Παρασκευή, 20 Ιουνίου 2014

Οσοι απεχθανονται τον ΜΟΛΥΣΜΟ της Αιρεσης του Οικουμενισμου - Πανθρησκειασμου, ας σπευσουν εις τον ΙΕΡΟΝ ΚΡΑΤΗΡΑ. Αποφευγουμε τον μολυσμον οταν δεν εχουμε κοινωνια, επικοινωνια και συμπλευσι με τους Αιρετικους πατριαρχες και επισκοπους και κληρικους που αποτελουν συγκοινωνουντα δοχεια της Αιρεσης. Ο Αρχιαιρεσιαρχης Βαρθολομαιος που δεχεται οτι οι αλλες θρησκειες (και ο Μωαμεθανισμος) αποτελουν αλλους δρομους σωτηριας, κηρυττει ετερο Ευαγγελιο και αρα ειναι κηρυκας Φρικτης Σατανικης Αιρεσεως. Επιβαλλεται η αρνησι μας καθε επικοινωνιας μαζι του αφου ειναι Αρχιαιρεσιαρχης. Οσοι κοινωνουν και επικοινωνουν μαζι του ειναι ΜΟΛΥΣΜΕΝΟΙ. Φυγετε μακρυα του, λενε οι Αγιοι Πατερες, ως ΑΠΟ ΟΦΕΩΣ. Ημεις οι Αποτειχισμενοι αρνουμεθα καθε επικοινωνια μαζι του και με ολους οσους επικοινωνουν μαζι του διοτι μαγαριζονται και πανουκλιαζουν. Ημεις οι Αποτειχισμενοι πατριαρχην ΟΥΚ ΕΧΟΜΕΝ.


 

 ΣΗΜΕΡΑ ΣΑΒΒΑΤΟ

ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ    
απο τον Γεροντα Αρχιμανδριτη 
π. Ευθυμιο Τρικαμηνα




Σημερα Σαββατο 21 Ιουνιου 2014 ο Γεροντας Αρχιμανδριτης πατηρ Ευθυμιος Τρικαμηνας, θα τελεση την Θεια Λειτουργια, στον ιερο ναο Αγιου Μαρκου του Ευγενικου στην Σουρωτη Θεσσαλονικης.
Τηλεφωνειστε στο 6972-896024 για να σας καθοδηγησουμε για να μας βρητε.


Καλουνται να παραστουν και να κοινωνησουν απο τον ΙΕΡΟΝ ΚΡΑΤΗΡΑ, ολοι οσοι αποτειχισθηκαν ή προκειται να αποτειχισθουν απο την Αιρεσι και τους Αιρετικους Οικουμενιστες και τους ΚΟΙΝΩΝΟΥΝΤΑΣ ΑΥΤΟΙΣ.

 

Η ζωντανη Παρουσια του Αγιου Μαρκου του Ευγενικου, μας ΓΟΗΤΕΥΕΙ και μας ΕΝΘΟΥΣΙΑΖΕΙ. Χωρις τους ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ, δεν υπαρχει Ορθοδοξια. Χωρις τους ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ, απέπτει η Ορθοδοξια. Δι ευχων των ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΗΜΩΝ, Κυριε Ιησου Χριστε ο Θεος, ελεησον και σωσον ημας.


 


Οι Αποτειχισμενοι χαιρουν και επιχαιρουν και αγαλλονται που αγιαζονται απο την χαρι του Αγιου Μαρκου κατα τις ιερες μυσταγωγιες στον ναο του και με την παρουσια του π. Ευθυμιου και με τον χαριτοβρυτο λογο του που δροσιζει τις ψυχες τους και τους παρηγορει και τους προστατευει και τους προφυλασσει, απο τους ΜΟΛΥΣΜΟΥΣ των Οικουμενιστων και των Σιγονταροοικουμενιστων, που ενισχυουν, υποθαλπουν, κοινωνουν και συμπορευονται, ανταμα ανταμα, με την Παναιρεσι του Οικουμενισμου και με τους Παναιρετικους Οικουμενιστες.

Ουνία, π. Γ. Μεταλληνός και Αποτείχιση! Ουνία: Συμπέρασμα


  Πηγή: "Τρελογιάννης"
Πρόσωπο και Προσωπείο

 Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δ. Μεταλληνού
Είναι ανάγκη, συνεπώς, να τεθεί το πρόβλημα της Ουνίας στη σωστή του βάση. Δεν πρόκειται για μια δικαιοδοσιακής φύσεως διένεξη με το Βατικανό, όπως ετίθετο το πρόβλημα των σχέσεων Παλαιός και Νέας Ρώμης στην εποχή του Μ. Φωτίου. Το πρόβλημα, άρα, δεν συνίσταται στις «παρ’ ενορίαν» ενέργειες της Εκκλησίας της Παλαιός Ρώμης στα όρια δικαιοδοσίας της Νέας Ρώμης, όπως έγινε τότε (9ος αι.) στη Βουλγαρία. Η «Λατινική Εκκλησία» μετά το σχίσμα, και κυρίως την εκφράγκευσή της, δεν έχει τίποτε το κοινό με την λατινόφωνη Χριστιανοσύνη προ του σχίσματος και της επικρατήσεως των Φράγκων. Η προ του σχίσματος λατινόφωνη Εκκλησία της Παλαιός Ρώμης ήταν Ορθόδοξη και αδελφή της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως παρά τις ενίοτε εμφανιζόμενες μεταξύ τους (κανονικές και όχι δογματικές) αντιθέσεις, και μάλιστα κατά την Εικονομαχία, που σχεδόν όλη η Ανατολή είχε αλωθεί από την αίρεση, ενώ η Παλαιά Ρώμη έσωζε την Ορθοδοξία. Μετά το σχίσμα και την αλλοτρίωσή της η Παλαιά Ρώμη δεν είναι πια ομόδοξη και αδελφή της Νέας Ρώμης. Σήμερα, μάλιστα, η Παλαιά Ρώμη είναι ταυτισμένη με το Κράτος του Βατικανού, εκκλησία και Κράτος είναι υπό την ίδια κεφαλή, τον Πάπα, εμφανιζόμενο ταυτόχρονα ως θρησκευτικό και κρατικό (πολιτικό) Ηγέτη.

Έτσι, η Ουνία δεν πρέπει να θεωρείται ως δικαιοδοσιακή διαφορά και απλή αντικανονική επέμβαση του Βατικανού στην Ορθόδοξη Ανατολή. Είναι το όργανο μιας κοσμικής πολιτικής εξουσίας, που ενδιαφέρεται για τον επεκτατισμό και την αύξηση της επιρροής της. Η σημερινή δε συγκυρία, που έχει ενώσει όλους τους Ορθοδόξους εις την αντιμετώπιση της παπικής προελάσεως με το άρμα της Ουνίας, είναι αληθινά θεόσδοτη ευκαιρία, για να επανεξετασθεί το πρόβλημα της ουσίας (Εκκλησιαστικότητος, δηλαδή) της «Λατινικής Εκκλησίας» Βατικανού, ώστε και ο θεολογικός Διάλογος (αν τον επιθυμεί πια το Βατικανό) να εκτιμηθει εκ νέου.
 
 
 Πιστεύουμε δε, ότι και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, με την νέα φωτισμένη Ηγεσία του, όπως και όλες οι Ηγεσίες των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, δεν θα ηρνούντο ποτέ να τεθεί το πρόβλημα του εκκλησιαστικού χαρακτήρος της «Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας», αλλά και ο θεολογικός διάλογος με τη Ρώμη στη σωστή βάση. Και δεν πρέπει να αφήσουμε την ευκαιρία να χαθεί.
«Τρελο-γιάννης: Αντιλαμβανόμαστε ότι πρέπει να είμαστε φιλόφρονες να λέμε ένα καλό λόγο εε; Αχ παππούλη μας,  πια φωτισμένη  ηγεσία  που τρέχουν όλοι τουςνεροκουβαλητές, στον  κάθε  Βαρθολομαίο. Και δεν πιστεύουμε ότι «πάντες  εξέλειπαν» ή έχουν τόσο πολύ διαβρωθεί, αλλά που είναι τα αναστήματα; Για τι κρύβονται οι ευλογημένοι...;;».
 
Ήδη καταγγέλλονται μυστικές διαβουλεύσεις, στα εκκλησιαστικά και πολιτικά παρασκήνια, για εξομάλυνση των σχέσεων με το Βατικανό, που προσπαθεί να διασκεδάσει τις αρνητικές εντυπώσεις. 
Η Ουνία όμως παραμένει και η καταστροφή στην Ορθοδοξία της Αν. Ευρώπης έχει γίνει. Κάθε, λοιπόν, υποχώρηση των Ορθοδόξων θα ισοδυναμεί με έγκλημα. Αλίμονο, αν επικρατήσουν και πάλι τα κριτήρια των Ενωτικών των «βυζαντινών» και μεταβυζαντινών χρόνων. Αλίμονο, αν αφεθεί και πάλι η Ορθοδοξία στις σκοπιμότητες τής οποιοσδήποτε πολιτικής και θυσιασθει η αιωνιότητα στην ενδοκοσμική συμβατικότητα και χρησιμοθηρία. 
 
Οι ενέργειές μας δεν καταγράφονται μόνο στις δέλτους της Ιστορίας, αλλά και θα κριθούν στο τέλος της Ιστορίας από τον Κύριο της Ιστορίας, που είναι συγχρόνως Σωτήρας και Κριτής της.
 
  ΣΧΟΛΙΟ:  Ο ιστορικός π. Γεώργιος Μεταλληνός, γνωρίζει  και εξηγεί την εκκλησιαστική ιστορία διπλωματικά και ανθρώπινα και όχι αληθινά και θεανθρώπινα. Τον έχουμε ακούσει επανειλημμένως να λέει πως προτιμά να μιλά, και εξ αιτίας των όσων λέγει να τον καθαιρέσουνε, κι όχι ο ίδιος να κάνει αποτείχιση και να φύγει από την Εκκλησία! Αυτὸ, βέβαια, αποτελεί αλλοίωση της Ιεράς Παραδόσεως, η οποία ευλογεί και τιμά την Διακοπή Μνημοσύνου με ιερό Κανόνα.     
 
 
     Ασφαλώς, πάτερ, είστε ελεύθερος να κάνετε ό,τι θέλετε. Αλλά αφού πρώτα παραιτηθείτε από το επιτελείο της "Σύναξης των κληρικών", μέσα στην οποία υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν πραγματικά να απομακρυνθούν από την αίρεση, αλλά εσείς τους φρενάρετε!
 
 
     Αφού σταματήσετε, δηλαδή, να κάνετε τον αντιοικουμενιστή.  Διότι παραποιείτε και ντροπιάζετε με τη στάση σας τους αγώνες των αντι-αιρετικών Αγίων, τους οποίους ως αντι-Οικουμενιστής υποτίθεται πως ακολουθείτε.
 
 
     Μα σοβαρά, πάτερ, Γεώργιε, δάσκαλέ μας έως πρότινος, η εκ Θεού έμφυτη ευφυΐα σας τόσο πολύ σκοτίστηκε;
 
 
    Είναι δυνατόν να πιστεύετε ότι οι Οικουμενιστές θα διαπράξουν την κουταμάρα να σας καθαιρέσουν; Τόσο ανόητους τους έχετε;
 
 
       Είναι δυνατόν να ξεσηκώσουν τον κόσμο με καθαιρέσεις πριν την ώρα τους; Αφού με τον χαρτοπόλεμο που κάνετε, η δουλειά τους προχωρά τόσο καλά! Ο Οικουμενισμός ταχύτατα εδραιώνεται. Οι πιστοί μια χαρά εθίζονται και εκκοσμικεύονται! Προς τι να σας καθαιρέσουν;
    
 
 Δεν καταλάβατε ότι είστε ένας άριστος σύμμαχός τους; Ο αιρεσιάρχης Πατριάρχης μετακινείται άνετα από τους Αγίους τόπους, και έως την Ρώμη και σε όλη την ελληνικὴ επικράτεια, τιμώμενος από τους Ἐπισκόπους που κι ασάς τιμούν (όπως π.χ. ο Ιγνάτιος Λαρίσης) και συλλειτουργώντας με "ορθόδοξους" Επισκόπους, όπως κι εσείς συλλειτουργείτε με οικουκμενιστές Επισκόπους (όπως ο Παργάμου κ. Ιω. Ζηζιούλας)!
         Μην το παίζετε, όμως, και εκφραστής των αντι-Οικουμενιστών!
Σημάτης Παναγιώτης

«Ἔστι δίκης ὀφθαλμός»!

