Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2015

Η σημερινη θεια λειτουργια του πατρος Ευθυμιου Τρικαμηνα στη Λαρισα.



Αποτειχισι: Oι Ρυπαροι (Οικουμενιστες και Σιγονταροοικουμενιστες) ρυπαρευθητωσαν, ετι και ετι και οι Αγιοι Αγιασθητωσαν ετι και ετι.

Ο Γερων αρχιμανδριτης π. Ευθύμιος Τρικαμηνας γιόρτασε φετος στη Σερβία με τον Σεβασμιώτατο Ἀρτέμιο τον Άγιο Σάββα.

 

Νεωτερες φωτογραφιες απο την κατακομβη του Αγιου Ιουστινου στην Σερβια υπο τον Εποπτεια του Αγιωτατου Μητροπολιτου Ρασκας και Πριζρενης Αρτεμιου, του μοναδικου πιστου και αφοσιωμενου τεκνου του Αγιου Ιουστινου Ποποβιτς.   

Ο μικρος το δεμας Εναρετος και Κεχαριτωμενος Επισκοπος ΑΡΤΕΜΙΟΣ, βασταει σημερα στους ωμους του την Ακεραιοτητα της ανα τον κοσμον Ορθοδοξιας μεσα σε μια Παναιρετικη Ψευδοεκκλησια του Πανθρησκειακου Σατανικου Οικουμενισμου που την εκπροσωπουν οι γνωστοι ΠΡΟΔΟΤΕΣ πατριαρχες, αρχιεπισκοποι και επισκοποι ανα τον Πλανητη.

                                 

                              Β΄μερος

 

 











Αποτειχισι: Oι Ρυπαροι (Οικουμενιστες και Σιγονταροοικουμενιστες) ρυπαρευθητωσαν, και οι Αγιοι Αγιασθητωσαν ετι.

Ο π. Ευθύμιος γιόρτασε στη Σερβία με τον Σεβασμιώτατο Ἀρτέμιο τον Άγιο Σάββα.







 
Των τριών Ιεραρχών σήμερα, ημέρα κατά την οποία γιορτάζουμε τους τρεις μεγίστους Φωστήρες της Τρισηλίου Θεότητος, τους Μεγάλους Καππαδόκες Πατέρες, που ερμήνευσαν με άριστο τρόπο την Αγία Γραφή, το Ευαγγέλιο και το διέδωσαν σε όλη την οικουμένη, χρησιμοποιώντας  την κατά κόσμον σοφία και γνώση τους γι’ αυτόν τον σκοπό προς δόξαν Θεού.
Επετέλεσαν απαράμιλλο  κοινωνικό–φιλανθρωπικό έργο, υπερασπίστηκαν  την Ορθόδοξο πίστη με τα θεόπνευστα συγγράμματά τους, όταν αυτή κινδύνευε από τους αιρετικούς της εποχής τους, και ήταν αυτοί οι Άγιοι, που μίλησαν για όλα τα κοινωνικά–ηθικά–πνευματικά–δογματικά θέματα που απασχολούσαν την κοινωνία των πιστών. Οι απαντήσεις τους είναι διαχρονικές, καὶ αποτελούν μέχρι σήμερα, για μας τους συγχρόνους Ορθοδόξους,  τα φώτα, τους οδοδείκτες και τους συμβουλευτικούς οδηγούς για την επίλυση κάθε μορφής προβλημάτων στην καθημερινή μας ζωή.
Μια τέτοια μεγάλη μορφή για τους Σέρβους, είναι και ο άγιος Σάββας. Ονομάζεται φωτιστής των Σέρβων και έχει να παρουσιάσει παρόμοιο έργο, όπως αυτό των Τριών Ιεραρχών, καθόσον μεταλαμπάδευσε την Ορθόδοξο πίστη σε όλη τη Σερβία, έκτισε σχολεία και φρόντισε για  την πνευματική και κατά κόσμον μόρφωση κι εκπαίδευση του σερβικού λαού, άσκησε την φιλανθρωπία σε υπέρτατο βαθμό και αναγέννησε πνευματικά τους αδελφούς μας τους Σέρβους. Είναι θα λέγαμε ο άγιος Σάββας, ένας μεταγενέστερος φωστήρας της τρισηλίου Θεότητος.  Προς τιμήν του οι Σέρβοι έχουν κτίσει σε κάθε γωνιά της σερβικής γης ναούς, περικαλλείς, περίτεχνους  κι απλούς, μεγάλους και μικρούς, δείγμα της μεγάλης τους αγάπης κι αφοσίωσης προς τον Άγιό τους.
Ο Άγιος Σάββας ήταν γιός του Αγίου Συμεών, του Σέρβου βασιλιά της μεγάλης δυναστείας των Νεμάνια. Το κοσμικό του όνομα ήταν Ράστκο κι από πολύ μικρός μεγαλωμένος σε ορθόδοξο και φιλομόναχο περιβάλλον (καθόσον φιλοξενούσαν αγιορείτες πατέρες στο σπίτι τους) ήθελε να γίνει μοναχός. Όταν λοιπόν κάποια φορά είχαν έλθει φιλοξενούμενοι Αγιορείτες πατέρες στη Σερβία, αυτός βρήκε ευκαιρία και προφασιζόμενος ότι θα πάει για κυνήγι με τους πατέρες, έφυγε κρυφά για το Άγιον Όρος σε ηλικία 17 ετών. Εγκατέλειψε τα εγκόσμια, τον θρόνο που τον περίμενε, καθόσον αυτός θα ήταν ο διάδοχος της δυναστείας Νεμάνια, κάθε υλική και γήϊνη απόλαυση και προτίμησε το μοναχικό σχήμα.
Ο πατέρας του, θύμωσε πολύ κι αφού ήταν το αγαπημένο του παιδί έβαλε στρατιώτες να τον ψάξουν παντού.   Δεν ήθελαν οι γονείς του να γίνει μοναχός γιατί έπρεπε να διαδεχθεί τον θρόνο στην πατρίδα του τη Σερβία, κι αφού είχε ανατραφεί με την κατά Χριστόν παιδεία θα ήταν ο πλέον άξιος και κατάλληλος για να γίνει ο βασιλιάς των Σέρβων.  Τον  αναζήτησε λοιπόν παντού κι έστειλε μάλιστα συνοδεία στρατιωτική στο Άγιον Όρος, και βρήκε μετά από μέρες τον Ράστκο στο Ρωσικό μοναστήρι.
Εκεί ο Ράστκο με τον ηγούμενο και τους πατέρες της μονής φιλοξένησαν την συνοδεία του βασιλιά Συμεών, τους παρέθεσαν τράπεζα με ό,τι είχαν στο μοναστήρι, καθώς και κρασί για να ξεκουραστούν από την ταπαιπωρία και την πεζοπορία στα δύσβατα μονοπάτια τους Όρους. Μετά τη φιλοξενία που τους παρείχαν ο Ράστκο υποσχέθηκε στους στρατιώτες ότι θα γυρίσει πίσω μαζί τους στη Σερβία. Αυτοί αποκοιμήθηκαν κι ο Ράστκο κρυφά εκάρη μοναχός στο παλαιό Ρωσικό μοναστήρι κι έτσι το πρωί, όταν ξύπνησαν οι στρατιώτες τον βρήκαν ντυμένο με το μοναχικό σχήμα.
Όταν επέστρεψαν στη σερβική γη, ενημέρωσαν τον βασιλιά Συμεών Νεμάνια, ότι ο γιός του τον καλεί στο Άγιον Όρος, όπου εκάρη μοναχός. Πηγαίνοντας εκεί ο βασιλιάς γεμάτος θυμό και λύπη, σαγηνεύτηκε τόσο από τη μοναχική πολιτεία,  που εκάρη κι αυτός μοναχός κι έγινε μάλιστα υποτακτικός στον γιό του Σάββα. Η βασίλισσα Άννα, και μητέρα του αγίου Σάββα, εκάρη κι αυτή μοναχή  με το όνομα Αναστασία κι αφιερώθηκε κι αυτή στο Θεό όπως κι ο σύζυγός της.
Ο Άγιος Συμεών, που ονομάστηκε μάλιστα και μυροβλήτης, με την άσκηση και τα πνευματικά χαρίσματα που απέκτησε ευρήκε μεγάλη χάρη ενώπιον του Θεού και έκανε πολλά θαύματα.  Απέκτησαν τόση χάρη και παρρησία ενώπιον του Τριαδικού Θεού, ώστε έγιναν όλοι Άγιοι της Σερβικής Εκκλησίας. Οι άγιοι μάλιστα Σάββας και Συμεών είναι οι μεγάλοι κτήτορες της Ι. Μονής Βατοπεδίου, οι οποίοι αγόρασαν μετέπειτα την παλαιά μονή του Χιλανδαρίου, την ανακαίνισαν και την αναστήλωσαν και έκτοτε  η μονή  έγινε σερβική.
Η εορτή λοιπόν του Αγ. Σάββα είναι η μεγαλύτερη γιορτή για τους Σέρβους αδελφούς μας, γιατί θεωρείται ο φωτιστής των Σέρβων και ήταν ο πρώτος Αρχιεπίσκοπος Σερβίας που ίδρυσε αυτοκέφαλη τη σερβική Εκκλησία. Έκτισε παντού σχολεία, νοσοκομεία και φιλανθρωπικά ιδρύματα. Επί τουρκοκρατίας οι Τούρκοι έκαψαν το άγιο λείψανό του, γιατί θεώρησαν ότι έτσι θα τον ξεχνούσαν οι Σέρβοι, που πάντοτε τον λάτρευαν και τον τιμούσαν. Είναι ο πιο μεγάλος άγιος της Σερβίας, από τις μεγαλύτερες μορφές της Εκκλησίας, σοφός και θαυματουργός κατέχει την πρώτη θέση στην καρδιά του σερβικού λαού.
  
