Σάββατο, 4 Ιουνίου 2016

Έτσι κι αλλιώς πρόκειται για μια ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗ ΣΥΝΟΔΟ! Διδάγματα ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ ἀντιπαραβολὴ μὲ τὴν σημερινὴ ἐποχή τοῦ Ἱερομονάχου π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ

Έτσι κι αλλιώς πρόκειται για μια ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗ ΣΥΝΟΔΟ!

Διδάγματα ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ ἀντιπαραβολὴ μὲ τὴν σημερινὴ ἐποχή
τοῦ Ἱερομονάχου π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ
 

   Πρόκειται γιὰ παλαιότερη ὁμιλία τοῦ π. Ευθυμίου (2 Ἰουνίου 2014) ποὺ ἀποκαλύπτει τὴν παθολογία τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου (αὐτῶν ποὺ τὴν διεξάγουν) καὶ ἐξηγεῖ γιατί εἶναι μιὰ ὑπόθεση ἀποτυχημένη, εἴτε ματαιωθεῖ, εἴτε διεξαχθεῖ.
       Σήμερα μία ἑβδομάδα πρίν τήν Πεντηκοστή ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τούς θεοφόρους Πατέρες τῆς Πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί αἰσθάνομαι τήν ἀνάγκη νά καταθέσω στούς ἀδελφούς αὐτές τίς σκέψεις πρός προβληματισμό ὅλων μας. Ὁ λόγος εἶναι  ὅτι ἐπίκειται ἡ λεγομένη Πανορθόδοξος Σύνοδος καί πρέπει νά συνειδητοποιήσωμε ὅλοι τό πόσο ἔχουμε ἀπομακρυνθῆ ἀπό τήν γραμμή καί Παράδοσι τῶν Πατέρων καί βεβαίως αὐτό ὀφείλεται βασικά  εἰς τό ὅτι ἔχομε ὑποπέσει καί ἀκολουθοῦμε τήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
         Ἐπικειμένης λοιπόν τῆς λεγομένης Πανορθοδόξου Συνόδου πρέπει νά προσδιορίσωμε τά κριτήρια μιᾶς Συνόδου, ὥστε νά ἐξακριβώσωμε ὄχι ἄν εἶναι Πανορθόδοξος ἀλλά ἄν εἶναι ὄντως Ὀρθόδοξος Σύνοδος. Ἡ ἔκφρασις «Πανορθόδοξος Σύνοδος» μὲ τὴν ἔκφρασι «Οἰκουμενικὴ Σύνοδος» νομίζω δέν διαφέρει στήν ἔννοια τήν γραμματική, ἀλλά στήν διάστασι πού δίδει ἡ Ὀρθόδοξος Παράδοσις. Δηλαδή μία Σύνοδος δέν βαπτίζεται ἁπλῶς καί μάλιστα ἐκ τῶν προτέρων, ὡς «Πανορθόδοξος» ἤ «Οἰκουμενική», οὔτε οἱ ὅροι ἐξαρτῶνται ἀπό τό πλῆθος τῶν Ἐπισκόπων, ἤ τήν ἐκ παντός τόπου συνάθροισί των, ἀλλά σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Μάξιμο τόν ὁμολογητή: «Τάς γενομένας συνόδους ἡ εὐσεβής πίστις κυροῖ» καί ἐπίσης «ἡ τῶν δογμάτων ὀρθότης κρίνει τάς συνόδους». (Πηδάλιον 1η ὑποσημείωσις εἰς τά προλεγόμενα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου). Κατ’ αὐτήν τὴν ἔννοιαν ὀλιγάριθμος Σύνοδος ( π.χ. στήν ἑν Ἀγκύρᾳ τοπική Σύνοδο ἦταν παρόντες δέκα ὀκτώ Πατέρες, στήν ἐν Νεοκαισαρείᾳ εἴκοσι τρεῖς, στήν ἐν Γάγγρᾳ δεκατρεῖς κ.λ.π.) διά τῆς ἀναγνωρίσεως τῶν Κανόνων των ἀπό τάς Οἰκουμενικάς ἀπέκτησαν Οἰκουμενικόν κύρος, καί ἀντιθέτως πολυάριθμοι Σύνοδοι (ὅπως π.χ. ἡ ἐν Τύρῳ, ἡ ἐν Ἱερείᾳ, ἡ ἐν Φλωρεντίᾳ κ.λ.π.) ἀπεδείχθησαν καί κατατάχθησαν στίς ληστρικές Συνόδους διότι ἔλειπε ἀπό αὐτές ἡ κατά τόν ἅγιο Μάξιμο «εὐσεβής πίστις καί ἡ τῶν δογμάτων ὀρθότης».
         Βασικά λοιπόν ἡ πρώτη προϋπόθεσις διά νά εἶναι Ὀρθόδοξος ἡ λεγομένη «Πανορθόδοξος Σύνοδος» εἶναι νά διακηρυχθοῦν τά Ὀρθόδοξα δόγματα, νά ἑδραιωθῆ ἡ εὐσεβής πίστις, νά καταδικαστοῦν οἱ σύγχρονες αἱρέσεις καί ὀνομαστικά οἱ σύγχρονοι αἱρετικοί καί κοντολογίς νά ἀποδείξη ἡ «Πανορθόδοξος Σύνοδος» ὅτι συνεχίζει καί εὐθυγραμμίζεται μέ τήν Παράδοσι τῶν προηγουμένων Ὀρθοδόξων Συνόδων.
Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος ἐπί τοῦ θέματος τούτου ἀναφέρει τά ἐξῆς: «Οὐ γάρ οἷόν τε συνόδῳ συναριθμηθῆναι τούς περί τήν πίστιν ἀσεβοῦντας οὐδέ πρέπει προκρίνεσθαι πράγματος ἐξέτασιν τῆς περί πίστεως ἐξετάσεως. Χρή γάρ πρῶτον πᾶσαν περί τῆς πίστεως διαφωνίαν ἐκκόπτεσθαι καί τότε τήν περί τῶν πραγμάτων ἔρευναν ποιεῖσθαι.  Καί γάρ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός οὐ πρότερον ἐθεράπευε τούς πάσχοντας, πρίν ἄν δείξωσι καί εἴπωσιν ὁποίαν πίστιν εἶχον εἰς αὐτόν.  Ταῦτα παρά τῶν πατέρων ἐμάθομεν, ταῦτα ἀπάγγειλον τῷ βασιλεῖ, ταῦτα γάρ καί αὐτῷ συμφέρει καί τήν Ἐκκλησίαν οἰκοδομεῖ. (Περί τῶν γεγενημένων παρ’ Ἀρειανεῖς» (ΕΠΕ 9, 284, 15).
 Δηλαδή ὁ Μέγας Ἀθανάσιος διδάσκει ὅτι ἀποκλείεται ἡ συμμετοχή τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν Ἐπισκόπων στήν Ὀρθόδοξο Σύνοδο ὡς συνέδρων αὐτῆς. Ἐπιτρέπεται μόνο ἡ προσαγωγή των ὡς ὑποδίκων πρός ἀπολογίαν, ὅπως ἔγινε μέ τόν Ἄρειο καί τούς ὀπαδούς του κατά τήν Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο, μέ τόν Νεστόριο κατά τήν τρίτη Οἰκουμενική, μέ τούς εἰκονομάχους Ἐπισκόπους κατά τήν ἑβδόμη Οἰκουμενική κ.λ.π.
Ἐπίσης ὁ Μέγας Ἀθανάσιος διδάσκει ὅτι ἡ Σύνοδος γιά νά εἶναι Ὀρθόδοξος πρέπει πρῶτα νά ἐπιλύση Ὀρθοδόξως τά περί πίστεως καί αἱρέσεως θέματα καί κατόπιν νά ἀσχοληθῆ μέ ὅλα τά ἄλλα. «Χρή γάρ πρῶτον πᾶσαν περί τῆς πίστεως διαφωνίαν ἐκκόπτεσθαι καί τότε τήν περί τῶν πραγμάτων ἔρευναν ποιεῖσθαι».
         Στήν λεγομένη ὅμως «Πανορθόδοξο Σύνοδο» ἔχει προ-αποφασιστεῖ καί προαναγγελθῆ ὅτι δέν θά ἀσχοληθῆ μέ θέματα πίστεως. Αὐτό φαίνεται καί ἀπό τά προγράμματα καί τήν θεματολογία πού ἔχουν καταρτίσει οἱ λεγόμενες «προσυνοδικές ἐπιτροπές». Ἐπίσης αὐτοί πού θά παρασταθοῦν ὡς σύνεδροι τῆς Συνόδου θά εἶναι οἱ ἴδιοι αἱρετικοί Οἰκουμενιστές, ἀρχῆς γενομένης ἀπό τόν βετεράνο καί πρωταγωνιστή τῆς αἱρέσεως, τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη. Ἄρα λοιπόν ἡ λεγομένη «Πανορθόδοξος Σύνοδος» προαναγγέλει ἡ ἴδια μέ λόγια καί ἔργα ὅτι δέν θά εἶναι Ὀρθόδοξος ἀλλά αἱρετική. Διότι πῶς εἶναι δυνατόν μία Ὀρθόδοξος Σύνοδος νά μή ἀσχοληθῆ πρωτίστως καί κυρίως μέ τά θέματα τῆς πίστεως, τά ὁποῖα ταλανίζουν ἐπί δεκαετίες τήν Ἐκκλησία καί ἔχουν ἤδη ἐπιρρεάσει καί ἀμβλύνει τό Ὀρθόδοξο κριτήριο. Εἶναι δέ τά πρῶτα πού ἀπαιτοῦνται διά τήν σωτηρία ἑκάστου.
         Ἕνα δεύτερο κριτήριο τό ὁποῖο ἐκ τῶν πραγμάτων φαίνεται ὅτι πρέπει νά ὑπάρχη σέ μία Ὀρθόδοξο Σύνοδο εἶναι ὅτι τό φρόνημα τῶν Ἐπισκόπων καί ἡγουμένων πού θά συνέλθουν στήν Σύνοδο πρέπει νά εἶναι Ὀρθόδοξο καί μαρτυρικό. Διότι ἄν αὐτοί πού θά συμμετέχουν στήν Σύνοδο δέν ἔχουν Ὀρθόδοξο καί μαρτυρικό φρόνημα, δέν φωτίζονται ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα, ὥστε νά διακηρύξουν τά Ὀρθόδοξα δόγματα καί νά καταδικάσουν τίς αἱρέσεις. Δηλαδή ἡ χάρις τοῦ ἁγίου Πνεύματος δέν ἐνεργεῖ μαγικά καί καταναγκαστικά σέ ὅσους Ἐπισκόπους συνέρχονται σέ Σύνοδο, ἀλλά μόνο σέ ὅσους ἔχουν ἀγαθή προαίρεσι, ἡ ὁποία στήν προκειμένη περίπτωσι ἐκφράζεται μέ τό Ὀρθόδοξο καί μαρτυρικό φρόνημα.
Ἀπόδειξις τῶν λεγομένων εἶναι οἱ πάμπολλες αἱρετικές Σύνοδοι κατά τίς ὁποῖες οἱ Ἐπίσκοποι ἐπειδή δέν εἶχαν Ὀρθόδοξο φρόνημα, ὄχι μόνο δέν ἐφωτίστηκαν ἀπό τό ἅγιο Πνεῦμα, ἀλλά ἀντιθέτως ἐσκοτίστηκαν ἀπό τό πνεῦμα τῆς πλάνης  καί διεκήρυξαν αἱρέσεις, ἀθώωσαν τούς αἱρετικούς καί κατεδίκασαν τούς Ὀρθοδόξους. Κατ’ αὐτήν τήν ἔννοια ὄχι μόνο ἡ λεγομένη «Πανορθόδοξος Σύνοδος» ἀλλά καί κάθε τοπική Σύνοδος, πού συνέρχεται καί συγκαλεῖται στήν ἐποχή μας δέν εἶναι Ὀρθόδοξος, διότι οἱ Ἐπίσκοποι πού τήν ἀποτελοῦν δέν ἔχουν τό Ὀρθόδοξο καί μαρτυρικό φρόνημα τῶν Πατέρων καί Ἁγίων μας, καί δι’ αὐτό δέν ἐνεργεῖ εἰς αὐτούς ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὥστε νά γίνουν ὁμολογητές τῆς πίστεως καταδικάζοντας συνοδικῶς τίς σύγχρονες αἱρέσεις καί ὀνομαστικῶς τούς σύγχρονους αἱρετικούς. Εἶναι γεγονός ὅτι οἱ Ἐπίσκοποι αὐτοί ἀποβλέπουν στίς θέσεις καί τά ἀξιώματα, τά ὁποῖα ἀντιτίθενται σφόδρα στήν δημιουργία Ὀρθοδόξου καί μαρτυρικοῦ φρονήματος.