Τὸ ἄρθρο του μὲ τίτλο
«ΤΗΝ ΠΑΤΗΣΕ Ο ΣΕΒ. ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ» (ἐδῶ)
«Ἔστι, ὅμως, δίκης ὀφθαλμός»!
(Ἐπαναλαμβάνουμε τὸ ἄρθρο ποὺ ἀποκαλύπτει τὰ ψεύδη
καὶ τὶς συκοφαντίες ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ κ. Τελεβάντος)


Ο κ. Παναγιώτης Τελεβάντος ἔχει ἐπανειλημμένως συλληφθεῖ νὰ ψεύδεται καὶ νὰ διαστρέφει τὶς θέσεις μας, ἰδίως ὡς πρὸς τὴν ἀποτείχιση, παρὰ τὶς διαψεύσεις τῶν ὅσων κακόβουλα γράφει ποὺ κατὰ καιροὺς  κάνουμε, μὲ εὐγενικὸ πάντα τρόπο καὶ χωρὶς νὰ ἀναφερόμαστε στὸ πρόσωπό του, λόγῳ τῆς ἐπικοινωνίας ποὺ παλαιότερα εἴχαμε.

Παλιά ΦΩΤΟ από το ιστολ. Τελεβάντος
 
Δυστυχῶς, ὅταν τοῦ «μπεῖ μιὰ ἰδέα στὸ μυαλὸ» δύσκολα τὴν ἀποβάλλει, ὅπως διαπιστώνω ἐδῶ καὶ μερικὰ χρόνια, ὅσον χρόνο ἐπικοινωνούσαμε μὲ e-mail, τὰ ὁποῖα διατηρῶ. Τοῦ ἔγραψα, τότε, ὅτι εἶναι λάθος (ἀποτελοῦσε φαντασίωσή του) νὰ ταυτίζει τὸν κ. Ἀθανάσιο Σακαρέλλο μὲ 3-4 ἄλλα ὑπαρκτὰ πρόσωπα (ὅπως τοῦ κ. Τσολογιάννη)!  Αὐτὸς ἐπὶ μῆνες ἀκόμα ἐπέμενε περιπαίζοντας καὶ εἰρωνευόμενος τὸν κ. Σακαρέλλο κακοηθέστατα, γιὰ κείμενα ποὺ δὲν εἶχε γράψει καὶ ἀναρτήσεις ποὺ δὲν εἶχε κάνει καί, ἀσφαλῶς, οὔτε κἂν τὶς εἶχε διαβάσει!!!
 
 
Τὸ ἴδιο συνέβη ἀργότερα ὅταν ταύτιζε τὸν π. Μελέτιο Βαδραχάνη μὲ κάποιους ἱστολόγους (καὶ πάλι μὲ τὸν κ. Τσολογιάννη!!!. Γνώριζα πολὺ καλὰ ὅτι ὁ π. Μελέτιος ὄχι μόνο δὲν ταυτιζόταν, μὰ δὲν εἶχε καμία συνεργασία μὲ τὰ πρόσωπα αὐτά. Μὲ ἕνα μάλιστα ἱστολόγο  (μὲ τὸν ὁποῖο τὸν ταύτιζε ὁ κ. Τελεβάντος) ὁ π. Μελέτιο εἶχε καὶ ἀντίθετες ἐκκλησιολογικὲς θέσεις! Ὅταν καὶ πάλι τοῦ ἔγραψα ὅτι κάνει λάθος καὶ ἐκθέτει πρόσωπα, καὶ τὸν διαβεβαίωσα γι’ αὐτό, δὲν πείστηκε, ἀλλὰ μοῦ ζήτησε ...ἀποδείξεις!!! (ἀστυνομικῆς ἢ εἰσαγγελικῆς ἀρχῆς; δὲν μοῦ ἐξήγησε!). Συνέχισε δὲ ψευδέστατα νὰ τὸν ὑβρίζει (ἐνθυμοῦμαι τὶς εὐτελεῖς ὕβρεις του στὸν ἱστότοπο "ksipnistere") καὶ νὰ τὸν εἰρωνεύεται ἀφιλάνθρωπα καὶ χυδαιότατα, νὰ ταυτίζει καὶ νὰ καταφέρεται κατὰ τοῦ π. Μελετίου, ὡς νὰ ἀποτελεῖται καὶ συστεγάζει ὁ π. Μελέτιος ἐν ἑαυτῷ ...κάποια ἄλλα πρόσωπα, 2 ἢ 3 μαζί!
Καὶ ὅλα αὐτά, ἐπειδὴ δὲν τοῦ κάναμε τὴ χάρη νὰ ΜΗΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΤΟΥΜΕ, ὅπως φορτικὰ (ἀκόμη καὶ τηλεφωνικὰ ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ) προσπαθοῦσε νὰ μᾶς πείσει!
 
 
Ὅπως μὲ τοὺς ἀνωτέρω, ἔτσι καὶ μὲ ὅσους τελικὰ δὲν τὸν ἀκούσαμε καὶ ἀποτειχιστήκαμε, ἐπειδὴ αὐτὸς ἔχει κάνει τὶς ἀντίθετες –σὲ σχέση μὲ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας– ἐπιλογές του, μὲ ἀναπόδεικτο εἰσαγγελικὸ λόγο, καὶ στηριζόμενος σὲ παρερμηνεῖες τῶν γραπτῶν καὶ αὐτοῦ τοῦ π. Ἐπιφανίου, μᾶς ὀνόμαζε αὐθαίρετα, πότε ἐν δυνάμει σχισματικοὺς καὶ πότε σχισματικοὺς λόγῳ τῆς ἀποτείχισης, χωρὶς οὐδεμία Πατερικὴ μαρτυρία (παρόλο ποὺ ἐγγράφως ὑποσχέθηκε τὸ 2010 ὅτι ἐν καιρῷ θὰ ἀποδείξει μὲ πατερικὸ λόγο τὸ ἐσφαλμένο τῆς ἀποτειχίσεως), στηριζόμενος κυρίως στὸν π. Ἐπιφάνιο.
 
 
Στὸ ἱστολόγιό μας ἔχουμε φιλοξενήσει δεκάδες κείμενα τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ (πέρα ἀπὸ δικά μας κείμενα) μὲ ἑκατοντάδες Πατερικὲς μαρτυρίες, ποὺ ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἀπαιτεῖ μέσα σὲ σύντομο χρονικὸ διάστημα (ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ Ἐπίσκοποι διδάσκουν ἀποδεδειγμένα κακοδοξίες) τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, εἴτε αὐτοὶ ἔχουν καταδικασθεῖ ἀπὸ Σύνοδο εἴτε ὄχι. Ὁ κ. Τελεβάντος ὅμως, στηριζόμενος στὴν δική του θεωρία καὶ αὐθεντία (καὶ θεωρῶν τὸν ἑαυτό του κάτι σὰν ἰντερνετικὸ Πάπα) συνεχίζει νὰ βάλει ἐναντίον μας συκοφαντικὰ καὶ ἀναπόδεικτα. Ἀποφύγαμε, χρόνια τώρα, νὰ ἀπαντήσουμε, ἀλλὰ εἶναι καιρὸς νὰ δοθεῖ μιὰ ἀπάντηση προσωπική. Νὰ τονίσουμε δέ, ὅτι μὲ ὅσα γράφει -πέρα ἀπὸ τὶς συκοφαντίες- καὶ ἐνῶ νομίζει ὅτι συνεισφέρει στὸν ἀντι-Οἰκουμενιστικὸ ἀγώνα, δὲν κάνει τίποτε ἄλλο (εἴτε τὸ καταλαβαίνει εἴτε ὄχι) παρὰ νὰ ρίχνει νερὸ στὸ μύλο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!
 

Τα ...αξιοθαυμαστα θαυματα του Αρχιαιρεσιαρχου στην Ελλαδα.

EIΣΠΗΔΗΣΙ ΤΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ 


ΣΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙ ΠΕΙΡΑΙΩΣ



Καλειτε τον συνεχεια ηλιθιοι, για να του ανοιγετε την ορεξι για να ικανοποιηση τις ανομες, παρανομες, τρελλες Σατανικες Αντεθνικες και Αντιεκκλησιαστικες βλεψεις και επιθυμιες του.




Ο Αρχιαιρεσιαρχης Βαρθολομαιος που καποιοι τον θεωρουν ακομα "πατριαρχη ΤΟΥΣ" σαν τον Ιερεμια Φουντα τεως Καντιωτικο μητροπολιτη Γορτυνος που σκιαζεται απο το σκιαχτρο του, ερχεται στην Ελλαδα σαν διασπαστης και διχαστης.
Εχει σχεδια Αβδουλχαμιτικα για την χωρα μας και για την Εκκλησια της Ελλαδος.
Επεμβαινει ωμα και απροκαληπτα στις εκλογες αρχιερεων, οπως για τη μητροπολι Ιωαννινων να γινεται φορτικοτατος να εκλεγη καποιος Γιοσακιος Αμφιλοχιος Στεργιου, με ποινική προϊστορία στην Μυτιλήνη με βλεψεις περισσοτερο.....κατακτητικες για ολες τις νεες χωρες να διχαση την Ελλαδα και την Εκκλησια.
Με ποιο δικαιωμα επεμβαινει ο Βαρθολομαιος στις εκλογες αρχιερεων και απαιτει αυταρχικω τω τροπω να εκλεξουν τον ...εκλεκτο του;
Και που το παει, τι θελει να επιτυχη;
Πρωτοι το αποκαλυπτουμε, τι θελει να καμη ο αλιτηριος αυτος Φαναριωτης.
Να καμη συνοδους τοπικες στη Θεσσαλονικη και στα Ιωαννινα με σκοπους σκοτεινους Φαναριωτικους διασπαστικους των λεγομενων Νεων Χωρων και να αρη ή να τροποποιηση το Αυτοκεφαλο της Εκκλησιας της Ελλαδος.

Ενημερώθηκε ο Πειραιώς Σεραφείμ για την επίσκεψη του στην Υδρα και από ποιόν; 
Γιατί αν δεν ενημερώθηκε θα πρέπει να εγκλιθή για το έγκλημα της ΕΙΣΠΗΔΗΣΗΣ του στην μητροπολι Πειραιως. 
Στη συνέχεια το βράδυ της ίδιας ημέρας παρέθεσε δείπνο πρός τιμήν του και παρουσία του ο Ακαδημαϊκός Σκαλκέας στον εν Πειραιεί Ναυτικό Όμιλο όπου συνέφαγαν. 
Είχε ενημερωθεί για όλα αυτά ο Πειραιώς Σεραφείμ και απουσίαζε επειδή δεν κλήθηκε ή επειδή αγνόησε την παρουσία του Πατριάρχου;
Περιμένουμε απαντήσεις τόσο από τό Πατριαρχείο, την Εκκλησία της Ελλάδος και τον Μητροπολίτη Πειραιῶς.
Αν εἰναι τα πράγματα όπως φανταζόμαστε από πότε η Εκκλησία απέκτησε Πάπα και από πότε η Εκκλησία της Ελλάδος αγνοεί εν ενεργεία Μητροπολίτη της ή από πότε Μητροπολίτης γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του τον Οικουμενικό Πατριάρχη και τον αγνοεί επιδεικτικά;
Και αν υποθεσουμε οτι ηταν ανεπισημη η επισκεψι του πως τον υποδεχονται αρχιεπισκοπος, ο μητροπολίτης του αεροδρομίου και υπουργοι και τον συντροφευουν στις επισκεψεις του;
Αν ειναι επισημη η επισκεψι του γιατι δεν ενημερωσε τον μητροπολιτη Πειραιως κ. Σεραφειμ οτι θα διελθη απο την μητροπολι του.
Και οχι μονον διηλθε και μπηκε για να τον μεταφερη το κοτερο του γνωστου γιατρου και ακαδημαϊκου των γνωστων κατευθυνσεων Σκαλτσεα, αλλα εφαγε και συνεφαγε μαζι του και με τους επισημους στον ναυτικο ομιλο Πειραιως χωρις να γνωριζει τιποτα και χωρις να ενημερωθη ο κανονικος μητροπολιτης Πειραιως;
 

Αυτος ειναι ο Αρχιαιρεσιαρχης και αυτο ειναι το ποιον του και οποιος δεν τον γνωριζει ας τον μαθει.
Ειναι ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ.
Ο πιο επικινδυνος πατριαρχης που αποτελει σημερα τον μεγαλυτερο ΠΕΙΡΑΣΜΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.
Ενας αναιδης, θρασυς και αναισχυντος Αιρεσιαρχης, οπως αποδεικνυονται απο την Ιστορια ολοι οι Αιρεσιαρχαι.
Ξυπνειστε Ελληνες και φυλαχθειτε απο το ΜΟΛΥΣΜΕΝΟ αυτο πατριαρχικο ασκερι το φερεφωνο των Σκοτεινων Δυναμεων και το οργανετο της Νεας Εποχης.
Καθε φορα που φιλατε το μαγαρισμενο χερι του παιρνετε και απο μια καταρα και αναμεινατε να σας ερθη πανουκλα και ευλογιά.
Μακρυα του, λοιπον.
Αλλως θα φερετε μεγαλη ευθυνη απεναντι στις νεες γενεες, στην Εκκλησια μας, αλλα και στο Γενος των Ελληνων.