  Δεν υπάρχει οικογένεια ορθόδοξη, κοινότητα, σύλλογος ή σχολείο στη Σερβία που να μην κάνουν κάποια γιορτή την ημέρα της μνήμης του, να ψάλλουν ύμνους και πνευματικά τραγούδια  και να τιμήσουν τον Άγιο, τα παιδάκια να πουν ποιήματα κι αφιερώματα για τον Άγιο και να πάρουν δώρα από τους μεγάλους την ημέρα αυτή για να εκφράσουν την αγάπη και την αφοσίωσή τους στον μεγάλο ευεργέτη τους. Γιορτάζεται κι εκεί στη Σερβία σαν σχολική εορτή όπως ακριβώς γιορτάζουμε κι εμείς τους Τρεις Ιεράρχες.


 
       Την ημέρα αυτή λοιπόν που γιόρταζε η σερβική Εκκλησία ο π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς παρευρέθηκε στη μεγάλη πανήγυρη προς τιμήν του Αγ. Σάββα στο Μπαράγιεβο, 30 χιλιόμετρα έξω από Βελιγράδι, σε μία από τις κατακόμβες του σεβασμιωτάτου Αρτεμίου, του ευρισκομένου στην εξορία,  που είναι αφιερωμένη στον Αγ. Ιουστίνο τον Πόποβιτς.   
 
Μοιράστηκε τη χαρά και την ευλογία με τον Σεβασμιώτατο Αρτέμιο, συλλειτούργησαν και γιόρτασαν μαζί με πλήθος λαού που προσήλθε για την γιορτή του μεγάλου προστάτου της Σερβικής Εκκλησίας και πήρε δύναμη για τη συνέχεια του αγώνα, για την ομολογία κι υπεράσπιση της πίστεώς μας.
Χριστίνα Νάκου

Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

Αποτειχισι: ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ αισθανθηκαμε Ελληνες με την εικονα της Νεας Κυβερνησης. Που ειναι εκεινα τα ρασοφορα χαμερπη οντα που υποστηριζαν τον Βρυκολακα της Δεξιας Σαβουρας; Μπηκαν στα καβουκια τους; Να μεινετε εκει μεσα επ απειρον ξευτελισμενοι ρασοφοροι.

Σήμερα ακούσαμε τον Βαρουφάκη..να ομιλεί σαν Έλληνας..και όχι ως χαμερπής οσφυοκάμπτης.

Αισθάνεσαι να αποκαθίσταται η τρωθείσα βάναυσα από τους Σαμαροβενιζέλους εθνική σου αξιοπρέπεια όταν ακούς ένα Έλληνα υπουργό να ομιλεί σαν Έλληνας.
Και όχι ως χαμερπής οσφυοκάμπτης.


Χαμερπής οσφυοκάμπτης ως, ο  Χαρδούβελλης, ή ο Βενιζέλος, ή ο Σαμαράς, ή ο Στουρνάρας. Και όπως όλοι οι προηγούμενοι «υπουργοί» που ήταν «στα τέσσερα» με πρώτο τον κατ όνομα πρωθυπουργό.
Δεν μπορεί να ξέρει κανείς, πέραν της αισιοδοξίας τι λύση τελικά θα δοθεί.
Σίγουρα κάτι πολύ διαφορετικό και καλύτερο από τη άθλια  «σωτηρία» του Σαμαρά ή από ότι σήμερα ίσως ο ίδιος εύχεται  για ο κακό προφανώς της Ελλάδας.
Όμως  σήμερα είδαμε να ομιλεί ένας Έλληνας υπουργός, με αξιοπρέπεια  και όχι ως δούλος,  ως Έλληνας.  Ευχόμαστε καλή συνέχεια στον καθηγητή Βαρουφάκη με τη βεβαιότητα ότι θα επιτύχει στο έργο του.
Το θέμα δεν είναι κομματικό. Είναι εθνικό. Να το πει κάποιος στον Αντωνάκη.
Ευριπίδης Μπίλλης
exomatiakaivlepo.

Ο ΕΥΣΕΒΗΣ ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΦΡΟΥΡΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

 

«Στους εσχάτους καιρούς»,  λέει ο Γέροντας ιεραρχης, «δεν θα μπορούν οι πιστοί να εκκλησιάζονται σε μεγαλοπρεπείς ναούς, γιατί θα τους έχουν καταλάβει αιρετικοί επίσκοποι. Θα καταφεύγουν στις σπηλιές και στα όρη, για να λατρεύσουν τον Κύριο».

«…Διαμαρτυρόμενος ὁ λαὸς κατά των αναξίων αρχιερέων δεν ασέβει, διότι·

ανάξιος 1Diamarturia 

Ὁ εὐσεβὴς λαὸς κατὰ τὸ κανονικὸ δίκαιο εἶναι Ο ΦΡΟΥΡΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ καὶ ἔχει ὑποχρέωση, ὅσες φορές κάποιος ἀρχιερεὺς παρεκκλίνει ἐκ τῶν γραμμῶν τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ κηρύττει κάτι που είναι ἀσυμβίβαστον με την Ορθόδοξη πίστη, ὁ λαὸς ὄχι μόνον  πρέπει νὰ διαμαρτύρεται, για την παρεκτροπή ἀλλὰ καὶ νὰ διακόπτῃ κάθε πνευματικὴ σχέση με τον παρεκτρεπόμενο ἀρχιερέα.

 Ἐπικαίρως δὲ ὑπενθυμίζομε κάτι που εγράφη από τον κ. Τρεμπέλα, ὅτι· ὁ εὐσεβὴς λαὸς ἐπὶ αὐτοκράτορος Ἡρακλείου, έχοντας πνευματικοὺς οδηγούς δύο μοναχούς, τὸν Σωφρόνιον καὶ τὸν Μάξιμον, ἐπέτυχε τὴν καθαίρεση καὶ τὸν ἀναθεματισμὸ όχι μόνο τῶν πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς ἀλλὰ καὶ τοῦ πάπα Ρώμης.  

Κατά τοὺς χρόνους τῆς ἐν Φλωρεντίᾳ συνόδου καταξέσχισε τὸ ἑνωτικόν της ψήφισμα, υπό τὴν ἡγεσίαν ἑνὸς καὶ μόνον ἐπισκόπου, τοῦ Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ.  


Δυστυχώς δεν υπάρχει σήμερα Χρυσόστομος, δεν υπάρχει σήμερα Βασίλειος, δεν υπάρχει Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός. Δυστυχώς οι ολίγοι καλοί επίσκοποι που υπάρχουν είναι δειλοί, δεν έχουν σθένος ν’ αγωνισθούν. Τρέμουν τους κακούς, φοβούνται να μη καθαιρεθούν· και είναι εις θέσιν να τους καθαιρέσουν. Και ξεχνούν οι καλοί επίσκοποι, οτι μία καθαίρεσις είναι τίτλος τιμής, δι’ εκείνον ο οποίος καθαιρείται, λόγω προσηλώσεως στην πίστι. 



Καθηρημένος απέθανε ο Χρυσόστομος, αλλά η δόξα του είναι αιωνία μέσα στην Εκκλησία. Χίλιες φορές να καθαιρεθώ, απο τοιούτους επισκόπους, και να πάω στην έρημο να κλαίω τ’ αμαρτήματά μου, παρά να ζω μέσα εδώ στην πόλη και να φιλώ την κακοήθεια και την διαφθορά.  


Ηγωνίσθησαν, λοιπόν, όλοι αυτοί οι άγιοι Πατέρες. Σήμερα αγών δεν γίνεται. Κληρικοί δὲν αγωνίζονται. Δεν υπάρχει πλέον αγωνιστικό πνεύμα. Τι μέλλει γενέσθαι;  


Ο αγώνας πέφτει στον λαό. Όπως δυστυχώς όλα τα βάρη, –είναι θέμα μεγάλο, τώρα αυτό το οποίο λέω– όπως όλα τα βάρη τα οικονομικά, οι φόροι, η στράτευσις, τα αίματα, τα μαρτύρια, τα πάντα πέφτουν στον λαό μας, γιατί άμα γίνει καμία ανακατωσούρα όλοι με τα ελικόπτερα θα φύγουν μακράν της Ελλάδος, για να μείνωμε εδω οι ολίγοι για να χύσωμε το αίμα μας· όπως όλα τα βάρη πέφτουν στον λαό, στον μικρό μας λαό, έτσι και το βάρος αυτό το εκκλησιαστικό πέφτει στον λαό, τον μικρό μας λαό.  



Αδελφοί μου, ηγωνίσθημεν· θα αγωνισθώμεν και πάλι, εναντίον της κακοηθείας και της διαφθοράς. Θ’ αγωνισθώμεν με τα όπλα του φωτός. Θα αγωνισθώμεν με επιμονή και σκληρότητα. Θα αγωνισθώμεν μέχρι εσχάτων, έχοντες το σύνθημα· Έως θανάτου αγώνισαι υπὲρ της αληθείας και Κύριος ο Θεός πολεμήσει υπέρ σου».  


Το κατ’ εμέ, δεν γνωρίζω τι με περιμένει· είτε έρημος, είτε εξορία, είτε θάνατος, εγώ τουλάχιστο τα όπλα δεν τα παραδίδω. Θα αγωνισθώ μέχρι τέλους, δια να ίδω μίαν Εκκλησίαν υψηλήν και αγίαν, όπως την εδίδαξαν οι Πατέρες ημών εις μνημόσυνον αιώνιον.

