονίκης, ἀλλὰ μεγαλείτερη.

Αὐτὴ τὴν εἰδωλολατρικὴ παράδοσι τῶν Ῥωμαίων αὐτοκρατόρων συνέχισαν σὰν ἐγκόσμιοι ἄρχοντες καὶ οἱ πάπες τῆς Ῥώμης∙ στὴν ἀρχὴ δειλὰ δειλὰ καὶ διστακτικά, ἔπειτα ὅμως ἀδίστακτα καὶ χωρὶς προσχήματα. μόνο ποὺ ὁ κάθε πάπας Ῥώμης λεγόταν στὴ μὲν ζωή του ἀντικαταστάτης τοῦ Χριστοῦ πάνω στὴ γῆ, μετὰ δὲ τὸ θάνατό του ἅγιος, ὅπως νομίζονται οἱ ἅγιοι στὴ Δύσι μετὰ τὸ 450∙ καὶ λατρεύονται οἱ πάπες Ῥώμης ἀπὸ τοὺς παπικοὺς σὰν τέτοιοι μέχρι σήμερα. τὸ 1506 οἱ πάπες Ῥώμης σκέφτηκαν νὰ κτίσουν γιὰ τὸν ἑαυτό τους κι ἕνα πάνθεον σὰν ἐκεῖνο τῶν εἰδωλολατρῶν θεῶν - αὐτοκρατόρων. καὶ τὸ ἔκτισαν μὲ τὰ ἴδια μάλιστα τὰ μάρμαρα τοῦ ἀρχαίου καὶ εἰδωλολατρικοῦ πανθέου τῶν αὐτοκρατόρων, τὰ ὁποῖα ξήλωσαν ἀπὸ τὴν ἐπένδυσι ἐκείνου∙ γι̉ αὐτὸ ἐκεῖνο ἔμεινε μόνο μὲ τὰ τοῦβλα του. τὸ νέο πάνθεον, γιὰ τὸ ὁποῖο χρησιμοποιήθηκαν καὶ πολλὰ ἄλλα πολύτιμα οἰκοδομικὰ ὑλικὰ καὶ στὸ ὁποῖο τοποθετήθηκαν τ̉ ἀγάλματα ὅλων τῶν παπῶν τῆς Ῥώμης, εἶναι ὁ λεγόμενος «ναὸς τοῦ ἁγίου Πέτρου» στὸ Βατικανὸ τῆς Ῥώμης. εἶναι ἀκριβῶς ἕνα πάνθεον τῶν ἁγιοποιημένων ἢ οὐσιαστικώτερα ἀποθεωμένων παπῶν τῆς Ῥώμης, μὲ πρῶτο δῆθεν πάπα της τὸν ἀπόστολο Πέτρο∙ ἢ ἀκριβέστερα εἶναι ἕνα παποστάσιο∙ ὅπως λέμε εἰκονοστάσιο. εἶναι δὲ στὴν οὐσία του κι ἕνα πορνοστάσιο καὶ κιναιδοστάσιο. ὅτι δὲ μὲ τοὺς δυὸ τελευταίους χαρακτηρισμοὺς δὲν ὑπερβάλλω καθόλου, θὰ φανῇ ἀβίαστα στὴ συνέχεια.

Ὁ ναὸς εἶναι τεράστιος. πιθανῶς ἀληθεύει ὅτι εἶναι ὁ μεγαλείτερος ναὸς τῆς γῆς, ἂν συμπεριληφτοῦν καὶ οἱ ναοὶ ὅλων τῶν θρησκευμάτων. καὶ εἶναι περικαλλὴς τόσο γιὰ τὰ πολύτιμα ὑλικά του ὅσο καὶ γιὰ τὴν ὑψηλὴ καὶ μνημειώδη ἀρχιτεκτονικὴ καὶ εἰκαστικὴ τέχνη μὲ τὴν ὁποία εἶναι καμωμένος καὶ διακοσμημένος. τὸν εἶδα καὶ τὸν περιεργάστηκα μὲ προσοχή. χρησιμοποιήθηκαν πολλὲς δεκάδες εἴδη ἐκλεκτῶν μαρμάρων ἀπ̉ ὅλο τὸν κόσμο, ἡμιπολύτιμοι λίθοι σὲ μέγεθος ὀγκολίθων, ὅπως μιὰ στέγη παρεκκλησίου καμωμένη ἀπὸ ὀγκολίθους ἰάσπιδος, πολύτιμοι λίθοι, εὐγενῆ μέταλλα, καὶ ὅ,τι ἄλλο πολύτιμο ὑλικὸ μπορεῖ νὰ βρεθῇ ἐπάνω στὴ γῆ. ὁ ναὸς μέσα εἶναι γεμάτος παρεκκλήσια καὶ κόγχες καὶ περίτεχνα σπήλαια καὶ ἀγάλματα.