ΟΡΙΣΤΙΚΟ! Η Εκκλησία της Βουλγαρίας ακύρωσε την πτήση για Κρήτη!

Bulgarian-OrthodoxΤου Αιμίλιου Πολυγένη


     Νέα ανακοίνωση εξέδωσε το Πατριαρχείο Βουλγαρίας με αφορμή την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο.
    Η Εκκλησία της Βουλγαρίας σχολιάζοντας την πρώτη ανακοίνωση που εξέδωσε, υπογραμμίζει επίσης ότι η εν λόγω απόφαση πάρθηκε με ομοφωνία και υπεγράφει από τον Πατριάρχη Νεόφυτο και τα Μελη της Συνόδου.
   Επίσης για ακόμη μια φορά τονίζει ότι η απόφαση είναι τελική και δεν θα συμμετάσχει στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο, για τους λόγους που είχε ήδη ανακοινώσει.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η Εκκλησία της Βουλγαρίας ακύρωσε την πτήση για την Κρήτη, που θα έφτανε με Κυβερνητικό αεροσκάφος στις 15 Ιουνίου.
  Τέλος η Εκκλησία της Βουλγαρίας έχοντας στο πλευρό τον βουλγαρικό λαό, τονίζουν ότι δεν θα υποκύψουν σε περιτή και ανάξια χειραγώγηση.

ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ Του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Ε. Βολουδάκη



ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Ε. Βολουδάκη


Ἐν μέσῳ μιᾶς μεγάλης πνευματικῆς καί οἰκονομικῆς κρίσεως πού μαστίζει ἀπό ἐτῶν τήν Πατρίδα μας καί ὁδηγεῖ τούς ἀνθρώπους της σέ θλίψη, στενοχωρία, ἀπελπισία, ἀρκετούς δέ καί σέ αὐτοκτονία, ἐπέλεξαν οἱ ἰθύνοντες τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως νά πραγματοποιήσουν πολυμελῆ Σύνοδο Προκαθημένων καί ἐκπροσώπων τῶν ἀνά τήν Οἰκουμένη Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἡ ὁποία θά ἀρχίση στίς 18 Ἰουνίου 2016, στό Κολυμπάρι Χανίων Κρήτης.
 Ὁ χρόνος πού ἐπελέγη γιά τήν διεξαγωγή τῆς Συνόδου ἀλλά καί ἡ θεματολογία της, μαρτυροῦν ὅτι οἱ βασικοί διοργανωταί της Ἀρχιερεῖς δέν ἐνδιαφέρονται γιά τά πραγματικά προβλήματα τῶν ἀνθρώπων ἀλλά, ἀντιθέτως, ἐπιδιώκουν νά συμπράξουν μέ τούς πολιτικούς ἄρχοντες τῶν λαῶν γιά τήν ἐπιβολή τῆς Παγκοσμιοποιήσεως, ἀντί νά καθοδηγοῦν οἱ Ἀρχιερεῖς Ποιμένες τούς κοσμικούς Ἄρχοντες στήν κατά Θεόν Διακονία τοῦ λαοῦ.
Ἕνα ἀκόμη στοιχεῖο, πού συνηγορεῖ μέ τά ἀνωτέρῳ, εἶναι καί ὁ αὐτοπροσδιορισμός αὐτῆς τῆς Συνόδου. Τήν ὀνόμασαν οἱ διοργανωταί της «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδον»! Αὐτός ὁ προσδιορισμός τῆς Συνόδου ὡς «Ἁγίας καί Μεγάλης» δέν ἀνταποκρίνεται στήν πραγματικότητα ἀλλά μόνο στίς ἐπιδιώξεις ἐκείνων πού τήν διοργάνωσαν. Γιατί σκοπός τους εἶναι νά καθαγιάσουν μέσῳ τοῦ τίτλου τῆς Συνόδου ὅλα ἐκεῖνα πού σχεδιάζουν νά ἀποφασίσουν, ὥστε ὁ ἀπληροφόρητος λαός νά δεχθῆ τά ἀποφασισθέντα ὡς προερχόμενα ἐκ τῆς ἐμπνεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Οὔτε Μεγάλη, βεβαίως, μπορεῖ νά αὐτοπροσδιορισθῆ αὐτή ἡ Σύνοδος, καθ’ ὅτι τό Μεγάλη, προϋποθέτει μεγάλα καί σημαντικά θέματα καί ὄχι τό πλῆθος τῶν συμμετεχόντων σ’ αὐτήν Ἀρχιερέων. Πολυμελής ἤ πολυπληθής θά μποροῦσε νά χαρακτηρισθῆ, ποτέ ὅμως Μεγάλη.
Μιά γνήσια Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας μας πρῶτα ἀποδεικνύεται Ἁγία καί ὕστερα ὀνομάζεται. Εἶναι ἀπό τά στοιχειωδῶς ἀναμενόμενα (ὄχι μόνο ἀπό μιά Σύνοδο Ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων, ἀλλά ἀκόμη καί ἀπό τόν κάθε συνειδητόν Ὀρθόδοξο), τό νά συμμορφώνεται στήν προτροπή τῆς Ἁγίας Γραφῆς: «Ὑμνείτω σε ὁ πέλας καί μή τό στόμα τό σόν». Κάθε Σύνοδος Ὀρθοδόξων δέν ἔχει ἀπό τῆς συστάσεώς της ἁγιότητα ἀλλά ἀπό τούς καρπούς της, ὅταν οἱ ἀποφάσεις της εἶναι πράγματι καρποί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί πῶς νά ἀναμένη κανείς ἀπό τήν προσεχῆ Σύνοδο τέτοιας προελεύσεως καρπούς, ὅταν ἤδη πρό τῆς συγκλήσεώς της, διά τοῦ στόματος καί τῆς γραφῖδος τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως καί τῶν στενῶν συνεργατῶν του συνεχῶς ἐπαναλαμβάνεται ὅτι ἡ Σύνοδος αὐτή «θά τροποποιήση καί θά καταργήση ἀναποφεύκτως κανόνας τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων»; Καί μόνο ἡ ἀντίληψη αὐτή ἀρκεῖ γιά νά χαρακτηρισθῆ ἡ Σύνοδός τους Ληστρική!
Αὐτό τό εἶχα ἐπισημάνει ἀπό τοῦ ἔτους 1992, ἀναφερόμενος στήν διατριβή τοῦ Πατριάρχου, «Περί τήν κωδικοποίησιν τῶν Ἱ. Κανόνων καί τῶν Κανονικῶν Διατάξεων ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ» (Θεσσαλονίκη 1970), τήν ὁποία συνέγραψε ὡς Ἀρχιμανδρίτης Βαρθολομαῖος Χ. Ἀρχοντώνης. Ἔγραψα τότε τήν ἀντίθεσή μου πρός τά γραφόμενά του, καί ὑπογράμμισα «ὅτι ἀποτελεῖ τό βιβλίο του αὐτό μιά ἀπειλή γιά τήν Ὀρθοδοξία, ἐφ’ ὅσον σήμερα ὡς Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἔχει περισσότερες δυνατότητες νά πραγματοποιήση τίς ἀπόψεις πού ἐκθέτει σ’ αὐτό»1. Συμπλήρωνα, μάλιστα, ὅτι «τόν φόβο μας αὐτόν ἐνισχύει ἡ πρόσφατη κρίση πού δημιουργήθηκε μεταξύ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (σημ.: ἡ τότε κρίση ἐπί Ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ), ἡ ὁποία κρίση, κατά τήν ταπεινή μας γνώμη μπορεῖ νά στηρίξη ὑπόνοιες ὅτι ἐντάσσεται μέσα στό σχέδιο τῶν ἀναθεωρήσεων τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου, πού θά ἐπιχειρηθοῦν στό προσεχές μέλλον»2!
Οἱ φόβοι μας τώρα ἐπαληθεύονται! Στά θέματα τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης ἔχουν ἐνταχθεῖ καί τά κωλύματα τοῦ Γάμου καί ἡ Νηστεία, τά ὁποῖα εἶναι θέματα καί τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου, ἐφ’ ὅσον καί ὁ δεύτερος Γάμος τῶν Κληρικῶν καί ἡ ἀθέτηση ἐκ μέρους τους τῆς Νηστείας, ἐπισύρουν τήν ποινή τῆς καθαιρέσεώς τους, πράγματα τά ὁποῖα σχεδιάζουν νά ἀνατρέψουν στήν πολυπληθῆ Σύνοδό τους!
Τό φοβερότερο εἶναι ὅτι ἡ προσεχής Σύνοδος ἔχει θέσει σκοπό της νά καταργήση τό Ἱερό Εὐαγγέλιο ἀλλά καί ὁλόκληρη τήν Ἁγία Γραφή! Ἕνα ἀπό τά θέματά της εἶναι καί ἡ σχέση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τόν ὑπόλοιπο Χριστιανικό κόσμο. Τί ἄραγε θέλουν νά ἐπιτύχουν μέ τήν συζήτηση αὐτοῦ τοῦ θέματος; Δέν ἔχει δοθεῖ ἐπ’ αὐτοῦ ἡ ἀπάντηση τοῦ Οὐρανοῦ; Δέν μᾶς ἔχει διευκρινήσει ὁ Χριστός ὅτι ἦλθε ἐπί τῆς γῆς γιά νά διχάση τήν Ἀλήθεια ἀπό τό ψέμα; Καί γιά νά γίνη ἀπολύτως σαφής, χωρίς νά μᾶς ἀφήση περιθώρια παρανοήσεων καί δισταγμῶν, μᾶς τόνισε ὅτι αὐτός ὁ σωτήριος διχασμός Ὀρθοδοξίας καί πλάνης πρέπει νά φθάση μέχρι τά σπίτια καί τίς οἰκογένειές μας – ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει ἀντίθεση μέ τίς Ὁδηγίες τοῦ Θεοῦ– καί νά διχάση ἀκόμη καί τόν ἄνδρα ἀπό τήν γυναῖκα του, τόν Πατέρα ἀπό τόν Γυιό, τήν Νύφη ἀπό τήν Πεθερά!
Ἐμεῖς τί θέλουμε νά παραστήσουμε, ἑνώνοντας τήν Ὀρθοδοξία μέ τόν Παπισμό καί τά παρακλάδια καί γεννήματά του; Θέλουμε νά παραστήσουμε τούς νέους θεούς ἤ νά ἀποδείξουμε στόν κόσμο ὅτι καί τό Εὐαγγέλιο εἶναι μιά ἀνθρώπινη φιλοσοφία καί ὁ Χριστός ἁπλῶς ἕνας σπουδαῖος ἄνθρωπος, πού παρίστανε τόν Θεό γιά νά κρατάη σέ ἠθική πειθαρχία τούς ἀνθρώπους καί τοῦ ὁποίου ἡ ἐποχή πλέον πέρασε καί πρέπει νά βρεθοῦν νέοι “φωστῆρες”(!) γιά νά συνεχίσουν νά κοροϊδεύουν τόν κοσμάκη πού πιστεύει ἀκόμη στόν Θεό καί νά τόν ἔχουν στόν ἔλεγχό τους;
 Ἐάν νομίζουν ὅλοι αὐτοί, ὅσο ὑψηλά ἐκκλησιαστικά ἀξιώματα καί ἄν κατέχουν ὅτι θά συμπράξουμε σέ αὐτό τό ἄθλιο παιχνίδι, εἶναι πολύ γελασμένοι! Ἡ Ἐκκλησία  δέν πρόκειται νά κρατήση στό Ἅγιο καί Ἄμωμο Σῶμα Της αὐτοῦ τοῦ εἴδους τά ἐκκλησιαστικά καρκινώματα, πού ἐπιχειροῦν νά διευκολύνουν τόν συγχρωτισμό τῆς πλάνης μέ τήν Ἀλήθεια, ὡς ἀντίθεοι, ἐνῶ ὁ Θεός ἀνά τούς αἰῶνες μέ τήν Ἐκκλησία Του διαρκῶς ἐμποδίζει αὐτή τήν ἐπικοινωνία. Θα τά ἀποβάλη, ὅπως ἀπέβαλε ὅλους τούς προδότες τῆς Πίστεως ἀνά τούς αἰῶνες, γιατί «Ἰησοῦς Χριστός, χθές καί σήμερον ὁ Αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας»!
Ἔστω αὐτή τήν ὑστάτη ὥρα ἄς ἀναλογισθῆ ὁ καθένας μας τίς εὐθῦνες του, Κλῆρος καί Λαός! Γιατί καί τό νά ἀνεχόμεθα ἀδιαμαρτύρητα τήν προδοσία τῆς Πίστεώς μας, σημαίνει ἀπάρνηση τοῦ Μόνου Φιλανθρώπου καί Ἐλεήμονος Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ μας, ἀλλά καί τήν ἀναμονή δεινῶν στήν Πατρίδα μας. Ὁ Ἱστορικός Σωκράτης ἔχει καταγράψει τό τί προηγεῖται καί τό τί ἐπακολουθεῖ μετά ἀπό μιά Ἐκκλησιαστική παρεκτροπή, ὅπως αὐτή τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης, ἡ ὁποία καί μόνο ἀπό τήν θεματολογία της ἔχει λάβει τήν θέση της πλάϊ στίς ἀπ’ αἰῶνος Ληστρικές Συνόδους. Ἄς προσέξουμε τά λόγια του: «Ἄν προσέξης, θά παρατηρήσης πώς, παράλληλα χρονικά, ἀναπτύσσονται τά πολιτικά κακά καί οἱ Ἐκκλησιαστικές παρεκτροπές. Θά διαπιστώσης ὅτι εἴτε συγχρόνως, εἴτε ἀλληλοδιαδόχως αὐξάνουν τά μέν καί τά δέ ἀκολουθοῦν, καί ἄλλοτε προηγοῦνται τά Ἐκκλησιαστικά δεινά καί ἀκολουθοῦν τά πολιτικά, καί ἄλλοτε προηγοῦνται τά πολιτικά καί ἀκολουθοῦν τά Ἐκκλησιαστικά, ἔτσι ὥστε δέν μπορεῖς νά ἀποδώσης τόν μεταξύ τους χρονικό συσχετισμό στή σύμπτωση, ἀλλά στό ὅτι οἱ δικές μας ἁμαρτίες εἶναι αἰτία γιά τήν κατάπτωση καί τῶν Ἐκκλησιαστικῶν καί τῶν πολιτικῶν πραγμάτων... Καί αὐτά συμβαίνουν ἀπό τότε πού ἄρχισε νά χριστιανίζη ἡ πολιτεία».

Πρωτοπρεσβύτερος  Βασίλειος Ε. Βολουδάκης

Ὑποσημειώσεις
1. Ὀρθοδοξία καί Χρῆστος Γιανναρᾶς, Ἐκδόσεις «ὙΠΑΚΟΗ» 1993, σελίς 184-192
2. ὅ. ἀνωτέρῳ, σελίς 192.

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 166-167
Ἰούνιος-Ἰούλιος 2016

ENΩ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΓΕΛΟΥΣΑΝ, ΚΑΓΧΑΖΑΝ ΚΑΙ ΕΙΡΩΝΕΥΟΝΤΑΝ ΤΟΝ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΕΝΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΙΔΟΥ ΠΟΥ ΟΙ ΣΛΑΒΙΚΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΙ ΣΟΒΑΡΟΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΛΕΚΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΜΕΧΡΙ ΑΚΥΡΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΛΗΣΤΡΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ.

ENΩ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΓΕΛΟΥΣΑΝ, ΚΑΓΧΑΖΑΝ ΚΑΙ ΕΙΡΩΝΕΥΟΝΤΑΝ ΤΟΝ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΕΝΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, 
ΙΔΟΥ ΠΟΥ ΟΙ ΣΛΑΒΙΚΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΙ ΣΟΒΑΡΟΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΛΕΚΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΜΕΧΡΙ ΑΚΥΡΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΛΗΣΤΡΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ.



Η ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!

 



   Διαβάσαμε στην ιστοσελίδα της ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας τα Πρακτικά № 35 της συνεδριάσεως της Ιεράς Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας από 3ης Ιουνίου 2016.