ΦΩΝΑΞΑΝ ΠΡΟΔΟΤΗ ΤΟΝ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ
πηγαινοντας στο Ηρωδειο


 

Aποτειχισι: Eπισκοπε Ιερεμια, ΝΑΙ, ειστε ολοι σας ενωμενοι μεταξυ σας και με τον Αρχιαιρεσιοπατριαρχη ΣΑΣ, και οχι με την ΟΡΘΟΔΟΞΗ Διαχρονικη Εκκλησια του Χριστου, αλλα με την Πανθρησκεια του Οικουμενισμου. Αυτη και μονον αυτη ειναι η ΑΛΗΘΕΙΑ. Και ο λαος πρεπει να την μαθη ολοκληρη την Αληθεια για να αυτοαπελευθερωθη απο τους προδοτες της." Γνωσεσθε την Αληθεια και η Αληθεια ελευθερωσει υμας", λεγει Κυριος.

  ------------------------------------------

Ερωτήσεις 

προς τον Μητροπολίτη Γόρτυνος κ. Ιερεμία

"Ὦ οἱ ποιμένες οἱ διασκορπίζοντες

καὶ ἀπολλύοντες τὰ πρόβατα

τῆς νομῆς μου" (Ιερεμίας, κγ΄, 1)





 

Ιανός, ο διπρόσωπος μυθικός θεός των Ρωμαίων.


Πριν λίγες ημέρες διαβάσαμε το νέο άρθρο του Μητροπολίτου Γόρτυνος κ. Ιερεμία.

Ο κ. Ιερεμίας, γνωστός από την άρση της υπογραφής του στο βαρυσήμαντο κείμενο "Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού", προσπαθεί να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα, δικαιολογώντας το μνημόσυνο των αμνημονεύτων και την κοινωνία των ακοινώνητων [1].
 


Γορτ-Ιανός, σύγχρονος ορθόδοξος επίσκοπος που καταδικάζει και κοινωνεί ταυτόχρονα με τους αιρετικούς οικουμενιστές 


Βεβαίως βρίσκει και τα κάνει, όπως έχει παρατηρηθεί και άλλοτε. Το ποίμνιό του, όπως και το ποίμνιο όλων των νεοημερολογιτικών Μητροπόλεων, είναι απληροφόρητο, ακατήχητο και το κάθε μέλος του - κατά κανόνα, και στην περίπτωση που δεν είναι απλά εκκλησιαστικός τουρίστας (επίσκεψη στο ναό σε βαπτίσεις, γάμους, κηδείες, Χριστούγεννα, Πάσχα) -, δεν έχει καμία επαφή με την Αγία Γραφή και την Πατερική Παράδοση, η δε θρησκευτική του μόρφωση, αν και όταν υπάρχει, ξεκινά και τελειώνει σε επιλεγμένες "ανώδυνες" διδασκαλίες Αγίων και νεοτέρων Γερόντων.

Επειδή όμως εμείς είμαστε, κατά τον χαρακτηρισμό του κ. Ιερεμία, "σούπερ" Ορθόδοξοι [2] και ως τοιούτοι δεν αναπαυόμαστε με θεωρίες που δεν ερείδονται επί της διδασκαλίας των Αγίων Πατέρων (των παλαιών και "σούπερ", όχι των νεοπατέρων και "νερόβραστων"), τον καλούμε να απαντήσει (δίδοντας απολογία σε καθέναν που το ζητά, κατά τον Απόστολο [3]) στις παρακάτω ερωτήσεις:
 

1. Διαβάζουμε στο κείμενο: "Ἡ ἑνότητα αὐτή τῆς Ἐκκλησίας ἐκφράζεται ὡς ἑξῆς: Οἱ ἱερεῖς μνημονεύουν τό Ἐπίσκοπο. Τό ἀκοῦτε αὐτό κάθε φορά ἀπό τόν Ἱερέα σέ κάθε ἱερή Ἀκολουθία καί προπαντός τό ἀκοῦτε στήν θεία Λειτουργία, ὅταν ὁ Ἱερέας λέει «Ἐν πρώτοις μνήσθητι, Κύριε, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν (τάδε)...». Ὁ Ἐπίσκοπος πάλι μνημονεύει τήν Ἱερά Σύνοδο. Ἡ δέ Ἱερά Σύνοδος μνημονεύει ὅλους τούς Ἀρχιεπισκόπους, ὅλα τά Πατριαρχεῖα καί ἰδιαιτέρως μνημονεύει τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη. Ἔτσι, μέ τήν μνημόνευση αὐτή ὑπάρχει ἑνότητα σέ ὅλη τήν Ἐκκλησία".  

Και αναρωτιόμαστε: Όταν μνημονεύεται ξεκάθαρα στο Φανάρι ο αιρετικός Πάπας Ρώμης ως εξής "Έτι δεόμεθα υπέρ του Αγιωτάτου επισκόπου και Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου και του Αρχιεπισκόπου και Πατριάρχου ημών Βαρθολομαίου και υπέρ του κατευθυνθήναι τα διαβήματα αυτών εις πάν έργον αγαθόν" (βλέπε εδώ και βίντεο: http://aktines.blogspot.gr/2012/05/blog-post_5962.html ) με τη μνημόνευση αυτή δεν υπάρχει ενότητα με τον Πάπα και την αιρετική του παρασυναγωγή; Ναι ή όχι, κ. Ιερεμία;
 

2. Εξετάζοντας την θέση του κειμένου πως "ὅταν ἕνας Δεσπότης, μόνος του αὐτός, χωρίς νά τό ποῦν καί νά συμφωνήσουν καί οἱ ἄλλοι πατέρες Ἱεράρχες, παύει τό μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχου, αὐτός ἀποκόπτεται ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἔκανε τόν ἑαυτό του ὑπέρ-Ἐκκλησία καί ἔκανε σχίσμα, τό ὁποῖο σχίσμα εἶναι φοβερό ἁμάρτημα, τό φοβερώτερο, πού δέν τό ξεπλένει οὔτε αἷμα μαρτυρίου", μήπως υπονοείτε κ. Ιερεμία, πως θα πρέπει να θεωρήσουμε σχισματικό και εκτός Εκκλησίας, τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό που διέκοψε το μνημόσυνο [4] του λατινόφρονος πατριάρχου, χωρίς τη συμφωνία των άλλων επισκόπων;
 


  3. Τέλος, πως εξηγείτε κ. Ιερεμία το γεγονός να μας μιλάτε για δύο άκρα (ζηλωτισμό και οικουμενισμό, κατά την καινοφανή θεωρία του π. Επιφανίου Θεοδωρόπουλου), αλλά να ΚΟΙΝΩΝΕΙΤΕ και εσείς με το ένα (οικουμενισμό);



 

Επειδή πιστεύουμε ότι ο κ. Ιερεμίας δεν πρόκειται να απαντήσει στις παραπάνω ερωτήσεις, κλείνουμε την παρούσα ανάρτηση με ένα σχόλιο στα εξής γραφόμενά του: "Καλύτερα «νά πάω νά πνιγῶ», ὅπως τό λένε στήν πατρίδα μου (πρβλ. Λουκ. 17,2), παρά νά γίνω αἰτία ἀποσχισμοῦ ἐμοῦ καί ἄλλων χριστιανῶν ἀπό τήν Ἐκκλησία".

Αυτό είναι το καλύτερο κ. Ιερεμία! 
Να πνίξετε το ένα σας πρόσωπο!

Ούτε Ιανούς, ούτε χλιαρούς θέλει η Εκκλησία...

 


ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΟΣ

 

 

 

[1] P. G. 160, 1097

[2] Τον ευχαριστούμε για τον χαρακτηρισμό αυτό και δηλώνουμε ότι τον προτιμούμε βεβαίως από τους χαρακτηρισμούς "ουνίτες", "οικουμενιστές" ή "λατινόφρονες". [3]Α΄ Πετρ., γ΄, 15 [4] Αναφέρουμε ενδεικτικά τον Άγιο Μάρκο, αφού υπήρξαν στην εκκλησιαστική ιστορία και πολλοί άλλοι ορθόδοξοι επίσκοποι, όπως, για παράδειγμα, ο Άγιος Υπάτιος ή ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, που  και αυτοί (σε αντίθεση με την ταπεινολογική θεωρία του κ. Ιερεμία) δεν περίμεναν "παρέα" για να κόψουν το μνημόσυνο των αιρετικών προϊσταμένων τους.

Κάποιους, τα Πυθαγόρεια σύμβολα, αντί να τους χωρίζουν, τους ενώνουν!



Ὁμιλεῖ ὁ κ. Γ. καρατσαφέρης στο arttv, καὶ λέγει τὰ ἑξῆς ἐφηρμοσμένα Οἰκουμενιστικά, πρὸς ἐμπέδωση τοῦ ΛΑΟΥ:

μένα μὲ ἐνδιαφέρει ἕνα πρᾶγμα, νὰ μπορῶ νὰ κάνω τὸ σταυρό μου καὶ νὰ βλέπω καὶ τὸν δίπλα νὰ κάνει τὸ σταυρό του. Καὶ μπορῶ σὲ ὁποιονδήποτε χῶρο νὰ αἰσθάνομαι κοντά στὸν Θεό μου, ἐὰν μοῦ ἐπιτρέπεται νὰ κάνω τὸ σταυρό μου. Ὅταν κάποια περίοδο ζοῦσα στὴν Ἀγγλία, δίπλα στο σπίτι μου ἦταν μία Ἐκκλησία ἡ ὁποία δὲν ἦταν Ὀρθόδοξη. Πῆγα μία μέρα, βρῆκα τὸν ἱερέα καὶ τοῦ λέω. Ἐγὼ εἶναι Ὀρθόδοξος, μπορῶ νὰ ἔρχομαι ἐδῶ τὴν ὥρα τῆς Λειτουργίας καὶ νὰ προσεύχομαι στὸ Χριστό; Μοῦ λέει, βεβαίως. Πῆγα... Δὲν πιστεύω σ’ αὐτὰ ποὺ πιστεύουν. Ἀλλὰ ἔχουμε μία κατακλεῖδα ὅλοι. Πιστεύουμε στὸν Ἰησοῦ Χριστό, ὁ καθένας ἀπὸ τὴν πλευρά του. Ὁ καθένας θεωρεῖ τὸν ἄλλο αἱρετικό. Ἀλλὰ στὴν οὐσία ὅμως, ἡ κατάληξη εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστός.
Καταλαβαίνω ὅλους αὐτοὺς ποὺ μιλᾶνε ἐναντίον τοῦ Πάπα, τὸ «καταρᾶσθε τὸν πάπα» τοῦ πατροΚοσμᾶ, ὅλα αὐτὰ τὰ ξέρω πάρα πολὺ καλά. Ἀλλὰ ἡ βάση εἶναι μία. Ὅταν ἔχουμε τὴν ἀπειλὴ τοῦ Ἰσλαμισμοῦ ποὺ πολλαπλασιάζεται, εἶναι μεγάλη πολυτέλεια νὰ βλέπουμε αὐτὰ τὰ ὁποῖα μᾶς χωρίζουν καὶ νὰ μὴ βλέπουμε αὐτὰ τὰ ὁποῖα μᾶς ἑνώνουν...
Κάποιοι ἐνοχλοῦνται καὶ ἔχουν μείνει συνδεδεμένη σὲ κάποια ...τσιτάτα κάποιων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, τὰ ὁποῖα ἔγιναν κάτω ἀπὸ κάποια συγκεκριμένη ἱστορικὴ περίοδο, μὲ συγκεκριμένες ἀνάγκες...
Ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ δένουμε τὰ μάτια μας. Μὲ ρωτᾶνε: Ἔχεις ἐμπιστοσύνη στὸν Οἰκουμενικὸ πατριάρχη; Εὐτυχοῦμε νὰ ἔχουμε ἕνα πανέξυπνο ἄνθρωπο. Εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ σπάνια μυαλά...
https://www.youtube.com/watch?v=I0fEyRVK2bQ&index=2&list=PL_4mo_gQkzFlU6pMWxquqKDp-GJqFn93x

