Αποτείχιση, Σχίσμα και Κληρικαλισμός: Το Τρίπτυχο της Σύγχρονης Εκκλησιαστικής Κρίσης

 

Εισαγωγή

Αναδημοσιεύουμε το παρακάτω άρθρο απο το ιστολόγιο-ΨΗΦΙΔΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ  με σκοπό να αποτελέσει αυτό μια αφορμή εποικοδομητικής συζήτησης. 

 Θα παρακαλέσω τα σχόλια και οι τεκμηριωμένες απόψεις να σταλούν στο ιστολόγιο «ΨΗΦΙΔΕΣ» για καλύτερη οργάνωση της συζήτησης.

https://fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com/2026/05/blog-post_13.html

 Σημειώνουμε ότι η αναδημοσίευση του άρθρου  δεν συνεπάγεται απαραίτητα και τη συμφωνία του ιστολογίου ΟΜΟΛΟΓΙΑ με τα γραφόμενα. (Αυτό συμβαίνει και σε κάθε δημοσίευση στο συγκεκριμένο ιστολόγιο. Είναι καιρός να το κατανοήσουν αυτό  όσοι διαφωνούν με το περιεχόμενο των αναδημοσιεύσεων. Καλό θα είναι αυτοί ή να μην διαβάζουν τα αναδημοσιευμένα άρθρα (ως ακατάλληλα για το επίπεδό τους)  ή να μάθουν να κάνουν διάλογο  και να μην αρκούνται μόνο στα δικά τους μη τεκμηριωμένα συμπεράσματα.).Εννοείται ότι για τα σχόλια ισχύουν ο,τι έχουμε γράψει μέχρι τώρα.

π.Δ.Α

---------------------------------------------------------------------------------

Η Αποτείχιση ως Μέσο Δημιουργίας Συνόδου για την Καταδίκη των Αιρέσεων

Η αποτείχιση, όπως έχει θεσμοθετηθεί από τον ΙΕ΄ Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου (861 μ.Χ.), δεν αποτελεί απλώς προσωπική ή ομαδική διαμαρτυρία απέναντι σε επίσκοπο που κηρύττει αίρεση. Ένας βασικός της σκοπός είναι η πίεση προς τη σύγκληση συνοδικού σώματος, ώστε να επιβεβαιωθεί η ορθόδοξη διδασκαλία και να καταδικαστούν οι αιρέσεις και οι αιρετικοί. Με άλλα λόγια, η αποτείχιση λειτουργεί ως θεραπευτικό και κανονικό μέσο για τη διασφάλιση της πίστης και της συνοδικότητας της Εκκλησίας: οι πιστοί διακόπτουν την κοινωνία με τον επίσκοπο που εκτρέπεται, όχι για να δημιουργήσουν σχίσμα, αλλά για να υποχρεώσουν την Εκκλησία να ενεργοποιήσει τα σωστικά της μέσα.

Ο ΙΕ΄ Κανόνας ως ρυθμιστικό εργαλείο.

Ο κανόνας προέβλεπε ότι οι πιστοί έχουν το δικαίωμα και την υποχρέωση να αποτειχίζονται όταν ο επίσκοπος κηρύττει αίρεση ανοιχτά («δημοσία και γυμνή τη κεφαλή»), ακόμη και προ της συνοδικής καταδίκης, ώστε να ασκηθεί πίεση για τη σύγκληση συνόδου που θα αποκαταστήσει την κανονικότητα και θα καταδικάσει την αίρεση.

Η Αποτείχιση ως «Εργαλείο Πίεσης» και όχι ως σχισματική κατάσταση

Είναι κρίσιμο να διαχωριστεί η αποτείχιση ως μέσο υπεράσπισης της πίστης από τη σχισματική στάση.

Σωστή χρήση: Οι πιστοί αποτείχονται προσωρινά και με σεβασμό στην Εκκλησία, ως Σώμα Χριστού, με στόχο τη σύγκληση συνόδου. Η διακοπή κοινωνίας λειτουργεί ως κανονικό «σήμα κινδύνου» προς την Εκκλησία, υπενθυμίζοντας ότι η αίρεση δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη.

Λανθασμένη χρήση: Όταν η αποτείχιση μετατρέπεται σε εκκλησιολογική ταυτότητα, σε άρνηση συνοδικής θεραπείας ή σε μονομερή καταδίκη των άλλων, τότε δεν πιέζει για σύνοδο αλλά δημιουργεί σχισματική κατάσταση. Η ταυτότητα του «αποτειχισμένου» υπερισχύει της πίστης και της συνοδικότητας.

Όταν η Αποτείχιση Οδηγεί σε Σχίσμα

Η αποτείχιση μπορεί να εξελιχθεί σε σχίσμα όταν παύει να είναι εργαλείο υπεράσπισης της πίστεως και μετατρέπεται σε ταυτότητα. Σημάδια σχισματικής εκτροπής είναι η ιδιότητα του «αποτειχισμένου» να γίνεται αυτοσκοπός, όχι απλώς ένα μέσο για την υπεράσπιση της πίστης. Η προσωπική ή ομαδική ταυτότητα αντικαθιστά την πίστη στην Εκκλησία ως Σώμα Χριστού. Με άλλα λόγια, η αποτείχιση χάνει τον χαρακτήρα της «προστασίας της πίστης».

