ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟΡΙΑ.

 

Πριν από λίγες μέρες παρακολούθησα τυχαία στο Facebook μια  ενδιαφέρουσα  διαδικτυακή συζήτηση. Από τη μία πλευρά συμμετείχε ένας αποτειχισμένος κληρικός (ο Κ), πλαισιωμένος από την ομάδα του. 

Ο κληρικός Κ. είχε χειροτονηθεί μετά το 2016  από επίσκοπο (τον Ε) που ανήκε και  μνημόνευε  Σύνοδο (Σ), που αποδέχτηκε την Σύνοδο της Κρήτης (2016). Από την άλλη πλευρά βρισκόταν ένας σχολιαστής (ο Α).

Στην διάρκεια της συζήτησης  ο σχολιαστής Α απηύθυνε στον κληρικό (Κ) το εξής ερώτημα: «Μήπως θα ήταν καλύτερα, πάτερ μου, αντί να ασχοληθείτε με τα της αποτείχισης, να ασχοληθείτε με την αποκατάσταση της κανονικότητας της χειροτονίας σας;».

Αυτή η εύλογη παρατήρηση έγινε η αφορμή να εξαπολυθεί ένα κύμα διαδικτυακής επίθεσης εναντίον του σχολιαστη Α, ο οποίος ωστόσο απάντησε με υποδειγματική ηρεμία. Δεν μπόρεσα να αποθηκεύσω ακριβώς όλα τα σχόλια, επειδή η ομάδα του κληρικού Κ τα έσβησε και μάλλον μπλόκαρε και τον σχολιαστή Α. Σε γενικές γραμμές πάντως ο Α  έγραψε τα εξής.

«Η χειροτονία ενός επισκόπου που έχει πέσει σε αίρεση θεωρείται κανονικά έγκυρη από την Εκκλησία, αρκεί αυτός να μην έχει καθαιρεθεί επίσημα από κάποια Σύνοδο (ακατάκριτος επίσκοπος). Ο ακατάκριτος επίσκοπος διατηρεί το χάρισμα της ιερωσύνης του επειδή δεν έχει καταδικαστεί ή καθαιρεθεί συνοδικώς, ακόμη κι αν ασπάζεται λανθασμένες δοξασίες.

Ο Μέγας Βασίλειος (στην επιστολή του προς τους Νικοπολίτες) και η Ζ' Οικουμενική Σύνοδος ορίζουν ξεκάθαρα ότι όποιος Ορθόδοξος δεχτεί συνειδητά χειροτονία από επίσκοπο που βρίσκεται σε κοινωνία με την αίρεση, τιμωρείται με καθαίρεση. Ο Μέγας Βασίλειος τονίζει μάλιστα ότι, εφόσον υπάρχουν διαθέσιμοι κανονικοί Ορθόδοξοι επίσκοποι, η επιλογή να στραφεί κάποιος σε επισκόπους που σχετίζονται με την αίρεση δεν έχει καμία απολύτως δικαιολογία.

Η άποψη ότι ο πνευματικός μολυσμός εξαφανίζεται με το που θα γίνει η αποτείχιση αγνοεί τη δογματική συνέπεια των πράξεων. Κατά τη χειροτονία του το 2022, ο υποψήφιος αποδέχθηκε συνειδητά έναν επίσκοπο που μνημόνευε τη Σύνοδο , με αποτέλεσμα να μολυνθεί από την αίρεση προκειμένου να λάβει την ιερωσύνη. Σύμφωνα με τον Όσιο Θεόδωρο τον Στουδίτη, η κοινωνία με την αίρεση είναι πνευματική μοιχεία και αποξένωση από τον Χριστό, συνεπώς κανείς δεν μπορεί να διαπράττει συνειδητά πνευματική μοιχεία για να γίνει ιερέας και μετά να δηλώνει καθαρός απλώς αποτειχιζόμενος, καθώς η αποτείχιση δεν διαγράφει την προηγούμενη κανονική παρανομία της λήψης μυστηρίου από ακάθαρτη πηγή. Παρόλο που οι κακόδοξοι που κατέχουν τους θρόνους είναι οι πραγματικοί αντίπαλοι, η προάσπιση της Ορθοδοξίας δεν επιτρέπεται να στηρίζεται σε εκκλησιολογικές εκπτώσεις. Όταν κάποιος συνεργάζεται επιλεκτικά με κακοδόξους για να εξασφαλίσει την ιερωσύνη του και κατόπιν τους αποκηρύσσει, πλήττει την αξιοπιστία της ομολογίας του, διότι, όπως επισημαίνει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, εχθροί του Θεού είναι και όσοι κοινωνούν με αιρετικούς, και η αποδοχή συμβιβασμών για λόγους σκοπιμότητας παραπέμπει σε ξένες προς την Ορθόδοξη Ακρίβεια πρακτικές όπου ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Η παραπάνω συζήτηση θέτει ένα πολύ σοβαρό θέμα που αφορά την αποτείχιση.

Μπορεί ένας κληρικός, που χειροτονήθηκε μετά από το 2016, από  επίσκοπο που δέχεται τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης, να λειτουργεί ως αποτειχισμένος ΠΡΙΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ (ΟΧΙ ΕΓΚΥΡΟΤΗΤΑ) ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ;

π.Δ.Α