Νὰ πῶ κάτι γιὰ τὸν Πατριάρχη. Ἐγὼ νομίζω ὅτι εἶναι ἴσως ὁ εὐφυέστερος ἄνθρωπος ποὺ ἔχω γνωρίσει στὴ ζωή μου. Ἔχει γίνει τὸ κόμμα (τοῦ ΛΑ.Ο.Σ.) τὸ Μάϊο, τότε ποὺ μ’ ἔδιωξε ὁ Καραμανλῆς.
Ἔχω ἀρχίσει λοιπόν καὶ μελετάω τὸ σῆμα τοῦ κόμματος. Τί σηματοδοτεῖ αὐτὸ τὸ κόμμα. Ὕστερα ἀπὸ ἕνα μῆνα, δύο, τρεῖς ἔχω βγάλει τὸ σῆμα καὶ τὸ φοράω. Δὲν τὸ ξέρει κανείς. Ἑπτασφράγιστο μυστικό, εἶναι. Θέλει ἀποκωδικοποιητές. Οὐδεὶς γνώριζε τί (μηνύματα, συμβολισμοὺς) ἔκρυβε. Μετὰ ἀπὸ δύο τρία χρόνια εἶχα πεῖ μερικὰ πράγματα γιὰ τὸ σῆμα. Κι ἔρχεται ὁ Βαρθολομαῖος καὶ ζητάει νὰ μὲ δεῖ. Καὶ πηγαίνω ἐπάνω καὶ φοράω τὸ σηματάκι, τόσο δά!

–Καλῶς τον, μοῦ λέει. Ἄ, αὐτὰ τὰ τρίγωνα σημαίνει αὐτό. Αὐτὰ τὰ χρώματα σημαίνει αὐτό. Αὐτοὶ οἱ κύκλοι σημαίνει αὐτό.
Καὶ μοῦ κάνει ὅλη τὴν ἀνάλυση τοῦ σήματος, τὀ ὁποῖο τὸ εἶχα βασίσει ἐγὼ στὰ Πυθαγόρεια. Χωρὶς νὰ τὸ ξέρει! Δὲν τὸ εἶχα συζητήσει οὔτε μὲ τὴ γυναίκα μου. Ἁπλῶς, εἶχα βρεῖ ἕνα σῆμα ποὺ νὰ σηματοδοτεῖ κάποια πράγματα. Καὶ τοῦ λέω: Μὲ ἐκπλήσσετε.
Δὲν εἶναι (ὁ Πατριάρχης τυχαία προσωπικότητα. Ἔχει πολλοὺς ἐχθρούς, γιατί εἶναι ὑπερκινητικός...
https://www.youtube.com/watch?v=Gsb4-SFuPyc&list=PL_4mo_gQkzFlU6pMWxquqKDp-GJqFn93x&index=1

Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2014

Οσοι απεχθανονται τον ΜΟΛΥΣΜΟ της Αιρεσης του Οικουμενισμου - Πανθρησκειασμου, ας σπευσουν εις τον ΙΕΡΟΝ ΚΡΑΤΗΡΑ.




MEΘΑΥΡΙΟ ΣΑΒΒΑΤΟ

ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 
 
απο τον Γεροντα Αρχιμανδριτη 
π. Ευθυμιο Τρικαμηνα




Μεθαυριο Σαββατο 21 Ιουνιου 2014 ο Γεροντας Αρχιμανδριτης πατηρ Ευθυμιος Τρικαμηνας, θα τελεση την Θεια Λειτουργια, στον ιερο ναο Αγιου Μαρκου του Ευγενικου στη Σουρωτη Θεσσαλονικης.

Καλουνται να παραστουν και να κοινωνησουν απο τον ΙΕΡΟΝ ΚΡΑΤΗΡΑ, ολοι οσοι αποτειχισθηκαν ή προκειται να αποτειχισθουν απο την Αιρεσι και τους Αιρετικους Οικουμενιστες και τους ΚΟΙΝΩΝΟΥΝΤΑΣ ΑΥΤΟΙΣ.

 

Η ζωντανη Παρουσια του Αγιου Μαρκου του Ευγενικου, μας ΓΟΗΤΕΥΕΙ και μας ΕΝΘΟΥΣΙΑΖΕΙ. Χωρις τους ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ, δεν υπαρχει Ορθοδοξια. Χωρις τους ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ, απέπτει η Ορθοδοξια. Δι ευχων των ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΗΜΩΝ, Κυριε Ιησου Χριστε ο Θεος, ελεησον και σωσον ημας.

 


Οι Αποτειχισμενοι χαιρουν και επιχαιρουν και αγαλλονται που αγιαζονται απο την χαρι του Αγιου Μαρκου κατα τις ιερες μυσταγωγιες στον ναο του και με την παρουσια του π. Ευθυμιου και με τον χαριτοβρυτο λογο του που δροσιζει τις ψυχες τους και τους παρηγορει και τους προστατευει και τους προφυλασσει, απο τους ΜΟΛΥΣΜΟΥΣ των Οικουμενιστων και των Σιγονταροοικουμενιστων, που ενισχυουν, υποθαλπουν, κοινωνουν και συμπορευονται, ανταμα ανταμα, με την Παναιρεσι του Οικουμενισμου και με τους Παναιρετικους Οικουμενιστες.

Aποτειχισι: Οι διαστρεβλωτες της Αληθειας χωρις φοβο Θεου και εντροπη ανθρωπων συνεχιζουν να ΑΣΧΗΜΟΝΟΥΝ.

 

Ανακρίβειες αθέλητες (π. Έπιφάνιου) ψεύδη καὶ συκοφαντίες ἠθελημένες (κ. Τελεβάντου)!

 
του Θεολογου κ. Παναγ. Σηματη
 

Ο κ. Παναγιώτης Τελεβάντος ἔχει ἐπανειλημμένως συλληφθεῖ νὰ ψεύδεται καὶ νὰ διαστρέφει τὶς θέσεις μας, ἰδίως ὡς πρὸς τὴν ἀποτείχιση, παρὰ τὶς διαψεύσεις τῶν ὅσων κακόβουλα γράφει ποὺ κατὰ καιροὺς  κάνουμε, μὲ εὐγενικὸ πάντα τρόπο καὶ χωρὶς νὰ ἀναφερόμαστε στὸ πρόσωπό του, λόγῳ τῆς ἐπικοινωνίας ποὺ παλαιότερα εἴχαμε.

Παλιά ΦΩΤΟ από το ιστολ. Τελεβάντος
Δυστυχῶς, ὅταν τοῦ «μπεῖ μιὰ ἰδέα στὸ μυαλὸ» δύσκολα τὴν ἀποβάλλει, ὅπως διαπιστώνω ἐδῶ καὶ μερικὰ χρόνια, ὅσον χρόνο ἐπικοινωνούσαμε μὲ e-mail, τὰ ὁποῖα διατηρῶ. Τοῦ ἔγραψα, τότε, ὅτι εἶναι λάθος (ἀποτελοῦσε φαντασίωσή του) νὰ ταυτίζει τὸν κ. Ἀθανάσιο Σακαρέλλο μὲ 3-4 ἄλλα ὑπαρκτὰ πρόσωπα (ὅπως τοῦ κ. Τσολογιάννη)!  Αὐτὸς ἐπὶ μῆνες ἀκόμα ἐπέμενε περιπαίζοντας καὶ εἰρωνευόμενος τὸν κ. Σακαρέλλο κακοηθέστατα, γιὰ κείμενα ποὺ δὲν εἶχε γράψει καὶ ἀναρτήσεις ποὺ δὲν εἶχε κάνει καί, ἀσφαλῶς, οὔτε κἂν τὶς εἶχε διαβάσει!!!
 
Τὸ ἴδιο συνέβη ἀργότερα ὅταν ταύτιζε τὸν π. Μελέτιο Βαδραχάνη μὲ κάποιους ἱστολόγους (καὶ πάλι μὲ τὸν κ. Τσολογιάννη!!!. Γνώριζα πολὺ καλὰ ὅτι ὁ π. Μελέτιος ὄχι μόνο δὲν ταυτιζόταν, μὰ δὲν εἶχε καμία συνεργασία μὲ τὰ πρόσωπα αὐτά. Μὲ ἕνα μάλιστα ἱστολόγο  (μὲ τὸν ὁποῖο τὸν ταύτιζε ὁ κ. Τελεβάντος) ὁ π. Μελέτιο εἶχε καὶ ἀντίθετες ἐκκλησιολογικὲς θέσεις! Ὅταν καὶ πάλι τοῦ ἔγραψα ὅτι κάνει λάθος καὶ ἐκθέτει πρόσωπα, καὶ τὸν διαβεβαίωσα γι’ αὐτό, δὲν πείστηκε, ἀλλὰ μοῦ ζήτησε ...ἀποδείξεις!!! (ἀστυνομικῆς ἢ εἰσαγγελικῆς ἀρχῆς; δὲν μοῦ ἐξήγησε!). Συνέχισε δὲ ψευδέστατα νὰ τὸν ὑβρίζει (ἐνθυμοῦμαι τὶς εὐτελεῖς ὕβρεις του στὸν ἱστότοπο "ksipnistere") καὶ νὰ τὸν εἰρωνεύεται ἀφιλάνθρωπα καὶ χυδαιότατα, νὰ ταυτίζει καὶ νὰ καταφέρεται κατὰ τοῦ π. Μελετίου, ὡς νὰ ἀποτελεῖται καὶ συστεγάζει ὁ π. Μελέτιος ἐν ἑαυτῷ ...κάποια ἄλλα πρόσωπα, 2 ἢ 3 μαζί!
 
Καὶ ὅλα αὐτά, ἐπειδὴ δὲν τοῦ κάναμε τὴ χάρη νὰ ΜΗΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΤΟΥΜΕ, ὅπως φορτικὰ (ἀκόμη καὶ τηλεφωνικὰ ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ) προσπαθοῦσε νὰ μᾶς πείσει!
 
Ὅπως μὲ τοὺς ἀνωτέρω, ἔτσι καὶ μὲ ὅσους τελικὰ δὲν τὸν ἀκούσαμε καὶ ἀποτειχιστήκαμε, ἐπειδὴ αὐτὸς ἔχει κάνει τὶς ἀντίθετες –σὲ σχέση μὲ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας– ἐπιλογές του, μὲ ἀναπόδεικτο εἰσαγγελικὸ λόγο, καὶ στηριζόμενος σὲ παρερμηνεῖες τῶν γραπτῶν καὶ αὐτοῦ τοῦ π. Ἐπιφανίου, μᾶς ὀνόμαζε αὐθαίρετα, πότε ἐν δυνάμει σχισματικοὺς καὶ πότε σχισματικοὺς λόγῳ τῆς ἀποτείχισης, χωρὶς οὐδεμία Πατερικὴ μαρτυρία (παρόλο ποὺ ἐγγράφως ὑποσχέθηκε τὸ 2010 ὅτι ἐν καιρῷ θὰ ἀποδείξει μὲ πατερικὸ λόγο τὸ ἐσφαλμένο τῆς ἀποτειχίσεως), στηριζόμενος κυρίως στὸν π. Ἐπιφάνιο.
 
Στὸ ἱστολόγιό μας ἔχουμε φιλοξενήσει δεκάδες κείμενα τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ (πέρα ἀπὸ δικά μας κείμενα) μὲ ἑκατοντάδες Πατερικὲς μαρτυρίες, ποὺ ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἀπαιτεῖ μέσα σὲ σύντομο χρονικὸ διάστημα (ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ Ἐπίσκοποι διδάσκουν ἀποδεδειγμένα κακοδοξίες) τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, εἴτε αὐτοὶ ἔχουν καταδικασθεῖ ἀπὸ Σύνοδο εἴτε ὄχι. Ὁ κ. Τελεβάντος ὅμως, στηριζόμενος στὴν δική του θεωρία καὶ αὐθεντία (καὶ θεωρῶν τὸν ἑαυτό του κάτι σὰν ἰντερνετικὸ Πάπα) συνεχίζει νὰ βάλει ἐναντίον μας συκοφαντικὰ καὶ ἀναπόδεικτα. Ἀποφύγαμε, χρόνια τώρα, νὰ ἀπαντήσουμε, ἀλλὰ εἶναι καιρὸς νὰ δοθεῖ μιὰ ἀπάντηση προσωπική. Νὰ τονίσουμε δέ, ὅτι μὲ ὅσα γράφει -πέρα ἀπὸ τὶς συκοφαντίες- καὶ ἐνῶ νομίζει ὅτι συνεισφέρει στὸν ἀντι-Οἰκουμενιστικὸ ἀγώνα, δὲν κάνει τίποτε ἄλλο (εἴτε τὸ καταλαβαίνει εἴτε ὄχι) παρὰ νὰ ρίχνει νερὸ στὸ μύλο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!
 