KAΡΔINAΛIOΣ ΣAΡA: Η Παπική Εκκλησία θα είναι …ανάμνηση το 2050;

Ο καρδινάλιος Σάρα είναι σαφής στο βιβλίο του: «Σε είκοσι πέντε χρόνια, θα εξακολουθεί η [Καθολική] Εκκλησία να αποτελεί φάρο ή την μακρινή ηχώ μιας ξεχασμένης φωνής;»

Μετά τη δημοσίευση του βιβλίου «2050» του Καρδινάλιου Ρόμπερτ Σάρα, ο συγγραφέας  έδωσε συνέντευξη στην εφημερίδα Ζουρνάλ ντυ Ντιμάνς. Παραθέτουμε μερικά ενδιαφέροντα  αποσπάσματα αυτής της συνέντευξης:

Η δημιουργία δεν είναι «πράσινο είδωλο»

Υποστηρίζετε ότι «τα γενικά περιγράμματα της θεολογίας, τα θεμέλια της πίστης, δεν πρέπει να επισκιάζονται από περαστικές μόδες ή από τις απόψεις της στιγμής» και ακριβώς αυτά τα γενικά περιγράμματα εξετάζετε στο βιβλίο σας. Ποια θέση, λοιπόν, θα πρέπει να δοθεί στο «κλίμα, τη μετανάστευση και τον αποκλεισμό», όπως ρωτάει η εφημερίδα Λα Κρουά: «Όχι ως πολιτικά θέματα αλλά ως θεολογικά ζητήματα»;

Αυτές οι πραγματικότητες είναι σοβαρές. Επηρεάζουν τις ανθρώπινες ζωές και, ως εκ τούτου, αγγίζουν την καρδιά της Εκκλησίας. Αλλά γίνονται προβληματικές όταν επισκιάζουν την κεντρικότητα του Θεού και όταν ο εκκλησιαστικός λόγος φαίνεται να μην έχει άλλον ορίζοντα εκτός από την χρονική ατζέντα. Ναι, μπορούμε να μιλήσουμε για «θεολογικούς χώρους» - υπό μία προϋπόθεση: αυτοί οι χώροι να φωτίζονται από την πίστη και να μην χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατα της πίστης. Οι φτωχοί δεν είναι απλώς μια κοινωνική περίπτωση: είναι το πρόσωπο του Χριστού. Ο ξένος δεν είναι πρωτίστως πολιτικό ζήτημα: είναι ένας αδελφός ή μια αδελφή που ο Θεός εμπιστεύεται στην φιλανθρωπία μας. Η δημιουργία δεν είναι ένα πράσινο είδωλο: είναι ένα δώρο, που έχει εμπιστευτεί στην ανθρωπότητα για να το αγαπάμε με ευγνωμοσύνη. Αλλά αν μιλάμε για κλίμα χωρίς να μιλάμε για τον Δημιουργό, αν μιλάμε για μετανάστευση χωρίς να μιλάμε για την υπερφυσική αξιοπρέπεια της ανθρωπότητας, αν μιλάμε για αποκλεισμό χωρίς να μιλάμε για αμαρτία και λύτρωση, τότε μετατρέπουμε την Εκκλησία σε ηθικό φορέα. Η Εκκλησία δεν είναι ποτέ πιο χρήσιμη για τον κόσμο παρά όταν είναι πλήρως αφιερωμένη στον Θεό.

Ο σύγχρονος άνθρωπος φοβάται την αλήθεια

Στο βιβλίο σας, μας υπενθυμίζετε ότι «η αλήθεια του Ευαγγελίου δεν είναι ούτε σχετική ούτε προσαρμόσιμη στα έθιμα της εποχής». Πώς εξηγείτε το γεγονός ότι κάποιοι θα ήθελαν να δουν την Εκκλησία να εξελίσσεται, ιδιαίτερα όσον αφορά τη χριστιανική ηθική;