Η συνελθούσα σε συνεδρίαση υπό την προεδρία του Πατριάρχη Ιερά Σύνοδος ασχολήθηκε με σοβαρά προβλήματα, τα οποία προέκυψαν κατά την πορεία προετοιμασίας της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία προγραμματίζεται να συγκληθεί από 18ης έως 26ης Ιουνίου 2016 στην Κρήτη και ειδικότερα δε, με την άρνηση της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Βουλγαρίας να συμμετάσχει στην Σύνοδο εάν δεν μετατεθεί η ημερομηνία συγκλήσεώς της και με σοβαρή κριτική η οποία ασκήθηκε κατά της προετοιμασίας της Συνόδου και των συνοδικών κειμένων τόσο από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας, όσο και από τινες άλλες κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες.
Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ρωσίας αποφάσισε:
  Να εγκρίνει τις προσπάθειες τις οποίες καταβάλλει ο Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσιών Κύριλλος και εκπρόσωποι του Πατριαρχείου Μόσχας κατά την περίοδο μετά την από 2 έως 3 Φεβρουαρίο 2016 γενομένη Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας ως προς τη συμμετοχή στην προετοιμασία της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου.
  Να εγκρίνει τις τροπολογίες της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας στα σχέδια κειμένων της Πανορθοδόξου Συνόδου «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον υπόλοιπον χριστιανικόν κόσμον» και «Η Αποστολή της Ορθοδόξου Εκκλησίας ἐν τῳ συγχρόνῳ κόσμῳ», οι οποίες διαμορφώθηκαν βάσει των κρίσεων Ιεραρχών, κληρικών, μοναχών και μοναζουσών και λαϊκών.
  Να τονίσει ότι κατόπιν συζητήσεως των σχεδίων κειμένων της Πανορθοδόξου Συνόδου οι Ορθόδοξες Εκκλησίες της Γεωργίας, της Σερβίας, της Βουλγαρίας και της Ελλάδος, όπως και η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους  υπέβαλαν ουσιαστικές τροπολογίες, οι οποίες συγκλίνουν εν πολλοίς με προτάσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας.
  Αυτές χρήζουν επισταμένης μελέτης επί τῳ σκοπῳ της εξασφαλίσεως της πανορθοδόξου συναινέσεως.
   Έχοντας υπόψη ότι οι αποφάσεις της Πανορθοδόξου Συνόδου λαμβάνονται αποκλειστικώς καθ΄ ομοφωνίαν (Απόφαση της από 6 έως 9 Μαρτίου 2014 Συνάξεως των Ορθοδόξων Προκαθημένων αρθ. 2α), δηλαδή με ομόφωνη εκδήλωση θελήσεως όλων των κοινώς ανεγνωρισμένων αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών, να υπογραμμίσει ότι η μη συμμετοχή έστω και μίας εξ αυτών στη Σύνοδο, αποτελεί απόλυτο κώλυμα για την διεξαγωγή της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου.
   Επειδή η από 1ης Ιουνίου 2016 απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Βουλγαρίας καθώς και το ασαφές ως προς τη συμμετοχή του Πατριαρχείου Αντιοχείας στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο, η έλλειψη της προκαταρκτικής συναινέσεως για το σχέδιο του Κανονισμού Λειτουργίας της Συνόδου και του κειμένου «Το μυστήριον του Γάμου και τα κωλύματα αυτού», αυτό σημαίνει ότι κατά το παρόν, δύο εβδομάδες προ της καθορισμένης ημερομηνίας ενάρξεως της Συνόδου, παραμένουν σοβαρές εκκρεμότητες, οι οποίες χρήζουν της άνευ αναβολής λήψεως των πανορθοδόξων πρωτοβουλιών.
   Να θεωρεί ότι ως λύση για άρση του αδιεξόδου θα μπορούσε να είναι η σύγκληση μίας εκτάκτου Πανορθοδόξου Προσυνοδικής Διασκέψεως προς εξέταση της διαμορφωθείσης καταστάσεως και την μελέτη των υποβληθεισών από τις κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες τροπολογίες για τα συνοδικά κείμενα με σκοπό την εκπόνηση των συμπεφωνημένων προτάσεων.
    Να δεχθεί ότι, έχοντας υπόψη το μεγάλο φόρτο εργασιών και τη σπουδαιότητα των εγειρομένων ζητημάτων, η σύγκληση μίας τέτοιας διασκέψεως πρέπει να γίνει άνευ αναβολής και το αργότερον στις 10 Ιουνίου ε.ε. προκειμένου να αποφανθούν οι Ορθόδοξες Εκκλησίες σχετικά με την σύγκληση της Πανορθοδόξου Συνόδου στις προκαθορισμένες ημερομηνίες, με βάση την απόφαση, την οποία θα λάβει η Διάσκεψη.
   Να ζητήσει τον Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσιών Κύριλλο να υποβάλει το σχετικό αίτημα στον Παναγιώτατο Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίο.
    Να αποσταλούν προς τους Προκαθημένους των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών οι ως άνω προτάσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας.
Πηγή

Πατηρ Ιωαννης Ρωμανιδης: ΙΔΟΥ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΝΕ ΣΤΗ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ.

Πατηρ Ιωαννης Ρωμανιδης: ΙΔΟΥ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΝΕ ΣΤΗ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ.

================= 

Σήμερα ποὺ σπανίζει ἡ νοερὰ προσευχὴ στοὺς Ἐπισκόπους, καὶ δὲν ἔχουν συναντήσει ποτὲ ἕναν Πνευματικὸ Πατέρα μέ πνευματικὴ κατάσταση, εἶναι δυνατὸν αὐτοὶ νὰ βγάλουν ὀρθόδοξες ἀποφάσεις;


Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ἐμπειρικὴ Δογματικὴ» Τόμος Β΄ Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ἰεροθέου, 
προφορικὲς παραδόσεις  τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη
Οἱ ὀρθόδοξες προϋποθέσεις τῶν Συνόδων

Ἡ βασικὴ προϋπόθεση ὄχι μόνο τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἀλλὰ καὶ Τοπικῶν Συνόδων, εἶναι ὅτι, ἐκεῖνοι ποὺ συνεδριάζουν σὲ Τοπικὴ Σύνοδο ἢ σὲ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, εἶναι ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι τουλάχιστον βρίσκονται στὴν κατάσταση τοῦ φωτισμοῦ. Ἀλλὰ ἡ κατάσταση τοῦ φωτισμοῦ δὲν ἀρχίζει ὅταν ποῦν τὴν ἐναρκτήριο  προσευχὴ μίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Δὲν ἀρχίζει τότε ὁ φωτισμός.
Ὁπότε ὁρισμένοι φονταμελίστ Ὀρθόδοξοι, δὲν ξέρω πῶς νὰ τὸ περιγράψω, φαντάζονται τοὺς ἱστορικοὺς Ἐπισκόπους σὰν τοὺς σημερινοὺς Ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι ἰδέα δὲν ἔχουν ἀπὸ δόγματα, ἀλλὰ ἔχουν δογματικοὺς δίπλα τους, δηλαδὴ συμβούλους, οἱ ὁποῖοι αὐτοὶ τοὺς συμβουλεύουν ἐπάνω στὰ δόγματα. Ὁ Δεσπότης εἶναι καλὸς ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἀσχολεῖται μὲ ὀρφανοτροφεῖα, μὲ γηροκομεῖα, νοσοκομεῖα, μὲ καλὰ ἔργα, νὰ κτίσει Ἐκκλησίες καὶ δὲν ξέρω...


τί ἄλλο, δηλαδή, μαζεύει χρήματα σὲ ἐράνους, γιὰ νὰ βοηθάει τοὺς φτωχοὺς σεισμοπλήκτους΄ αὐτὸς εἶναι ὁ Δεσπότης, εἶναι  ὁ ἄνθρωπος τῆς δράσης, δηλαδή, ἢ τῆς βράσης, δὲν ξέρω ποία ἀπὸ τὰ δύο. Διότι λέει ἕνας φίλος κοινός, Μητροπολίτης, ἔλεγε ὁ πνευματικός του; «Δράσις, δράσις, δράσις, μετὰ βράσις, βράσις καὶ ἀτμός», δηλαδὴ στὸ τέλος δὲν ὑπάρχει τίποτα.

Φαντάζονται μερικοὶ ὅτι συνῆλθαν ὅλοι αὐτοὶ οἱ Ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι ὡς φοιτητὲς τῆς θεολογίας πῆραν πέντε στὶς ἐξετάσεις, δὲν καταλαβαίνουν τίποτα καί, ἀφοῦ συνεδριάζουν, ἔρχεται τὸ Ἅγιον Πνεῦμα σὰν τσεκούρι, δηλαδή, τοὺς δίνει μία στὸ κεφάλι, ἀνοίγει τὸ κεφάλι καὶ μπαίνει μέσα τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ μετὰ βγαίνουν ἀπὸ τὸ στόμα τους, ἂς ποῦμε, λόγοι σοφίας, ἐπεμβαίνει στὴν Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ἢ σὲ μία Τοπικὴ Σύνοδο, φωτίζει μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο τοὺς Ἐπισκόπους νὰ βγάζουν σωστὲς ἀποφάσεις.

Καὶ ὑποτίθεται ὅτι, ὅταν συγκαλοῦνται οἱ ἐκπρόσωποι τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν στὴν Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ἢ σὲ μία Τοπικὴ Σύνοδο, τουλάχιστον ἡ πλειοψηφία ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους ἐκεῖνα τὰ χρόνια ἦταν τουλάχιστον σὲ κατάσταση φωτισμοῦ καὶ ἴσως εἶχαν περάσει πρὸς τὴν  θέωση κάποτε κάποτε μερικοί. Ἀλλὰ ἦταν ἄνθρωποι ποὺ αὐτὰ τὰ θέματα ποὺ συζητοῦμε τὰ ξέρανε πολὺ καλά.

Γι` αὐτὸ δὲν μιλᾶνε γιὰ τὴν πίστη τῆς Ἁγίας Γραφῆς ποτέ. Ἐγὼ δὲν τὸ `χω βρεῖ ποτέ, ἡ πίστη τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἢ Καινῆς Διαθήκης. Σήμερα, ἐπειδὴ καταργήσαμε τὴν ἐμπειρία τῶν Προφητῶν καὶ τῶν Ἀποστόλων, ἔχουμε καταργήσει μὲ ἄλλα λόγια τὸν φωτισμὸ καὶ τὴν θέωση καὶ μιλᾶμε γιὰ τὴν διδασκαλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἐνῶ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μιλᾶνε γιὰ τὴν πίστη τῶν Προφητῶν καὶ τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν ἁγίων. Δὲν μιλᾶνε ποτὲ γιὰ τὴν πίστη ἑνὸς βιβλίου.

