Ο Άγιος Παΐσιος, Άγιος της Αποτείχισης με ντοκουμέντα.

Είναι χρέος μας προς τις επόμενες γενεές, όσοι είμαστε χρονικά κοντά στη βιωτή τέτοιων οσιακών μορφών, να μην επιτρέψουμε την αλλοίωση της διδασκαλίας και του παραδείγματός τους.
Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης είναι παρασάγγας ο πιο αγαπητός σύγχρονος άγιος, τόσο στην Ελλάδα όσο και στον υπόλοιπο Ορθόδοξο κόσμο.
Στο Μοναστήρι του στη Σουρωτή γίνεται κάθε μέρα λαϊκό προσκύνημα. Λεωφορεία πάνε και έρχονται.
Τα βιβλία με τους λόγους του κυκλοφορούν σε όλες τις γλώσσες.
Οι αγιογράφοι δεν προλαβαίνουν να φιλοτεχνούν εικόνες του.
Η σειρά «Άγιος Παΐσιος – Από τα Φάρασα στον Ουρανό» πολλαπλασίασε τη φήμη του.
Νέοι από όλη την Ελλάδα προσέρχονται στο Άγιο Όρος εμπνεόμενοι από τη μορφή του Αγίου Παϊσίου.
Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις αυτού.
Υπάρχει όμως και μια στενάχωρη πτυχή της ενασχόλησης με τον Άγιο Παΐσιο.
Πολλοί κήρυκες του Θείου Λόγου, γέροντες, επίσκοποι, θεολόγοι, αντλούν θεολογικό κύρος επικαλούμενοι τους λόγους του Αγίου Παϊσίου, τα περιστατικά του βίου του, καταγεγραμμένα και ανέκδοτα, ή κάποια συναναστροφή τους με αυτόν.
Η αναφορά στον Άγιο Παΐσιο, καθ’ όλα θεμιτή, γίνεται πολλές φορές με τρόπο καταχρηστικό, για να δικαιολογηθούν καταστάσεις και γνώμες που ουδέποτε θα δικαιολογούσε ο ίδιος ο Άγιος Παΐσιος.
Ο Άγιος Παΐσιος ήταν προδήλως ορθόδοξος, πατερικός, παραδοσιακός, αντιαιρετικός και αντιοικουμενιστής.
Ουδέποτε είπε ή έκανε κάτι που έστω και υπόνοια θα άφηνε ότι το φρόνημά του ή οι πράξεις του δεν συνάδουν με την πατερική παράδοση, όπως αυτή αποκρυσταλλώθηκε στις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων και στους Ιερούς Κανόνες.
Αντίθετα, από τις διδασκαλίες του και χαριτωμένα περιστατικά του βίου του φαίνεται ξεκάθαρα ότι είχε ορθή κατανόηση όλων των θεολογικών προβλημάτων, των σχέσεων με τους αιρετικούς, του έγκυρου ή μη των μυστηρίων τους, του παλαιού ημερολογίου κτλ.
Κορυφαία πράξη του είναι η διακοπή μνημοσύνου του Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα για τα ανοίγματά του στους Παπικούς.
Παρ’ όλα αυτά, ο Άγιος Παΐσιος χρησιμοποιείται από τους οικουμενιστές ως ο Άγιος που αναγνώρισε την αξία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, που πήρε την ευχή του, που τάχα είπε ότι είναι ό,τι καλύτερο για την Ορθοδοξία.
Αποκρύπτονται όλα τα άλλα και κυρίως αμφισβητείται ότι συμμετείχε ενεργά στην αγιοπατερική αντίδραση του Αγίου Όρους που έλαβε τη μορφή της Aποτείχισης από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα την περίοδο 1969-1972.
Προς αποκατάσταση της αληθείας, προσκομίζουμε στο κοινό το ντοκουμέντο από την πληρέστερη και εγκυρότερη βιογραφία του Αγίου Παϊσίου που συνέγραψε ο όσιος ιερομόναχος Ισαάκ ο Λιβανέζος, με τον τίτλο «Βίος οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου».
Στη σελίδα 726 της πρώτης έκδοσης γράφει ο ιερομ. Ισαάκ: «Γιά ἕνα διάστημα εἶχε διακόψει, μαζί μέ ὅλο σχεδόν τό ὑπόλοιπο Ἅγιον Ὄρος, τό μνημόσυνο τοῦ πατριάρχου Ἀθηναγόρα γιά τά ἐπικίνδυνα ἀνοίγματά του πρός τούς Ρωμαιοκαθολικούς. Ἀλλά τό ἔκανε μέ πόνο· «Κάνω προσευχή», εἶπε σέ κάποιον, «γιά νά κόβη ὁ Θεός μέρες ἀπό μένα καί νά τίς δίνη στόν πατριάρχη Ἀθηναγόρα, γιά νά ὁλοκληρώση τήν μετάνοιά του»».

Η μομφή για την κατάχρηση του πανορθόδοξου κύρους του Αγίου Παϊσίου βαραίνει μεγαλόσχημους κληρικούς που φορτώνουν στον Άγιο τη δειλία ή την άγνοιά τους.