Ο σύγχρονος άνθρωπος φοβάται την αλήθεια όταν αυτή τον αναγκάζει. Προτιμά μια «ρευστή», απεριόριστη ηθική, όπου η συνείδηση ​​γίνεται το απόλυτο μέτρο. Αλλά η συνείδηση ​​δεν είναι θεός: πρέπει να διαμορφώνεται από την αλήθεια. Η χριστιανική ηθική δεν είναι ένας κατάλογος απαγορεύσεων. Είναι η συγκεκριμένη έκφραση ενός μυστηρίου: ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο· ο Θεός τον λύτρωσε· ο Θεός τον καλεί στην αγιότητα. Η συμπληρωματικότητα άνδρα και γυναίκας δεν είναι πολιτισμική κατασκευή: είναι εγγεγραμμένη στη δημιουργία και εξυψωμένη από το μυστήριο. Ο σεβασμός για τη ζωή, από τη σύλληψη μέχρι τον φυσικό θάνατο, δεν είναι γνώμη: είναι η αναγνώριση ότι η ζωή είναι ένα δώρο. Η ιερατική αγαμία στη Λατινική Εκκλησία δεν είναι μια τεχνική διαχείρισης: είναι ένα εσχατολογικό σημάδι, μια πλήρης διαθεσιμότητα, μια αδιαίρετη αγάπη. Όσοι θέλουν να προσαρμόσουν το Ευαγγέλιο στα έθιμα της εποχής συγχέουν το έλεος με την απάρνηση. Το έλεος ανυψώνει τον αμαρτωλό· δεν μετονομάζει την αμαρτία.

Η πληγή της υπερήφανης Δύσης

Αυτός ο πειρασμός να «προσαμορφωθεί η Εκκλησία σύμφωνα με ιστορικές συγκυρίες» είναι πιο σημαντικός στη Δύση, γράφετε, σε αντίθεση με την αφρικανική ήπειρο, η οποία αναγνωρίζει με μεγαλύτερη ταπεινότητα τον εαυτό της ως κληρονόμο της παρακαταθήκης της πίστης που πρέπει να μεταδοθεί. Πώς μπορούμε να κατανοήσουμε αυτές τις διαφορετικές στάσεις;

Η Δύση έχει πληγωθεί από ένα ιδιαίτερο είδος υπερηφάνειας: την υπερηφάνεια που πιστεύει ότι είναι τόσο ώριμη που δεν χρειάζεται πλέον τον Θεό. Έχει αντικαταστήσει την κληρονομιά με την καχυποψία, την παράδοση με τη δυσπιστία, την εξουσία με τη συνεχή διαφωνία. Θέλει να επανεφεύρει αυτό που έχει λάβει. Στην Αφρική, παρά τις αδυναμίες και τις δυσκολίες, συχνά παραμένει μια απλούστερη επίγνωση: είμαστε κληρονόμοι. Έχουμε λάβει την πίστη ως θησαυρό. Δεν «εκσυγχρονίζουμε» έναν θησαυρό: τον διατηρούμε, τον μεταδίδουμε και τον κάνουμε να καρποφορεί. Η αληθινή ταπεινότητα συνίσταται στην αποδοχή ότι η αλήθεια προηγείται από εμάς. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Αφρική είναι άτρωτη στους πειρασμούς. Αλλά η θεμελιώδης στάση διαφέρει: στη Δύση, κάποιος θέλει να διαπραγματευτεί με την πίστη· στην Αφρική, την λαμβάνει.

Αποσπάσματα από το βιβλίο «2050» του Καρδιναλίου Σάρα:

«Πρέπει να επιστρέψουμε σε ό,τι είναι σημαντικό: στον Θεό, στην προσευχή, στην Ευχαριστία, στην εξομολόγηση, στην αλήθεια του Ευαγγελίου. Η Εκκλησία δεν είναι ανθρωπιστικός οργανισμός. Είναι η πύλη προς την αιώνια ζωή.»

«Η Εκκλησία δεν προορίζεται να ευχαριστεί τον κόσμο. Είναι φτιαγμένη για να μεταστρέφει, για να ανοίγει τις πύλες της αιωνιότητας. Χωρίς τον παράδεισο, όλο μας το έργο είναι μάταιο.»

«Η μεγαλύτερη φτώχεια είναι η απώλεια του Θεού. Η χειρότερη βία είναι η άρνηση να μιλήσουμε για την αιωνιότητα. Αν δεν ζούμε για τον παράδεισο, ζούμε σε απελπισία.»