Επίσης, η αντίληψη ότι «η Εκκλησία χάθηκε», ή η μονομερής απόφαση για το ποιοι είναι εντός και ποιοι εκτός της Εκκλησίας, αποτελεί ένδειξη σχισματικής εκτροπής. Η εξαφάνιση της προσδοκίας θεραπείας και η ανάπτυξη κλειστού και αυτοτελούς πνεύματος, καθώς και ο ζηλωτισμός, η πνευματική έπαρση, η υπερτίμηση προσωπικής «καθαρότητας» και η καταδίκη των άλλων, αποτελούν περαιτέρω σημάδια.

Η έλλειψη κοινών αρχών καθιστά αδύνατη την ενότητα και την κανονική λειτουργία, ενώ η υπερβολική αυστηρότητα και η κριτική καθιστούν την αποτείχιση ένα εργαλείο καταδίκης αντί για προστασίας.

Αντίθετα, υγιές εκκλησιαστικό φρόνημα χαρακτηρίζεται από προσευχή, ταπείνωση και προσωπική αφοσίωση, στενή σύνδεση με το εκκλησιαστικό πνεύμα των Αγίων και Ομολογητών και πόνο για τυχόν σφάλματα, καθώς και προσδοκία συνοδικής θεραπείας, χωρίς υποκατάσταση της Εκκλησίας με ομάδες ή πρεσβυτεριακή εκκλησία.

 

Ο ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΥΤΑΙ. 

Γράφει ο Μέτοικος

Ο παραλογισμός στο μεγαλείο του.

Η Βουλή των Ελλήνων βράβευσε τον επίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως ως «θεματοφύλακα της ορθοδοξίας!» και, ο Βαρθολομαίος Αρχοντώνης σκέπασε με ένα ακόμη κομμάτι χρυσού το «επιθυμητικό» και μαύρο, κατά τον Πλάτωνα, μέρος της ψυχής του, νομίζοντας ο τάλας, ότι τη φοβερά ημέρα της κρίσεως θα γελάσει τον Κριτή, όπως την εποχή του Κρόνου οι «στολισμένες» με πλούτο και δόξα ψυχές έκρυβαν την «μαύρη αλήθεια» τους, ξεγελώντας τους τρεις κριτές.

Ο Πρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλαμάνης, γιατρός το επάγγελμα και, από τον θυμόσοφο Ελληνικό λαό στολισμένος με εκείνο το «ουδείς», σε ποια έργα του Βαρθολομαίου Αρχοντώνη τον είδε ως «θεματοφύλακα της Ορθοδοξίας, της ελληνικής γλώσσας και της παράδοσης»;

Πού και πότε ο επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως υπερασπίστηκε την Ορθοδοξία;

Μήπως όταν έκανε από όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, μονάχα αυτός, δεκτά τα θεολογικώς απαράδεκτα κείμενα της Επιτροπής του Μικτού Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των Μη-Χαλκηδόνιων εκκλησιών;

Ποιος Ορθόδοξος Πατριάρχης θα δεχόταν τα συμπεράσματα αυτού του διαλόγου μεταξύ των Ορθοδόξων και Μη-Χαλκηδόνιων στη Γενεύη, περί της υπάρξεως κοινής δογματικής διδασκαλίας «για την υποστατική ένωση των δυο φύσεων στον Χριστό» και, πως, η διαίρεση των 15 αιώνων οφείλεται στη «διαφορετική ορολογία που χρησιμοποιήθηκε για τη διατύπωση αυτής της διδασκαλίας»;

Που είδε τον Βαρθολομαίο Αρχοντώνη, ως υπερασπιστή του Ορθοδόξου Δόγματος, ο Νικήτας Κακλαμάνης;

Μήπως στην δαιμονική εμμονή του π.Βαρθολομαίου για την πλήρη κοινωνία με τους αιρετικούς, μετά την αποδοχή εκ μέρους του της απαράδεκτης κατά πάντα συμφωνίας με τους παπικούς στο Balamand του Λιβάνου;

Είναι υπερασπιστής ή υπονομευτής της Ορθοδοξίας αυτός που αποκαλεί τους Ιερούς Κανόνες «τείχη του αίσχους» Νικήτα Κακλαμάνη;

Υπερασπίζεται την Ορθόδοξη Αλήθεια ο Βαρθολομαίος Αρχοντώνης όταν «Γυμνή τη κεφαλή» διαλαλεί «από άμβωνος» ότι, η Ορθόδοξη Εκκλησία και η Ρωμαιοκαθολική αίρεση κατέχουν ακέραιες τις «αλήθειες» τους και, «ὡς Ἀδελφαί Ἐκκλησίαι, [είναι] ὑπεύθυνοι ἀπό κοινοῦ διά τήν διατήρησιν τῆς μοναδικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ»;

Γιατί η Βουλή, χωρίς βουλή, βράβευσε τον Βαρθολομαίο Αρχοντώνη;

13 Μαΐου: Των Οσίων Ιβηριτών μοναχών υπό του λατινόφρονος Βέκκου μαρτυρησάντων.