 

ΑΓΩΝΙΣΘΕΙΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΤΕ ΤΗΝ 

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ



Ἡ Ὀρθοδοξία πολεμεῖται μὲ λύσσαν ἀφάνταστον. Πολεμεῖται ἐξωτερικῶς ἀπὸ τοὺς ἀθέους καὶ ἀπίστους, πολεμεῖται καὶ ἐσωτερικῶς ἀπὸ κακοὺς ποιμένας. Ἀλλ’ ὅλαι αἱ σκοτειναὶ δυνάμεις ποὺ θὰ ἐκβράσῃ ὁ ἅδης διὰ νὰ τὴν διαλύσουν θὰ συντριβοῦν ὡς κύματα λυσσαλέα ἐπάνω εἰς τὸν Βράχο. Θὰ διαλυθοῦν εἰς ἀφροὺς μίσους, θὰ κονιορτοποιηθοῦν, καὶ ἡ Ἐκκλησία ἡ Ὀρθόδοξος, ἡ ὁποία θὰ κρατῇ τὴν ὀρθὴν πίστιν, θὰ ὑψώσῃ νικηφόρως τὴν σημαίαν της εἰς τὰ πέρατα τοῦ κόσμου. «Πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» 


 «Ακούω φωνή· Εσείς δεν ακούτε; Από την Καισάρεια…ακούεται η βροντερά φωνή του Μεγάλου Βασιλείου· Ακούω την σάλπιγγα του ιερού Χρυσοστόμου. Ακούω την απαστράπτουσα φωνή του Γρηγορίου· Εσείς δεν ακούτε; Σάλπιγγες είναι. Τι  μας λένε; «Αγωνισθείτε για την Εκκλησία του Χριστού μας. Αγωνιστείτε για να καθαριστεί η Εκκλησία από τα ανάξια στελέχη της, για να έρθει η Εκκλησία στο ύψος των Πατέρων…   


«Η “Ορθοδοξία δὲν θὰ χαθῇ, γιατὶ καὶ πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. 16, 18), ἀλλὰ ἄν ἀδιαφοροῦμε, θὰ τὴν χάσουμε ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, ὅπως τὴν χάσαμε στὴ Μικρὰ Ἀσία…

 

«Ἂν δὲν προσέξουμε, ὑπάρχει κίνδυνος μετά από 30 & 40 χρόνια να είναι στην Ελλάδα μασόνοι, ἄθεοι, παπικοί, προτεστάντες, χιλιασταί και κάθε καρυδιάς καρύδι, μόνο Ορθόδοξοι χριστιανοὶ δεν θα υπάρχουν!»


(Τὸ ὑπογραμμισμένο μὲ κόκκινο, ἐλέχθει ἐπανειλημένως άπὸ τὸν ἀγωνιστὴ ἱεράρχη π. Αὐγουστίνο Καντιώτη πριν από 30 χρόνια.)

Η ορκομωσία της κυβέρνησης, ο μητροπ. Αργολίδος, ο κ. Τελεβάντος και ο άγιος Νεκτάριος



ἄρνηση τοῦ ὅρκου ἀπὸ μέλη τῆς νέας κυβέρνησης δημιούργησε ταραχὴ σὲ πολλούς, ἢ ἀποτέλεσε εὐκαιρία νὰ τοποθετηθοῦν ὑπὲρ κατὰ τοῦ ὅρκου κάποιοι, περισσότερο ἀπὸ ἰδεολογικο-κομματικο-πολιτικὲς πεποιθήσεις κινούμενοι, παρὰ ἀπὸ τὴν διάθεση νὰ παρουσιάσουν τὴν Εὐαγγελικὴ διδασκαλία γιὰ τὸν ὅρκο.
Ἐντύπωση μᾶς ἔκανε ἡ τοποθέτηση ἱστολόγου, γνώστη τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς περὶ τῆς «συμφωνίας τῶν Πατέρων» (consensus Ratrum), ὁ ὁποῖος, ἔχει ἀρχίσει μιὰ «κόντρα» μὲ τὸν Μητροπολίτη Ἀργολίδος. Ὁ μητροπ. Ἀργολίδος, (ἀφοῦ μᾶς παρουσίασε τὴν οἰκουμενιστική του ταυτότητα), εἶδε θετικὰ τὴν ἐνέργεια τῶν κυβερνώντων νὰ μὴν ὁρκιστοῦν (δεῖτε ἐδῶ καὶ ὑπενθύμισε τὸ αὐτονόητο, ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι κατὰ τοῦ ὅρκου. Τὸ ἂν αὐτὸ τὸ ἔκανε γιὰ λόγους Πίστεως, ὁ Θεὸς ξέρει, ἐμεῖς ἁπλῶς σημειώνουμε ὅτι δὲν ἔκανε τὸ ἴδιο κατὰ πολιτικῶν προηγουμένων κυβερνήσεων, οἱ ὁποῖοι καὶ ἀπάτησαν –ὁρκιζόμενοι χωρὶς νὰ πιστεύουν πολλοὶ στὸ Εὐαγγέλιο, πάνω στὸ ὁποῖο ὁρκίστηκαν– ἀλλὰ καὶ στὴν συνέχεια ἐπιόρκησαν.
Γιὰ νὰ στηρίξει, λοιπόν, τὶς θέσεις του ὁ κ. Τελεβάντος, ἐπιστρατεύει ἕνα Ἅγιο· παραθέτει τὴν γνώμη περὶ ὅρκου τοῦ ἁγίου Νεκταρίου, ὁ ὁποῖος δέχεται ὅτι ὁ ὅρκος τῶν ἀρχόντων ἐπιτρέπεται. Ὅμως, ὁ Ἅγιος, στὸ θέμα αὐτὸ προσπαθεῖ νὰ οἰκονομήσει τὸ πρόβλημα τοῦ ὅρκου τῶν Ἀρχόντων, ποὺ μετὰ τὴν Τουρκοκρατία εἶχε ἐμφανισθεῖ στὴν Ἑλλάδα, ἴσως δὲ νὰ μὴν εἶχε τὴν δυνατότητα νὰ ἐρευνήσει ὅλα τὰ κείμενα τῶν Ἁγίων. Οὕτως ἢ ἄλλως ἡ θέση του, ὡς οἰκονομία, ἔχει ἡμερομηνία λήξεως. Καὶ ὁ κ. Τελεβάντος γνωρίζει τὰ περὶ Οἰκονομίας στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας.
Παρὰ τὶς κατὰ καιροὺς παρεκκλίσεις σὴν ἱστορικὴ πορεία τῆς Ἐκκλησίας, πάντα οἱ Ἅγιοι ὑπενθύμιζαν τὴν Ἀκρίβεια, ἀλλὰ ἀκόμα καὶ αὐτοκράτορες θέσπισαν εἰδικοὺς νόμους γιὰ τὴν ἀπαγόρευση τοῦ ὅρκου, ὅπως γράφει καὶ ὁ ἀείμνηστος π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος: «Επίσης, ευσεβείς αυτοκράτορες του Βυζαντίου δια νόμων απαγόρευσαν στους υπηκόους τους να ορκίζωνται επί του Ιερού Ευαγγελίου.Νεαρά Διάταξις, εκδοθείσα υπό της αυτοκράτειρας Ειρήνης, λέγει: “Ταύτη τη θεία νομοθεσία (που απαγορεύει τον όρκο) τον αυχένα του κράτους ημών υποκύπτομεν και την παρά ταύτην κρατήσασαν παράνομον συνήθειαν αποπεμπόμεθα”».

Γιὰ ὅποιον, λοιπόν, θέλει νὰ γνωρίσει τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας περὶ ὅρκου, παραθέτουμε
Α) τὴν θέση τοῦ ἁγίου Νεκταρίου καὶ στὴν συνέχεια
Β) τὶς σημαντικότερες ἀπὸ τὶς θέσεις τῶν Ἁγίων Πατέρων, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀπόλυτα ἀρνητικοὶ στὸν ὅρκο, ὅπως ἀπόλυτος ἦταν καὶ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος.

(Α)
Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΑΠΑΝΤΑ
ΣΤΟΝ ΣΕΒ. ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟ
ΕΠΙΤΡΕΠΤΟ ΤΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΟΡΚΟΥ

(Πηγή: Τελεβάντος, ἐδῶ)

Ὁ ἅγιος Νεκτάριος ἀπαντᾶ στὸ ἐρώτημα:
Ἀπαγορεύει ὁ Σωτὴρ καὶ τὸν ὑπὸ τῶν ἀρχῶν καὶ ἐξουσιῶν ἀπαιτούμενον ὅρκον;
"Ο Σωτὴρ ἀπηγόρευσε τὸν ὅρκον τὸν πρὸς ἀλλήλους καὶ οὐχὶ τὸν ὅρκον τὸν διδόμενον ἐνώπιον τῶν ἀρχῶν καὶ ἐξουσιῶν τὸν ὑπὸ τοῦ νόμου ἀπαιτούμενον πρὸς πίστωσιν τῆς ἀληθείας καὶ διαβεβαίωσιν τῶν ἀρχῶν. Διότι καὶ αὐτὸς ὁ Σωτὴρ ἐξορκισθεὶς ὑπὸ τοῦ ἀρχιερέως νὰ μαρτυρήσῃ εἰ αὐτός ἐστιν ὁ Χριστός, ἐδέχθη τὸν ὅρκον, καὶ ὡμολόγησεν ὅτι αὐτός ἐστιν (Ματ. κς´ 63). Ἐπίσης καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφων πρὸς Ῥωμαίους ἐπικαλεῖται μάρτυρα τὸν Θεὸν πρὸς πίστωσιν τῶν λόγων αὐτοῦ, ὅτι μνείαν ποιεῖται πάντοτε αὐτῶν ἐπὶ τῶν προσευχῶν αὐτοῦ (Ρωμ. α´ 9). Ὡσαύτως καὶ πρὸς τοὺς Κορινθίους γράφων μάρτυρα τὸν Θεὸν ἐπικαλεῖται πρὸς πίστωσιν τῶν λόγων τοῦ ὅτι φείδεται αὐτῶν (Β´ Κορινθ. α´ 23). Καὶ ὁ ἄγγελος τῆς Ἀποκαλύψεως ὤμοσεν ἐν τῷ ζῶντι εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, ὃς ἔκτισε τὸν Οὐρανὸν καὶ τὰ ἐν αὐτῷ καὶ τὴν Γῆν καὶ τὰ ἐν αὐτῇ, καὶ τὴν θάλασσαν καὶ τὰ ἐν αὐτῇ (Ἀποκ. Ι' 6).
Ὥστε “ὁ ὅρκος ἐπὶ δικαίῳ ἐνώπιον ἀρχῶν ἐπιτρέπεται».
Ακούτε, Σεβασμιότατε Αργολίδος, τι λέγει ο Αγιος Νεκτάριος: “ὁ ὅρκος ἐπὶ δικαίῳ ἐνώπιον ἀρχῶν ἐπιτρέπεται».
Εσείς τι λέτε τώρα;  (Τελεβάντος)