Ὁ κ. Τελεβάντος, λοιπόν, διαγράφει τοὺς προηγούμενους Πατέρες καὶ τὸν ἴδιο τὸν ἱερὸ Κανόνα καὶ μᾶς παραπέμπει σὲ σύγχρονους Πατέρες τῶν δικῶν του προδιαγραφῶν, τῶν ὁποίων μάλιστα τὸ πνεῦμα διαστρέφει. Δὲν καταλαβαίνει ὅτι στὴ βιασύνη του νὰ πολεμήσει ἐμᾶς (ποὺ τολμήσαμε νὰ μὴν ἐφαρμόσουμε τὶς ὑποδείξεις του περὶ ἀποτειχίσεως), καθίσταται θεομάχος, διαστρεβλώνοντας ἕνα Ἱερὸ Κανόνα τῆς Ἐκκλησίας, χωρὶς μάλιστα νὰ ἔχει καταφέρει νὰ ἀποδείξει μὲ Πατερικὸ λόγο ὅτι ὁ ΙΕ' Κανόνας δὲν ἐπιτρέπει τὴν ...Ἀποτείχιση(!), ὅπως περίπου ὑποσχέθηκε!!!
 
Στηρίζεται -ὡς εἰς αὐθεντία- στὸν μακαριστὸ καὶ σεβαστὸ γέροντα Ἐπιφάνιο Θεοδωρόπουλο, ὁ ὁποῖος ὅμως δὲν εἶναι Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ ὁποίου τὸ βιβλίο «Τὰ Δύο Ἄκρα» (ποὺ τὸ συνιστᾶ ὁ κ. Τελεβάντος ὡς τὴν συνισταμένη τῆς Πατερικῆς σοφίας) περιέχει σημαντικὲς ἀνακρίβειες καὶ λάθη ὡς ἔχον ἄλλη στοχοθεσία, ἀφοῦ ἀπαντοῦσε σὲ προβλήματα τῶν δεκαετιῶν 1960 καὶ 1970 συνδιάζοντάς τα πάντα μὲ τὸ τότε μεγάλο πρόβλημα τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου. Δὲν καταλαβαίνει, ὅτι παραποιώντας τὴ σκέψη τοῦ ἀείμνηστου π. Ἐπιφάνιου, τὸν ἐκθέτει; Διότι τὸ βιβλίο "Τὰ Δύο Ἄκρα":
 
1) Δὲν γράφτηκε γιὰ τοὺς ἀποτειχισμένους, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἰδιόρυθμη ἀποτείχιση τῶν Παλαιοημερολογητῶν καὶ ὅσους προσέφευγαν σ’ αὐτούς τότε, 2) Ἔχει κάποιες λανθασμένες θέσεις ἀκριβῶς στὸ θέμα περὶ Ἀποτειχίσεως καὶ 3) Δυστυχῶς γιὰ τὸν κ. Τελεβάντο ποὺ ἄλλοτε τὸ ἀποκρύβει καὶ ἄλλοτε τὸ συσκιάζει, ὁ π. Ἐπιφάνιος  δὲν θεωροῦσε ἀντιεκκλησιαστικὴ πράξη τὴν Ἀποτείχιση, ὅταν ἐφαρμόζεται ὅπως τὴν νομοθετεῖ ὁ ΙΕ΄ Κανόνας τῆς ΑΒ΄ Συνόδου καὶ δὲν θεωροῦσε τοὺς ἀποτειχισμένους σχισματικοὺς καὶ ἐκτὸς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ ἐναντιωνόταν  σὲ ὅσους φλέρταραν μὲ τὶς ἰδέες τῶν Γ.Ο.Χ.
 
Παρουσιάζουμε κάποια σημεῖα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα φαίνεται ὅτι ὁ π. Ἐπιφάνιος ἀποδεχόταν τὴν Ἀποτείχιση, ὅπως ἐφαρμόζεται σήμερα, ἂν καὶ σὲ ἄλλα σημεῖα δείχνει νὰ ὑπαναχωρεῖ ἀπ΄ αὐτὴ τὴ θέση, γεγονὸς ποὺ τὸν παρουσιάζει στὸ ἴδιο του βιβλίο νὰ φάσκει καὶ νὰ ἀντιφάσκει. 
 
 Δὲν ἀναφερόμαστε στὴν διαφωνία ποὺ ὑπάρχει γιὰ τὸ δυνητικὸ προαιρετικὸ τοῦ Ἱ. Κανόνος. Τὸ θέμα (ἂν καὶ ἔχει ἀποδειχθεῖ ὅτι εἶναι λυμένο ἀπὸ τοὺς Πατέρες) συζητεῖται. Ἤδη ἡ ἀπόπειρα τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς (διὰ τῆς συγγραφῆς βιβλίου) νὰ ἀποδείξει τὸ δυνητικό, δὲν ἀπέδωσε, ἀντίθετα οἱ ἱερεῖς της ὑπεστήριξαν ἀντιπατερικὲς θέσεις, ὅπως ἀπέδειξε ὁ π. Εὐθύμιος, καὶ ἔκτοτε σταμάτησαν νὰ γράφουν, γιὰ νὰ μὴν ἐκτεθοῦν περισσότερο. Ὁ μόνος ποὺ ὑποστήριξε τὴν ἀποτυχημένη προσπάθεια τῆς Ι. Μ. Πειραιῶς ἦταν ὁ κ. Τελεβάντος, χωρὶς προσφυγὴ σὲ Πατερικὰ κείμενα (ἀφοῦ δὲν ὑπάρχουν, ἀλλιῶς θὰ τὰ εἶχε βρεῖ ἀπὸ τὸ 2010 ποὺ ψάχνει) καὶ μὲ μοναδικὸ ἐπιχείρημα τὴν δική του ...παπικῆς ἐμβέλειας καὶ αὐθεντίας θέση!
 
Ἂς δοῦμε, ὅμως, τί γράφει γιὰ τὴν Ἀποτείχηση ὁ π. Ἐπιφάνιος:

"Αἱρετικοὶ (Ἐπίσκοποι) εἶναι ...καὶ ἐκεῖνοι οἵτινες οὔτε καταδικάσθησαν ἀκόμη ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας οὔτε ἐξῆλθον αὐτοβούλως ἐξ αὐτῆς, ἀλλὰ διατελοῦσιν ἀκόμη ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας. Μία τοιαύτη εἶνε ἡ περίπτωσις τοῦ Πατριάρχου. Ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἔχει κηρύξει αἱρετικὰ φρονήματα (σ.σ.: πόσο μᾶλλον ὁ πατρ. Βαρθολομαῖος!)... Συνεπῶς εἶνε ἀκόμη ἀγωγὸς χάριτος. Τελεῖ μυστήρια. Ἡμεῖς τί δυνάμεθα νὰ πράξωμεν; α) Νὰ προσευχώμεθα ὑπὲρ ἀνανήψεως καὶ μετανοίας αὐτοῦ. β) Νὰ διαμαρτυρώμεθα κατ' αὐτοῦ καὶ νὰ ἀγωνιζόμεθα. Ἂν δὲ ἡ συνείδησίς τινος δὲν ἀνέχηται νὰ μνημονεύῃ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ, ἔχει τὸ δικαίωμα, προβαίνων ἔτι περαιτέρω, νὰ παύσῃ τὸ μνημόσυνον του, συμφώνως τῶ ΙΕ΄ Κανόνι τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Τοῦτο ὅμως εἶνε τὸ ἔσχατον βῆμα, εἰς ὃ δύναται νὰ προχωρήσῃ, ἂν θέλῃ νὰ μὴ εὑρεθῆ εἰς σχίσματα καὶ εἰς ἀνταρσίας" (σελ. 89).


Κα παρακάτω: ερο Κανόνες παρέχουσι δικαίωμα παύσεως μνημοσύνου το αἱρετικὰς διδασκαλίας κηρύσσοντος Ἐπισκόπου ἢ Πατριάρχου. (σελ. 90).

Στὴ σελ. 75 βαπτίζει μὲν τὸν ΙΕ΄ Κανόνα ὡς δυνητικόν, (ἡ γνωστή του θέση ποὺ ἀμφισβητεῖται), ἀλλ’ ὅμως δέχεται, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν κ. Τελεβάντο ποὺ μᾶς συκοφαντεῖ ὡς σχισματικούς, ὅτι ὁ διακόπτων τὸ Μνημόσυνο τοῦ Ἐπισκόπου «"πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως", οὐδαμῶς παρανομεῖ, διὸ καὶ δὲν ὑπόκειται εἰς ἐπιτίμησιν, ἀλλὰ μᾶλλον ἄξιος ἐπαίνου εἶνε». Καὶ στὴν ἑπομένη σελίδα 76, γράφει: «Ὁ παύων τὸ μνημόσυνον τοῦ οἰκείου Ἐπισκόπου Κληρικός, ἀρκεῖται εἰς τοῦτο, ἀποφεύγει νὰ μνημονεύει ἑτέρου καὶ ἀναμένει ἐν ἠρεμίᾳ συνειδήσεως τὴν κρίσιν τῆς Συνόδου» (Ἡ ἀραίωση τῶν γραμμάτων τοῦ π. Ἐπιφανίου).
         Βέβαια ἔχει ἀποδειχθεῖ (κι ἂς ἀποδείξει μὲ κείμενα ὁ κ. Τελεβάντος τὸ ἀντίθετο) ὅτι οἱ Πατέρες δίνουν ἄλλο νόημα, βαθύτερο, στὴν ἀποτείχιση, ἀλλὰ εἴπαμε ἐδῶ θέλουμε νὰ καταδείξουμε τὸ ψεῦδος καὶ τὴν ἐναντίον μας συκοφαντία τοῦ κ. Τελεβάντου: Χρησιμοποιεῖ τὴν αὐθεντία τοῦ π. Ἐπιφάνιου, γιὰ νὰ μᾶς κατηγορήσει ὡς σχισματικούς, τὴν στιγμὴν ποὺ ὁ π. Ἐπιφάνιος θεωρεῖ ὡς πιστοὺς τηρητὰς Ἱ. Κανόνος τοὺς ἀποτειχισθέντας ποὺ δὲν μνημονεύουν ἄλλου Ἐπισκόπου. Ὅπως ἀκριβῶς στὴν περίπτωσή μας: ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς μνημονεύει "πάσης Ἐπισκοπῆς Ὀρθοδόξων". (Μᾶς ἔλεγε ὁ ἀείμνηστος μοναχὸς Νικόδημος Μπιλάλης, πρὶν δυὸ χρόνια περίπου, ὅταν τὸν συναντήσαμε στὸ Ἅγιον Ὄρος: "Ἐγὼ εἶχα πεῖ, πρὶν μιὰ πολλὰ χρόνια στὸν π. Εὐθύμιο, νὰ μνημονεύουν οἱ ἀποτειχισμένοι πάσης Ἐπισκοπῆς Ὀρθοδόξων").

Στὴν συνέχεια θὰ μείνουμε σὲ ἕνα ἀθέλητο λάθος τοῦ π. Ἐπιφάνιου, πάνω στὸ ὁποῖον στηρίζεται γιὰ νὰ ἀποδείξει τὴν «ἄχρι καιροῦ» ἀνοχὴ πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστὲς θεωρία του. τοιμάζουμε δὲ σχολιασμὸ καὶ ἄλλων σημείων τοῦ βιβλίου του γιὰ νὰ ἐξετάσουμε παρόμοια θέματα.
 