Ἅγιοι Ἰβηρίτες Μοναχοί οἱ Ὁσιομάρτυρες [13 Μαΐου]

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, οἱ μοναχοὶ Ὁσιομάρτυρες Ἰβηρῖται, οἱ τοὺς λατινόφρονας ἐλέγξαντες, τὸν βασιλέα, φημί, Μιχαήλ, καὶ τὸν πατριάρχην Βέκκον, ἐν τῇ θαλάσσῃ βληθέντες τελειοῦνται.

Στίχοι

Ὑπὲρ πατρῴων ἐπνίγητε δογμάτων

Καὶ πρὸς γαληνοὺς ὡρμίσασθε λιμένας.

Τό Ἅγιον Ὄρος, ἐκτός ἀπό Ὁσίους καί ἀσκητές Ἁγίους καί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀνέδειξε καί πλῆθος Ὁσιομαρτύρων καί Νεομαρτύρων. Ἡ ὑπεράσπιση μέχρι θανάτου τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, χωρίς καμμία ὑποχώρηση καί παραχώρηση, συνόδευε πάντοτε τούς ἀσκητικούς καί νηπτικούς ἀγώνες τους, ἀφοῦ «οὐδέν ὠφελεῖ βίος ὀρθός δογμάτων διεστραμμένων»

( Ἅγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος).

Ἔτσι, ὅταν τό 1274, στή Σύνοδο τῆς Λυών ὁ Αὐτοκράτορας Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγος (1261-1282) ὑπέγραψε ψευδοένωση μέ τούς Λατίνους, προκειμένου νά ἐξασφαλίσει τήν πολιτική ὑποστήριξη τοῦ Πάπα καί νά μπορέσει νά ἀνασυγκροτήσει τήν ἀποδιοργανωμένη ἀπό τήν λατινική κατοχή Βυζαντινή Αὐτοκρατορία, οἱ Ἁγιορεῖτες ἀντέδρασαν, ὅπως ἄλλωστε καί ἡ πλειοψηφία τοῦ κλήρου καί τοῦ λαοῦ.

Ὁ αὐτοκράτορας ἤθελε νὰ ἀποφύγει νέα ἐκστρατεία τῶν σταυροφόρων ἐναντίον τοῦ Βυζαντίου, καὶ θέλησε νὰ ἐξασφαλίσει τὴν φιλία του Πάπα. Σύμμαχο στὴν προσπάθειά του εἴχε τὸν Λατινόφρονα πατριάρχη Ἰωάννη Βέκκο, ἀφού περιόρισε τὸν ἀνθενωτικό πατριάρχη Ἰωσήφ ὁ ὁποίος καὶ ἐμπόδιζε τὰ σχέδιά του. Γιὰ νὰ ἐδραιωθεί ἡ ἔνωση, ἐξόρισε, φυλάκισε καὶ βασάνισε μὲ πολλούς τρόπους τοὺς ὀρθοδόξους ἀνθενωτικούς. Πίεζε πρὸς πάσα κατεύθυνση ὤστε νὰ πραγματοποιηθεῖ ἡ πολυπόθητος ἔνωση, μὲ τίμημα φυσικά τὴν ὀρθοδοξία. Κυρίως, ὅμως, πίεζε τοὺς μοναχούς τοῦ Ἁγίου Ὄρους νὰ δεχθούν τὴ μνημόμευση τοῦ πάπα στὴ Θεία Λειτουργία.

Κατ’ ἀρχήν ἔστειλαν γενναία ὁμολογιακή ἐπιστολή πρός τόν Αὐτοκράτορα καί τήν Σύνοδο τῶν Ἱεραρχῶν, ἀφοῦ εἶχε, ἐν τῷ μεταξύ, ἐξοριστεῖ ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ἅγιος Ἰωσήφ.

Σ’ αὐτήν ἐπικρίνουν μέ παρρησία τίς παπικές καινοτομίες, χαρακτηρίζουν τόν πάπα «αἰρετικό» καί «ἀπόστολο τοῦ σατανᾶ», τούς δέ Λατίνους «ἄθεους», ἐνῶ ἐκδηλώνουν τήν ἀπορία τους «πῶς ἄρα καί προσδεκτέοι καί ἑνωτέοι τῷ ἀμωμήτῳ καί ὀρθοδόξῳ σώματι τῆς ἁγίας καθολικῦς καί ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας» (Οἱ ἀγῶνες τῶν μοναχῶν ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας, Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους, ‘Ἅγιον Ὄρος, 2003).

Μεταξύ τῶν ἄλλων ἔγραφαν:

«Ὀ γὰρ αἰρετικόν δεχόμενος, τοῖς αὐτού ὑπόκειται ἐγκλήμασι.»

«Ὁ ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν, ἀκοινώνητος ἐστίν, ὡς συγχέων τὸν Κανόνα τῆς Ἐκκλησίας.»

Ταυτόχρονα διέκοψαν κάθε ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ ὅσους ἑνώθηκαν καί ἀποδέχτηκαν τούς Λατίνους.

Ὁ Μιχαήλ Η’, ἀποφασισμένος νά ἐπιβάλει τήν ἕνωση μέ κάθε τρόπο, σέ συνεργασία μέ τόν Λατινόφρονα Πατριάρχη Ἰωάννη ΙΑ’ Βέκκο (1275-1282) στράφηκε μέ μανία ἐναντίον τῶν Ἁγιορειτῶν. Οἱ δύο Λατινόφρονες ἡγέτες Ἐκκλησίας καί Πολιτείας μετέβησαν στό Ἅγιον Ὄρος μέ παπική ἐπικουρία γιά νά ἀναγκάσουν τούς Ἁγιορεῖτες νά δεχθοῦν τήν ἕνωση.