Στὴ συνέχεια ἡ ἐκ συμφώνου διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων, τὴν ὁποία ὁ κ. Τελεβάντος παραθεωρεῖ:

(Α)

«...Δεινὸν ὁ ὅρκος καὶ πάντων ἁμαρτημάτων χαλεπώτερον».
(Χρυσοστόμου Ἰωάννου, Κατηχήσεις).
«Ὅρκος ἐν τῷ στόματί σου μὴ αὐλιζέσθω· ὁ γὰρ ὀμνύων οὐ σωθήσεται, κἂν δοκῇ πᾶσαν ἐντολὴν ποιεῖν».
(Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολὴ 459, Ἰουλιανῷ βεστήτωρι).
«Ὤμοσε Κύριος, καὶ οὐ μεταμεληθήσεται. Ὁ ὅρκος τοῦ Θεοῦ ὁ λόγος αὐτοῦ ἐστι, πληροφορῶν τοὺς ἀκούοντας, καὶ πίστιν ἑκάστῳ παρέχων, ὅτι ὃ ἐπήγγελται καὶ λαλεῖ, πάντως γενήσεται. Οὐ γὰρ ὡς ἄνθρωπος ὀμνύει Θεός· ἀλλ' ἡμῖν ὁ λόγος αὐτοῦ ἀντὶ ὅρκου πρὸς ἀλήθειαν γίνεται, ὡς τοῦ ἀμεταμελήτου παντὸς ἐσομένου, κατὰ τὴν ἐπαγγελίαν ὅρκου τυγχάνοντος» (Μ. Ἀθανασίου, Ἑρμηνεία εἰς τὸν ΡΘ’ Ψαλμόν).
«Ἅπαξ δὲ ὁ ὅρκος ἀπηγόρευται, πολλῷ δὲ δήπου εἰκὸς τὸν ἐπὶ κακῷ γινόμενον κατακεκρίσθαι» (Μ. Βασιλείου, Ἐπιστολὴ 199, Ἀμφιλοχίῳ, περὶ Κανόνων).
«Τὸ γὰρ κακὸν ἐν οἱῳδήποτε χρόνῳ τολμώμενον ἐπίσης ἐστὶ κακόν. Ὅρκος μὲν ἅπας ἐξοριζέσθω τοῦ καταλόγου τῶν ἀσκουμένων. Ἡ δὲ κατάνευσις τῆς κεφαλῆς, καὶ ἡ διὰ τῆς φωνῆς συγκατάθεσις ἀντὶ ὅρκου κρινέσθω, καὶ τῷ λέγοντι καὶ τῷ ἀκούοντι» (Μ. Βασιλείου, Τοῦ αὐτοῦ Λόγος Ἀσκητικός).
«Θ΄. ...Πάλιν ὁ ὀμνύς, ἄν τε τοῦτο ἄν τε ἐκεῖνο ᾖ, ὁμοίως καταδικάζεται. Οὐδὲ γὰρ ὁ Χριστὸς, ὅτε περὶ τούτων διετάσσετο καὶ ἐνομοθέτει, τοῦτον ἐποιήσατο τὸν διορισμόν, οὐδὲ εἶπεν· Ἐὰν μὲν μοναχὸς ὁ ὀμνύων ᾖ, ἐκ τοῦ πονηροῦ ὁ ὅρκος· ἐὰν δὲ μὴ μοναχὸς, οὐκέτι· ἀλλ' ἁπλῶς καὶ καθάπαξ ἅπασιν ἔλεγεν· Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν, μὴ ὀμόσαι ὅλῳ» (Χρυσοστόμου Ἰωάννου, Πρὸς τοὺς πολεμοῦντας τοῖς ἐπὶ τὸ μονάζειν ἐνάγουσιν).
«Οὐδὲ γὰρ τοῦτο μόνον τὸ δεινὸν ἔχει ὁ ὅρκος, ὅτι καὶ παραβαινόμενος καὶ φυλαττόμενος κολάζει τοὺς ἁλισκομένους, ὅπερ ἐν οὐδενὶ τῶν ἄλλων ἁμαρτημάτων συμβαῖνον ἴδοι τις ἄν· ἀλλὰ καὶ ἕτερον οὐκ ἔλαττον τούτου κακόν. Τί δὲ τοῦτό ἐστι;...» (Χρυσοστόμου Ἰωάννου, Εἰς τοὺς Ἀνδριάντας, Ὁμιλία ΚΑ΄).
 

Αποτειχισι: Ωστε υποδειγμα προς μιμησι ο πονηρος Χριστοδουλος; Ξεχασατε σεβασμιωτατε Πειραιως να αναφερετε οτι οφειλετε μιμουμενοι αυτον και εσεις αλλα και οι νεωτεροι επισκοποι, να συνεχισετε να καμνετε πραξι σε καθε ευλαβη και δραστηριο κληρικο ή τους ενοχλητικους σε σας Αποτειχισμενους κληρικους και λαϊκους, τις κακουργηματικες πραξεις του Χριστοδουλου, που εφηρμοζε επι πολλα βασανιστικα ετη και μεχρι το τελος του, εναντιον των εναπομειναντων εκ των ΔΩΔΕΚΑ σφαγιασθεντων μητροπολιτων, και την ραδιουργα και απανθρωπη ΔΙΚΗ ΜΑΪΜΟΥ κατα του Αποτειχισθεντος Γεροντος αρχιμανδριτου Πατρος Ευθυμιου Τρικαμηνα. Ασυναισθητα, ασυνειδητα, Κανιβαλλικα, Αθεοφοβα. Κατα απομιμησι του Χριστοδουλου.

Ο Πειραιως μας καλεί να μιμηθούμε τον Χριστόδουλο!






Γιὰ τὸν Μακαριστὸ Χριστόδουλο μίλησε ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ!
 
Για τον Μακαριστό Χριστόδουλο μίλησαν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ και ο Αντιπρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος του ομίλου ALPHA π. Δημήτριος Φουρλεμάδης.

Αφιερωμένη στο πρόσωπο του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών κυρού Χριστοδούλου ήταν η εκπομπή της Πειραϊκής Εκκλησίας και του Δημήτρη Αλφιέρη «Εφ’ όλης της ύλης», αφού χθες συμπληρώθηκαν επτά χρόνια από την εκδημία του εκλιπόντος Ιεράρχου.

Κάνοντας λόγο για τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ ανέφερε πως «λείπει πολύ. Αυτός είναι ο κοινός τόπος όλων των υγιώς σκεπτομένων ανθρώπων. Λείπει το πνεύμα του, η ευψυχία του, η γενναιότητά του, η αυτοθυσίαστικη του αγάπη, το βαθυνούστατο της κρίσεώς του και των προσεγγίσεων του στα θέματα του βίου μας και κυρίως το μεγάλο του μήνυμα για ενότητα του λαού μας».

«Αυτά τα μηνύματα είναι διαχρονικά» προσέθεσε ο Σεβασμιώτατος, «γιατί παραμένει ζωντανός στη μνήμη της Εκκλησίας και ασφαλώς στη ζωή του Θεού ως αιώνιος και διαχρονικός άνθρωπος».

Ενθυμούμενος την εποχή της συνεργασίας του με τον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο ως Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας υπογράμμισε «ότι πρόκειται για έναν πρωτιστεύοντα Πρωθιεράρχη της Εκκλησίας, τεραστίων διαστάσεων, ανεπαναλήπτου παρουσίας. Ένα δώρο του Θεού στον κόσμο. Δυστυχώς έφυγε από κοντά μας, μετέστη από τα ατυχή γεγονότα του κόσμου τούτου, στην αιώνια μακαριότητα των ουρανών και πρεσβεύει, πιστεύω, για όλους εμάς».

Σε άλλο σημείο της αναφοράς του ο κ.Σεραφείμ υπογράμμισε πως «το πνεύμα του, ο λόγος του, το κήρυγμα του, η πορεία της ζωής του, εμπνέουν και οδηγούν την καθημερινότητά μας και μας καλούν σε επίγνωση».

Απαντώντας στο εάν ο λόγος του παραμένει επίκαιρος, σημείωσε ότι «δεν είναι μόνο επίκαιρος ο λόγος του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου, αλλά είναι τρομακτικά και ουσιωδώς αναγκαίος», συμπληρώνοντας παράλληλα πως λόγος του καλούσε σε επίγνωση των αξιών της ιδιοπροσωπίας του γένους μας, χωρίς εθνικισμούς και παθογένειες, αλλά με φιλοπατρία, αλήθεια και με θυσιαστική διακονία.

Τόνισε πως αγάπησε την Ελλάδα με όλη τη δύναμη της καρδιάς και της υπάρξεώς του. «Πέθανε από αγάπη για αυτή τη χώρα» είπε χαρακτηριστικά, συμπληρώνοντας πως «το μήνυμα της ζωής του παραμένει διαχρονικά επίκαιρο. Χρειάζεται επιστροφή στα ζώπυρα του γένους…».

Επεσήμανε πως ήταν πηδαλιούχος σωστός, τιμονιέρης πραγματικός και άνθρωπος με τεράστια προσωπική περιουσία λόγου, κρίσεως, γνώσεως, ευφυΐας. Ένας πολυτάλαντος και εκπληκτικός άνθρωπος και γι αυτό μπορούσε να σταθεί απέναντι σε σκοτεινές δυνάμεις. «Αντιστάθηκε με πνεύμα ηρωισμού και αυτοθυσίας ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος και είχε μέσα του την πίστη στο Θεό, η οποία του έδινε αυτή την δυναμική και αυτόν τον τεράστιο πνευματικό δυναμισμό», είπε χαρακτηριστικά.

Σημείωσε πως είχε ηρωικά πρότυπα στη ζωή του, επίγνωση της Αποστολής του και έμπνευση από τον ηρωισμό των Αγίων.