Οἱ Πατέρες τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, - λέμε τώρα στὴν μοντέρνα ὀρθόδοξη θεολογία - οἱ ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, εἶναι ἀλάθητοι. Ὅτι κατὰ τὴν διάρκεια τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων οἱ Πατέρες ὑπῆρξαν θεόπνευστοι καὶ ἀπεφάσισαν θεοπνεύστως περὶ τῶν δογμάτων τῆς Ἐκκλησίας. Ἐντάξει. Αὐτὸ κληρονομήθηκε ἀπὸ τήν παράδοση. Πῶς ὅμως ἐξηγεῖται; Ὅταν οἱ Ἐπίσκοποι ποὺ συνέρχονται σὲ μία Σύνοδο ἀσχολοῦνται μὲ δογματικὰ θέματα, ποιμαντικὰ θέματα κ.ο.κ., ἔχουν ὁρισμένα κριτήρια.

Πρῶτο κριτήριο εἶναι ἡ Ἁγία Γραφή. Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη. Δὲν μποροῦν νὰ διδάξουν τίποτα ποὺ νὰ ἀντιβαίνει στὴν Ἁγία Γραφή. Μετὰ εἶναι ἡ συνεχὴς παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, τῶν Πατέρων, τῶν ἁγίων, ἡ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση. Μετὰ ἔχουμε τὶς ἀποφάσεις τῶν Τοπικῶν Συνόδων. Μετὰ ὅμως ἔχουμε καὶ τὴν πνευματικὴ κατάσταση τῶν Ἐπισκόπων ποὺ συνέρχονται. Διότι σ` ἐκεῖνα τὰ χρόνια ὑπῆρχε ἀκόμη ἡ παράδοση ποὺ οἱ Ἐπίσκοποι τουλάχιστον ἔπρεπε νὰ ἐπιλέγονται ἀπὸ αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι ἔχουν φθάσει στὸ δοξασμό. Εἶναι οἱ «Προφῆτες» τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, δηλαδή.

Ἐὰν κανεὶς θέλει νὰ ἐξετάσει τὶς ἀπόψεις αὐτές, τὶς βρίσκει ὁλοκάθαρα στὸ «περὶ ἐκκλησιαστικῆς Ἱεραρχίας» τοῦ ἁγίου Διονυσίου Ἀρεοπαγίτη. Τὰ ἐκθέτει ἐκεῖ μία χαρά. Ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἔχει φθάσει στὴν ἕνωση μὲ τὸ Θεό. Ἕνωση σημαίνει ἐδῶ, θέωση, θεοπτία κ.ο.κ. Εἶναι ὁ Προφήτης τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, διότι στὴν ἀρχαία Ἐκκλησία ὁ Ἐπίσκοπος ἐλέγετο «Προφήτης». Στὸν δεύτερο βαθμὸ ἔχουμε τοὺς Πρεσβυτέρους καὶ ὅλους τούς ἄλλους Κληρικούς, οἱ ὁποῖοι εἶναι τουλάχιστον στὴν κατάσταση φωτισμοῦ. Ὁπότε συνερχόμενοι οἱ Πατέρες μὲ τέτοια πνευματικότητα ἐν Συνόδω, τότε βέβαια, τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ὁμιλεῖ διὰ μέσου τῶν Ἐπισκόπων.

Καὶ γι` αὐτὸ οἱ Πατέρες λένε: «Ἔδοξε τῷ Ἁγίω Πνεύματι καὶ ἠμίν». Ἐπικαλοῦνται τὸ γεγονός, ὅτι ἔτσι θέλει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Ποῦ τὸ ξέρουν, ὅτι ἔτσι θέλει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον; Ἐὰν συνέλθει μία ὁμάδα ἑκατὸ Ἐπισκόπων καὶ οἱ εἴκοσι πέντε Ἐπίσκοποι εὑρίσκονται σὲ κατάσταση φωτισμοῦ, οἱ εἴκοσι πέντε θὰ εἶναι οἱ καθοδηγητὲς τῆς Συνόδου. Οἱ ἄλλοι θὰ ἀκολουθήσουν. Γιατί; Διότι, ὄχι μόνο ὁμιλοῦν ἐκ πείρας γι` αὐτὰ τὰ θέματα, ἀλλὰ ἐπικαλοῦνται καὶ τὴν Παλαιὰ καὶ τὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ τὴν πατερικὴ παράδοση καὶ κάνουν σωστὴ ἑρμηνεία. Ὁπότε, ἐκεῖνοι ποὺ παρακολουθοῦν αὐτὴν τὴν ἑρμηνεία ποὺ κάνουν αὐτοὶ οἱ φωτισμένοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, πείθονται ἀπὸ τὰ ἐπιχειρήματα καὶ δέχονται αὐτὲς τὶς ἀπόψεις καὶ ἂς μὴν εἶναι οἱ ἴδιοι ἀκριβῶς σὲ κατάσταση φωτισμοῦ.

Τώρα, ἂν συνέλθουν ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος ἑκατὸ Ἐπίσκοποι καὶ κανεὶς δὲν βρίσκεται σὲ κατάσταση φωτισμοῦ καὶ ὄχι μόνο δὲν εὑρίσκονται σὲ αὐτὴ τὴν κατάσταση, ἀλλὰ οὔτε καὶ ξεύρουν τί εἶναι αὐτὴ ἡ κατάσταση, δὲν ἔχουν ἀκούσει ποτὲ γιὰ νοερὰ εὐχὴ καὶ ἀδιάλειπτη εὐχὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα στὴν καρδιὰ καὶ δὲν ἔχουν συναντήσει ποτὲ ἕναν Πνευματικὸ Πατέρα, πού ἔχει πνευματικὰ τέκνα, πού ἔχουν αὐτὴν τὴν πνευματικὴ κατάσταση, εἶναι δυνατὸν οἱ ἑκατὸ αὐτοὶ νὰ βγάλουν ὀρθόδοξες ἀποφάσεις; Τὸ θέτω τὸ θέμα.

Καὶ μάλιστα σὲ μία Σύνοδο, στὴν ΣΤ΄ νομίζω, ἀναφέρεται στὸν «ἕκαστον», ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν μαρτυρία τοῦ νοός του, δηλαδή, ὥστε ἡ συμμαρτυρία τοῦ νοὸς ὁλονῶν νὰ βγάλει τὴν ἀπόφαση τῆς Συνόδου. Δηλαδή, εἶναι ἡ συμφωνία ὅσων ἔχουν φωτισμένο τὸν νοῦ, ἔχουν τὴν ἴδια ἐμπειρία, αὐτοὶ θὰ βγάλουν τὴν ἀπόφαση, ἐὰν ὁ Χριστὸς ἔχει δύο φυσικὰ θελήματα κάθε ἐνέργειας ἢ ἕνα φυσικὸ θέλημα καὶ μία ἐνέργεια.
Αὐτὴ ἡ ἐμπειρία τῆς θεώσεως εἶναι ἡ ραχοκοκκαλιὰ τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως, καθὼς καὶ τὸ θεμέλιο τῶν Τοπικῶν καὶ Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς λειτουργικῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας μέχρι σήμερα.

Ὁ θεσμὸς τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων εἶναι χαρισματικὸς θεσμός, δὲν εἶναι καθιδρυματικὸς θεσμός. Ἐνῶ γιὰ τὶς Τοπικὲς Συνόδους ὑπάρχουν κανόνες ποὺ ὁρίζουν πόσες φορὲς πρέπει νὰ συνέλθει Τοπικὴ Σύνοδος, δὲν ὑπάρχουν κανόνες γιὰ τὴν σύγκληση Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι συνεκαλοῦντο μόνο περιστασιακῶς, κατὰ τὶς ἀνάγκες τῆς Ἐκκλησίας.
Ἡ Τοπικὴ Σύνοδος θεωρεῖται θεόπνευστος κατὰ τὶς ἀποφάσεις της, ὅταν συμφωνεῖ μὲ τὴν παράδοση, δηλαδή, ὅταν συμφωνεῖ μὲ τὴν διαγνωστικὴ καὶ θεραπευτικὴ ἀγωγὴ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἔχει τὴν θεολογικὴ ἐκείνη παράδοση, ποὺ συντελεῖ σὲ αὐτά. Διερωτᾶται κανεὶς ἀπὸ αὐτῆς τῆς ἀπόψεως, ἂν συνέλθει σήμερα ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία σὲ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, τί ἀποτέλεσμα θὰ βγάλει; Γι` αὐτὸ καὶ ὑπάρχουν ὁρισμένοι ὀρθόδοξοι θεολόγοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν μεγάλες ἀμφιβολίες καὶ δισταγμοὺς γι` αὐτὴν τὴν συγκληθησομένη Οἰκουμενικὴ ἢ Μεγάλη Σύνοδο.

Σήμερα, ὅμως, ποὺ σπανίζει ἡ νοερὰ προσευχὴ στοὺς Ἐπισκόπους, ἂν συνέλθει μία Σύνοδος ἐξ ἐπισκόπων καὶ σηκωθοῦν κατὰ τὴν ἔναρξη νὰ ποῦν ὅλοι μαζί: «Βασιλεῦ Οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν…», θὰ ἔλθει ὁπωσδήποτε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο νὰ τοὺς φωτίσει; Ἐπειδὴ δηλαδὴ εἶναι κανονικοὶ Ἐπίσκοποι καὶ συνέρχονται σὲ Σύνοδο καὶ κάνουν προσευχή;
Ὅμως δὲν ἐνεργεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο ἔτσι, μόνο, δηλαδή, κάτω ἀπὸ αὐτὲς τὶς προϋποθέσεις. Χρειάζονται καὶ ἄλλες. Χρειάζεται ὁ προσευχόμενος νὰ ἔχει ἤδη ἐνεργουμένη τὴν νοερὰ προσευχὴ μέσα του, ὅταν προσέρχεται στὴν Σύνοδο, γιὰ νὰ τὸν φωτίσει ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ. Στὶς ψευδο-συνόδους οἱ προσερχόμενοι δὲν εἶχαν αὐτὴν τὴν προσευχητικὴ κατάσταση.