Οἱ Μονές Μεγίστης Λαύρας καί Ξηροποτάμου ὑπέκυψαν πρός στιγμήν στήν βία τῶν Λατινοφρόνων καί ἀποδέχτηκαν τήν βδελυρή ψευδοένωση.

Οἱ Μοναχοί τῆς Μονῆς τῶν Ἰβήρων ἀντιστάθηκαν μέ ἄκαμπτο καί ἀδιάλλακτο φρόνημα.

Ἤλεγξαν μέ αὐστηρότητα καί παρρησία τόν δυσσεβῆ βασιλέα καί τούς ὁμόφρονές του ὡς αἰρετικούς καί παράνομους. Ὁ Μιχαήλ ἐξοργισμένος ἔδωσε ἐντολή στούς στρατιώτες του νά βάλουν σ’ ἕνα πλοῖο τούς μοναχούς πού κατάγονταν ἀπό τήν Ἰβηρία καί ἀφοῦ ξανοιχτοῦν στό πέλαγος νά τό βυθίσουν μαζί μέ τούς ἐπιβάτες του.

Ἔτσι οἱ ἅγιοι Ὁσιομάρτυρες ἔλαβαν τόν στέφανο τοῦ μαρτυρίου ἐπισφραγίζοντας μέ τή θυσία τους τήν ὅλη ὁσιακή βιωτή τους. Τούς Ἅγίους Ἰβηρίτες Ὁσιομάρτυρες ἑορτάζουμε στίς 13 Μαΐου.

Οἱ λατινόφρονες συνεχίζοντας τήν καταστροφική ἐπιδρομή τους ἔφθασαν στή Μονή Βατοπαιδίου, ἀλλά καί ἐκεῖ ἀντιμετώπισαν ἰσχυρή ἀντίδραση. Ἀφοῦ κατάλαβαν πώς δέν ὑπῆρχε περίπτωση νά λυγίσουν τούς μοναχούς πού ἀντίκρυσαν ὡς ἀκλόνητους βράχους τῆς Πίστεως, ἄρχισαν νά τούς κακοποιοῦν. Τέλος ἔσυραν ἔξω τόν ἁγιώτατο προηγούμενο Ὅσιο Εὐθύμιο καί δώδεκα ἀπό τούς μοναχούς καί τούς ἀπηγχόνισαν. Ἡ μνήμη αὐτῶν τῶν Βατοπαιδινῶν ὁσιομαρτύρων ἑορτάζεται στίς 4 Ἰανουαρίου.

Ἔπειτα ἀπό ὅλα αὐτά καί ἐνῶ οἱ Λατινόφρονες συνέχιζαν νά λεηλατοῦν τά πάντα στό πέρασμά τους, ἔφθασαν στή Μονή τοῦ Ζωγράφου.

Οἱ μοναχοί τῆς Μονῆς Ζωγράφου, εἶχαν εἰδοποιηθεῖ ἀπό ὅραμα τῆς Παναγίας γιά τόν ἐπερχόμενο κίνδυνο. Ἕνας μοναχός πού ἀσκήτευε σέ κοντινό κελλί, τήν ὥρα πού διάβαζε τούς Χαιρετισμούς τῆς Παναγίας, ἄκουσε τή φωνή τῆς Θεομήτορος ἐπιτακτική:

«Ἀπελθών ταχέως εἰς τήν Μονήν, ἀνάγγειλον εἰς τούς ἀδελφούς καί τόν Καθηγούμενον ὅτι οἱ ἐχθροί ἐμοῦ τε καί τοῦ Υἱοῦ μου ἐπλησίασαν. Ὅστις λοιπόν ὑπάρχει ἀσθενής τῷ πνεύματι, ἐν ὑπομονῇ ἄς κρυφθῇ, ἕως ὅτου παρέλθει ὁ πειρασμός. Οἱ δέ ἐπιθυμοῦντες μαρτυρικούς στεφάνους ἄς παραμείνωσιν ἐν τῇ Μονῇ. Ἄπελθε λοιπόν ταχέως.»

Κάποιοι ἀπό τούς μοναχούς φοβισμένοι κατέφυγαν στά γύρω βουνά. Οἱ ὑπόλοιποι κλείσθηκαν μέσα στόν πύργο τῆς Μονῆς. Ἀπό ἐκεῖ ἤλεγξαν μέ παρρησία τούς Λατινόφρονες ὡς αἱρετικούς καί παράνομους. Τότε ὁ βασιλέας ἐξοργισμένος διέταξε καί τούς ἔκαψαν ζωντανούς μαζί μέ τόν πύργο πού χρησίμεψε σάν ὀχυρό τους. Ἔτσι κέρδισαν καί αὐτοί τόν στέφανο τοῦ μαρτυρίου. Τά ὀνόματά τους εἶναι Θωμᾶς, ἡγούμενος τῆς Μονῆς, Βαρσανούφιος, Κύριλλος, Μιχαήλ, Σίμων, Ἰλαρίων, Ἰώβ, Κυπριανός, Σάββας, Ἰάκωβος, Μαρτινιανός, Κοσμᾶς, Σέργιος, Μηνᾶς, Ἰωάσαφ, Ἰωαννίκιος, Παῦλος, Ἀντώνιος, Εὐθύμιος, Δομετιανός, Παρθένιος. Μαζί τους μαρτύρησαν καί τέσσερεις λαϊκοί, τῶν ὁποίων δέν διεσώθηκαν τά ὀνόματα. Ἡ μνήμη τῶν Ζωγραφιτῶν Ὁσιομαρτύρων ἑορτάζεται στίς 22 Σεπτεμβρίου.