«Να ακούσουμε τις διδαχές και τα μηνύματά του και να τα κάνουμε πράξη. Νομίζω δεν θα υπάρχει καλύτερο μνημόσυνο από αυτό το γεγονός», είπε καταλήγοντας ο Σεβασμιώτατος...

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

"TON ΠΑΠΑ ΝΑ ΚΑΤΑΡΑΣΘΕ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΤΙΑ"(Αγιος Κοσμας ο Αιτωλος). Aν και το προβλημα ελυθη απο τον ερευνητη - συγγραφεα Θεολογο Φιλολογο Κωνσταντινο Σιαμακη, οι Οικουμενιστες επιμενουν....



ΑΠΑΝΤΗΣΙ 
(στον Φιλοπαπικο Αργολιδος Νεκταριο)

και ΣΤΗ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΙ
ΕΝΑΝΤΙΟΝ 
ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ
Πρὸς ὑπεράσπισι τοῦ «παναγιωτάτου» πάπα Ῥώμης
καὶ τοῦ «καημένου» ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ



Ιδου η βλακεια που αφρονως ....ξεφουρνισε ο Μητροπολιτης Αργολιδος Νεκταριος το νεωτερο ...φρουτο του Ιερωνυμου Λιαπη - κριμασιν οις οιδεν Κυριος - του χειροτερου και υπουλοτερου αρχιεπισκοπου των τελευταιων χρονων. Σεβασμιωτατε, οπως εγραψες στο βιβλιο σου για τον αγιο Λουκα οτι εκανε μεταμοσχευσι σε ανθρωπο με το συκωτι μοσχου,( πραγμα τρελλο και ασυμβατο) ετσι και τωρα επεσες σε νεα ...γκαφα. Να διαβαζης περισσοτερο, πατερ, και να μιλας λιγοτερο.:


"Πρὶν ἀπό λίγες μέρες κάποια νέα κοπέλα ἀπό τὴ νεανική σύναξη τοῦ Ἄργους καλοπροαίρετα μὲ ρώτησε: «Πῶς παρεβρεθήκατε σὲ μία ἐκδήλωση γιὰ τὸν πάπα; Δὲν εἶναι ὁ πρόδρομος τοῦ ἀντιχρίστου; Δὲν ἔλεγε ὅ ἅγ. Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός ὅτι ὁ πάπας εἶναι ἀντίχριστος καὶ αὐτόν νὰ καταρρᾶσθε;» Ἡ νέα ἐπανέλαβε μία φράση ποὺ, ὑποτίθεται τὴν εἶπε ὁ ἅγ. Κοσμᾶς. Καὶ πάνω σ᾿ αὐτή τὴ φράση στηρίχτηκαν πλῆθος συγχρόνων ἀντιπαπικῶν. Καὶ συνεχῶς αὐτή ἡ φράση ἀναπαράγεται δεκαετίες τώρα. Εὐτυχῶς ὅμως, ποὺ ἕνας σοβαρός ἐπιστήμονας καὶ ἐρευνητής, ὁ κ. Ἰ. Μενοῦνος, ποὺ ἀσχολήθηκε χρόνια μὲ τὸν ἁγιο Κοσμᾶ καὶ τὶς διδαχές του, ἀπέδειξε ὅτι αὐτή ἡ φράση δὲν ὑπάρχει. Εἶναι παρέμβλητη. Προσθήκη κάποιας εὐσεβοῦς ἀλλά φανατικῆς χειρός. Γράφει ὁ κ. Μενοῦνος: «Ἡ φράση αὐτή ἦταν λόγος τοῦ Κωλέττη, καὶ ὄχι τοῦ ἅγίου Κοσμᾶ, ὁ ὁποίος σὲ καμιά ἄλλη ἀπό τὶς προφητεῖες του δὲν ἀναφέρει τίποτα γιὰ τὸν πάπα. Εἶναι ἐκπληκτικό ὅτι οὔτε στὶς διδαχές του ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ἀσχολήθηκε μὲ τὶς διδασκαλίες ἤ τὰ ἔργα τῶν παπῶν». Γιατί; Γιατί ὁ ἅγιος Κοσμᾶς γνώριζε πολύ καλά ὅτι στὰ μέρη ποὺ περιόδευε δὲν ὑπῆρχε κίνδυνος παπικοῦ προσηλυτισμοῦ. Τὰ ποιμαντικά προβλήματα ποὺ ἀντιμετώπιζε ἦταν ἤ ἄγνοια, ἡ ἠθική κατάπτωση τοῦ ἀγράμματου λαοῦ, οἱ συνεχεῖς ἐξισλαμισμοί". 

                                          
                   Β΄(τελευταιο)


του Θεολογου - Φιλολογου 

Δρ. Κωνσταντινου Σιαμακη


Ἀπὸ τὴ γλωσσικὴ καὶ συντακτικὴ «ἀνωμαλία» τοῦ κειμένου συμπεραίνει ὁ εἰδικὸς κριτικὸς τῶν κειμένων Μενοῦνος τὴν «πλαστογραφία» τοῦ Καντιώτου. δὲν μπορεῖ νὰ ξεχω­ρίσῃ τὴν κριτικὴ κειμένου ἀπὸ τὴ θεολογική του ἄποψι κι ἀπὸ τὴ γραμματολογική του ἐκτίμησι κι ἀπὸ τὴ λογοκρισία. καὶ τὰ τέσσερα εἶναι στὴ σκέψι του ἕνας ἀχταρμᾶς. καὶ «Ὁ Καντιώτης εἶναι ὁ γραφεὺς - πλαστογράφος ποὺ διέπραξε τὴν ἀνατριχιαστικὴ κι ἐξοργιστικὴ πλαστογραφία ὅτι ὁ ἅγιος Κοσμᾶς τὸν παναγιώτατο Πάπα τὸν λέει ἀντίχριστο».
Γιὰ νὰ δοῦμε ὅμως ἂν βγαίνει. Νὰ δοῦμε τὸ χειρόγραφο. τὸ χειρόγραφο 19 τοῦ Ἀριστο­τελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Α. Π. Θ.), ποὺ περιέχει τὴν κατὰ Καντιώτην Η΄ Διδαχὴ τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ, περιγράφει στὸν Κατάλογο Χειρογράφων της ὁ συντάκτης του, παλιὸς καθηγητὴς τῆς φιλολογίας Λίνος Πολίτης (καὶ καθηγητής μου)· στὶς σελίδες 15-17. παραθέτω τὰ στοιχεῖα τοῦ χειρογράφου καὶ τὴν περιγραφὴ μόνο τῆς Διδαχῆς.

19 Χάρτ. 19 Χ 14 φφ 14 + σσ. 278, VI στ. 18-21 ἔτ. 1824
Ἑρμηνεία ζωγραφικῆς.
φ. 1 «Ἑρμηνεία τῆς ζωγραφικῆς ἐπιστήμης περιέχον:» (ἕπεται περίληψις περιεχομένων).
φφ 2-14 «Πίναξ τοῦ παρόντος βιβλίου».
………………………………………………………………………………………………………………………………………...…………………
σ. 257 Κοσμᾶ [Αἰτωλοῦ], Λόγος. Ἀρχ. Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ γλυκύτατος … βλέποντας τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων — Τέλ. νὰ μὴν ἀναθεματίζεσσθε καὶ νὰ ἔχω τὴν εὐχήν σας, ἀδελφοί μου, καὶ συγχωρεῖτε με καὶ ὁ Θεὸς … ἀμήν. Εἶτα (σ. 275) Τὸν κερὸν ὁποῦ ἐδίδασκεν ὁ ἅγιος κοσμᾶς τὴν ἄνωθεν διδαχὴν εἰς τὴν καλαμπάκαν ἤτον ἔτος 1774· καὶ ἔγραψεν ὁ κὺρ παπαστάμος ἐκ χώρας κλαποῦς τὴν διδαχήν του εἰς ἐνθύμησιν τῶν μεταγενεστέρον. Βλ. Σωφρ. Παπακυριακοῦ, Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ ἱερομάρτυρος καὶ ἰσαποστόλου Διδαχαί, Ἐπιστολαὶ καὶ Μαρτύριον, Ἀθῆναι 1953, σσ. 135-150· Ἐπίσκοπος Αὐγ. Ν. Καν­τιώτης, Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, Ἀθῆναι 101988, σσ. 275-299 (Διδαχὴ Η΄). Πρβ. καὶ Ι.Β. Μενοῦνος, Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ Διδαχές, Ἀθῆναι [1980], σσ. 263-290 (Διδαχὴ Ε΄)· πρβ. καὶ σ. 38, ὅπου μνεία τοῦ ἡμετέρου χφ (μὲ ἐσφαλμένον ἀριθμὸν 29).

ὁ εἰδικὸς Μενοῦνος δὲν τὸ εἶδε ποτέ αὐτὸ τὸ χειρόγραφο, ὅπως μόνος του δείχνει μὲ τὴν «ὑποψία του» ὅτι «ὁ Πάπας προσετέθη ἐκ τῶν ὑστέρων» ἴσως κι «ἀπὸ τὸν Καντιώτη»· καὶ τὸ λέει «χειρόγραφο 29».
Παραθέτω τὴ φωτογραφία τῶν σελίδων 7-8 ἢ 263-4 τοῦ χειρογράφου 19, σὲ ἔκτασι 22 σειρῶν κειμένου γύρω ἀπὸ τὴν ἐπίμαχη φράσι· 14 σειρὲς ἀπὸ τὴ σελίδα 7 (στίχους 11-24) καὶ 8 σειρὲς ἀπὸ τὴ σελίδα 8 (στίχους 1-8). ἡ ἐπίμαχη φράσι βρίσκεται στοὺς στίχους 21-22 τῆς σελίδος 7.