Αὐτὸ τὸ κάνουμε γιὰ νὰ καταλάβει κάποτε ὁ κ. Τελεβάντος (ἢ μᾶλλον κάποιοι ποὺ τὸν διαβάζουν) ὅτι ἡ ἀσφάλεια βρίσκεται στὴ «συμφωνία τῶν Ἁγίων Πατέρων", καὶ ὄχι σὲ κάποια γνώμη σεβαστοῦ καὶ ἁγίου ἀνδρός, ὅταν αὐτὴ διαφέρει σὲ κάποιο σημεῖο ἀπὸ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἄρα, τὸ βιβλίο του "Τὰ Δύο Ἄκρα" (ποὺ μᾶς προτείνει νὰ διαβάσουμε) δὲν θὰ ἀποτελέσει «καλή μαθητεία»· κι ἀκόμα ὅτι δὲν πρέπει νὰ θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του ὑπερεκκλησία, κρίνοντας καὶ εἰρωνευόμενος τοὺς πάντας καὶ τὰ πάντα. Αὐτὸ δὲν δείχνει τουλάχιστον ἀγάπη.
 
Ἴσως μᾶς κατηγορήσει ὁ κ. Τελεβάντος γιὰ ἀσέβεια πρὸς τὸν π. Ἐπιφάνιο. Πρὶν τὸ κάνει, ἂς προσπαθήσει νὰ ἀντικρούσει τὶς θέσεις μὲ θεολογικὰ-ἱστορικὰ ἐπιχειρήματα κι ὄχι μὲ προσωπικούς του ἀφορισμούς, καὶ ἂς μάθει ὅτι δὲν ἀσεβεῖ ἐκεῖνος ποὺ ἐρευνᾶ τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ ἐκεῖνος ποὺ γνωρίζει ὅτι ἔχει ἀνασκευασθεῖ ἡ ἱστορικὴ ἀνακρίβεια τοῦ π. Ἐπιφάνιου καί, παρόλα αὐτά, ὁ κ. Τελεβάντος συνεχίζει ἠθελημένα νὰ τὴν χρησιμοποιεῖ καὶ νὰ ἐκθέτει ἔτσι τὸν π. Ἐπιφάνιο.
 
(Ἂν δὲν ἔχει διαβάσει αὐτὰ ποὺ θὰ παραθέσουμε στὴ συνέχεια –καὶ τὰ ὁποῖα ἔχουμε δημοσιεύσει ἐδῶ καὶ πολλοὺς μῆνες στὸ ἱστολόγιό μας τότε ποιά ἠθικὴ δεοντολογία καὶ ποιά ἐντιμότητα τοῦ ἐπιτρέπει νὰ μᾶς συκοφαντεῖ χωρὶς νὰ γνωρίζει τὶ γράφουμε; Αν τὰ ἔχει διαβάσει, τότε εἶναι ἀκόμα χειρότερο, γιατί πάλι μᾶς συκοφαντεῖ συνειδητά, ἢ τέλος πάντων, πρὶν ἀποδείξει τὸ τυχὸν λάθος μας).
 
Παρουσιάζουμε 1) τὴν ἀνάρτηση τοῦ κ. Τελεβάντου, 2) ἀπόσπασμα ἀπὸ κείμενο τοῦ π. Ἐπιφανίου καὶ 3) ἀπόσπασμα ἀπὸ ἐργασία τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ ποὺ ἀνασκευάζει αὐτὲς τὶς θέσεις, μὲ κείμενα τοῦ Ἰωάννη Ρωμανίδη, τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτη, τῆς καθηγήτριας Δέσποινας Κοντοστεργίου κ.ἄ.


ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΙΕΡΕΜΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ
Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=======
Διαβάσαμε στη Romfea.gr το ακόλουθο φωτισμένο άρθρο του παραδοσιακού Μητροπολίτη Γόρτυνος Ιερεμία που νουθετεί τα πνευματικά του παιδιά για όλα τα θέματα με την λιπαρή θεολογική παιδεία, την ταπείνωση και το ομολογιακό φρόνημα που τον χαρακτηρίζουν:
“Ἀξίζει νά ἀναφέρουμε ἕνα πολύ ὡραῖο λόγο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, πού εἶπε πρός τούς Ἰουδαΐζοντες τῆς ἐποχῆς του, ὅτι καί λάθος ἀκόμη νά κάνει ἡ Ἐκκλησία (ὄχι ὅμως δογματικό λάθος ἤ παραβάσεις ἱερῶν Κανόνων), νά μήν δίνουμε σημασία σ᾽ αὐτό, ἀλλά νά προσέχουμε μόνο στό νά μήν χαθεῖ ἡ μεταξύ μας ἑνότητα.
Αὐτό εἶναι τό κύριο. Λέγει ἐπί λέξει ὁ ἅγιος πατέρας: «Πανταχοῦ τῇ Ἐκκλησίᾳ μετ᾿ ἀκριβείας ἑπώμεθα, τήν ἀγάπην καί τήν εἰρήνην προτιμῶντες ἁπάντων. Εἰ γάρ καί ἐσφάλλετο ἡ Ἐκκλησία, οὐ τοσοῦτον κατόρθωμα ἀπό τῆς τῶν χρόνων ἀκριβείας ἦν, ὅσον ἔγκλημα ἀπό τῆς διαιρέσεως καί τοῦ σχίσματος...Τό μέν γάρ τῷδε ἤ τῷδε χρόνῳ νηστεῦσαι οὐκ ἔγκλημα, τό δέ σχίσαι Ἐκκλησίαν καί φιλονεικῶς διατεθῆναι καί διχοστασίας ἐμποιεῖν, καί τῆς Συνόδου διηνεκῶς ἑαυτόν ἀποστερεῖν ἀσύγγνωστον καί κατηγορίας ἄξιον καί πολλήν ἔχει τήν τιμωρίαν».
Χριστιανοί μου, προσοχή! Θά εἴμαστε στενά ἑνωμένοι μέ τήν Ἑλλαδική μας Ἐκκλησία, ἐπειδή αὐτή εἶναι ἑνωμένη μέ ὅλες τίς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες τοῦ κόσμου. Καί ἔτσι θά ἀνήκουμε στήν καθόλου Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
Ὅ,τι κάνουμε θά τό κάνουμε μέσα στήν Ἐκκλησία καί γιά τήν δόξα τῆς Ἐκκλησίας. Ὅταν βλέπουμε παραβάσεις τῶν Ἱερῶν Κανόνων μας (γιά παράδειγμα, συμπροσευχές μέ τούς Παπικούς καί Οἰκουμενιστικές κινήσεις) δέν θά σιωποῦμε, ἀλλά θά διαμαρτυρόμαστε.
Καί ἄν ἀκόμη μᾶς διώξουν, πρόθυμα θά ἀκολουθήσουμε τόν δρόμο τοῦ διωγμοῦ, χωρίς νά σιγάσουμε μάλιστα καθόλου τήν διαμαρτυρία μας. Ἀλλά αὐτή τήν διαμαρτυρία μας, ἐπαναλαμβάνω, θά τήν κάνουμε ὄντας μέσα στήν Ἐκκλησία, μνημονεύοντες τήν Ἱερά μας Σύνοδο καί τόν Οἰκουμενικό μας Πατριάρχη.

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως! Ἐπιθυμῶ νά εἶστε ζηλωτές τῶν πατρώων παραδόσεων, ἀλλά ὁ ζῆλος σας γιά τήν πίστη μας νά ἐνεργεῖται ταπεινά καί ἐκκλησιολογικά, ὅπως σᾶς τό εἶπα στό σημερινό μου κήρυγμα.
Θά μείνουμε στήν Ἐκκλησία μας, ἀγωνιζόμενοι γιά τήν σωτηρία μας, κλαίοντες μαζί μέ τά ἁμαρτήματά μας καί γιά τίς παρατηρούμενες παραβάσεις τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ἀπό ἐκεῖ μάλιστα πού δέν τό περιμέναμε, καί ὡς τέκνα πιστά καί ζωντανά τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας θά διακηρύσσουμε, μαζί μέ τόν ἅγιο τῆς Ἐκκλησίας μας π. Ἰουστῖνο Πόποβιτς, ὅτι ὁ Παπισμός εἶναι αἵρεση καί ὁ Οἰκουμενισμός παναίρεση!
Γιά καλή μαθητεία σέ ὅσα σᾶς εἶπα παραπάνω σᾶς συνιστῶ νά διαβάσετε ἕνα ὡραῖο βιβλίο τοῦ μακαριστοῦ ἁγίου Γέροντος πατρός Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ («Οἰκουμενισμός» καί «Ζηλωτισμός»).
Απολύτως παραδοσιακά και ορθόδοξα όσα αναφέρει ο Σεβασμιότατος. 
Ο Οικουμενισμός δρα απροκάλυπτα, όπως διαπιστώσαμε πρόσφατα και από τις ασχημίες που συνέβησαν στη Ρώμη και στα Ιεροσόλυμα. 
Εχουμε αδήριτο χρέος έναντι του Θεού να πολεμήσουμε τον Οικουμενισμό επειδή αυτό επιτάσσει το Ευαγγέλιο ως απαραίτητο όρο για τη σωτηρία μας.
Η λύση όμως δεν είναι να προχωρήσουμε σε άκαιρες και αδιέξοδες αποτειχίσεις από την Εκκλησία, οι οποίες μόνον κατ’ όνομα είναι αποτειχίσεις, ενώ στην πραγματικότητα είναι σχίσματα.
Τέτοια αμαρτία κανένας δεν θέλει στο κεφάλι του -δηλαδή τη δημιουργία σχισμάτων-, αφού δεν υπάρχει πιο μεγάλη αμαρτία από τη δημιουργία σχίσματος.

Επίκαιροι οι λόγοι του Σεβασμιότατου επειδή ορισμένοι προσποιούνται μεν ότι δεν ευνοούν αποτειχίσεις ή σχίσματα αλλά δεν παύουν να ερωτοτροπούν με σχισματικά μορφώματα.
Πολλοί λ.χ. ερωτοτροπούν με τους σχισματικούς της Εσφιγμένου, οι οποίοι -συν τοις άλλοις- έχουν ηγούμενο και αλλους “κληρικούς” με ανυπόστατη -προσοχή ανυπόστατη όχι απλά αντικανονική- ιερωσύνη.
Ο Σεβ. Γόρτυνος όμως εκφράζει την ορθόδοξη θέση, όπως μας την κληροδότησαν ο Οσιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) και ο Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, οι οποίοι κωδικοποίησαν την πατερική και κανονική παράδοση της Εκκλησίας και οι οποίοι μας διδάσκουν ότι η μάχη κατά του Οικουμενισμού δίνεται στην Εκκλησία -και όχι εκτός Αυτής- αφού η σωτηρία εκτός της Εκκλησίας είναι ακατόρθωτη.

Μετὰ τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Τελεβάντου, ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ βιβλίο «Τὰ Δύο Ἄκρα» τοῦ π. Ἐπιφάνιου:
 
«Μὴ λησμόνει ὅτι τὰ πρωτεῖα καὶ τὸ Filioque τοῦ Πάπα δὲν ἐνεφανίσθησαν οὔτε κατὰ τὸ 1054, ὅτε ἀπεκηρύχθη ἡ Ρώμη, οὔτε κατὰ τὸ 1053, οὔτε κατὰ τὸ 1052. Ἐπὶ αἰῶνας ὅλους προηγουμένως ἐδιδάσκοντο ταῦτα ἐν τῇ Δύσει. Καὶ ὅμως ἡ Ἐκκλησία -οἰκονομίᾳ χρωμένη- ἠνείχετο καὶ τὸν Πάπαν καὶ τὰς κακοδοξίας αὐτοῦ. Ναί, π. Νικόδημε! Αὐτὸς οὗτος ὁ Μέγας Φώτιος οὐ μόνον ἠνείχετο ἐπὶ μακρὸν νὰ μνημονεύῃ, ἐν τοῖς Διπτύχοις, τοῦ κακοδόξου Πάπα, ἀλλὰ καὶ ἐν ἔτει 885 ἔγραψε περὶ τοῦ πρὸ τριετίας ἀποθανόντος Πάπα Ἰωάννου Η': «Οὗτος τοίνυν ὁ Ἰωάννης ἡμέτερος, ὁ τὸν νοῦν ἀνδρεῖος, ἀνδρεῖος δὲ τὴν εὐσέβειαν... Οὗτος ὁ κεχαριτωμένος τῆς Ρώμης Ἀρχιερεύς...» («Περὶ τῆς τοῦ Ἁγ. Πνεύματος μυσταγωγίας, κεφ. 89). Ὤ! Ἐὰν ἔζων τότε ὡρισμένοι σύγχρονοι ΥΠΕΡζηλωταὶ καὶ ΥΠΕΡορθόδοξοι! (Ὑπῆρχον, ἄλλωστε, καὶ τότε παρόμοιοι), Δὲν θὰ ἐδίσταζον, ἕνεκα τῶν ἀνωτέρω ἐκφράσεων φιλοφροσύνης, νὰ ρίψωσι κατὰ πρόσωπον τοῦ ἱεροῦ ἀνδρὸς τὴν “ρετσινιὰν” τοῦ προδότου!» (σελ. 59-60).
 