Οἱ παλαιοὶ Ἐπίσκοποι ὅμως εἶχαν τέτοια πνευματικὴ ἐμπειρία καί, ὅταν προσήρχοντο ὡς Σῶμα, ἤξεραν τί τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο τούς πληροφοροῦσε μέσα στὴν καρδιὰ γιὰ ἕνα συγκεκριμένο θέμα. Καί, ὅταν ἔβγαζαν ἀποφάσεις, ἤξεραν ὅτι οἱ ἀποφάσεις τους ἦταν σωστές. Διότι εὐρίσκοντο σὲ κατάσταση φωτισμοῦ, ἐνῶ ὁρισμένοι ἀπὸ αὐτοὺς εἶχαν φθάσει καὶ στὸν δοξασμό, δηλαδὴ τὴν θέωση.

Γιὰ τὴν ἀντιγραφὴ
Ἠλιάδης Σάββας
Δάσκαλος
Κιλκίς, 3-6-2016

ΤΡΙΤΗ ΚΑΤΑ ΣΕΙΡΑ ΒΟΜΒΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΛΗΣΤΡΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ ( Δοξα τω Θεω παντων ενεκεν).

ΤΡΙΤΗ ΚΑΤΑ ΣΕΙΡΑ ΒΟΜΒΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΛΗΣΤΡΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ
( Δοξα τω Θεω παντων ενεκεν).

==================

Εκκλησία της Γεωργίας: Αν δεν γίνουν σοβαρές αλλαγές στο κείμενο για τις σχέσεις Ορθοδόξων με ετεροδόξους, δεν το υπογράφουμε

Εκκλησία της Γεωργίας: Αν δεν γίνουν σοβαρές αλλαγές στο κείμενο για τις σχέσεις Ορθοδόξων με ετεροδόξους, δεν το υπογράφουμε
Στις 25 Μαΐου 2016 συνεδρίασε η Ιερά Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Γεωργίας υπό την προεδρία του Πατριάρχη Ηλία. Ο Πατριάρχης ευχαρίστησε αρχικά τους κληρικούς και λαϊκούς που εργάστηκαν στις προσυνοδικές εργασίες προετοιμασίας της Μεγάλης Συνόδου.
Ακολούθως έλαβαν το λόγο πολλοί ιεράρχες και εξέφρασαν τις απόψεις τους. Ο Μητροπολίτης Γκόρι και Ατένι Ανδρέας παρουσίασε συνοπτικά το περιεχόμενο των κειμένων που έχουν υποβληθεί στη Μεγάλη Σύνοδο.

Η Εκκλησία της Γεωργίας κατέληξε σε συγκεκριμένες αποφάσεις για τροποποιήσεις επί των κειμένων που αφορούν το γάμο αλλά και την αποστολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο σύγχρονο κόσμο.

Εκτενής συζήτηση έγινε για το κείμενο που αφορά τις "Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο". Θέσεις διατύπωσαν πολλοί Μητροπολίτες. Διαπιστώθηκε ότι το κείμενο αυτό ήταν προβληματικό από την αρχική του μορφή και απαράδεκτο για τους εκπροσώπους της Εκκλησίας της Γεωργίας.

Είχε υπογραφεί μόνον κατά την προκαταρκτική συνάντηση, διότι μετά από παρεμβάσεις προστέθηκε σε αυτό η ακόλουθη φράση: "Αι Ορθόδοξοι Εκκλησίαι Γεωργίας και Βουλγαρίας απεχώρησαν εκ του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, η μεν πρώτη εν έτει 1997, η δε δευτέρα εν έτει 1998, ως έχουσαι ιδίαν αυτών γνώμην περί του έργου του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών και ούτω δεν συμμετέχουν εις τας υπ᾽ αυτού και των άλλων διαχριστιανικών οργανισμών δραστηριότητας".

Η Ιερά Σύνοδος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το συγκεκριμένο κείμενο περιέχει λάθη που αφορούν στην εκκλησιολογία και την ορολογία και απαιτούνται σοβαρές τροποποιήσεις του. Εάν οι αλλαγές αυτές δεν γίνουν η Εκκλησία της Γεωργίας δεν θα υπογράψει το κείμενο αυτό.


Τέλος η Σύνοδος της Εκκλησίας της Γεωργίας όρισε την αντιπροσωπεία που θα συμμετάσχει στη Μεγάλη Σύνοδο.
ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ
The Catholicos-Patriarch of All Georgia Ilia II;
Metropolitan Kalistrate (Margalitashvili of Kutaisi and Gaenti;
Metropolitan Daniel (Datuashvili) of Sachkhere and Chiatura;
Metropolitan Anania (Japaridze) of Manglisi;
Metropolitan Giorgi (Shalamberidze) of Tkibuli and Terjola;
Abba Metropolitan David (Makharadze) of Alaverdi;
Metropolitan Sergi (Chekurishvili) of Nekresi;
Metropolitan Joseph (Kikvidze) of Shemokmedi;
Metropolitan Nicholoz (Pachuashvili) of Akhalkalaki and Kumurdo, and of South America;
Metropolitan Theodore (Chuadze) of Akhaltsikhe and Tao-Klarjeti;
Metropolitan Sabba (Gigiberia) of Khoni and Samtredia;
Metropolitan Gerasim (Sharashenidze) of Zugdidi and Tsaishi;
Metropolitan Andrew (Gvazava) of Gori and Ateni;
Metropolitan Stephan (Kalaijishvili) of Tsageri and Lentekhi;
Metropolitan Shio (Mujiri) of Senaki and Chkhorotsku and of Australia;
Metropolitan Ioane (Gamrekeli) of Rustavi;
Archbishop Spiridon (Abuladze) of Skhalta;
Archbishop Luke (Lomidze) of Sagarejo and Ninotsminda;
Bishop Michael (Gabrichidze) of Tianeti and Pshav-Khevsureti;
Bishop Dimitri (Kapanadze) of Khornabuji and Hereti;
Bishop Damian (Khupenia) of Samtavisi and Kaspi;
Bishop Grigol (Katsia) of Tsalka;
Bishop Dositheos (Bogveradze) of Belgium and Holland;
Bishop Sabba (Intskirveli) of North America;
Bishop Vakhtang (Liparteliani) of Nikortsminda;
________________
Protopresbyter Giorgi Zviadadze;
Archimandrite David Chincharauli;
Archpriest David Sharashenidze;
Archpriest Kakhaber Gogotishvili;
Hieromonk Michael Bregvadze;
Monk Anthimoz (Javakhishvili).

Επιστολή του Κυθήρων Σεραφείμ προς τον Πατριάρχη Γεωργίας για τη Μεγάλη Σύνοδο

Ἀριθ. Πρωτ.  Δ.Υ.                                                            
Ἐν Κυθήροις τῇ 3ῃ Μαΐου 2016
Θερμή Προσυνοδική ἔκκλησις
πρός Ὀρθοδόξους Προκαθημένους
 
 
ΠΡΟΣ ΤΟΝ  ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΜΕΤΣΧΕΤΗΣ ΚΑΙ ΤΥΦΛΙΔΟΣ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΝ ΠΑΣΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ (ΙΒΗΡΙΑΣ) κ.κ. ΗΛΙΑΝ Β΄