Δεν είναι άγνωστο στην ιστορία της Εκκλησίας οι αιρετικοί να καπηλεύονται το όνομα των Αγίων ή να παρεισάγουν στα έργα τους αιρετικές γνώμες, εξ ου και το πλήθος των ψευδεπίγραφων και νόθων εκκλησιαστικών κειμένων.
Είναι χρέος μας προς τις επόμενες γενιές, όσοι είμαστε χρονικά κοντά στη βιωτή τέτοιων οσιακών μορφών, να μην επιτρέψουμε την αλλοίωση της διδασκαλίας και του παραδείγματός τους.
Ο Άγιος Παΐσιος, εκτός από όλα τα άλλα, ανήκει και στην Αγιοπαράδοτη και Ιεροκανονική Αποτείχιση.
Τό ἄρθρον αὐτό εἶναι αἱρετικόν. Συγκεκριμένως, ἐμπίπτει εἰς τήν αἵρεσιν τοῦ «Δυνητισμοῦ». Ἡ ἀποδοχή τῶν «ἁγιοκατατάξεων» προσώπων πού ἐκοινώνουν ἐν γνώσει μέ τούς Οἰκουμενιστάς καί τούς ἐνεκωμίαζον, διό καί «ἁγιοκατετάγησαν», κατά τό «δόξαν παρ' ἀλλήλων λαμβάνοντες» (Ἰω. 5:44), ἀποτελεῖ τήν πλέον ἀκραίαν μορφήν «Δυνητισμοῦ», διότι ἀποτρέπει τόν πιστόν ἀπό τήν ἀποτείχισιν, ἡ ὁποία εἶναι δόγμα πίστεως καί ἄρα ὑποχρεωτική (βλ. τό ἄρθρον μου μέ τίτλον «Ἡ ἀποτείχισις ἀπό μή κεκριμένους αἱρετικούς εἶναι δόγμα», https://apotixisi.blogspot.com/2025/07/blog-post_99.html). Ἄν δύναταί τις ν’ «ἁγιάσῃ» τελῶν ἐν κοινωνίᾳ μέ τήν αἵρεσιν, καί δή ἐν γνώσει, τότε πρός τί ἡ ἀποτείχισις;
ΑπάντησηΔιαγραφήἩ δέ «ἀποτείχισις» ἀπό τόν Ἀθηναγόραν κατά τά ἔτη 1969-1972 ἦτο μία φενάκη, διότι, πρῶτον, οἱ τότε «ἀποτειχισθέντες» ἐκοινώνουν μέ ἄλλους «ἐπισκόπους» πού ἐμνημόνευον τόν Ἀθηναγόραν, κατά παράβασιν τῆς «ἀρχῆς τῶν συγκοινωνούντων δοχείων». Συνεπῶς, ἐπρόκειτο διά διακοπήν μνημοσύνου τοῦ Ἀθηναγόρου καί ὄχι δι' ἀποτείχισιν. Δεύτερον, καί τό σπουδαιότερον, γιατί ἐπανέφεραν τό μνημόσυνον ἐπί «πατριάρχου» Δημητρίου τό 1972; Μήπως ἀπό τότε ἔπαυσε νά κηρύσσεται ὁ Οἰκουμενισμός; Μήπως ἀπεκηρύχθη ἡ ἕνωσις μέ τόν Παπισμόν, πού ἔγινεν ἐπισήμως τήν 7-12-1965; Μήπως ἡ «Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία» ἔπαυσε νά εἶναι μέλος τοῦ παναιρετικοῦ Π.Σ.Ε. καί νά ἀποδέχεται τίς βλάσφημες διακηρύξεις του, ὅπως ἐκείνην τοῦ Τορόντο τοῦ 1950; Ὄχι, τίποτε ἀπό αὐτά δέν συνέβη! Ἀπεναντίας, ἐντάθηκε ἡ ἐπιβολή τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μέ περισσότερες συμπροσευχές, συλλείτουργα καί ἐπίσημες συμφωνίες ἑνώσεως μέ αἱρετικούς (Σαμπεζύ, 1990, Μπάλαμαντ, 1993). Ἐκτός τούτων, ἀπό τό 1972, ἄρχισε καί ὁ διωγμός τῆς Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου. Διά τήν ἀκρίβειαν, ἡ Ὀρθοδοξία διώκεται διά ροπάλου (κυριολεκτικῶς) ἀπό τήν ἀποτείχισιν (ἐκτός εἰσαγωγικῶν) τοῦ 1924. Ἀπό πότε, λοιπόν, ἁγιάζει κάποιος ὄντας εἰς ΕΝ ΓΝΩΣΕΙ κοινωνίαν μέ τήν αἵρεσιν; Οὐδέποτε συνέβη αὐτό, οὔτε πρόκειται νά συμβῇ! Συμβαίνει μόνον εἰς τήν φαντασίαν τῶν «Δυνητιστῶν», πού εἶναι «δεκανίκια» τῶν Οἰκουμενιστῶν!