Καὶ εἰς τὴν σελ. 154, ἐπαναλαμβάνει ὁ π. Ἐπιφάνιος τὰ αὐτὰ λόγια τοῦ Μ. Φωτίου, ἵνα στηρίξει τὴν περὶ «ἀνοχῆς» θεωρία του καὶ καταλήγει: «Τὰ λόγια ταῦτα τοῦ ἁγίου Φωτίου κατεχώρισα, ἵνα δείξω ὅτι ὁ ἅγιος Φώτιος οὐχὶ μετ’ αὐστηρότητος, ἀλλὰ μετ’ ἀνοχῆς καὶ ἐπιεικίας, ἐν πνεύματι οἰκονομίας πάντοτε, ἔκρινε τὸν Ἰωάννην καὶ ἔγραψε περὶ αὐτοῦ φιλοφρόνως (σελ. 154).

σφαλῶς ὁ π. Ἐπιφάνιος δὲν γνώριζε τὸ 1969 τὰ στοιχεῖα ποὺ γνωρίζει σήμερα ὁ κ. Τελεβάντος. Εἶναι τὰ στοιχεῖα ποὺ ἔφερε στὸ φῶς ὁ καθηγητὴς Δογματικῆς καὶ ἱστορικὸς π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, ἀλλὰ καὶ ἄλλοι ἐρευνητές.
 
Σύμφωνα μὲ αὐτά, ὁ τότε Πάπας (ποὺ ὁ π. Ἐπιφάνιος χαρακτηρίζει αἱρετικό), δὲν ἦταν κακόδοξος. Δὲν ἐδέχετο τὸ Filioque. Καὶ ἄρα δὲν τὸν ἠνήχετο ἐπὶ αἰῶνες ἡ Ὀρθόδοξος Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία σὰν αἱρετικό, ἀφοῦ ἵστατο ἐπὶ Ὀρθοδόξου ἐδάφους καὶ ἦταν ἀντίθετος μὲ τοὺς Φράγκους ποὺ ἐπεδίωκαν νὰ εἰσαγάγουν τὸ Filioque!
Τὰ στοιχεῖα αὐτὰ ἔχει συλλέξει καὶ ὑπάρχουν στὴν –ἀναρτημένη στὸ ἱστολόγιό μας– μελέτη τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ μὲ τίτλο «ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΕΓΚΡΙΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ΜΟΝΑΧΟ», 2012) καὶ εἶναι παράθεση κυρίως στοιχείων ἀπὸ βιβλίο τοῦ Ρωμανίδη (ὅλα ὅσα εἶναι μὲ πλάγια γράμματα):
 
«Κατά τάς Φραγκικάς πηγάς τό θέμα περί FILIOQUE κινήθη πό τινος μοναχο νόματι ωάννου τν εροσολύμων. Ες τό Ὄρος τν λαιν πῆρχε μοναστήριον τν Φράγκων, που, κατά τό μόλις τότε τ 808 εσαχθέν κε φραγκικόν θιμον, ψάλλετο τό Σύμβολον μετά τς προσθήκης. Ο Ρωμαοι (Ἕλληνες) μοναχοί κατηγόρησαν τούς Φράγκους ς αρετικούς. Ο Φράγκοι πετάθησαν ες τόν Πάπαν Λέοντα Γ', στις νημέρωσε δεόντως καί τόν Κάρολον τόν ν τ Δύσει λεγόμενον Μέγαν. Τ 809 Κάρολος συνεκρότησε μεγάλην Σύνοδον ν κυϊσγράνω τς εραρχίας τν Φράγκων, τις θέσπισεν ς δόγμα τήν γενομένην περί τ 780 προσθήκην το FILIOQUE καί φώρισε τούς μή συμφωνοντας. Παραδόξως τά πρακτικ δέν σώζονται. πό τά λεχθέντα μως τν ποκρισαρίων το Καρόλου πρός Λέοντα Γ' φαίνεται τι περί το FILIOQUE συζήτησις ν τ ν λόγ Συνόδ το θυελώδης. "Συχνας γάρ καί λλεπαλλήλοις συζητήσεως βάλλεται προσβολας καθ' μς κκλησία...". Τ 809 πεστάλη τριμελής πιτροπή, να νημερώσῃ τόν Πάπαν περί τν πεπραγμένων καί, ς φαίνεται, να ποσπάσ τήν σύμφωνον γνώμην του.
»Περί τς πισκέψεως ταύτης σζονται δύο νδιαφέροντα πρακτικά, τό μέν δημοσιευμένον ες τήν συλλογήν τν πρακτικῶν τν Ρωμαϊκν Συνόδων, τό δέ το μοναχο Σμαράγδου, νός τν τριν Φράγκων ποκρισαρίων το Καρόλου, στις κράτησε λεπτομερές πρακτικόν τν περί τς προσθήκης συζητήσεως μεταξύ το Πάπα καί τν ποκρισαρίων. Παρά τήν Φραγκικήν προέλευσιν τν πρακτικν φαίνεται σαφς δογματικά Ὀρθόδοξος θέσις το Πάπα» (Τόμ. Α΄, σελ. 316, 317). λίγον δέ κατωτέρω ναφέρει: «δη Κάρολος τ 794 πεκήρυξε τούς Ρωμαίους, ς αρετικούς, διά τς ν τ Συνόδ τς Φραγκφούρτης καταδίκης τς Ζ' Οκουμενικῆς Συνόδου, τε μετ' πιμονς διεκήρυξαν ο Φράγκοι τ FILIOQUE ες ντίδρασιν πρός τά γραφόμενα το Κωνσταντινουπόλεως γίου Ταρασίου περί κ μόνου το Πατρόςκπορεύσεως, τό ποον εχεν ποστηρίξει καί Πάπας δριανός Α'» (σελ. 317).
 
 
Τό Filioque λοιπόν διεκηρύχθη ὡς δόγμα περί τά τέλη τοῦ Η΄ αἰῶνος ἤ ἀρχάς τοῦ Θ΄ καί μάλιστα μετά τήν Ζ΄ Οἰκουμενική. Τά περί Συνόδου λοιπόν τοῦ Τολέδο (589) πού ἀναφέρεις εἶναι προφανῶς παραπλανητικά καί μόνον οἱ Παπικοί καί κάποιοι Οἰκουμενιστές τά ἰσχυρίζονται καί τά ἐπικαλοῦνται. Ὁ ἅγ. Νικόδημος ἐν προκειμένῳ εἰς τό Πηδάλιο ἀναφέρει τά ἑξῆς ἱστορικά: «Ἀλλά γάρ καί πρό τοῦ Ἰωάννου τούτου ἡ ἐν Τολήτῳ συγκροτηθεῖσα Γ΄ Σύνοδος ἐπί Ῥικάρδου Βασιλέως Ἱσπανίας, ἐν ἔτει φπθ΄. ἄνευ τῆς προσθήκης ἐπρόσταξε νά ἀναγιγνώσκεται τό ἅγιον Σύμβολον εἰς τήν Ἰσπανίαν καί Γαλλίαν, ἀπαραλλάκτως, καθώς Ἰουστῖνος ὁ Βασιλεύς πρῶτος διέταξε τοῦτο νά ἀναγιγνώσκεται πρό τῆς Κυριακῆς εὐχῆς τοῦ Πάτερ ἡμῶν εἰς ὅλας τάς Ἐκκλησίας τῆς Ἀνατολῆς ἐν ἔτει φμε΄. Καί ὁ Ῥώμης δέ Λέων ὁ γ’. ἐν τῇ ἀρχῇ τοῦ θ’. αἰῶνος, Συνόδου ἐν Ἀκυϊσγράνοις γενομένης, καί ἐν αὐτῇ Ἰωάννου Μοναχοῦ Ἱεροσολυμίτου γενναίως κατά τῆς ἐν τῷ Συμβόλῳ προσθήκης ἠγωνισμένου, ἐρωτηθείς ἀπό τόν μέγαν Κάρολον τί περί τούτου φρονεῖ, ὄχι μόνον τήν προσθήκην ἀπεκήρυξεν, ἀλλά καί ὅλον τό ἅγιον Σύμβολον, ἄνευ ταύτης, ἐνέγλυψεν εἰς δύω πλάκας ἀργυρᾶς, εἰς τήν μίαν μέν ἑλληνικά, εἰς τήν ἄλλην δέ λατινικά, τάς ὁποίας καί ἀπέθετο εἰς τά μνημεῖα τῶν ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου, ὑπό ἀνάθεμα ποιήσας ἐκείνους ὁποῦ ἤθελαν τολμήσουν νά προσθέσουν, ἤ νά ἀφαιρέσουν ἀπό αὐτό, κατά τόν Καρδινάλην Βαρώνιον, καί Ἰησουΐτην Πετάβιον. Ἴδε καί τήν ἐν Φλωρεντίᾳ Σύνοδον ἀπό τῆς γ’. μέχρι ιζ΄. Συνελεύσεως, ὅπου τήν κακίστην ταύτην προσθήκην γενναιότατα οἱ καθ’ ἡμᾶς Ἕλληνες ἀπεσκοράκισαν, οἱ δέ Λατῖνοι μεμενήκασιν ἄφωνοι. Ταῦτα πάντα εἴπομεν περί τοῦ κοινοῦ Συμβόλου τῆς πίστεως» (Ζ΄ Καν. τῆς Γ΄ Οἰκουμ. ὑποσ). Σαφῶς λοιπόν ἀναφέρεται ἀπό τόν ἅγ. Νικόδημο ὅτι ἡ ἐν Τολέδῳ Σύνοδος ἐδέχθη τό Σύμβολο ἄνευ τῆς προσθήκης.
 
 
Ὁ π. Ἰωάννης ὁ Ρωμανίδης, ἐπίσης, ἀναφέρει στό προμνημονευθέν ἔργο του: «Πάντως ἡ συνήθης ἐκδοχή ὅτι τό FILIOQUE  παρεισήχθη εἰς τό Σύμβολον ἤδη εἰς τήν Ἰσπανίαν κατά τήν ἐν Τολέδῳ Σύνοδον τῷ 589, διότι ἡ διπλῆ ἐκπόρευσις ἀναφέρεται εἰς τόν τρίτον ἀναθεματισμόν καί εἰς τήν πρός τήν Σύνοδον ὁμολογίαν πίστεως τοῦ ἡγεμόνος τῶν Γότθων Ρηκαρήδου, δέν εὐσταθεῖ διότι εἰς τά διασωθέντα πρακτικά τό Σύμβολον τῆς Νικαίας Κωνσταντινουπόλεως ὑπάρχει ἡ χωρίς τήν προσθήκην ἢ μετ' αὐτῆς προστεθείσης ὅμως ὑπὸ μεταγενεστέρου χειρός, ὡς ἀνέπτυξεν ἐν ἄρθρῳ τοῦ ὁ A. E. Burn τῷ 1908» (Τόμ. Α΄, σελ. 326).
 
Εἶναι λοιπόν ἄξιον ἀπορίας πῶς αὐτά πού ἀπορρίπτουν ὡς ἀναληθῆ καί πλαστογραφημένα οἱ ἴδιοι οἱ Δυτικοί, ἀποτελοῦν γιά μᾶς ἐπιχειρήματα, τά ὁποῖα μάλιστα ὑποβοηθοῦν τήν ἐξάπλωσι τῆς αἱρέσεως.
 
Οἱ Πάπες λοιπόν τῆς μετά τήν Ζ’ Οἰκουμενική περιόδου εἶχαν σχίσμα μέ τούς Φράγκους ἐξαιτίας τοῦ Filioque, τό ὁποῖο αὐτοί ἐδέχοντο, καί τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς τήν ὁποία ἀπέρριπτον. Τήν ἱστορική αὐτή πραγματικότητα ἀναφέρει πάλι ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης: «Συντελε ες τήν ν λόγ σύγχυσιν ταύτην τν Δυτικν στορικν, α) κατά καιρούς βιαία κατάληψις το θρόνου το Πάπα Ρώμης πό φραγκοφίλων Φράγκων πισκόπων, τούς ποίους ο Δυτικοί στορικοί μφανίζουν ς σωτήρας τς κκλησίας πό τήν κυριαρχίαν τν Ρωμηῶν  Λατίνων τς Μέσης ταλίας ἤ τς Ρώμης.
 