Εἰς ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΝ ΓΕΩΡΓΙΑΣ
ΠΛΑΤΕΙΑ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ Β΄, Ν1,  
ΤΥΦΛΙΣ 0105,  
ΤΗΛ. : (99532) 990.378, 989.540   
FAX . : (99532) 987.114 
 E-MAIL : ecclesia@wanex.net
ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΙΣ :  1 KING EREKLE II SQUARE, TBILISI 380005, GEORGIA
Μακαριώτατε,
Ταπεινῶς  καί εὐσεβάστως ἐκφράζουμε τόν βαθύτατο θαυμασμό, πού μᾶς προκαλεῖ τό πνευματικό Σας ἔργο στόν ὁμόδοξο καί ἀδελφό Γεωργιανό λαό, ὁ ὁποῖος πέρασε δύσκολα χρόνια ἐπί κομμουνισμοῦ καί σήμερα δοκιμάζεται ἀπό τόν κίνδυνο τῆς ἐκκοσμικεύσεως. Ἰδιαιτέρως ἐπιθυμοῦμε νά ἐκφράσουμε τήν χαρά μας καί τίς εὐχαριστήριες προσρήσεις μας πρός Ἐσᾶς, ἐπειδή τό Σεπτό Πατριαρχεῖο τῆς Γεωργίας ἀπέρριψε κάθε ἀντικανονικό συμβιβασμό μέ τόν ἑτερόδοξο κόσμο. Αἰσθανόμαστε ἀσφαλεῖς ἐξαιτίας τῆς παρουσίας τῆς Μακαριότητός Σας στόν Ὀρθόδοξο κόσμο. Ἐσεῖς,  Μακαριώτατε, ὁμολογεῖτε τήν Ὀρθόδοξη Πίστι, ὑπερασπίζεσθε τήν Ὀρθοδοξία καί δέν λησμονήσατε τούς φοβερούς ὅρκους, πού ἐδώσατε κατά τή χειροτονία Σας ὡς Ἐπίσκοπος, δηλαδή νά διαφυλάσσετε καί νά διατηρεῖτε ἀκέραιη τήν πίστι τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας.
Σέ μιά ἐποχή ταραχῆς καί συγχύσεως ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας κινδυνεύει νά εἰσέλθη σέ μεγάλη δοκιμασία καί περιπέτεια ἐν ὄψει τῆς συγκλήσεως τῆς «Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου», ἡ ὁποία θά συνέλθη τόν προσεχῆ Ἰούνιο στήν Κρήτη. Βεβαίως, οἱ μόνοι λόγοι, πού θά δικαιολογοῦσαν τήν σύγκλησι αὐτῆς τῆς Συνόδου, δέν εἶναι ἄλλοι παρά μόνο α) ἡ καταδίκη τῆς συγκρητιστικῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅπως τήν ἀποκαλοῦσε ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος ὁ Πόποβιτς, β) ἡ ἀποτροπἠ τῆς παρουσίας τῶν Ὀρθοδόξων Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν στό λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν» (Π.Σ.Ε.) καί γ) ἡ καταδίκη τῆς μεταπατερικῆς καί ἀντιπατερικῆς «νέας ἐκκλησιολογίας», ἡ ὁποία ἀπορρίπτει τά χαρισματικά, δογματικά καί κανονικά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας.
Δυστυχῶς, ὅμως, αὐτή ἡ Σύνοδος, ἀντί νά ἀσχοληθῆ μέ τά ἀνωτέρω καίριας σημασίας θέματα, λαμβάνοντας καταδικαστική ἀπόφασι, φαίνεται νά νομιμοποιῆ καί ἀποδέχεται τήν παναίρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τήν σχετικοποίησι στήν Ἐκκλησία καί νά προβάλλη τό λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν» καί τήν συμμετοχή τῆς Μιᾶς καί Μόνης Ἐκκλησίας σ’αὐτόν τόν ἀντορθόδοξο ὀργανισμό, μέ βάσι τόν διάλογο ἐπί ἴσοις ὅροις μέ τίς Προτεσταντικές αἱρέσεις, γιά νά δώσει δῆθεν τήν καλή μαρτυρία ἐνώπιον αὐτῶν. Ἀλλά, μετά ἀπό ἕνα ὁλόκληρο αἰῶνα Διαλόγων, δέν ὑπάρχει κανένα ἀποτέλεσμα καί καμμία καρποφορία, ἀκριβῶς ἐπειδή ἡ Ἀλήθεια φαλκιδεύεται καί ἀποσιωπᾶται ἀπό τούς ὀρθοδόξους ἐκπροσώπους στίς συνεδριάσεις τῶν οἰκουμενιστικῶν αὐτῶν ὀργανισμῶν καί χρησιμοποιεῖται μία γλῶσσα μέ διπλή ἔννοια καί ἀσαφής, δῆθεν διπλωματική, ἡ ὁποία δέν ἀνήκει στό πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ.
Ἀπεναντίας, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ζημιώνεται καί θά ζημιωθῆ πάρα πολύ  ἐξαιτίας τῆς συμμετοχῆς της στό λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν» (Π.Σ.Ε.). Στό ὄνομα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πολλοί ἑτερόδοξοι, οἱ ὁποῖοι θέλουν νά ἐπιστρέψουν στήν Ὀρθοδοξία, δέν εἰσέρχονται στήν Ἐκκλησία μέ τό εἰσαγωγικό καί  ἄκρως ἀπαραίτητο Μυστήριο τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος, ἰδιαίτερα στή Δύσι. Μέ τόν τρόπο,  ὅμως, αὐτό ἐμποδίζεται ἡ διάδοσις τῆς ἀληθινῆς Πίστεως καί κλείονται οἱ πύλες τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν γιά ὅσους ἐπιθυμοῦν νά ἔλθουν στήν Ἀλήθεια.
Πολλές προτεσταντικές ὁμάδες τοῦ λεγομένου «Π.Σ.Ε.» θεωροῦν τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὡς «μία κατώτερη ἐκκλησία, διότι δέν εὐλογεῖ τούς γάμους τῶν ὁμοφυλόφιλων καί δέν δέχεται τήν χειροτονία τῶν γυναικῶν», σύμφωνα μέ τούς ἰσχυρισμούς ἑνός προτεστάντου καθηγητοῦ θεολογίας, πού ἦταν παρών στήν 10η Γενική Συνέλευσι τοῦ λεγομένου «Π.Σ.Ε.» στό Πουσάν τῆς Κορέας τόν Νοέμβριο τοῦ 2013.
Στίς 23 Μαρτίου 2016 συνδιοργανώσαμε στόν Πειραιᾶ, στό Στάδιο Εἰρήνης καί Φιλίας, σέ συνεργασία μέ τίς Ἱερές Μητροπόλεις Πειραιῶς, Γλυφάδας καί Γόρτυνος, καί μέ τή συμμετοχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου, ἐπιστημονική καί θεολογική ἡμερίδα μέ θέμα  : «Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος».
Στήν ἡμερίδα αὐτή ἀνεγνώσθη μήνυμα τοῦ  ἐκπροσώπου τοῦ Σεπτοῦ Πατριαρχείου Βουλγαρίας,  Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λόβετς κ. Γαβριήλ, καί ὡμίλησαν ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μπαντσέν  κ. Λογγῖνος, οἱ Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες 1.Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, 2.Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος, 3.Γλυφάδας κ. Παῦλος, 4.Γόρτυνος κ.Ἱερεμίας καί ἡ ἐλαχιστότητά μου, ὁ ἐλλογιμώτατος Καθηγητής τῆς Δογματικῆς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ. κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης, ὁ ὁμότιμος Καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, Αἰδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός, ὁ ὁμότιμος Καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης,Αἰδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης, ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Ἀθανάσιος Ἀναστασίου, Προηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεγάλου Μετεώρου, καί πολλές ἄλλες σύγχρονες προσωπικότητες τῆς Ὀρθοδοξίας, Κληρικοί καί Λαϊκοί.
Τό συμπέρασμα τῆς ἡμερίδος ἦταν ὅτι ἡ ἐν λόγῳ Σύνοδος ἔχει μιά σειρά σοβαρῶν προβλημάτων, ὄχι μόνον ὅσον ἀφορᾶ στά προπαρασκευαστικά κείμενα, ἀλλά καί στόν κανονισμό διοργανώσεώς της.


Λευκή σελίδα η Εγκύκλιος της Ιεράς Συνόδου
 
 
 
 
            Λευκή σελίδα είναι ως προς την ενημέρωση του πιστού λαού η Εγκύκλιος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Συγκεκριμένα ουδέν αναφέρει περί των προτάσεων, οι οποίες διαμορφώθηκαν στην έκτακτη σύγκληση της Ιεραρχίας και θα υποστηρίξει ο Αρχιεπίσκοπος στην Πανορθόδοξη Σύνοδο.
            Στην αρχή του κειμένου λέγονται τα αυτονόητα και τυπικά: « Η Ιεραρχία μελέτησε διεξοδικά τις προτάσεις της Διαρκούς Συνόδου, μίαν προς μίαν, και με πνεύμα ομοψυχίας, υπευθυνότητας και σοβαρότητας, με ομοφωνία στα περισσότερα σημεία και απόλυτη πλειοψηφία σε άλλα, έκανε τις διορθώσεις των τεθέντων κειμένων και όπου χρειάσθηκε έκανε και προσθήκες, ώστε αυτές να είναι οι τελικές αποφάσεις της Εκκλησίας για τα κείμενα αυτά». Ποιες είναι; Αυτές δεν είμαστε άξιοι να τις πληροφορηθούμε....