Ἀφοῦ ὁ Μιχαήλ ἀνεχώρησε ἀπό ἐκεῖ, ἔφθασε στήν κελλιώτικη Λαύρα τῶν Καρεῶν, στήν ὁποία εἶναι ἐγκατεστημένη καί ἡ ἔδρα τοῦ Πρῶτου τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ὁ δέ Πρῶτος, ὁ Κοσμᾶς καί οἱ συνασκητές του ἐναντιώθηκαν στόν βασιλέα μέ γενναιότητα, ἐλέγχοντάς τον ὅπως καί οἱ προηγούμενοι Πατέρες. Ὁ βασιλέας ἔκανε ἐπίμονες προσπάθειες νά τούς μεταπείσει. Ὅλες ὅμως ἀπέβησαν ἄκαρπες καθώς καί ἐδῶ οἱ μοναχοί ἀποδείχθηκαν σταθεροί, καί ἀμετάπειστοι. Τά βασανιστήρια πήραν τή θέση τῶν λόγων ἀλλά οἱ εὐλογημένοι μοναχοί μέ ὅλο καί περισσότερη δύναμη ὁμολογοῦσαν τήν Ὀρθόδοξη Πίστη ὡς μόνη ἀληθινή καί σωτήρια.

Ἔτσι διατάχθηκε καί γι’ αὐτούς ὁ θάνατος. Ἀγχόνη γιά τόν Πρῶτο Ὅσιο Κοσμᾶ καί σφαγή γιά τούς μοναχούς. Τό αἷμα τῶν Ἁγίων σφράγισε καί ἐδῶ τήν ὁμολογία τους καί μαζί μέ τις ψυχές τους ἀνέβηκε στό θρόνο τοῦ Θεοῦ ὡς ἡ ὕστατη αἱματηρή θυσία τους.

Ἡ ἀνακομιδή τῶν λειψάνων τοῦ ὁσίου Κοσμᾶ τοῦ Πρώτου ἔγινε στίς 5 Δεκεμβρίου τοῦ 1981. Τότε ἑορτάστηκε καί γιά πρώτη φορά ἡ μνήμη τῶν Καρεωτῶν Ὁσιομαρτύρων καί ἔκτοτε καθιερώθηκε.

Οἱ Ἅγιοι Ὁσιομάρτυρες πού μαρτύρησαν ὑπό τῶν Λατινοφρόνων ἀποτελοῦν μιά συνέχεια στήν ἁλυσίδα τοῦ μαρτυρικοῦ καί ἀσκητικοῦ φρονήματος τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ὁμολογία καί μαρτυρία ὑπέρ τῆς πίστεως εἶναι ἀδιάρρηκτα συνδεδεμένα μέ τό μοναδικό ἀγγελικό πολίτευμα καί ἀποδεικνύουν τήν εἰλικρίνεια τῶν ἀσκητικῶν ἀγώνων καί τήν πιστότητα στήν Ὀρθοδοξία καί τήν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἡ θυσία τῶν Ὁσιομαρτύρων ἀποτελεῖ ὁδοδείκτη γιά τήν πορεία τῶν ἀνά τούς αἰῶνες μοναχῶν καί κυρίως τῶν Ἁγιορειτῶν, πού ὀφείλουν νά μή συμβιβαστοῦν ποτέ μέ ὁποιαδήποτε ἔκπτωση ἀπό τίς ἀλήθειες τῆς πίστεως, ἐάν θέλουν νά εἶναι πραγματικά συνεχιστές τῆς Παραδόσεώς τους.

(Πηγή: ἀπό τό περιοδικό «Ἅγιον Ὄρος, Διαχρονική μαρτυρία στούς ἀγῶνες ὑπέρ τῆς πίστεως», Ἔκδοση Ἁγιορειτῶν Πατέρων – Ἅγιον Ὄρος 2014).

Με αφορμή το τραγικό γεγονός της Ηλιουπολης…(Σκέψεις και προβληματισμοί)

Τα δύο κορίτσια της Ηλιούπολης δεν είναι απλώς ένα τραγικό γεγονός στα δελτία ειδήσεων. Είναι ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που πρέπει επειγόντως να επαναξιολογήσει τις προτεραιότητές της. Το «αφόρητο άγχος» και ο «φόβος της αποτυχίας» δεν είναι προσωπικά αδιέξοδα — είναι συμπτώματα ενός συστήματος που έχει ξεχάσει πώς να φροντίζει τα παιδιά του. Και η «ψηφιακή εποχή» που αντί να συνδέει αποξενώνει, είναι ίσως το πιο επικίνδυνο παράδοξο της εποχής μας. Το άγχος των Πανελληνίων εξετάσεων, ο φόβος της αποτυχίας, η ανασφάλεια για το μέλλον και ο άκρατος ανταγωνισμός δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου η αξία του ανθρώπου συχνά ταυτίζεται με την επίδοση και την υλική επιτυχία.

