ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ
Τα τραπεζώματα των
Αρχιερέων
Η διδασκαλία αυτή
που παρουσιάζουμε είναι παρμένη από τον «Διάλογο Παλλαδίου περί βίου Ιωάννου
Χρυσοστόμου», ένα βιβλίο που είναι η σημαντικότερη πηγή για τη ζωή του ιερού
πατρός και βασίζεται στην προσωπική γνώση του συγγραφέα. Παρουσιάζει
λεπτομέρειες της ζωής του ι. Χρυσοστόμου, που για την πλειονότητα των
σημερινών κληρικών και μάλιστα των επισκόπων αποτελούν ιδιορρυθμίες, ασκητικές
υπερβολές, παρατραβηγμένες τακτικές, και γενικά πράγματα που έγιναν «τω καιρώ
εκείνω», αλλά δεν μπορούν να έχουν σχέση με την εποχή μας και την ποιμαντική
δραστηριότητα των κληρικών μας, η οποία εν πολλοίς σήμερα βασίζεται στα ακριβώς
αντίθετα απ’ όσα εφήρμοζε ο άγιος
Χρυσόστομος.
Παραθέτουμε τη διδασκαλία αυτή,
γιατί είναι κατ’ εξοχήν βιβλική, θεόπνευστη, σταυρική. Είναι διδασκαλία που
θίγει την γαστέρα μας, την κοιλιοδουλία μας, την τρυφηλότητά μας. Δείχνει, πως
και εμείς πρέπει να καταστούμε «επουράνιοι άνθρωποι και επίγειοι άγγελοι» και
όχι μόνο οι άγιοι της Εκκλησίας μας.
Τους αγίους μας δεν αρκεί να τους
θυμιατίζουμε μόνο, να τους προσκυνούμε, να ζητούμε τις πρεσβείες τους, να τους
ανάβουμε κερί, αλλά να μιμούμαστε και την ζωή τους· λεπτομερώς και
απαρεγκλίτως. Να γίνουμε εμείς οι ζωντανές εικόνες τους, τις οποίες να βλέπει ο
κόσμος και να ανυψώνεται εις τον ουρανό, εις την αιωνιότητα, στα κάλλη του
παραδείσου. Εάν δεν εφαρμόσουμε τα όσα εκθέτουμε, τότε και εμείς κάνουμε
ό,τι και οι διώκτες τους. Τους εξορίζουμε από την ζωή μας και τους
σκοτώνουμε στη θύμησή μας. Τυπικά και εξωτερικά τους τιμούμε, ουσιαστικά και
πραγματικά τους κατατρέχουμε.
Ας δούμε λοιπόν την διδασκαλία
αυτή και ας βάλουμε τον άγιο Χρυσόστομο οδηγό στην εν Χριστώ ανακαίνισή μας.
Βρίσκεται στα κεφάλαια 12ο και 13ο του «Διαλόγου του
Παλλαδίου περί του βίου Ιωάννου Χρυσοστόμου». Την παραθέτουμε σε ελεύθερη
απόδοση και διασκευή.
Ποια ήταν η αιτία που έτρωγε
μόνος ο ιερός πατήρ
Οι λόγοι που το έκανε αυτό είναι
οι εξής:
α΄. Κρασί δεν έπινε λόγω ζάλης κεφαλιού· αλλά μόνο ποτό από
τριαντάφυλλο σε μεγάλους καύσωνες.
β΄. Το στομάχι του λόγω ασθενείας ήταν περίεργο. Τα έτοιμα
μαγειρεμένα φαγητά του ήταν άνοστα· ζητούσε απλά και απέριττα.
γ΄. Λόγω εκκλησιαστικών φροντίδων ή λόγω συνεχούς
ενασχολήσεώς του με την ερμηνεία δύσκολων χωρίων της Γραφής ξεχνούσε να φάγει.
Παρέμενε άσιτος ή έτρωγε στα πεταχτά
δ΄. Δεν ήθελε να υποκύπτει σε κοινωνικές συμβατικότητες και
ψευτοευγένειες. «Φάτε πάτερ· μας προσβάλλετε. Κάντε αγάπη και πιέστε λίγο
κρασί. Μην είσθε υπερήφανος και φαρισαίος». Και άλλα παρόμοια.
ε΄. Ήταν υπερβολικά φειδωλός προς τους ανθρώπους της
καλοπέρασης. Θεωρούσε ιεροσυλία τη διάθεση χρημάτων για τραπέζια δημοσίων
σχέσεων και κοινωνικών αναστροφών και όχι για τις ανάγκες των πτωχών.
στ΄. Πίστευε στην ισότητα των ανθρώπων και στην απόδοση τιμών
εξ ίσου σ’ όλους. Ή έπρεπε να κάνει τραπέζι σ’ όλο το πλήθος της επισκοπής ή σε
κανένα.
ζ΄. Θυμόταν το ρητό των Πράξεων·
«Ουκ αρεστόν εστίν ημάς καταλείψαντας τον λόγον του Θεού διακονείν τραπέζαις,
επισκέψασθε ούν, αδελφοί, άνδρας εξ υμών μαρτυρουμένους επτά, πλήρεις Πνεύματος
αγίου και σοφίας, ούς καταστήσομεν επί της χρείας ταύτης· ημείς δε τη προσευχή και τη διακονία του λόγου προσκαρτερήσομεν»
(Πραξ. 6,24). Αν οι απόστολοι δεν επέτρεπαν στον εαυτό τους ούτε με τα
τραπέζια των πτωχών ν’ ασχολούνται εις βάρος του κηρύγματος και της προσευχής,
πόσω μάλλον δεν επιτρέπεται στους διαδόχους τους ν’ ασχολούνται με πρωτόκολλα
κοσμικών τιμών και δημοσίων σχέσεων.
Το αγωνιστικό άλογο, όταν δεν μπορεί να τρέξει, γυρίζει το μύλο. Ο έχων την διακονία του λόγου, όταν τεμπελιάσει ή είναι ανίκανος γι’ αυτήν, προσπαθεί με τραπέζια να επιδράσει στους ανθρώπους. Και καλά αν αυτό το κάνει στους πτωχούς. Τότε τρέφει τον Χριστόν (πρβλ. Ματθ. 25,35). Συνήθως όμως το κάνει σε πλουσίους και αξιωματούχους, για να το επαινέσουν, για να μη τον κατηγορούν ή να μη συγκρούονται μαζί του και για να τον καλούν και αυτοί με τη σειρά τους. «Κέρνα με να σε κερνώ, να περνούμε τον καιρό». Ξεχνούν όμως οι παρομοίως πράττοντες τον λόγο του Κυρίου· «Πλην ουαί υμίν τοις πλουσίοις, ότι απέχετε την παράκλησιν υμών. Ουαί υμίν οι εμπεπλησμένοι, ότι πεινάσετε. Ουαί υμίν οι γελώντες νύν, ότι πενθήσετε και κλαύσετε. Ουαί όταν καλώς υμάς είπωσι πάντες οι άνθρωποι· κατά τα αυτά γαρ εποίουν τοις ψευδοπροφήταις οι πατέρες αυτών» (Λουκ. 6,2426).
.jpg)