            Πάρα κάτω η Εγκύκλιος επιχειρεί να μας καθησυχάσει. Μας συνιστά να ειρηνεύομε  και εξηγεί: «Εμείς οι Ιεράρχες έχουμε δώσει την ομολογία της πίστεως κατά την χειροτονία μας για να διασφαλίσουμε την Αποστολική και Πατερική παρακαταθήκη που παραλάβαμε και αγρυπνούμε για το ποίμνιό μας, για τη δόξα του Θεού και τον έπαινο της Εκκλησίας». Όσο καλόπιστος να είναι κανείς σκέπτεται ότι η κάθε Σύνοδος των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών με διαφορετικό τρόπο βλέπει αυτή την παρακαταθήκη. Αλλιώς το Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως και αλλιώς το Μόσχας, αλλιώς το Ιεροσολύμων και αλλιώς το Αντιοχείας, αλλιώς το Σερβίας και αλλιώς το Ρουμανίας, αλλιώς το Βουλγαρίας και αλλιώς το Γεωργίας....
            Στο τέλος του σύντομου κειμένου γράφεται η παράκληση προς το χριστεπώνυμο πλήρωμα «να προσεύχεται για όλους, ιδιαιτέρως για τους Επισκόπους, Κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς, οι οποίοι θα παραβρεθούν στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο, ώστε να δώσουν την καλή μαρτυρία της ορθοδόξου πίστεώς μας...». Επειδή η πρόταση αυτή μπορεί να προκαλέσει παρεξηγήσεις σημειώνεται πρώτον ότι και οι Επίσκοποι είναι Κληρικοί και δεύτερον ότι στην Σύνοδο η απόφαση είναι να συμμετάσχουν μόνο Επίσκοποι - 24 ανά Εκκλησία κατά ανώτατο αριθμό. Οι υπόλοιποι κληρικοί έχουν συμβουλευτικό ή βοηθητικό ρόλο...
            Στην Εγκύκλιο πολύς λόγος γίνεται για το «Συνοδικό Σύστημα», το οποίο κυριάρχησε στις εργασίες της έκτακτης Ιεραρχίας. Όμως το γεγονός ότι δεν γνωστοποιήθηκαν τα όσα ο Αρχιεπίσκοπος θα υποστηρίξει στην Πανορθόδοξη Σύνοδο  αποτελεί έλλειμμα του Συνοδικού συστήματος και  προκαλεί θλίψη και απογοήτευση στον ιερό κλήρο - πλην των 82 μελών της Ιεραρχίας - και στον πιστό λαό. Κληρικός –όχι Επίσκοπος-  μου είπε ότι από τη συμπεριφορά της Ιεραρχίας αισθάνεται ότι είναι παρίας της Εκκλησίας.
Ο αείμνηστος καθηγητής Παν. Τρεμπέλας επισημαίνει ότι οι Επίσκοποι δεν ήσαν πάντοτε μονάρχες στην Εκκλησία, δεν βρίσκονταν σε τόση απόσταση από τον υπόλοιπο κλήρο και ο λαός δεν ήταν ένα παθητικό στοιχείο στην Εκκλησία, αποξενωμένο παντός δικαιώματος και πάσης αναμίξεως στη διοίκηση Της. Και προσθέτει τα γραφέντα από τον κανονολόγο Σέρβο επίσκοπο Ζάρας Δαλματικής Νικόδημο Μίλας: « Η ιερατική εξουσία απενεμήθη στην ιεραρχία όχι απλώς χάριν αυτής ταύτης, αλλά χάριν της Εκκλησίας, την οποία αποτελούν οι πιστοί λαϊκοί ομού με την ιεραρχία. Και επειδή οι λαϊκοί οφείλουν να είναι ζώντα και ενεργά μέλη της Εκκλησίας και να συνεργούν κατά τις δυνάμεις τους στο γενικό αγαθό και στην προκοπή της Εκκλησίας οφείλει η ιεραρχία να αναγνωρίζει τα δικαιώματα των λαϊκών σε όλα όσα αφορούν την Εκκλησία...» (Σημ. Οι υπογραμμίσεις στο πρωτότυπο. Από το βιβλίο του Παν. Τρεμπέλα «Οι λαϊκοί εν τη Εκκλησία», Εκδ. Χρ. Αδ. «Ο Σωτήρ», Αθήναι, 1976, σελ. 14-15). Οι συντάκτες της Εγκυκλίου βλέπουν το Συνοδικό σύστημα με τα δικά τους μέτρα, που είναι μακριά από αυτό που δίδαξαν οι Πατέρες της Εκκλησίας. 
Διερωτάται κανείς αν ήταν να μην ενημερωθεί ουσιαστικά ο πιστός  λαός για τις προτάσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος στην Πανορθόδοξη γιατί η Εγκύκλιος; Μόνο για να ζητηθεί η προσευχή του; Μα αυτήν είναι αυτονόητο ότι πρέπει να την κάνει.  Γιατί τότε να κουραστούν να κάνουν την Εγκύκλιο;...Σημειώνεται ότι ο  Μητροπολίτης Αργολίδος στην Ιεραρχία  ζήτησε να υπάρξει ενημέρωση του πιστού λαού για τα όσα αποφασίστηκαν. Αυτήν εννοούσε;... Στην Εκκλησία είναι αναγκαία η πλήρης ενημέρωση και συμμετοχή του κλήρου και του λαού στις αποφάσεις της Ιεραρχίας και όχι η περιθωριοποίησή τους και η διατήρησή τους στο σκοτάδι της αγνοίας.-

ΟΜΟΛΟΓΙΑ: Ειπαμε και εμεις, απο .....ποια πηγη αντλησε ο Εφραιμ ο Οικουμενιστης της Βατοπεδιου και μοιραζει ...θολο νερο και ανταλλαξιμα ...κοτοπουλα; Μα να η εξηγησι: Ο γερων (γερων και αυτος, Θεε μου γεμισαμε απο αιρετικους γεροντες!!!!), Να, λοιπον, η εξηγησι: ΙΩΣΗΦ Ο ΚΥΠΡΙΟΣ Ο ΒΑΤΟΠΕΔΙΝΟΣ και ...ΓΕΛΑΔΕΡΟΣ!!!!



ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ Η ΥΠΕΡΠΡΟΒΟΛΗ ΤΟΥ π. ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΤΩΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΩΝ ΠΟΥ ΔΙΔΑΞΕ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
=====

Το τελευταίο καιρό παρουσιάζεται υπερβολική προβολή του π. Ιωσήφ Βατοπαιδινού. Τούτο είναι επικίνδυνο καθότι ο π. Ιωσήφ Βατοπαιδινός έχει διδάξει σοβαρές κακοδοξίες, χωρίς την παραμικρή προσπάθεια ανασκευής από τους προβάλλοντες αυτόν. 
Πρωτίστως θα πρέπει να αναφερθούμε ότι για πρώτη φορά μετά από αιώνες, από τον καιρό του αιρετικού Βαρλαάμ του Καλαβρού, παρουσιάζεται αιρετική θέση περί της Θείας Χάριτος, από τον π. Ιωσήφ Βατοπαιδινό.  Υπενθυμίζομε τα λόγια του όπου αναφέρεται η κακόδοξη διδασκαλία του: «Όταν η Θεία Χάρις αυτό το διαπιστώσει, ότι ο νους αυτός εξύπνησε και πήρε τη θέση του σαν πρόσωπο και ο νους είναι το πρόσωπο, τότε υποτάσσεται η Χάρις εις τον νουν, μυστήρια μυστηρίων. Κι άλλοτε σας τα είπα αυτό, αλλά σας το είπα συγχωνευμένα. Δεν είναι παράξενα τούτα. Ο νους του ανθρώπου που είναι πρόσωπον και το καθ’ εικόνα και ομοίωσιν, είναι υπεράνω της Χάριτος. Η Χάρις του Θεού είναι άκτιστος ενέργεια μέσω της οποίας κατασκεύασε τα πάντα και τα διοικεί. Αλλά αυτή είναι εργαλείο, ο νούς είναι πρόσωπον,  τόσον το καθ’ εικόνα και ομοίωσιν. Γι’ αυτό και το φόρεσε ο Θεός Λόγος και το έχει αχώριστα στην αιωνιότητα της δόξης του, ο Πατήρ του μέλλοντος αιώνος». 
Όπως τότε οι βαρλααμίτες θεωρούσαν το άκτιστον, θαβώρειον Φως, ως «χείρον νοήσεως», έτσι και ο π. Ιωσήφ Βατοπαιδινός θεωρεί ότι «ο νους του ανθρώπου που είναι πρόσωπον και το καθ’ εικόνα και ομοίωσιν, είναι υπεράνω της Χάριτος», το οποίο αποτελεί ξεκάθαρα αιρετική και βλάσφημη διδασκαλία. Να αναφέρομε ότι και οι βαρλααμίτες θεωρούσαν το άκτιστον, θαβώρειον Φως, ως «χείρον νοήσεως».  Την αιρετική αυτήν πλάνη πολέμησε ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς.
Να αναφέρομε και τον κακόδοξο χλευασμό του π. Ιωσήφ Βατοπαιδινού, για τη στάση  της Μονής Σταυροβουνίου στο θέμα των εκτρώσεων; Το ηχητικό ντοκουμέντο, απομαγνητοφωνημένο έχει ως ακολούθως:
«Ερ. Οι εκτρώσεις, τα παιδιά τα οποία έγιναν από εκτρώσεις τότε θα είναι…τότε θα είναι στην ηλικία…
π. Ιωσήφ Βατοπαιδινός – Κοίταξε, εάν είναι έμψυχα, εδώ υπάρχει μια διαφορά, άλλο είναι το ζων και άλλο είναι το έμψυχο.  Εδώ η Εκκλησία δεν έχει μιλήσει, αλλά κρατάει την παράδοσιν της Παλαιάς Διαθήκης.  Εάν είναι εξεικονισμένο, δηλαδή περίπου στον τρίτο μήνα, που παίρνει πλέον την…και τη μορφή, εφόσον ζωντανά είναι είπα και από  πρίν ακόμα, πριν να ενωθεί εκ της γυναικός και του ανδρός το σπέρμα, είναι ζωντανά από τότε είναι. Άλλο είναι το ζων και άλλο είναι το έμψυχον. Έμψυχον γίνεται κατά την Παλαιάν Διαθήκην, κατά την Γραφήν γίνεται μετά την εξεικόνισίν του, όταν πάρει την μορφήν, κατάλαβες; …γίνεται στον τρίτο μήνα.  Τότε λειτουργεί και η καρδιά του, κτυπάει, και λειτουργεί το…δηλαδή ο εγκέφαλος έχει αποκτήσει τον χαρακτήρα της προσωπικότητος.  Εάν είναι από κει και ύστερα, αυτή είναι ζωντανό. Δηλαδή από κεί και πέρα όμως είναι άδηλο δεν έχει όραμα. Αυτό μας δείχνει η Γραφή, δεν ξέρω…
Τώρα οι παπάδες λένε, ου, ου, ου, αν ακούσεις τους παπάδες τι λένε.   Έχει και κάποιους εκεί στο Σταυροβούνι (κακόδοξος γέλως), με τι δογματισμούς ομιλούν (κακόδοξος γέλως). Ρε, τελείωσε, είναι φόνος, από το Θεό θα…(κακόδοξος γέλως)».
Να αναφερθούμε στην κατ’ επανάληψη ατυχέστατη αναφορά του που παραπέμπει στην ανσέλμειο πλάνη.  Αναφέρομε μόνο μια εξ’ αυτών των αναφορών του: «Εδώ δεν ζούμεν για τον εαυτό μας, ανήκομεν σ’ αυτόν ο οποίος είναι διπλούς Κύριος και κατά φύσιν και κατ’ οικονομία ως ανακαινιστής, πληρώνοντας δια του αίματός Του τη δική μας ενοχή».
Θα αρκεσθούμε μόνο σ’ αυτές τις αναφορές του, απλά για να καταδειχθεί η επικινδυνότητα της υπερβολικής προβολής του. Ο καθένας που επιθυμεί να προβεί σε υπερβολική προβολή του π. Ιωσήφ Βατοπαιδινού, ας ανασκευάσει προηγουμένως τις κακοδοξίες που δίδαξε