Είναι τραγικό να συνειδητοποιεί κανείς πως ένα παιδί 17 ετών ένιωθε ότι το μέλλον του είχε στενέψει τόσο πολύ, ώστε η μόνη "διέξοδος" ήταν αυτή η απεγνωσμένη κίνηση.

Το παραπάνω σημείωμα που άφησε δεν είναι απλώς μια αποχαιρετιστήρια επιστολή· είναι ένας καθρέφτης των παθογενειών που συχνά αρνούμαστε να δούμε:

Το γεγονός ότι πάλευε τρία χρόνια στη σιωπή υπογραμμίζει το τεράστιο κενό στην έγκαιρη διάγνωση και τη στήριξη των εφήβων. Συχνά οι ενήλικες ερμηνεύουν την εσωστρέφεια ή τη θλίψη ως «φάση της εφηβείας», ενώ το σκοτάδι είναι πολύ βαθύτερο.

Είναι σοκαριστικό το πώς μια αμιγώς εκπαιδευτική διαδικασία, όπως οι Πανελλήνιες, έχει μετατραπεί σε «κρίση ζωής ή θανάτου». Όταν η αυτοεκτίμηση ενός νέου ανθρώπου συνδέεται αποκλειστικά με έναν βαθμό, τότε η αποτυχία στο χαρτί μεταφράζεται λανθασμένα σε αποτυχία στην ίδια τη ζωή.

Η αναφορά στην αγάπη προς την οικογένειά της δείχνει πως η απόφαση δεν πάρθηκε από έλλειψη συναισθημάτων, αλλά από μια συντριπτική αίσθηση ότι αποτελεί "βάρος" ή ότι θα τους απογοητεύσει.

Αυτό το "γιατί" που πλανάται πάνω από την Ηλιούπολη είναι μια συλλογική ευθύνη. Το σημείωμα της κοπέλας θα έπρεπε να είναι το τελευταίο «καμπανάκι» για να αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε το άγχος και την ψυχική υγεία στα σχολεία μας. Δεν είναι δυνατόν τα όνειρα των παιδιών να συνθλίβονται κάτω από το βάρος μιας σχολικής τσάντας και μιας εξεταστικής ύλης.(Χ.COM)

Τι μαρτυρούν τα στοιχεία για τις αυτοκτονίες παιδιών και εφήβων στην Ελλάδα

Τα στοιχεία του Παρατηρητηρίου Αυτοκτονιών της ΚΛΙΜΑΚΑ δείχνουν ότι διαχρονικά καταγράφονται περιστατικά αυτοκτονιών ακόμη και σε πολύ μικρές ηλικίες, γεγονός που προκαλεί έντονη ανησυχία.

Ιδιαίτερο προβληματισμό προκαλεί η τάση που καταγράφεται ήδη στους πρώτους μήνες του 2026, με αύξηση περιστατικών στην ηλικιακή ομάδα 15–19 ετών, αναδεικνύοντας την ανάγκη για άμεση ενίσχυση των δομών πρόληψης, έγκαιρης παρέμβασης και ψυχοκοινωνικής υποστήριξης.

Ανησυχητική εικόνα από τα αριθμητικά στοιχεία

Σύμφωνα με τα δεδομένα του Παρατηρητηρίου, το 2022 καταγράφηκαν 4 περιστατικά στην ηλικία 12–14 ετών και 7 στην ηλικία 15–19. Το 2023, τα αντίστοιχα στοιχεία ήταν 1 και 9. Το 2024 καταγράφηκαν 3 και 7, το 2025 1 και 6, ενώ το 2026 μέχρι στιγμής έχουν καταγραφεί 1 περιστατικό στην ομάδα 12–14 ετών και 8 στην ομάδα 15–19.

Όπως υπογραμμίζει η ΚΛΙΜΑΚΑ, η αυτοκτονικότητα δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο ή ξαφνικό γεγονός, αλλά μια σύνθετη και πολυπαραγοντική διαδικασία, στην οποία εμπλέκονται γενετικοί, ψυχολογικοί και κοινωνικοί παράγοντες.

Στην εφηβεία, η ψυχική δυσφορία συχνά δεν εκφράζεται με εμφανή τρόπο, ενώ το αίσθημα αδιεξόδου και η συναισθηματική αστάθεια μπορεί να παραμένουν «σιωπηλά» μέχρι την εκδήλωση μιας κρίσης.

Η οργάνωση τονίζει επίσης ότι δεν είναι δυνατό να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα για το συγκεκριμένο περιστατικό χωρίς πλήρη επιστημονική διερεύνηση. Παράλληλα, όμως, υπογραμμίζει πως τέτοιες υποθέσεις αναδεικνύουν την ανάγκη για έγκαιρη αναγνώριση και υποστήριξη παιδιών και εφήβων που βιώνουν έντονη ψυχική επιβάρυνση.