«Ας μην φοβόμαστε μήπως είμαστε σε αριθμητική υπεροχή. Ας φοβόμαστε μήπως είμαστε λυπημένοι. Ο Χριστός έσωσε τον κόσμο με δώδεκα αποστόλους, όχι με πλήθη».

«Ο Ιησούς Χριστός είναι ο ζωντανός Θεός. Η Εκκλησία δεν είναι λέσχη ακτιβιστών, είναι η Κιβωτός της Σωτηρίας. Και η αιώνια ζωή δεν είναι φαντασίωση, είναι ο σκοπός για τον οποίο δημιουργηθήκαμε».

Ο Ρομπέρ Σαρά (γαλλικά: Robert Sarah‎‎, προφέρεται: [ʁɔbɛʁ saʁa], 15 Ιουνίου 1945 - ) είναι Καθολικός ιεράρχης με προέλευση από την Γουινέα, ο οποίος υπηρέτησε ως επίτροπος της Επιτροπής για τη Θεία Λατρεία και την Τέλεση των Μυστηρίων από τις 23 Νοεμβρίου 2014 έως τις 20 Φεβρουαρίου 2021. Προηγουμένως υπηρέτησε ως γραμματέας της Επιτροπής για την Προώθηση της Πίστης υπό τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ και ως πρόεδρος του Ποντιφικού Συμβουλίου Cor Unum υπό τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄. Ανακηρύχθηκε καρδινάλιος το 2010.

Δὲν ὑπάρχει ἑνότης, ὅταν ἐπιδιώκεται ἡ ἀνωτερότης!

Γράφει ὁ Πρεσβύτερος π. Γεράσιμος Βουρνᾶς

  Τήν Κυριακή 25 Ἰανουαρίου τοῦ 2025, ὁ Πάπας Λέοντας XIV ἐκφώνησε ὁμιλία μέ ἀφορμή τήν ἑορτή τῆς «Μεταστροφῆς τοῦ Ἁγίου Παύλου, ἡ ὁποία σηματοδοτεῖ τό κλείσιμο τῆς Ἑβδομάδος Προσευχῆς γιά τήν Ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν».[1]

  Μεταξύ ἄλλων ἀνέφερε «μέ ἔντονη συγκίνηση» ὅτι οἱ Χριστιανοί: «εἴμαστε ἕνα! Ἤδη εἴμαστε ἕνα! Ἄς τό ἀναγνωρίσουμε, ἄς τό ζήσουμε καί ἄς τό φανερώσουμε!». Ὡστόσο, ἐκτός ἀπό τό γεγονός ὅτι παρευρέθηκαν καί συμπροσευχήθηκαν ἐκπρόσωποι ἀπό τό Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο, τῶν Ἀγγλικανῶν καί ἄλλων,[2] θά ἦταν ἴσως καλό νά σταθοῦμε καί σέ ἕνα ἄλλο σημεῖο τοῦ λόγου τοῦ Πάπα, ὅπου ὑποστήριξε ὅτι ὁ Χριστός, μετά τήν Ἀνάστασή Του, ἐμφανίστηκε πρῶτα στόν Ἀπόστολο Πέτρο, ἔπειτα στούς ὑπόλοιπους μαθητές καί ὕστερα στούς «ἄλλους ἑκατοντάδες ἀκολούθους Του καί τελικά καί σέ ἐκεῖνον» (ἐνν. τόν Ἀπόστολο Παῦλο)[…]».[3]

  Ἀπό αὐτά καί μόνο τά λόγια ὁ ἴδιος ὁ Πάπας ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν εἶναι ἐντελῶς ἀδύνατη καί μᾶλλον βρίσκεται μόνο στήν φαντασία του (ἤ στήν σκοπιμότητά του), ἐφόσον ὁ καθένας διαβάζει, ὅπως τόν ἐξυπηρετεῖ, τά κείμενα τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀκόμα καί ὅταν πρόκειται, ὄχι γιά βαθιά Θεολογία, ἀλλά γιά ξεκάθαρα γεγονότα.