Προσθέτω καὶ ἀκριβῆ μεταγραφὴ τοῦ φωτογραφημένου κειμένου μὲ ὅλα τὰ ὀρθογραφικὰ λάθη τοῦ γραφέως, ὁ ὁποῖος γράφει τὸ 1824.
                                             τὸ σχολίον φωτιζει τοῦς ἀνθρώπους, καὶ ἀνοίγουν καὶ μανθάνου τα μυστήρια τῆς πίστεως, καὶ διαβάζων τα αδέλφοια τὴν θείαν καὶ ἰερὰν γραφήν, τὸ ευαγγέλιον καὶ εὐρίσκομεν πῶς ὁ προφήτης ἡλίας εἷναι ζωντανὸς καὶ τὸν ἔχει ὁ θεὸς χιλιαδες 15 χρόνους· καὶ λέγει ὁ θεός. νὰ στείλη τὸν προφήτην ἡλίαν να διδάξι ὅλων τον κό
σμον, καὶ ὔστερα νὰ ἔλθη ὁ ἀντιχρηστος. καὶ θέλει θανατόσι τὸν προφήτην ἡλίαν, καὶ τόται θέλει νὰ χαλάση ὅλως ὁ κόσμος, καὶ εξετάζοντας αδελφοί μου, καὶ ἐρευνώντας τὰς γραφάς, καὶ τὸ ἄγιον καὶ ἰερὸν ευαγγέλιον, ευρίσκομεν πῶς ὁ προφήτης ἡλίας ἦλθεν· καὶ ὁ ἀντίχρηστος ἧλθεν  καὶ ἐθανάτοσε τὸν προφήτην ἡλίαν, καὶ τωρα δὲν καρτερούμεν μητε προφήτην ἡλίαν μήτε ἀντίχρηστον ὁ ἀντίχρηστος εἷναι τος· ὁ ενας εἶναι ὁ πάπας, καὶ ὁ ἔτερος εἷναι αὐτὸς ὁπου εἶναι εἰς το κεφάλι μας χωρὶς νὰ εἰπῶ τὸ ὁνομά του το κατὰλαμβαναιτε· μὰ λυπερὸν εἷναι νὰ σὰς τὸ εἰπῶ διὅτι αὐτοὶ οἱ ἀντιχρηστοι· εἷναι εἰς τὴν ἀπώλυαν καθὼς τὸ ἔχουν
                                                                               
1 ἡμείς εγκράτια· αὐτὴ ἀπόλια· ἡμεῖς νηστία· αὐτοὶ πολλὴφαγία· ἡμεῖς πάρθε
νία αὐτὴ πορνία. ἡμεῖς δικεοσύνη. αὐτοὶ ἀδίκουσίνη· ὅμως ἡ γραφὴ μὰς
λέγει να τὸ εἰπῶ· σήμερον αὔριον κὰρτεροῦμεν πείνες δῆψαις πανούκλαις
λοιμικαῖς. θανατικὰ μεγάλα. νὰ μὴ προφθάνουν. οἱ ζωντανοι να θά
5 ψωυν τοῦς νεκρούς. σήμερον αὔριον κάρτερούμεν. σεισμούς πολέμους
 καὶ ακαταστασιαις. καὶ θέλουν πέσει ὅλα τα βουνά κάτω, καὶ ὅλος ὁ κόσμος
νὰ απεθάνουν. καὶ τότε θέλει λάμψει ὁ πανἅγιος σταυρὸς εἰς τὸν ουρανόν
8 τρὶς φοραίς. περισσῶταιρον. ἀπὸ τὸν ἥλιον. καὶ θέλει λάμψει ὁ πανάγα

Τέλος προσθέτω καὶ τὴν ἀποκατάστασι τοῦ κειμένου ὅπως ἀνευρίσκεται στὴν ἐξ ἀνατυπώσεως ἔκδοσι τοῦ Αὐγουστίνου Καντιώτου (σ. 286)· «Ὁ ἀντίχριστος ἦλθεν καὶ ἐθανάτωσε τὸν προφήτην Ἠλίαν, καὶ τώρα δὲν καρτεροῦμεν μήτε προφήτην Ἠλίαν μήτε ἀντίχριστον. Ὁ ἀντίχριστος εἶνε· ὁ ἕνας εἶνε ὁ Πάπας καὶ ὁ ἕτερος εἶνε αὐτὸς ὁποὺ εἶνε εἰς τὸ κεφάλι μας, χωρὶς νὰ εἰπῶ τὸ ὄνομά του· τὸ καταλαμβάνετε, μὰ λυπηρὸν εἶνε νὰ σᾶς τὸ εἰπῶ, … ».
Ἀκριβὲς ἀντίγραφο τοῦ χειρογράφου 19 τοῦ ἔτους 1824 εἶναι τὸ κείμενο τοῦ Καντιώτου. παραλείπεται μόνο τὸ δυσνόητο τος μετὰ τὸ εἶναι (εἶναι τος), προφανῶς ἐπειδὴ παραβλέφθηκε ἢ φαινόταν λαθεμένη γραφὴ ὡς ἀκατανόητη λέξι. Καὶ τὴν παράλειψι δὲν τὴν ἔκανε ὁ Καντιώτης, ἀλλ᾽ ὁ ἐκδότης ἐκεῖνος, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ὁ Καντιώτης ἀνατύπωσε. αὐτὸ ὅμως τὸ ἀκατανόητο τος, ποὺ παραλείφθηκε, εἶναι ἐκεῖνο τὸ τος τη το ποὺ λέμε καὶ σήμερα, ὅταν λέμε εἶναι τος, εἶναι τη, εἶναι το, νά τος, νά τη, νά το, νά τοι, νά τες, νά τα, νά τους. αὐτὸ τὸ τος εἶναι νεοελληνικὸς ἐγκλιτικὸς τύπος τοῦ αὐτὸς ἀτὸς γνωστὸς ἤδη ἀπὸ τὰ ὄψιμα βυζαντινὰ χρόνια. κατὰ τ᾽ ἄλλα ὁ Καντιώτης ἔχει τὴ φράσι ἀκριβῶς ὅπως αὐτὴ ἀνευρίσκεται στὸ χειρόγραφο τῆς Διδαχῆς. κι ὁ εἰδικὸς Μενοῦνος α΄) ψεύδεται ἀποδίδοντας ὀνομαστὶ καὶ μὲ μεσοβέζικο τρόπο στὸ σεβάσμιο ἐπίσκοπο Αὐγουστῖνο Καντιώτη μιὰ εἰδεχθῆ πλαστογραφία δῆθεν εἰς βάρος δῆθεν τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ, καὶ μὲ ἀδικία δῆθεν εἰς βάρος τοῦ παναγιωτάτου Πάπα Ῥώμης, καὶ β΄) ἀποδεικνύει ὅτι, ἂν καὶ εἰδικὸς «κριτικὸς ἐκδότης» τῶν Διδαχῶν τοῦ Κοσμᾶ, σὲ διδακτορικὴ διατριβὴ μάλιστα, τὸ μοναδικὸ χειρόγραφο τῆς Η΄ Διδαχῆς δὲν μπορεῖ νὰ τὸ διαβάσῃ, καὶ οἱ «ὑποψίες του» καὶ ἀκαδημαϊκὲς μομφές του εἶναι μόνο λόγια τοῦ ἀέρος.

Ὁ Καντιώτης δὲν κομπάζει, ὅπως ὁ Μενοῦνος, ὡς εἰδικὸς ποὺ κάνει κριτικὴ ἔκδοσι. λέει ὅτι ἀνατυπώνει τὶς Διδαχὲς ἀπὸ ἄλλες ἔντυπες ἐκδόσεις. ἔχει ὅμως Διδαχὲς ποὺ δὲν τὶς ἔχει ὁ Μενοῦνος, τὶς ἔχει μὲ ἀκρίβεια, κι ἀπὸ τὴν ἐξεταζόμενη Η΄ Διδαχὴ φαίνεται ὅτι ἐκδίδει τὸ κείμενο μὲ περισσότερη γνῶσι κι εὐσυνειδησία ἀπὸ ὅση ἐμφαίνεται στὴν ἔκδοσι τοῦ εἰδικοῦ Μενούνου. κι ὁ Μενοῦνος εἶναι ποὺ ἀποπειρᾶται πλαστογραφικῶς νὰ παραχαράξῃ τὸ παραδιδόμενο κείμενο μὲ λογοκρισία καὶ ἀποκοπὴ τῆς φράσεως ποὺ τὸν ἐνοχλεῖ. δὲν εἶναι αὐτὸ κριτικὴ κειμένου. ὅταν ἐκδίδω κριτικῶς ἕνα κείμενο ποὺ δὲν μοῦ ἀρέσει, δὲν μπορῶ νὰ τὸ λογοκρίνω, γιὰ νὰ τὸ συμμορφώσω ντὲ καὶ καλὰ μὲ τὴ θεολογική μου ἄποψι. ἄλλο θέμα, θέμα γραμματολογικῆς ἐκτιμήσεως, καὶ ὄχι κριτικῆς κειμένου, εἶναι τὸ ζήτημα κατὰ πόσο τὰ παραδιδόμενα κείμενα τῶν Διδαχῶν τοῦ Κοσμᾶ, εἶναι ἀκριβῶς ἡ διδασκαλία του. πολὺ κριτικώτερος εἶναι ὁ Καντιώτης, ὁ ὁποῖος· στὴ σελίδα 235 τῆς τελευταίας ἐκδόσεώς του, ὅπως καὶ σ᾽ ὅλες τὶς ἄλλες, λέει· «Ἐπειδὴ ὁ ἅγιος Κοσμᾶς δὲν ἔγραψε καμμίαν ὁμιλίαν ὁ ἴδιος, ἀλλ᾽ αἱ ὁμιλίαι του κατεγράφοντο ἀπὸ ζηλωτὰς Χριστιανοὺς ποὺ τὸν παρηκολούθουν, δὲν ἀποκλείεται εἰς ὡρισμένα σημεῖα, ὡς εἰς τὸ περὶ τοῦ Ἰούδα διήγημα, τὰ γραφόμενα νὰ μὴ ἀποδίδουν πιστῶς τὴν προφορικὴν διδασκαλίαν του». ἀλλὰ δὲν συγχέει τὴ γραμματολογικὴ ἐκτίμησι μὲ τὴν κριτικὴ κειμένου, ὅπως κάνει ὁ εἰδικὸς Μενοῦνος. τοῦ συνιστῶ νὰ πάρῃ φιλολογικὰ μαθήματα ἀπὸ τὴν ἔκδοσι Καν­τιώτου.
Δίνω τὴν ἀκριβῆ ἀποκατάστασι τοῦ κειμένου τῆς Η΄ Διδαχῆς στὸ κρινόμενο σημεῖο καὶ τὴν ὀρθὴ στίξι του.