Η ανάγκη για πρόληψη

Το τραγικό συμβάν επαναφέρει ένα κρίσιμο ερώτημα: τι εμποδίζει τους εφήβους να εκφράσουν τον ψυχικό τους πόνο και να ζητήσουν βοήθεια εγκαίρως;

Σύμφωνα με την ΚΛΙΜΑΚΑ, η ψυχική ευαλωτότητα δεν διαμορφώνεται ανεξάρτητα από το περιβάλλον. Αντίθετα, οι ανθρώπινες σχέσεις, το αίσθημα ασφάλειας και τα υποστηρικτικά πλαίσια μπορούν να λειτουργήσουν καθοριστικά ως προστατευτικοί παράγοντες απέναντι στην αυτοκαταστροφική συμπεριφορά.

Με βάση αυτή την προσέγγιση, η πρόληψη συνδέεται άμεσα με τη δημιουργία ασφαλών οικογενειακών, σχολικών και κοινωνικών συνθηκών που επιτρέπουν την έγκαιρη έκφραση της ψυχικής δυσφορίας.

Η ΚΛΙΜΑΚΑ καταλήγει ότι η πρόληψη της αυτοκτονίας σε παιδιά και εφήβους δεν μπορεί να περιορίζεται στη διαχείριση των συνεπειών μετά από τραγικά γεγονότα. Αντιθέτως, απαιτείται συστηματική ενίσχυση των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, εκπαίδευση γονέων και εκπαιδευτικών στην αναγνώριση των προειδοποιητικών σημείων και ενεργή προσπάθεια αποστιγματοποίησης της αναζήτησης βοήθειας.( https://tvxs.gr)

 

ΚΑΤΑΝΤΙΑ….

 

Το γεγονός

ΞΕΦΑΝΤΩΣΕ ο 43χρονος πατήρ Ν……ς από τη Θεσσαλονίκη με την οικογένειά του στη συναυλία των METALLICA. Σκηνές απείρου κάλλους στις VIP θέσεις του ΟΑΚΑ με έναν 43χρονο Ιερέα, τον πατήρ Νικήτα από Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης ο οποίος ήρθε στη συναυλία των αγαπημένων του METALLICA στο ΟΑΚΑ μαζί με την 39χρονη παπαδιά του και τα 2 τους παιδιά. ”Είχα όνειρο να τους δω από μικρός, με αυτούς μεγαλώσαμε΄΄ αναφέρει με συγκίνηση στο ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE, ενώ για την παρουσία του εκεί με το ράσο τόνισε ΄΄Το ότι είμαι λειτουργός του Κυρίου δεν με εμποδίζει από το να εκτιμώ την καλή μουσική΄΄. Ο πατήρ Νικήτας έγινε πόλος έλξης στο ΟΑΚΑ, με πολίτες να τον αγκαλιάζουν, να βγάζουν φωτογραφία μαζί του ειδικά τη στιγμή που έπαιζε το ZORBAS ο παπα Νικήτας χόρευε! ΠΗΓΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE

 

Σχόλια

Α. Το ράσο δεν είναι απλά ρούχο — είναι η ενσαρκωμένη σφραγίδα της ιερωσύνης, το εξωτερικό σημάδι της εσωτερικής μεταμόρφωσης. Όταν κάποιος γίνεται ιερέας, δεν αλλάζει απλά δουλειά — πεθαίνει για τον κόσμο και ανασταίνεται για τον Χριστό. Ο ιερέας ονομάζεται «εικόνα του Χριστού» ενώπιον της κοινωνίας. Αυτό σημαίνει ότι οφείλει να ζει ως ζωντανή εικόνα του Χριστού, όχι μόνο εντός του ναού, αλλά και εκτός, σε κάθε στιγμή της ζωής του, σε κάθε τόπο, σε κάθε πράξη.

Β. Το πρόβλημα δεν είναι ότι άκουσε μουσική. Το πρόβλημα είναι ότι πήγε εκεί ως ιερέας. Το ράσο σε έναν χώρο heavy metal δημιουργεί αποτροπιαστική σύγχυση: ο κόσμος βλέπει έναν ιερέα να διασκεδάζει σε χώρο που είναι πνευματικά νεκρός, χώρο που δεν έχει καμία σχέση με τη λατρεία του Θεού. Τα όρια ανάμεσα στο ιερό και το βέβηλο καταλύονται.

Ο Απόστολος Παύλος προειδοποιεί: «Βλέπετε μήπως η εξουσία σας αυτή γίνει πρόσκομμα στους ασθενείς» (Α΄ Κορ. η΄ 9). Πολλοί πιστοί αγωνίζονται να ζήσουν χριστιανικά και να αποφύγουν τέτοιους χώρους. Βλέποντας έναν ιερέα εκεί, νιώθουν ότι «κανείς δεν τους καταλαβαίνει» ή ότι «όλα επιτρέπονται». Ο πατέρας Νικήτας έγινε σκάνδαλο — όχι πέτρα σκανδάλου για την πίστη, αλλά πέτρα προσκόμματος για την ψυχή των αδυνάτων.