Πρέπει, λοιπόν, νά τονισθῇ τι πί Μεγάλου Φωτίου ὑπῆρχε μόνιμον σχίσμα καί συγχρόνως δέν γινε δογματικόν σχίσμα. Δηλαδή πρέπει νά ξεχωρίσωμεν σαφς τούς Φράγκους πό τούς Λατίνους. διάκρισις λησμονεῖται συνήθως, διότι μεταξύ λλων χρησιμοποίουν ο Φράγκοι ς πίσημον γλσσαν των τήν Λατινικν καί, ς ποτέλεσμα τς π αἰῶνας προπαγάνδας των, πεκράτησεν νιστόρητος παράδοσις ατν τι εναι οὗτοι συνέχεια τς Λατινικῆς Παραδόσεως.
 
Μεταξύ Φράγκων καί ρθοδόξων πῆρχεν πί Μεγάλου Φωτίου μόνιμον δογματικόν σχίσμα ξ ατίας το FILIOQUE κα τς Ζ' Οκουμενικῆς Συνόδου.
 
λλά μεταξύ Λατίνων καί Ἑλλήνων  Ρωμαίων οτε πῆρχεν οτε γινεν πί Μεγάλου Φωτίου δογματικόν σχίσμα, φο ες τά θέματα τατα το FILIOQUE καί τς Ζ' Οκουμενικῆς Συνόδου ὑπῆρχεν πόλυτος συμφωνία.
 
Ο Λατίνοι καί ο Ἕλληνες μέχρι το 1009 θεώρουν λλήλους ς μοδόξους καί μοεθνες καί τούς Φράγκους ς τεροδόξους καί τερογενες, ς φαίνεται σαφς πό τάς κατά τν Φράγκων ποφάσεις καί τά πρακτικά τς πί Μεγάλου Φωτίου Η' Οκουμενικῆς Συνόδου περί εκόνων καί FILIOQUE καί, ς φαίνεται τόσον σαφς πό τό ργον τν Ἁγίων Κυρίλλου καί Μεθοδίου, ο ποοι κήρυξαν τό ρθόδοξον Σύμβολον ν ντιθέσει πρός τό φραγκικόν, ς πηρέται καί ντιπρόσωποι τν Ὀρθοδόξων Παπῶν τς Πρεσβυτέρας Ρώμης.
 
Σημειωτέον τι πό τς κκλησίας τς Ρώμης ναγνώρισις, ς Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως το γνατίου καί μή ναγνώρισις το Φωτίου, εχε χαρακτρα κανονικόν καί οχί δογματικόν, ς κριβς συμβαίνει μέ τήν ν συνεχεί ναγνώρισιν το Φωτίου π τς Ρώμης.
 
περί FILIOQUE καί Ζ' Οκουμενικῆς Συνόδου γών το Φωτίου γένετο κατά τν ν Βουλγαρίᾳ Φράγκων εραποστόλων καί τν φραγκοφίλων Λατίνων, λλ' οχί κατά τς κκλησίας τς Ρώμης, ν τήν μεγίστην πλειοψηφίαν καί κυριαρχίαν εχον ο φιλέλληνες Λατίνοι (λατινόφωνοι Ρωμηοί), οτινες θεώρουν αυτούς φυσικά, ς Ρωμαίους, δηλαδή Ρωμῃούς, μέ ατοκράτορα ν Κωνσταντινουπόλει ἤ Νέ Ρώμ.
 
Οτως ν τ γκυκλίῳ πιστολ του πρός τούς τς νατολς ρχιερατικος θρόνους Μέγας Φώτιος καταγγέλλει τούς ν Βουλγαρίᾳ Φράγκους εραποστόλους καί τούς φραγκοφίλους λατινόφωνας Ρωμαίους πί αρέσει, λλά διαχωρίζει π' ατούς τόν φραγκόφιλον Πάπαν Νικόλαον τόν Α' διά τόν ποον ρκεται ες τήν κατ' ατο περί τυραννίδος καί νατροπς κκλησιαστικν θεσμν κατηγορίαν, τις φθασεν ες Κωνσταντινούπολιν ξ ταλίας» (Τόμος Α΄ σελ. 77).
 
Ἄν  λοιπόν, ἔτσι ἔχουν ἱστορικά τά πράγματα, ποῖο εἶναι τό πρόβλημα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπικοινωνίας τῶν τεσσάρων Πατριαρχῶν μετά τοῦ Πάπα τῆς Ρώμης, τήν στιγμή πού  κατά τήν χρονική αὐτή περίοδο ἡ Ρώμη ἦτο Ὀρθόδοξη καί εἶχε σχίσμα μέ τούς Φράγκους ἐξ αἰτίας τοῦ Filioque καί τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς;
 
Κατ’ αὐτόν, λοιπόν, τόν τρόπο οἱ (4) Πατριάρχες τῆς Ἀνατολῆς ἐπικοινωνοῦσαν ἐκκλησιαστικῶς μέ τόν Πάπα. Ὁ Πάπας δηλαδή εἶχε ὀρθόδοξο φρόνημα, δέν ἐδέχετο τό Filioque καί προσπαθοῦσε νά μεταστρέψη καί τούς Φράγκους ἀπό τήν αἵρεσι. Ὅταν ἐκ τῶν ὑστέρων τό 1009 ὁ Πάπας Σέργιος εἰς τόν ἐνθρονιστήριο λόγο του ἐξεφώνησε τό Σύμβολο τῆς Πίστεως μετά τοῦ Filioque διεγράφη ἀπό τά δίπτυχα τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς καί ἀπό τότε ἄρχισε τό σχίσμα.
 
Αὐτά ὅλα, λοιπόν, πού γράφεις, πάτερ, «Οἱ δέ 4 Πατριάρχαι τῆς ἀνατολῆς ἐκοινώνουν μέν ἐπί τοσούτους αἰῶνας τῷ Ὀρθοδόξῳ μέν ἀλλά κοινωνοῦντι μεθ’ αἱρετικῶν Πάπα Ρώμης, στήν συνέχεια δέ ὅταν οἱ Πάπαι ἐξέκλιναν εἰς τήν αἵρεσιν, ἐμακροθύμουν καί ᾠκονόμουν ἐπ’ ἀρκετόν διάστημα τήν μετ’ αὐτῶν κοινωνίαν, εὐελπιστοῦντες –καί ὑποβοηθοῦντες διά τοῦ τρόπου αὐτοῦ– εἰς τήν ἐπιστροφήν τῆς ἐκπεσούσης Πρωτοθρόνου “Ἐκκλησίας” τῆς Ρώμης», εἶναι προφανῶς λάθος, διότι οἱ (4) Πατριάρχαι εἶχαν δικαίωμα νά κοινωνοῦν μέ τόν Πάπα, ἐφ’ ὅσον ἦτο Ὀρθόδοξος, ὅταν δέ ἐξέκλινε εἰς τήν αἵρεσι καί ἀπεδέχθη τό Filioque καί τό ὁμολόγησε δημοσίως κατά τήν χειροτονία του, πάραυτα διεγράφη ἀπό τά δίπτυχα.
 
(π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ, «ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΕΓΚΡΙΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ΜΟΝΑΧΟ»).

Μερικὰ ἀκόμα συμπληρωματικά.
Καὶ ἡ καθηγήτρια Α.Π.Θ. Κοντοστεργίου γράφει: «Η Ορθόδοξος Ανατολική Εκκλησία μέχρι του Θ΄ αιώνος δεν αντέδρασεν επισήμως, διότι εξελάμβανε το Filioque ουχί ως δόγμα, αλλά ως θεολογούμενον, αφού και η Εκκλησία της Ρώμης το απέκρουεν αυτό εξ ίσου. Το πρόβλημα προέκυψε περί το 866, όταν οι απεσταλμένοι του πάπα Νικολάου Α' επεχείρησαν να εισαγάγουν αυτό εις την ορθόδοξον Βουλγαρίαν».
(Δεσποίνης Δ. Κοντοστεργίου, «Μέγας Φώτιος», Θεσσαλονίκη 1995, εἰς http://apostoliki-diakonia.gr).
 
Σὲ ἄλλο σημεῖο ὁ Ρωμανίδης γράφει τὸ ἑξῆς σημαντικό:
«Σημειωτέον ὅτι ἡ Η' Οἰκουμ. Σύνοδος ἀναθεματίζει 1) τοὺς μὴ ἀποδεχομένους τὴν Ζ' Οἰκουμ. Σύνοδον καὶ 2) τοὺς προσθέσαντας ἢ ἀφαιρέσαντάς τι εἰς τὸ Σύμβολον, χωρὶς ὅμως νὰ κατονομάζωνται οἱ ἐν λόγῳ αἱρετικοί, πράγμα πρωτοφανὲς ἐν τοῖς πρακτικοῖς καὶ ὅροις Οἰκουμενικῶν καὶ Τοπικῶν Συνόδων. Τὸ φαινόμενον τοῦτο ἐξηγεῖται μόνον βάσει τῆς ἀνωτέρω περιγραφείσης γενικῆς καταστάσεως τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Κάτω Ἰταλίας καὶ τῆς ἰσχύος τοῦ Πάπα μεταξὺ τῶν ἡγεμόνων καὶ τοῦ κλήρου τῆς Εὐρώπης. Φαίνεται ὅτι πράγματι ὑπῆρχεν, ἢ ὁ Ἰωάννης ἐνόμιζεν ὅτι ὑπῆρχε, δυνατότης ἀφαιρέσεως τοῦ Filioque ἀπὸ τὸ Σύμβολον τῶν Φράγκων καὶ τῶν Λογγοβάρδων» (Ρωμανίδη Ἰω., Δογματικὴ καὶ Συμβολικὴ Θεολογία, τόμ. Α΄, σελ. 372-373).
 
Ἐπίσης, διασώζεται καὶ ἐπιστολὴ τοῦ Πάπα Ἰωάννη τοῦ Η’ μὲ τὴν ἑξῆς διαφωτιστικὴν ὡς πρὸς τὴν ἀποδοχὴ τοῦ Filioque διαβεβαίωσή του πρός τόν Μ. Φώτιο:
«...παραδηλοῦμεν τῇ αἰδεσιμότητί σου, ἵνα περί τοῦ ἄρθρου τούτου, δι’ ὅ συνέβη τά σκάνδαλα μέσον τῶν Ἐκκλησιῶν τοῦ Θεοῦ, ἔχῃς πληροφορίαν εἰς ἡμᾶς, ὅτι οὐ μόνον οὐ λέγομεν τοῦτο, ἀλλά καί τούς πρῶτον θαρρήσαντας τῇ ἑαυτῶν ἀπονοίᾳ τοῦτο ποιῆσαι, παραβάτας τῶν θείων λόγων κρίνομεν καί μεταποιητάς τῆς θεολογίας τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ καί τῶν Ἀποστόλων καί τῶν λοιπῶν πατέρων, οἵ συνελθόντες συνοδικῶς παρέδωκαν τό ἅγιον Σύμβολον καί  μετά τοῦ Ἰούδα αὐτούς τάττομεν» (Δοσιθέου Ἱεροσολύμων, Τόμος Χαρᾶς σελ. 595, Φωτίῳ Πατριάρχῃ Κων/πόλεως Mansi 17A, 525 AB).
 
Ἔγραφε ὁ πάπας Ἰωάννης Η΄ τὸ 879 πρὸς τὸν αὐτοκράτορα, ὅτι ἀποδέχεται τὸν Φώτιο ὡς κανονικὸ Πατριάρχη. «Ἀποδέξασθε Φώτιον τὸν θαυμασιώτατον καὶ εὐλαβέστατον Ἀρχιερέα... τῶν θείων ἐντολῶν ἀνεπαίσχυντον ἐργάτην».
 
Ἡ δὲ ἀντιπροσωπεία τοῦ Πάπα Ἰωάννη τοῦ Η΄ ἀνεφώνησαν κατὰ τὴν σύνοδον τοῦ 879 (τὴν Η΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, δηλ.). «Εἴ τις αὐτόν (τὸν Φώτιον) οὐκ ἔχει Πατριάρχην ἅγιον καὶ τὴν μετ’ αὐτοῦ κοινωνίαν οὐκ ἀσπάζεται, ἔστω ἡ μερὶς αὐτοῦ μετὰ τοῦ Ἰούδα καὶ μὴ συγκαταλέγεται ὅλως μετὰ Χριστιανῶν».
 
 
Σημάτης Παναγιώτης