"TON ΠΑΠΑ ΝΑ ΚΑΤΑΡΑΣΘΕ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΤΙΑ"(Αγιος Κοσμας ο Αιτωλος). Το προβλημα ελυθη απο τον ερευνητη - συγγραφεα Θεολογο Φιλολογο Κωνσταντινο Σιαμακη.



ΑΠΑΝΤΗΣΙ 
(στον Φιλοπαπικο Αργολιδος Νεκταριο)

και ΣΤΗ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΙ
ΕΝΑΝΤΙΟΝ 
ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ
Πρὸς ὑπεράσπισι τοῦ «παναγιωτάτου» πάπα Ῥώμης
καὶ τοῦ «καημένου» ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ



Ιδου η βλακεια που αφρονως ....ξεφουρνισε ο Μητροπολιτης Αργολιδος Νεκταριος το νεωτερο ...φρουτο του Ιερωνυμου Λιαπη - κριμασιν οις οιδεν Κυριος - του χειροτερου και υπουλοτερου αρχιεπισκοπου των τελευταιων χρονων. Σεβασμιωτατε, οπως εγραψες στο βιβλιο σου για τον αγιο Λουκα οτι εκανε μεταμοσχευσι σε ανθρωπο με το συκωτι μοσχου,( πραγμα τρελλο και ασυμβατο) ετσι και τωρα επεσες σε νεα ...γκαφα. Να διαβαζης περισσοτερο, πατερ, και να μιλας λιγοτερο.:


"Πρὶν ἀπό λίγες μέρες κάποια νέα κοπέλα ἀπό τὴ νεανική σύναξη τοῦ Ἄργους καλοπροαίρετα μὲ ρώτησε: «Πῶς παρεβρεθήκατε σὲ μία ἐκδήλωση γιὰ τὸν πάπα; Δὲν εἶναι ὁ πρόδρομος τοῦ ἀντιχρίστου; Δὲν ἔλεγε ὅ ἅγ. Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός ὅτι ὁ πάπας εἶναι ἀντίχριστος καὶ αὐτόν νὰ καταρρᾶσθε;» Ἡ νέα ἐπανέλαβε μία φράση ποὺ, ὑποτίθεται τὴν εἶπε ὁ ἅγ. Κοσμᾶς. Καὶ πάνω σ᾿ αὐτή τὴ φράση στηρίχτηκαν πλῆθος συγχρόνων ἀντιπαπικῶν. Καὶ συνεχῶς αὐτή ἡ φράση ἀναπαράγεται δεκαετίες τώρα. Εὐτυχῶς ὅμως, ποὺ ἕνας σοβαρός ἐπιστήμονας καὶ ἐρευνητής, ὁ κ. Ἰ. Μενοῦνος, ποὺ ἀσχολήθηκε χρόνια μὲ τὸν ἁγιο Κοσμᾶ καὶ τὶς διδαχές του, ἀπέδειξε ὅτι αὐτή ἡ φράση δὲν ὑπάρχει. Εἶναι παρέμβλητη. Προσθήκη κάποιας εὐσεβοῦς ἀλλά φανατικῆς χειρός. Γράφει ὁ κ. Μενοῦνος: «Ἡ φράση αὐτή ἦταν λόγος τοῦ Κωλέττη, καὶ ὄχι τοῦ ἅγίου Κοσμᾶ, ὁ ὁποίος σὲ καμιά ἄλλη ἀπό τὶς προφητεῖες του δὲν ἀναφέρει τίποτα γιὰ τὸν πάπα. Εἶναι ἐκπληκτικό ὅτι οὔτε στὶς διδαχές του ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ἀσχολήθηκε μὲ τὶς διδασκαλίες ἤ τὰ ἔργα τῶν παπῶν». Γιατί; Γιατί ὁ ἅγιος Κοσμᾶς γνώριζε πολύ καλά ὅτι στὰ μέρη ποὺ περιόδευε δὲν ὑπῆρχε κίνδυνος παπικοῦ προσηλυτισμοῦ. Τὰ ποιμαντικά προβλήματα ποὺ ἀντιμετώπιζε ἦταν ἤ ἄγνοια, ἡ ἠθική κατάπτωση τοῦ ἀγράμματου λαοῦ, οἱ συνεχεῖς ἐξισλαμισμοί". 