Γ. Ο πατέρας Νικήτας έγινε «πόλος έλξης». Ο κόσμος τον αγκάλιαζε και έβγαζε φωτογραφίες. Αυτό δείχνει τον πιο επικίνδυνο κίνδυνο: ο ιερέας μετατρέπεται σε «προσωπικότητα των social media», σε θέαμα για likes και shares, αντί για πνευματικό οδηγό που οδηγεί ψυχές στον Χριστό. Η ιερωσύνη δεν είναι επάγγελμα με ωράριο — είναι τρόπος ζωής.

Δ. Το χειρότερο ήταν ότι χόρευε «Ζορμπά» με το ράσο. Η χορεία στην Ορθόδοξη Εκκλησία έχει νόημα μόνο στη λατρεία (π.χ. οι χοροί των αγίων). Εδώ μετατράπηκε σε κοσμική διασκέδαση, σε ειδωλολατρική ευθυμία του κόσμου. Ο ιερέας οφείλει να κρατάει «το σχήμα της ταπείνωσης», όχι της κοσμικής χαράς.

Ο μέγας Ιωάννης ο Χρυσόστομος, στο έργο του «Περί Ιερωσύνης», γράφει ότι ο ιερέας πρέπει να είναι «ουράνιος άνθρωπος» και η ζωή του «συνεχής θυσία». Αυτό σημαίνει ότι ο ιερέας ζει για τον Θεό και τους ανθρώπους, όχι για τη δική του διασκέδαση και ευχαρίστηση.

 

Νικόλαος Σωτηρόπουλος: Ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου πολεμεί το σχίσμα και είναι άξιος επαίνου.

• 
  

«Όταν ένας αρχιερεύς κηρύττει Αίρεση, τότε ο ιερεύς έχει το δικαίωμα να μην μνημονεύει το όνομα αυτού του αρχιερέως»

Νικόλαος Σωτηρόπουλος: «Αιώνιον τεταγμένοι. Αδελφοί που σας αγάπησε ο Κύριος, έγινε άνθρωπος και θυσιάστηκε για σας και όρισε να κατακτήσετε την απέραντη αιωνιότητα, να κατακτήσετε την ασάλευτη και απερίγραπτη Βασιλεία Του.

Η Εκκλησία σας με προσκάλεσε να έρθω να κηρύξω τον λόγο του Θεού. Ανταποκρίθηκα προθύμως στην πρόσκληση της Εκκλησίας σας. Η Εκκλησία σας κατηγορείται ότι είναι σχισματική. Ήρθα σαν ορθόδοξος θεολόγος να ανατρέψω αυτήν την κατηγορία. Ήρθα να υπερασπίσω σαν ορθόδοξος θεολόγος, τον λαό του Θεού που έρχεται σ’ αυτό τον ναό, για να λατρέψει τον Κύριο της Δόξης. Ο εφημέριος σας, ο λειτουργός του Υψίστου ο πατήρ Αλέξανδρος, έχει χειροτονία από κανονικό Επίσκοπο. Έχει κανονική χειροτονία, έχει πραγματική ιερωσύνη και τελεί τα Μυστήρια».

Το εκκλησίασμα: «Άξιος! Άξιος! Άξιος!»

Νικόλαος Σωτηρόπουλος: «Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως καθήρεσε τον πατέρα Αλέξανδρο, αλλά τον καθήρεσε αδίκως, αναρμοδίως, δεν είχε αυτό το Πατριαρχείο αρμοδιότητα να κρίνει τον πατέρα Αλέξανδρο και αναπολογήτως, χωρίς να τον καλέσει σε απολογία. Γι’ αυτό η καθαίρεσις του, σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες, είναι άκυρη, όπως είναι άκυρος κι ο περιβόητος αφορισμός του ομιλούντος.

Πρέπει να μάθουν οι διοικούντες την Εκκλησία, δικαιοσύνη, να μάθουν οι διοικούντες την Εκκλησία, δικαιοσύνη και να σέβονται τους Ιερούς Κανόνες, και να μην κάνουν αυθαίρετα και δικτατορικά πράγματα μέσα στην Εκκλησία του Θεού.

Ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, τί λέγει αδελφοί μου; Όταν ένας αρχιερεύς κηρύττει Αίρεση, τότε ο ιερεύς έχει το δικαίωμα να μην μνημονεύει το όνομα αυτού του αρχιερέως και να λειτουργεί ανεξαρτήτως απ’ αυτόν τον αρχιερέα και να μνημονεύει, όπως με συγκίνησε, άκουσα προηγουμένως, να μνημονεύει ο πατήρ Αλέξανδρος: «Πάσης Επισκοπής Ορθοδόξων, των ορθοτομούντων τον λόγον της Αληθείας». Ο Κανών 15, επαναλαμβάνω της Πρωτοδευτέρας Συνόδου για τον ιερέα, ο οποίος δεν μνημονεύει τον αιρετικό αρχιερέα και λειτουργεί ανεξαρτήτως απ’ αυτόν, ο Κανόνας λέγει ότι αυτός ο ιερέας, δεν προκαλεί σχίσμα, αλλά πολεμεί το σχίσμα, διότι δεν μνημονεύει τον αιρετικό αρχιερέα και διότι λειτουργεί ανεξαρτήτως από τον αιρετικό αρχιερέα. Επαναλαμβάνω: Δεν δημιουργεί σχίσμα, αλλά πολεμεί το σχίσμα και είναι άξιος επαίνου».

Εκκλησίασμα: «Άξιος! Άξιος!»