  Ἡ προσπάθεια κατοχύρωσης τοῦ Πρωτείου στόν Ἀπόστολο Πέτρο εἶναι τόσο ἐγγενής στόν Παπισμό, πού δέν διστάζουν νά παραχαράξουν τήν Ἁγία Γραφή γιά τόν σκοπό τους αὐτόν. Κάθε λογικός ἀναγνώστης τῆς Καινῆς Διαθήκης ἀντιλαμβάνεται ὅτι ὁ Χριστός μετά τήν Ἀνάστασή του φανερώθηκε πρῶτα στήν Παναγία μας – ὅπως μᾶς ἀποκαλύπτει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς – καί κατόπιν στήν Ἁγία Μαρία τήν Μαγδαληνή, ἐνῷ ἔπειτα ἐμφανίστηκε στούς Ἁγίους Ἀποστόλους. Ἴσως, ὁ Πάπας βασίστηκε στήν ἀναφορά τοῦ Ε΄ Ἑωθινοῦ Εὐαγγελίου, ὅπου οἱ ἕντεκα ἅγιοι Ἀπόστολοι ἀναφέρουν: «ὅτι ἠγέρθη ὁ Κύριος ὄντως, καί ὤφθη Σίμωνι» Ὡστόσο, τήν ἐξήγηση γιά τό πῶς πρέπει νά ἐννοήσουμε αὐτό το «ὤφθη Σίμωνι» θά πρέπει νά τήν ἀναζητήσουμε λίγο νωρίτερα στήν ἴδια Εὐαγγελική Περικοπή ὅπου ἀναφέρεται ὅτι, ἀφοῦ πληροφορήθηκαν ἀπό τίς Ἀγίες Μυροφόρες τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως καί «ἠπίστουν αὐταῖς, ὁ δὲ Πέτρος ἀναστὰς ἔδραμεν ἐπὶ τὸ μνημεῖον, καὶ παρακύψας βλέπει τὰ ὀθόνια κείμενα μόνα, καὶ ἀπῆλθε, πρὸς ἑαυτόν θαυμάζων τὸ γεγονός».

Η απροκάλυπτη διακήρυξη της ψευδοενότητας δια στόματος του αντίχριστου Ποντίφικα.

«Πώς είναι δυνατό να δεχτούμε ένωση με εκείνους, που μιλούν και φρονούν και ενεργούν εναντίον του Θεού, εναντίον των Πατερικών Παραδόσεων;» (Όσιος γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος)

Στις 25 Ιανουαρίου, με την ευκαιρία της λήξης της μιαρής «Εβδομάδας Προσευχής για την ενότητα των Χριστιανών», τελέστηκε Εσπερινός στη Βασιλική του Αγίου Παύλου εκτός των Τειχών, με προεξάρχοντα τον Πάπα Λέοντα ΙΔ’. Στην ακολουθία των αιρετικών Λατίνων συμμετείχε κατά παράβαση των Ιερών Κανόνων και ο Μητροπολίτης Ιταλίας και Έξαρχος Νοτίου Ευρώπης Πολύκαρπος.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Πάπας «απηύθυνε θερμό χαιρετισμό» στον Μητροπολίτη Πολύκαρπο, εκπρόσωπο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στους λοιπούς εκπροσώπους των Ορθοδόξων και των αιρέσεων των Μονοφυσιτών και των Αγγλικανών στους θεολογικούς διαλόγους, καθώς και στους φοιτητές των οικουμενικών θεσμών και στους παρισταμένους προσκυνητές.

Η αντικανονική συμμετοχή ορθοδόξων κληρικών και Ιεραρχών σε παπικές ακολουθίες έχει σχολιαστεί πολλάκις στην ιστοσελίδα Κατάνυξη γενικότερα αλλά και στο πλαίσιο της «εβδομάδας προσευχών» ειδικότερα [1]. Είναι αρκετό να θυμίσουμε τον λόγο του μακαριστού Οσίου γέροντος Αγάθωνος Κωνσταμονίτη «πάπας (=) ίσον διάβολος».  

Κατά την ομιλία του ο αντίχριστος και τρισκατάρατος Ποντίφικας είπε τα εξής φοβερά: «οι διαιρέσεις μέσα στην Εκκλησία καθιστούν αμυδρό το πρόσωπο του Χριστού. Ας προσευχηθούμε ώστε οι σπόροι του Ευαγγελίου να συνεχίσουν να καρποφορούν σε ενότητα, δικαιοσύνη και αγιότητα, προς όφελος και της ειρήνης ανάμεσα στους λαούς και τα έθνη όλου του κόσμου. Είμαστε ένα! Ήδη είμαστε ένα! Ας το αναγνωρίσουμε, ας το ζήσουμε, ας το φανερώσουμε!»

Ὁ Λατῖνος Πάπας τοῦ Βατικανοῦ Λέων ΙΔ΄ εἰς τὸ Δύστυχον Φανάριον καὶ εἰς τὴν Νίκαιαν τῆς Βιθυνίας.