                                                 
Α΄


του Θεολογου - Φιλολογου 

Δρ. Κωνσταντινου Σιαμακη





1. Ἔντεχνη καὶ συνδυασμένη συκοφαντικὴ ἐπίθεσι ἐναντίον τοῦ σχολάζοντος κι ἐφησυ­χάζοντος ἐπισκόπου πρώην Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου· ναὶ τώρα, στὰ 103 χρόνια του· ὄχι παλιά. τὴν ἀναδημοσιεύω ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «Τὰ Νειάτα», φ. Σεπτ.-Ὀκτ. 2009, σ. 168.
Πρόκειται γιὰ συκοφαντικὸ παιχνίδι δυὸ φίλων, Εἰ. Δεληδήμου καὶ Ἰω. Μενούνου, οἱ ὁποῖοι, ὅσο κι ἂν κάνουν τὸν ἔξυπνο, δὲν καταφέρνουν μὲ κανέναν τρόπο νὰ κρύψουν ὅτι τὸ στήνουν γιὰ τοὺς ἑξῆς λόγους.
1. Γιὰ νὰ διαφημίσουν τὸ περιοδικὸ τοῦ Μενούνου «Νειάτα» καὶ τὴ νέα ἔκδοσι τοῦ βιβλίου του «Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ Διδαχὲς καὶ βιογραφία» καὶ νὰ πουλήσουν ἰδίως στὴν Ἀθήνα καὶ στὴ Σύρο, ὅπου ἐπιχωριάζει τὸ σχεδὸν παιδικὸ περιοδικὸ τοῦ Μενούνου.
2. Γιὰ νὰ κολακεύσουν τοὺς παπικοὺς τῶν μερῶν αὐτῶν, ἐπιδεικνύοντας ζῆλο ὑ­πὲρ τοῦ πάπα Ῥώμης καὶ «συμφιλιώνοντάς» τον μὲ τὸν Κοσμᾶ, ποὺ εἶναι τὸ ἀντικείμενο τοῦ βιβλίου τοῦ Μενούνου.
3. Γιὰ νὰ σπιλώσουν μὲ μιὰ πρωτοφανῆ κατινιὰ τὸν Καντιώτη ὡς δῆθεν πλαστογράφο, ποὺ αὐτὸς δῆθεν νόθευσε τὶς Διδαχὲς τοῦ Κοσμᾶ, ὤστε νὰ τὶς κάνῃ ἀντιπαπικές. ἐπιζητοῦν ὡς πελατειακό τους κοινὸ τοὺς παπικοὺς τῆς Σύρου καὶ ὅλης τῆς Ἑλλάδος.
4. Εἰδικὰ ὁ Μενοῦνος ἀπὸ πολλὰ χρόνια ἀντιμάχεται λάθρα τὸν Καντιώτη ὡς ἐκδότη τῶν Διδα­χῶν τοῦ Κοσμᾶ μὲ μιὰ ἔκδοσί του πολὺ πληρέστερη, ποιοτικῶς καλλίτερη, κι ὡς πρὸς τὴν κυκλοφορία πολὺ ἀνώτερη καὶ γνω­στότερη στὸ Πανελλήνιο καὶ στὴν Ὀρθοδοξία τόσο τοῦ ἐσωτερικοῦ ὅσο καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ. ἔναντι αὐτῆς τῆς ἐκδόσεως Καντιώτου ἢ μᾶλλον τῶν 27 ἀλλεπαλλήλων ἐκδόσεων (1950-2007) νιώθει μειονεκτικὰ ὡς ἐπιστήμων κι ὡς εἰδικὸς ἐπίσης. γιὰ τὸ Μενοῦνο τὸ κρυφὸ αὐτὸ μαράζι εἶναι θέμα τόσο προσωπικοῦ γοήτρου, ὅσο κι ἐμπορικοῦ κέρδους.
Νομίζω ὅτι ὁ γλυκὺς Δεληδῆμος δὲν καταλαβαίνει ὅτι χρησιμοποιεῖται, ἀλλὰ πιστεύει ὅτι ἁπλῶς συνεργάζεται, ἔξυπνα καὶ ζαβολιάρικα μάλιστα, ἐκτονώνοντας συνάμα καὶ τὴν πολὺ παλιὰ παποφροσύνη του. δὲν ἔχει ἀντιληφθῆ τὸν τέταρτο λόγο τοῦ Μενούνου.
Αὐτὰ κάνουν τὸ Μενοῦνο νὰ ψεύδεται μὲ πολλὴ ἀναξιοπρέπεια, ἀποκρύβοντας τὴν ἰσχυρῶς μαρτυρούμενη στὴ χειρόγραφη παράδοσι γνησιότητα τοῦ ἀντιπαπικοῦ χωρίου ποὺ τὸν ἐνοχλεῖ, καὶ νὰ δείχνῃ τὶς πολλὲς καὶ μεγάλες ἐπιστημονικὲς ἐλλείψεις του, ἐφαρμόζοντας τὴν παροιμία «Λαγὸς τὴ φτέρη κούναγε, κακὸ τῆς κεφαλῆς του»! τὸ πρᾶγμα καταντάει θυμηδία. ἔχει πολὺ γοῦστο τὸ πῶς ὁ Μενοῦνος αὐτογελοιοποιεῖται.
Ὁ ὑπογράφων ὡς «ἐλάχιστος μοναχὸς Εἰρηναῖος» εἶναι, ὅπως ἤδη ἀνέφερα, ὁ Δεληδῆμος, ὁ ὁποῖος μονάζει στὴν «ἔρημο» μιᾶς πολυκατοικίας στὴ Νεάπολι, δηλαδὴ περίπου στὸ κέντρο τῆς Θεσσαλονίκης· στὸ σπίτι του. εἶναι καὶ παπᾶς 60-65 ἐτῶν χωρὶς καμμιὰ ἀπολύτως ἱερατικὴ θέσι καὶ κανένα ἀπολύτως ἱερατικὸ καθῆκον στὴ ζωή του, ὅπως δείχνει ἡ παντοτεινὴ ἀπουσία του ἀπὸ τὰ Δίπτυχα τῆς ἐκκλησίας. ἁπλῶς περιφέρεται μὲ ἀντερὶ καὶ τὰ μαλλιά του μυραῖα.
Ὁ εἰδικὸς Κοσματολόγος «Μενοῦνος, ποὺ» κατὰ τὸν ἐλάχιστο Δεληδῆμο «εἶναι ὁ πιὸ εἰδικὸς ἀπ᾽ ὅλους στὴν ἐπιστημονικὴ ἔρευνα γιὰ τὸν ἅγιο Κοσμᾶ», (σπασμωδικὴ διαφήμισι τοῦ Μενούνου πρὸς ὑπερφαλάγγισι τοῦ Καντιώτου ὡς ἐκδότου τῶν Διδαχῶν τοῦ Κοσμᾶ) εἶναι συνταξιοῦχος ἐκπαιδευτικὸς περίπου 70 ἐτῶν. καὶ ἀλλοῦ καὶ στὸ παρὸν ἀρθρίδιό του εἰδικὰ παριστάνει τὸν ἐμβριθῆ ἀπαθῆ καὶ νηφάλιο ἀκαδημαϊκὸ καὶ εἰδικὸ ἐπιστήμονα –εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι τὸ πιστεύει– καὶ προσπαθεῖ νὰ πῇ τὰ πιὸ φαρμακερὰ ψέμματα στοὺς πιὸ ἤπιους τόνους, ὅπως εἶναι τελευταίως καὶ μόδα, πιστεύοντας ὅτι καὶ τὰ καταφέρνει. καθὼς προσποιεῖται ἐμβρίθεια, αὐτοπεποίθησι εἰδικοῦ, νηφαλιότητα, καὶ κάθε σοβαροφάνεια, γιὰ νὰ σκεπάσῃ τὰ κενά του, γίνεται ἰδιαιτέρως ἀπολαυστικός.
Κάτω ἀριστερὰ στὴν ἴδια σελίδα 168 τῶν «Νειάτων» εἶναι τὸ δοχεῖο μὲ τὴ «στάχτη στὰ μάτια», γιὰ νὰ μὴν ἀντιλαμβάνωνται τὰ «πρόβατα» τὴν «ἔξυπνη» συκοφαντικὴ ἐπίθεσι· νὰ «δουλεύῃ» ἡ συκοφαντία, ἀλλὰ τὰ «πρόβατα» νὰ μὴν τὴ νιώθουν· νὰ τὴν πιάνουν μόνον ὅσοι εἶναι ἐξ ἴσου «ἔξυπνοι» μὲ τοὺς δυὸ ποὺ τὴ σκαρώνουν καὶ τὴν ὑπογράφουν.
Τοὺς δυὸ φίλους ἀπασχολοῦν δυὸ λόγοι τοῦ Κοσμᾶ ἀπὸ τὶς Διδαχές του, οἱ ὁποῖοι ἐνοχλοῦν τοὺς φίλους των παπικούς· 1) ἂν εἶπε «Τὸν πάπα νὰ καταρᾶσθε» καὶ 2) ἂν εἶπε «Ὁ ἀντίχριστος εἶναι … ὁ πάπας». Καὶ μοιράζονται γι᾽ ἀντιμετώπισι ἀπὸ ἕνα, σὰ δεξιὸς κι ἀριστερὸς ψάλτης. ὁ ἐλάχιστος Δεληδῆμος παίρνει τὸ πρῶτο κι ὁ εἰδικὸς Μενοῦνος τὸ δεύτερο· καὶ ἡ ἀντιφώνησι γίνεται μ᾽ ἕναν ἀδέξιο καὶ ἄκομψο τρόπο ἀνθρώπων ποὺ βρίσκονται σὲ ἀμηχανία.
Ὁ Δεληδῆμος εἶδε, λέει, κάπου κάποτε σὲ κάποιο πανὼ γραμμένη τὴ φράσι «Τὸν πάπα νὰ καταρᾶσθε», ἀλλ᾽ εἶδε καὶ κάποτε σὲ κάποια ἐφημερίδα κάποιον νὰ γράφῃ ὅτι ἡ φράσι αὐτὴ ἐλέχθη 30-40 χρόνια μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Κοσμᾶ, ἀλλὰ δὲν θυμᾶται ποιός καὶ πότε, καὶ «δὲν μπορεῖ νὰ βρῇ τὸ σχετικὸ ἀπόκομμα». καὶ γιατί ἀλήθεια νὰ θυμᾶται σωστὰ τὰ ὑπόλοιπα; δὲν καταλαβαίνει ὅτι δὲν γράφεται ἱστορία ἔτσι καὶ δὲν τεκμηριώνεται ἐπιχειρηματολογία ἔτσι, μὲ ἀνεύρετα ἀποκόμματα, καὶ κυρίως δὲν ξέρει, οὔτε προβληματίστηκε νὰ μάθῃ, ὅτι καὶ οἱ Διδαχὲς τοῦ Κοσμᾶ οἱ σῳζόμενες ἀκέραιες διασῴζονται σὲ χειρόγραφα μεταγενέστερα τοῦ θανάτου του πολὺ περισσότερο ἀπὸ 30-40 χρόνια, κι ὅμως δὲν ἀμφισβητοῦνται. τὰ δὲ ἀρχαιότερα κείμενα ἔχουν τὸ ἀρχαιότερο χειρόγραφό τους καὶ πολλοὺς αἰῶνες μεταγενέστερο τῶν συγγραφέων τους. δὲν φαίνεται νὰ ἔχῃ ἰδέα ἀπὸ τέτοια. κι ὅμως ἔχει ἄποψι ὁ ἐλάχιστος. γιατί λοιπὸν ν᾽ ἀμφισβητηθῇ ἡ φράσι τοῦ Κοσμᾶ «Τὸν πάπα νὰ καταρᾶσθε»; ξέρει τί λέει; αὐτὸ τοὐλάχιστο τὸ καταλαβαίνει;
Παίρνοντας τὸ λόγο ὁ Μενοῦνος κι «ἐπιβεβαιώνοντας» πρῶτα ὡς «ὁ πιὸ εἰδικὸς» τὸ Δεληδῆμο, λέει ὅτι ἔψαξε στὸ δικό του βιβλίο, ἀλλ᾽ αὐτὴ τὴ φράσι δὲν τὴ βρῆκε. μὰ δὲν ἐκδίδει οὔτε τὶς μισὲς Διδαχὲς ὁ Μενοῦνος· γιατί νὰ τὴ βρῇ; φαντάζεται ὅτι τὸ βιβλίο του εἶναι τὰ Ἅπαντα τοῦ Κοσμᾶ; γιατί φαντάζεται ὅτι κάθε τί ποὺ δὲν βρίσκεται στὸ δικό του βιβλίο δὲν εἶναι τοῦ Κοσμᾶ;
Ἡ ἀλήθεια, τὴν ὁποία ἀγνοοῦν καὶ οἱ δυό τους, εἶναι ὅτι ἡ φράσι εἶναι μὲν «λόγιο» ἀπὸ κάποια χαμένη ἢ ἀκατάγραφη Διδαχή, ἀλλ᾽ ἀ­νευρίσκεται ἀνάμεσα στὶς «Προφητεῖες» τοῦ Κοσμᾶ (90), τὶς ὁποῖες ὁ Μενοῦνος δὲν τὶς ἔ­χει καὶ δὲν τὶς ξέρει. εἶναι μιὰ ἰδιαίτερη συλλογὴ τοῦ Ν. Σωτηροπούλου συνημμένη στὴν ἔκδοσι τοῦ Καντιώτου. οἱ «Προφητεῖες» δηλαδὴ δὲν εἶναι μόνο προφητεῖες. δὲν ἐξετάζω ἐδῶ τὸ ζήτημα τῆς γνησιότητός των, ἀλλὰ λέω μόνον ὅτι ἀνάμεσά τους ὑπάρχουν καὶ «λό­για» - ἀποσπάσματα χαμένων ἢ ἀκαταγρά­φων Διδαχῶν, ποὺ δὲν εἶναι καθόλου προφητεῖες· λ.χ. ἡ 52 «Ὅ,τι σᾶς ζητοῦν, νὰ δίνετε· ψυχές μόνο νὰ γλυτώνετε». τέτοια εἶναι καὶ ἡ φράσι «Τὸν πάπα νὰ καταρᾶσθε». φράσι ἀπὸ Διδαχή. βέβαια ὁ εἰδικὸς Μενοῦνος ἀποφαίνεται· «Δικαιώνεται ὁ π. Εἰρηναῖος, ποὺ ὀρ­θῶς δὲν ἔσπευσε νὰ υἱοθετήσῃ μιὰ κατηγορία κατὰ τοῦ Πάπα, ποὺ θὰ τὸν βόλευε ὡς ὀρθόδοξο». θὰ τὸν βόλευε φυσικὰ τόσο, ὅσο ὀρθόδοξος εἶναι ὁ ἐλάχιστος Δεληδῆμος. ἀκριβῶς ἐπειδὴ δὲν τὸν βολεύει, γι᾽ αὐτὸ τὴν ἀμφισβητεῖ. Καὶ μήπως τὸν Μενοῦνο τὸν βολεύει; τοῦ χαλάει τὴ διαφήμισι πρὸς τὸ παπικὸ πελατειακὸ κοινὸ τῆς Σύρου.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου