Σάββατο, 10 Μαΐου 2014


ΕΛΛΑΣ...ΕΛΛΑΣ...Iερουσαλημ, Ιερουσαλημ ...ποσακις ηθελησα επισυναξαι τα τεκνα σου, ον τροπον ορνις την εαυτης νοσιαν υπο τας πτερυγας και ουκ ηθελησατε! Ιδου αφιεται ο οικος υμων ερημος. λεγω  δε υμιν οτι ου μη με ιδητε εως αν ηξη οτι ειπητε ευλογημενος ο ερχομενος εν ονοματι Κυριου. (Λουκ. ΙΓ΄34).







Yπάρχουν καὶ σήμερα παράλυτοι; Ὑπάρχουν. Καὶ δὲν ἐννοῶ μόνο τοὺς σωματικῶς παραλύτους. Ἐννοῶ κυρίως τοὺς ψυχικῶς παραλύτους. Αὐτοὶ εἶνε περισσότερο ἀξιολύπητοι. Διότι πάνω ἀπὸ τὴ σωματικὴ ἀσθένεια ὑπάρχει ἡ ψυχικὴ ἀσθένεια, καὶ πάνω ἀπὸ τὴ σωματικὴ παραλυσία ὑπάρχει ἡ ψυχικὴ παραλυσία. Τί εἶνε ψυχικὴ παραλυσία; Μποροῦμε νὰ ποῦμε, ὅτι εἶνε ἡ πλέον συχνὴ καὶ ἡ πλέον διαδεδομένη νόσος. Ἀπὸ ποῦ ν᾿ ἀρχίσω καὶ ποῦ νὰ τελειώσω; Μερικὲς φωτογραφίες τῶν σημερινῶν ψυχικῶς παραλύτων θὰ σᾶς παρουσιάσω καὶ θὰ τελειώσω. Πρῶτο παράδειγμα. Ὁ παράλυτος ποὺ ἰάτρευσε ὁ Κύριος τριανταοχτὼ χρόνια εἶχε νὰ πάῃ στὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ. Πῆγε μικρὸ παιδί, καὶ ξαναπῆγε τώρα, μετὰ τὴ θεραπεία του, μὲ ἄσπρα πλέον τὰ μαλλιά. Ἀλλ᾿ ἐκεῖνος δικαιολογεῖται· ἦταν ἀσθενής, δὲν εἶχε πόδια, καὶ παρέμενε ἀκίνητος ἐκεῖ παρὰ τὸ χεῖλος τῆς κολυμβήθρας. Οἱ σημερινοὶ ὅμως ψυχικῶς παράλυτοι, ἐνῷ σωματικῶς εἶνε ὑγιέστατοι καὶ κινοῦνται καὶ τρέχουν δεξιὰ κι ἀριστερά, ὅμως ἔχουν σαράντα καὶ πενήντα χρόνια νὰ πατήσουν τὸ πόδι τους στὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ. Ἦρθαν νήπια, ὅταν τοὺς ἔφερε ἡ μάνα νὰ βαπτισθοῦν, καὶ θὰ ἔρθουν ἄλλη μιὰ φορά, ὅταν σηκωτοὺς θὰ τοὺς φέρουν νὰ τοὺς κηδεύσουν. Στὴν ἐκκλησία τώρα δὲν ἔρχονται· ἀλλοῦ πηγαίνουν εὐχαρίστως. Πές τους γιὰ κινηματογράφο, πές τους γιὰ θέατρο, νὰ δῇς πῶς τρέχουν. Λησμονοῦν τὸ Θεό, ποὺ μᾶς δίνει ὅλα τὰ ἀγαθά, καὶ τὴν ὑγεία καὶ τὴν ἀρτιμέλεια, καὶ δὲν ἔρχονται νὰ τοῦ ποῦν ἕνα εὐχαριστῶ. Λησμονοῦν, ὅτι τὰ πόδια μᾶς δόθηκαν γιὰ τὸ Χριστὸ καὶ ὄχι γιὰ τὸ διάβολο. Θέλετε ἄλλο παράδειγμα ψυχικῶς παραλύτου; Οἱ προηγούμενοι ἔχουν παράλυτα τὰ πόδια, αὐτοὶ ἔχουν παράλυτα τὰ χέρια γιὰ τὸ Θεό. Πέστε λ.χ. στὸν ἄλλο, τὸ φιλάργυρο καὶ ἰδιοτελῆ, νὰ ἐλεήσῃ. Ἀδύνατον. Αὐτός, ὅταν πρόκειται νὰ δώσῃ κάτι σὲ φτωχό, αἰσθάνεται παράλυτο τὸ χέρι. Τὸν παραλύει ὁ δαίμων τῆς φιλαργυρίας. Προτιμότερο νὰ τοῦ κόψουν τὸ χέρι παρὰ νὰ δώσῃ μιὰ δραχμή. Ἢ πέστε στὸ δειλὸ καὶ κρυπτοχριστιανὸ νὰ ὁμολογήσῃ τὴν πίστι του ὅταν χτυπᾷ ἡ καμπάνα ἢ ὅταν περνᾷ ἔξω ἀπὸ μιὰ ἐκκλησία. Ντρέπεται, φοβᾶται καὶ τὸν ίσκιο του, καὶ σταυρὸ δὲν κάνει. Ἔ, σᾶς ἐρωτῶ· αὐτοὶ δὲν ἔχουν τὰ χέρια τους παράλυτα; Λησμονοῦν, ὅτι τὰ χέρια δόθηκαν γιὰ νὰ βοηθοῦν τὸν πλησίον, νὰ ἐλεοῦν, νὰ ἐργάζωνται τὸ ἀγαθό, καὶ ὄχι νὰ μουντζώνουν καὶ νὰ πληγώνουν. Λησμονοῦν, ὅτι τὰ χέρια δόθηκαν γιὰ νὰ ὁμολογοῦν τὴν πίστι, γιὰ νὰ δοξάζουν τὸ Θεό, καὶ ὄχι νὰ τὸν ἀρνοῦνται μὲ τὴ δειλία τὴν ἰδιοτέλεια καὶ τὶς τόσες ἄνομες πράξεις καὶ ἀπρεπεῖς χειρονομίες· τὰ χέρια δόθηκαν γιὰ νὰ ἐργάζωνται τὶς θεῖες ἐντολὲς καὶ ὄχι νὰ τὶς καταργοῦν ετε κλέβοντας ετε παλαμίζοντας τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο μὲ τοὺς ὅρκους. Ἄλλο ἕνα παράδειγμα ψυχικῶς παραλύτων. Εἶνε αὐτοὶ ποὺ ἔχουν παράλυτη τὴ γλῶσσα. Ἡ γλῶσσα τοῦ ἀνθρώπου εἶνε τέλειο ὄργανο. Ὄχι μόνο ὡς μέλος καὶ ὄργανο τοῦ σώματος ἀλλὰ καὶ ὡς μέσο ἐπικοινωνίας. Λένε, ὅτι ἀνατομικῶς ὁ οὐρακοτάγκος ἔχει καλύτερη γλῶσσα ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ τί νὰ τὴν κάνῃς; ἡ γλῶσσα του δὲ᾿ μπορεῖ ν᾿ ἀρθρώσῃ λέξι. Ἐνῷ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴ γλῶσσα του ὁμιλεῖ, συνεννοεῖται, ἐκφράζει τὰ συναισθήματα καὶ τὶς σκέψεις του. Πόσα λόγια λέει τὴν ἡμέρα; 100, 300, 500, 1.000, 2.000, 10.000, 20.000, 30.000 λέξεις. Ψάχνω ὅμως μέσα στὶς τόσες αὐτὲς λέξεις νὰ βρῶ διαμάντι, καὶ δὲ᾿ βρίσκω. Χαλίκια καὶ κόπρια. Ἀκούγονται βλαστήμιες, αἰσχρολογίες, βωμολοχίες, λόγια βρωμερά· μόνο λόγια τοῦ Θεοῦ δὲν ἀκούγονται. Γιατί, ἄνθρωπε, ὁ Θεὸς σοῦ ἔδωσε τὴ γλῶσσα; Σοῦ τὴν ἔδωσε νὰ τὸν δοξολογῇς, νὰ διαλαλῇς τὰ θαύματά του, νὰ λὲς τὸν καλὸ λόγο στὸν πλησίον σου. Ὅταν ἐσὺ τὴ χρησιμοποιῇς γιὰ τὸ διάβολο, δὲν εἶσαι παράλυτος στὸ καλό;

* * *


Ἀδελφοί μου, πρὶν τελειώσω συνιστῶ· Γόνατα καὶ πόδια παραλελυμένα, ἀνορθωθῆτε (πρβλ. Ἠσ. 35,3). Χέρια νεκρὰ καὶ καρδιὲς παγωμένες, θερμανθῆτε. Γλῶσσες καὶ στόματα, καθαρισθῆτε, πάρτε φωνή, αἰνεῖτε τὸν Κύριον· πέστε «Εἷς ἅγιος, εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός· ἀμήν» (Φιλ. 2,11 καὶ θ. Λειτ.).

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Τριῶν Ἱεραρχῶν Πετραλώνων – Ἀθηνῶν τὴν 30-4-1961.

Ιωάννου Τάτση, Αι νέαι θεολογικαί προκλήσεις της Ακαδημίας Βόλου


akadimia volou sinedrio6.jpg
Ἄλλη μιὰ κατάδειξη πτυχῶν τῆς παναιρέσεως, ἄλλη μιὰ ἀπόδειξη ὅτι οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ἐπιμένουν ὁ ἀγώνας νὰ σέρνεται καὶ νὰ παραμένει στὶς προδιαγραφὲς ἑνὸς χαρτοπόλεμου!

Πηγή: "Κατάνυξις"
 Αἱ νέαι θεολογικαὶ προκλήσεις τῆς Ἀκαδημίας Βόλου
 
• Μετά τήν Μεταπατερικήν θεολογίαν ἐνεπνεύσθησαν τήν άναθεώρησιν τῶν ἱερῶν κανόνων τῆς ἐκκλησίας
Η ΓΝΩΣΤΗ μικρὴ ἀλλὰ θορυβοῦσα ὁμάδα νεωτεριστῶν θεολόγων καὶ κληρικῶν ἔχει εἰσάγει τὰ τελευταῖα χρόνια νέους καινοφανεῖς ὅρους, γιὰ νὰ περιγράψει τὴν «θεολογία» ποὺ προσπαθεῖ νὰ ἐπιβάλλει στὰ ἐκκλησιαστικὰ καὶ θεολογικά μας πράγματα. Ἐκτός τῆς γνωστῆς στοὺς πολλοὺς «μεταπατερικῆς θεολογίας», οἱ θεολόγοι αὐτοὶ μᾶς ἔμαθαν τὴν «θεολογία τῆς ἑτερότητας», τὴν «φεμινιστικὴ θεολογία», τὴν «θεολογία τῆς πολυπολιτισμικότητας» καὶ τὴν «συναφειακὴ θεολογία» ἢ «θεολογία τῆς συνάφειας». Κάποιοι ἀπὸ τοὺς ὅρους αὐτοὺς ἀποτελοῦν μεταφορὰ στὰ ἑλληνικὰ ἀντίστοιχων ὅρων τῆς προτεσταντικῆς ἢ ἄλλων ὁμολογιῶν «θεολογίας». Τὸ μεῖζον ζήτημα ὡστόσο δὲν βρίσκεται στὴν προέλευση τῶν ὅρων – μολονότι ἔχει καὶ αὐτὴ τὴ σημασία της ἀλλὰ στὸ περιεχόμενο ποὺ αὐτοὶ ἐκφράζουν.

Ἡ πρὸ ὀλίγων ἐτῶν ἐμφανισθεῖσα ἀπὸ τὴν «Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν» τῆς Μητροπόλεως Δημητριάδος «μεταπατερικὴ θεολογία» ἀπεδείχθη ὅτι ἀποτελεῖ αἱρετικὴ ἀπόκλιση, εὐθεῖα ἀμφισβήτηση τῆς διδασκαλίας καί τῆς πείρας τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἡ ὁποία ἐτίθετο ὑπὸ ἀναθεώρηση ἢ καὶ ὑπέρβασή της σὲ ὅσα σημεῖα δὲν «συνέφεραν» τοὺς νεωτεριστὲς κληρικοὺς καὶ θεολόγους. Ὡστόσο παρὰ τὴν θύελλα τῶν ἀντιδράσεων ποὺ ξεσήκωσε ἡ «μεταπατερικὴ θεολογία», οἱ εἰσηγητὲς της ἐπιχειροῦν τώρα νέα «ἀναθεώρηση», αὐτὴ τὴ φορά ὄχι τῶν συγγραμμάτων τῶν Ἁγίων Πατέρων ἀλλὰ τῶν θείων καὶ ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ «Ἀκαδημία» τοῦ Βόλου διοργανώνει ἀπὸ τὶς 8 Μαΐου συνέδριο μὲ τίτλο «Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας καὶ σύγχρονες προκλήσεις» καὶ στὸ ἐνημερωτικὸ σύντομο κείμενο ἀναφέρει:
«Ὅπως κάθε πατερικὸ κείμενο ποὺ ἀποτελεῖ στοιχεῖο τῆς ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης, ἔτσι καὶ ὁ κάθε κανόνας προέρχεται ἀπὸ μία συγκεκριμένη ἐποχὴ καὶ ἀπηχεῖ, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ διαχρονικὴ σωτηριώδη ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας, καὶ τὰ συγχρονικὰ χαρακτηριστικά τοῦ τόπου καὶ χρόνου διαμόρφωσής του. Τὸ κεντρικὸ ζήτημα ποὺ τίθεται γιὰ μία ἀκόμη φορά εἶναι, ἐὰν ὑπάρχει ἡ δυνατότητα ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία, ὅσον ἀφορᾶ εἰδικὰ στὴν κανονική της παράδοση, νὰ κατανοηθεῖ καὶ νὰ λειτουργήσει ὄχι μόνο ὡς «παραδοσιακή», μένοντας ἀμετακίνητα πιστὴ στὸ γράμμα μίας ὑποτιθέμενης «παράδοσης», ἀλλὰ καὶ ὡς συναφειακή, ὑπερβαίνοντας τὶς συντεταγμένες ἑνὸς πρὸ-νεωτερικοῦ κοσμοειδώλου, τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ τελεσίδικα παρελθὸν γιὰ τὸν χρόνο τῆς Ἐκκλησίας. Τίθεται, λοιπόν, τὸ ἀγωνιῶδες ἐρώτημα κατὰ πόσο, μέσα στὸ ἀναμφισβήτητο κῦρος ποὺ τοὺς περιβάλλει, οἱ κανόνες αὐτοὶ διατηροῦν τὴν ὑπαρκτικὴ δυναμική τους, γιὰ νὰ ἀνταποκρίνονται στὰ αἰτήματα τοῦ ὁλοένα καὶ περισσότερο μεταβαλλόμενου κόσμου».
Οἱ προθέσεις τῶν διοργανωτῶν τοῦ συνεδρίου εἶναι σαφεῖς. Θὰ ἐπιδιώξουν τὴν ὑπέρβαση τῶν ὁριζομένων στοὺς ἱεροὺς Κανόνες, ὥστε νὰ τοὺς καταστήσουν «συναφεῖς» πρὸς τὶς ἀπαιτήσεις τοῦ σύγχρονου κόσμου. Μὲ ἁπλούστερα λόγια, ὁ κόσμος ἄλλαξε, οἱ Κανόνες εἶναι αὐστηροί, οἱ οἰκουμενιστικοὶ μας σχεδιασμοὶ σκοντάφτουν στὶς ἀπαγορεύσεις τῶν Κανόνων γιὰ συμπροσευχὲς καὶ ἐπικοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς, ἡ νηστεία μᾶς φαίνεται πλέον ἀσήκωτο βάρος καὶ γιὰ ὅλα αὐτὰ καὶ ἄλλα ἀκόμη ὀφείλουμε νὰ θέσουμε τοὺς ἱεροὺς Κανόνες στὸ χρονοντούλαπο τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ἱστορίας. Τὰ αἰτήματα τοῦ μεταβαλλόμενου κόσμου δὲν μποροῦν νὰ περιορίζονται ἀπὸ αὐστηροὺς Κανόνες καὶ ἡ πνευματική μας ζωή δὲν μπορεῖ πλέον νὰ παραμένει ἀσκητική, ὅπως αὐτὴ τῶν ἁγίων Πατέρων ποὺ συνέταξαν τοὺς Κανόνες.
Οἱ «συναφειακοὶ» Θεολόγοι καὶ κληρικοὶ εἶναι ξεκάθαρο ὅτι κινοῦνται μὲ περισσὸ θράσος σὲ χώρους ἀντιευαγγελικούς, ἀντιπατερικοὺς καὶ ἀντικανονικούς. Μετὰ τὴν ἀμφισβήτηση τῆς ἁγιοπνευματικῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Πατέρων ἑτοιμάζονται νὰ «ξεπεράσουν» καὶ τὶς ἀποφάσεις τῶν ἁγίων Συνόδων καὶ νὰ «ἀναθεωρήσουν» τὰ προβλεπόμενα στοὺς ἱεροὺς Κανόνες. Ἡ θεολογία τῆς Ἐκκλησίας μας ὅμως δὲν εἶναι «συναφειακή». Ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας τὸ εἶπε: «Εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἂν τὸ ἴδιον ἐφίλει· ὅτι δὲ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ' ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου, διά τοῦτο μισεῖ ὑμᾶς ὁ κόσμος» (Ἰω. 15,19). Γιατί λοιπὸν σπεύδουμε νὰ προσαρμόσουμε τὴ θεολογία μας στὶς ἀπαιτήσεις τοῦ σύγχρονου κόσμου; Γιὰ νὰ μᾶς ἀγαπᾶ ὁ κόσμος; Τότε ὅμως δὲν θὰ ἁγιάσει ἡ Ἐκκλησία καὶ ἡ θεολογία Της τὸν κόσμο, ἀλλὰ ὁ κόσμος θὰ ὁδηγήσει στὴν ἐκκοσμίκευση τῆς θεολογίας.
Πέραν τῆς ἐκκοσμικευμένης, χλιαρῆς, ἀντιασκητικῆς ζωῆς καὶ θεολογίας ποὺ πρεσβεύουν οἱ «συναφειακοὶ» θεολόγοι εἶναι φανερὸ ὅτι ὑπηρετοῦν, σὲ θεωρητικὸ ἐπίπεδο, τὸν οἰκουμενιστικὸ βηματισμὸ ὑψηλόβαθμων κληρικῶν. Οἱ φιλίες μεταξὺ τῶν δύο ὁμάδων εἶναι γνωστὲς σὲ ὅλους, ἀλλὰ ἐδῶ πρόκειται γιὰ βαθύτερο καὶ ἐπικινδυνότερο σχεδιασμό. Ὡς γνωστὸν ἤδη προαναγγέλθηκε καὶ προετοιμάζεται ἡ σύγκληση τῆς λεγόμενης «Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδοξίας» τὸ 2016. Καὶ εἶναι γνωστὸ ὅτι στὴ Σύνοδο αὐτὴ θὰ ἐπιδιωχθεῖ ἀναθεώρηση τῶν προβλέψεων τῶν ἱερῶν Κανόνων γιὰ τὶς σχέσεις μὲ τοὺς αἱρετικοὺς ἑτεροδόξους. Τοῦτο γιατί οἱ οἰκουμενιστὲς γνωρίζουν πὼς ἡ συμμετοχή τους σὲ συμπροσευχές, τακτικὴ ποὺ ἔχουν πλέον καθιερώσει, ἀπαγορεύεται ἀπὸ τοὺς ἱεροὺς Κανόνες. Ἀκούγεται μάλιστα ὅτι ἴσως ὑπάρξουν καὶ ἀλλαγὲς στὶς προβλέψεις γιὰ τὴ νηστεία, καὶ ἀσφαλῶς ὄχι γιὰ αὐστηροποίησή της. Οἱ «συναφειακοὶ» θεολόγοι σπεύδουν λοιπὸν νὰ «ἀνακαλύψουν» τὰ στοιχεῖα τῶν Κανόνων ποὺ ἐπιδέχονται «βελτίωσης», «ἀναθεώρησης» καὶ «ὑπέρβασης». Τέτοιες ὅμως θεολογικὲς «ἀνακαλύψεις» ὁδηγοῦν μακράν τῆς ἁγιοπατερικῆς παραδόσεως, πείρας καὶ διδαχῆς καὶ τοιουτοτρόπως μακράν τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ κατέστηκε σκεύη ἐκλογῆς τοὺς Ἁγίους Πατέρες.
Ὑπάρχει καὶ μία ἀκόμη σημαντικὴ παράμετρος τοῦ ὅλου ζητήματος. Οἱ Ἱεράρχες ποὺ πρωτοστατοῦν τῶν ἀνωτέρω «συναφειακῶν» νεωτερισμῶν εἶναι συγκεκριμένοι. Ἀτυχῶς αὐτοὶ οἱ ἴδιοι φαίνεται πὼς θὰ συμμετάσχουν ἐνεργὰ τόσο στὸ ἔργο τῆς Διορθοδόξου Ἐπιτροπῆς ποὺ θὰ προετοιμάσει τὴ «Μεγάλη Σύνοδο» ὅσο καὶ σὲ αὐτὴ τὴν ἴδια τὴ «Μεγάλη Σύνοδο». Οἱ ἴδιοι ἀποτελοῦσαν ἄλλωστε τὴ συνοδεία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου στὶς ἐργασίες τῆς Συνάξεως τῶν Προκαθημένων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ποὺ πραγματοποιήθηκε τὸν περασμένο Μάρτιο στὴν Κωνσταντινούπολη. Εἶναι ἐπιτακτικὴ ἡ ἀνάγκη τῆς παρέμβασης ἐντός τῆς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ μέλη της, ἀγωνιστὲς παραδοσιακοὺς Ἱεράρχες ποὺ οἱ ἴδιοι θὰ πρέπει νὰ ἀναλάβουν ἐνεργὸ δράση ἐκπροσωπώντας τὴν Ἐκκλησία μας στὸ προπαρασκευαστικὸ ἀλλὰ καὶ στὸ κυρίως ἔργο τῆς «Μεγάλης Συνόδου». Ἂν ἀφήσουν ἐλεύθερο τὸ πεδίο στοὺς γνωστοὺς συνεπισκόπους τους, θὰ βρεθοῦμε ὁπωσδήποτε μπροστὰ σὲ δυσάρεστες ἐξελίξεις καὶ νέους κλυδωνισμοὺς τοῦ πλοίου τῆς Ἐκκλησίας μας.
Ορθόδοξος Τύπος, α.φ. 2021, 9 Μαΐου 2014


Ὁ κ. Τάτσης μιλᾶ γιὰ «γωνιστς παραδοσιακος εράρχες πο ο διοι θ πρέπει ν ναλάβουν νεργ δράση»!
Ἀπευθύνεται λοιπόν σὲ Ἱεράρχες τόσο «παραδοσιακοὺς» καὶ τόσο «ἀγωνιστές», ποὺ παρίστανται στὴν ὑποδοχὴ τοῦ ἀρχηγέτη τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ Πατρ. Βαρθολομαίου μὲ τιμὲς «Ἁγίου» Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου»), καὶ ἐπικοινωνοῦν καὶ συλλειτουργοῦν μετ’ αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ μετὰ τοῦ «συναφειακοῦ» καὶ «μεταπατερικοῦ» Δημητριάδος Ἰγνατίου, ἀποκαλώντας τον «ἐκλεκτὸ τοῦ Θεοῦ»!!! (ρήση τοῦ Πειραιῶς Σεραφείμ!).
Καὶ πῶς εἶναι «ἀγωνιστὲς καὶ παραδοσιακοί», ἀφοῦ δὲν ἔχουν ἀκόμα ἀναλάβει ἀγώνα κατὰ τὴν Ἱεροκανονικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἀπομάκρυνση δηλ. καὶ μὴ ἐπικοινωνία τουλάχιστον ἀπὸ τοὺς ἐπίμονα διδάσκοντας καὶ προωθώντας τὴν ἐσχατολογικὴ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ;
Περιμένουν ἀπὸ τὸν κ. Τάτση (αὐτοὶ οἱ "ἀγωνιστὲς" στρατηγοὶ ἀπὸ ἕνα στρατιώτη λαϊκό) νὰ τοὺς ὑπενθυμίσει τὸ καθῆκον τους;

ΤΑ ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΑ ΠΕΡΓΑΜΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ (Ζηζιούλα) ΚΑΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ


«ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ» τοῦ Δημητριάδος Ἰγνάτιου κρύβεται; Δὲν ΚΡΥΒΕΤΑΙ.
Τίμησε καὶ πάλι τὸν Περγάμου κ. Ἰωάννη Ζηζιούλα, ποὺ χαρακτήρισε ως «τον σημαντικότερο Θεολόγο της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην εποχή μας»!

Καὶ ὁ κ. Ζηζιούλας τὸν ἀντάμειψε μὲ ἕνα ...«θεολογικότατο» λόγο!
Ἡ ἐρώτησή μας ἐπαναλαμβάνεται:
Ἄλλαξε κάποια ἀπὸ τὶς αἱρετικὲς θέσεις του ὁ κ. Ζηζιούλας; Ἀπετάξατο τὴν αἱρετικὴ «βαπτισματικὴ θεολογία»;
Ο Ζηζιούλας καταφιλεῖ τὴν χεῖρα τοῦ Πρώτου!
Τὴν θεολογία τῶν «ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν»; Τὴν «εὐχαριστιακὴ θεολογία»; Ὄχι ἀσφαλῶς. Κάποιες θέσεις του ἐπανέλαβε στὸ χθεσινὸ κήρυγμα!
Παραθέτουμε πάλι συγκεκριμένα αἱρετικότατα κείμενά του:
1. Γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὸ προωθούμενο «ὀρθοδοξοποιημένο» Πρωτεῖο τοῦ Πάπα, μᾶς διδάσκει τὴν κακόδοξη θεωρία ὅτι μέσα στὴν Ἁγία Τριάδα ἔχουμε «διαβάθμηση»! Εἶπε τὴν 23 Φεβρουαρίου 2008 στὴν Θεολογικὴ Ἀκαδημία Βόλου: 
«Ὁ πρῶτος λοιπὸν αὐτομάτως γεννᾷ τὴν Ἱεραρχία. Ὀντολογικὰ ἡ Ἱεραρχία ὑπάρχει καὶ στην Ἁγ. Τριάδα. Ἡ πηγή, ἡ Ἀρχή, εἶναι ὁ Πατήρ, ἀπὸ ’κεῖ πηγάζουν τὰ πρόσωπα τῆς Ἁγ. Τριάδος. Στὴν Ἁγία Τριάδα, λοιπόν, ἔχουμε μία διαβάθμιση, δὲν ἔχουμε αὐτόματη συνύπαρξη, ἀλλὰ ἔχουμε ὕπαρξη ἡ ὁποία μεταφέρεται ἀπὸ τὸν ἕναν στὸν ἄλλον. Ἐὰν βάλουμε τὰ πρόσωπα νὰ ἐμφανίζονται ἔτσι ταυτόχρονα, τότε καταργοῦμε τὴν ἔννοια τῆς αἰτιότητος. Ἡ αἰτιότητα δὲν εἶναι κάτι ποὺ μποροῦμε νὰ παραβλέψουμε».
Πέρασαν ἀπὸ τότε 6 χρόνια. Ἐζητήθησαν ἐξηγήσεις γιὰ τὴν κακοδοξία αὐτὴ ποὺ μᾶς γυρίζει πίσω στὸν Ἀρειανισμό, ἀλλὰ δὲν ἀπάντησε.
2. Δίδαξε ἀκόμα ὁ κ. Ζηζιούλα γιὰ τὸν Ἐπίσκοπο στὴν Πάτρα; Ὅτι οἱ πιστοὶ «δὲν μποροῦμε νὰ παρακάμψουμε τὴν εἰκόνα καὶ νὰ φθάσουμε ἀπευθείας στὸ πρωτότυπο», τὸν Χριστό, παρὰ μόνο διὰ τοῦ Ἐπισκόπου. 
«Μὲ ἄλλα λόγια δὲν μποροῦμε νὰ προσευχόμεθα ἀπευθείας στὸ Χριστό, ἀλλὰ πρέπει νὰ παρεμβάλλεται ἡ εἰκόνα του, ὁ Ἐπίσκοπος»! Διαφορετικὰ «ἡ ἐπικοινωνία μας μὲ τὸ Θεὸ παρακάμπτει τὸν ἀνθρωπο καὶ πραγματοποιεῖται μέσῳ τῆς φαντασίας»! (περιοδικὸ “Διάβαση”, Ἱερᾶ Μητρόπολις Περιστερίου τεῦχος 54ο, 2005).
Κάποιος θὰ πεῖ: Μὲ τί κάθεσθε κι ἀσχολεῖσθε! Ἐδῶ ὁ Δημητριάδος δὲν ὀνομάζει οὔτε τοὺς Παπικοὺς,  αἱρετικούς, θὰ ὀνομάσει τὸν Δημητριάδος;
Ἀσφαλῶς ἡ ἀναφορὰ δὲν γίνεται γιὰ τὸν ἀμετανόητο (ἕως τώρα) Δημητριάδος, ἀλλὰ ὅσους θεωροῦν τὸν ἑαυτό τους ἀντι-Οἰκουμενιστή, ἢ Ὀρθόδοξο, ἀλλὰ «ἀποδεικνύουν» πόσο «ὀρθόδοξοι» εἶναι ἐπικοινωνώντας μὲ τὸν Δημητριάδος Ἰγνάτιο Γεωργακόπουλο, μὲ τὸν Μεσσηνίας Χρυσόστομο Σαββᾶτο, μὲ τὸν Σύρου Δωρόθεο, μὲ τὸν Αἰγιαλείας Ἀμβρόσιο, μὲ τὸν Περγάμου Ἰωάννη Ζηζιούλα (τὸν πράγματι καὶ «σημαντικότερο αἱρετικὸ Θεολόγο της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην εποχή μας»), τὸν Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖο Ἀρχοντώνη!
Πηγή: Ρομφέα.

Ο "ΟΡΘ. ΤΥΠΟΣ" ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΟ ΔΟΝΚΙΧΩΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΩΝ!




κ πρώτης ὄψεως φαίνεται (καὶ εἶναι) σημαντικὸ τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Γ. Ζερβοῦ ποὺ παραθέτουμε στὴν συνέχεια, γι’ αὐτὸ καὶ κάποιοι τὸ ἐπήνεσαν. Ὁ συντάκτης (καὶ οἱ τοῦ «Ὀρθόδοξου Τύπου»), ὁμιλοῦν γιὰ προδοσία τῆς Πίστεως καὶ δηλώνουν ὅτι γνωρίζουν τοὺς προδότες. Ὅμως, οὐδὲν νέο μᾶς λέγουν. Τὰ ἴδια ἔχουν γραφεῖ στὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο» ἑκατοντάδες φορές. Τὸ μόνο καινούργιο ποὺ προστίθεται στὸ ἄρθρο αὐτὸ εἶναι ὅτι τὰ πράγματα ἔχουν προχωρήσει πολύ.
Καὶ ἐνῶ μᾶς πληροφοροῦν ὅτι ἡ προδοσία ἔχει φτάσει στὸ «παρὰ πέντε», ἀποφεύγουν τὴν αὐτοκριτική, δὲν μᾶς λέγουν :
Ποιός ἄφησε καὶ ἀφήνει τοὺς προδότες νὰ δροῦν σχεδὸν ἀνενόχλητοι; Ποιοί ἀρνοῦνται νὰ ἐφαρμόσουν τὴν μόνη θεοπαράδοτη ἐνέργεια ποὺ φοβοῦνται οἱ Οἰκουμενιστές, καὶ ἡ ὁποία θὰ ἀνέκοπτε τὴν «πρόοδο» τῶν αἱρετικῶν;
Ποιοί δηλ. ἀρνοῦνται νὰ προχωρήσουν -ἂν θέλετε, ἔστω καὶ προαιρετικά- στὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές, στὴν Διακοπὴ τοῦ Μνημοσύνου τους;
Καλοῦν, λοιπόν, σὲ ἐγρήγορση γιὰ τὴν δυναμικὴ ἀντιμετώπιση τῶν Οἰκουμενιστῶν (μὲ ποιό τρόπο), ἀλλὰ ἡ ἐνέργεια αὐτὴ (ἂν ἐννοοῦν τὴν ἁγιοπατερικὴ Παράδοση τῆς Διακοπῆς τοῦ Μνημοσύνου καὶ τῆς Ἀποτείχισης;)  θὰ γίνει  μ ε τ ὰ  τὴν τελικὴ προδοσία!!!
Δηλώνουν, ἐπίσης, πὼς γνωρίζουν ὅτι ἡ «Ἕνωσις θὰ γίνη» παρὰ τὶς ἀντιδράσεις, ἀλλὰ περιμένουν  νὰ  γίνει πρῶτα  ἡ «Ἕνωση»  καὶ μετὰ νὰ ἀντιδράσουν!!!
Γνωρίζουν ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔχει "βουλιάξει"

Παρασκευή, 9 Μαΐου 2014



Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΔΙΝΕΙ BONUS

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ!

Δέν ρκοσαν φαίνεται ο συνεχες οκονομικές φαιμάξεις το λαο μας πό τήν δολία πολιτική τν Τραπεζν, οτε πόγνωση καί ο συνεχες ατοκτονίες συμπολιτν μας, ποτέλεσμα τς πογνώσεως πού χουν νσπείρει ο κυβερνσες τήν Πατρίδα μας Τράπεζες, λλά προχωρον τώρα ξεδιάντροπα γιά νά γκρεμίσουν καί τήν θρησκευτικότητα το λληνικο λαο, προτείνοντάς του διπλά βραβεα, ρκε νά τιμάση τήν Κυριακή, ψωνίζοντας!

Τράπεζα Πίστεως, σαλπίζει πό Τηλεοράσεως λλά καί μέσα πό μερήσια ντυπα τήν προσφορά της ατή, πως ποδεικνύει καί διαφήμιση πού παραθέτουμε.

Τό γιατί εδικά ALPΗA Bank προκαλε τό θρησκευτικό ασθημα το λαο μας εναι εεξήγητο, ν νατρέξουμε στό 1967, που σύμ­φωνα μέ διάψευστο μέχρι σήμερα δημοσίευμα το «ρθοδόξου Τύπου» (Νοέμβριος 1967), «ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΙΣΤΕΩΣ» ταν κείνη πού ποπλήρωσε τό με­­γά­­λο δάνειο γιά τήν νέγερση το γω­νι­α­κο οκοδομικο κο­λοσ­σο τς Μασωνικς Στο­ς τς δο χαρ­νν!

Παρακάτω πα­ρα­θέ­τουμε φω­το­γρα­φι­κή πει­κό­νι­ση το σχε­τι­κο ρε­πορ­τάζ τς γ­κύ­ρου κ­κλη­σι­αστι­κς φημερίδος, που ο ναγνστες μας μπορον νά  να­τρέ­ξουν γιά νά πλη­ρο­φο­ρη­θον καί λεπτομέρειες τν γκαινίων τς Στο­ς, πό ατόπτη μάρ­τυ­ρα(!), ποος καί παραλληλίζει τή χλι­δή τς τελετς μέ τή χλιδή τς στέψεως το Σάχη τς Περσίας!


Τί χρεία, λοιπόν, χουμε λλων μαρτυριν, γιά νά πιβεβαιώσουμε τι ΜΑΣΩΝΙΑ καί κυβερνάει τήν λλάδα, καί πομυζ τούς λ­λη­νες καί τούς βασανίζει, μέχρι νά γονατίσουν ντελς καί, τέλος, τούς ποχριστιανίζει γιά νά καταντήσουν «σπερ ο λοιποί ο μή χοντες λπίδα»;

ς πότε θά τούς φήνουμε νενόχλητους χωρίς νά προβάλλουμε  καμιά ντίσταση;

            πρωτ. Βασίλειος Ε. Βολουδάκης
«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Τεχος 141, Μάϊος 2014


Δύο φοβεροί και διαχρονικοί λόγοι 

 

του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτη!





του Θεολογου Νικολαου Πανταζη





Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης:

Α. «Οία η κεφαλή, τοιούτον και το όλον σώμα» (P.G. 99, 1556A)

Β. «Οίον τό άρχον, και το αρχόμενον πέφυκε γίνεσθαι» (P.G. 99, 1633D)


Δεν βλέπω γιατί δυσανασχετούν (είχα γράψει αρχικώς "γιατί δαιμονίζονται" αλλά το έσβησα χωρίς όμως να το αναιρώ...) δεν κατανοώ γιατί μερικοί ατακτούντες και συνευδοκούντες μετά των Οικουμενιστών αδελφοί, σαν δάντες διανοούμενοι μειδιούν και οι διογένηδες ποιητές διανοούνται, δηλούντες σαρκασμόν στο άκουσμα και μόνον του δεινοτάτου ονόματος του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτη, λες κι' είναι κάνας "μικρός, τιποτένιος και περιφρονητέος" ενώ είναι όντως Μέγας Ιερός Προδρονικός Πατήρ, ισότιμος, ισόκυρος και εφάμιλλος των Αγίων Πατέρων.


Τον θεωρούν δυστυχώς οι δύστυνοι υποδεέστερο, όχι μόνο επειδή ήταν "απλώς Ηγούμενος" της Περιφήμου Μονής Στουδίου και δεν "έτυχε" του πρώτου λαχείου να είναι Ιεράρχης-Δεσποτοκράτης, αλλά διότι ήταν εξέχων και προεξάρχων Δεινός και Διαπρύσιος Ομολογητής της Αγιοπατερικής Αποτειχίσεως!


Στην πλάνα και αντίχριστη εποχή που ζούμε, η Αποτείχισις κατήντησε συνώνυμη και επώνυμη της αποκοπής και απομακρύνσεως από την Εκκλησία του Χριστού, ενώ είναι αποκοπή και απομάκρυνση από Αιρετικούς Ψευδοεπισκόπους και Αιρετίζοντες Λυκοποιμένες, ενώ είναι ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΙΣ διά της Αληθείας (και όχι δια της "Εισκοπολατρείας") εις αυτό το Σώμα Χριστού.


Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, «Ἄς γίνουν ἐξωμόται!»


 
Eπικαλείται στο παρον αρθρο του ο π. Διον. Τατσης, ως κατεξοχην επικαιρα, οσα εγραφε, δεκατιες πριν, ο αειμνηστος Καθηγητης Κων. Μουρατιδης. Γράφει:
«Ἰδιαίτερα ἐπίκαιρο θεωροῦμε τὸ λόγο τοῦ ἀείμνηστου καθηγητῆ Κωνσταντίνου Δ. Μουρατίδου, καθὼς παρακολουθοῦμε στὶς μέρες μας τὴν ἔντονη οἰκουμενιστικὴ δραστηριότητα, ἡ ὁποία ἔχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Ἔλεγε: “Ἐὰν οἱ ἴδιοι (οἱ ἀντιπρόσωποι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου) προτιμοῦν τὸν παπισμόν, ἂς γίνουν ἐξωμόται, ἂς προσχωρήσουν ὡς ἄτομα εἰς αὐτόν· ἐν τίνι ὅμως δικαιώματι διαπραγματεύονται τὴν παράδοσιν τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς ὁποίας εἶναι ἁπλοῖ διάκονοι καὶ ὑπηρέται;”».

Εσεις, πατερ μου, γιατι επιτρεπετε στους «εξωμοτες του Πατριαρχειου που προτιμουν τον Παπισμον», να διαφεντευουν την Ορθοδοξία; Γιατι δεν αναλαμβανετε σταυροφορια να φυγουν, αλλα επικοινωνειτε μαζι τους; Αυτα λένε οι Πατερες που διαβαζετε; Γιατι μας διδασκετε, άλλο Ευαγγελιο επικοινωνίας με τους ακοινωνητους;


«Ἄς γίνουν ἐξωμόται!»
 Απο τις "Ακτινες"

ΣΥΧΝΑ τὰ μέσα ἐνημέρωσης προβάλλουν διάφορες ἐκδηλώσεις τοῦ αἱρετικοῦ Πάπα καὶ βγάζουν ἐσφαλμένα συμπεράσματα, γιατὶ παρασύρονται ἀπὸ τὴν ὑποκρισία καὶ δολιότητά του. Τὸν βλέπουν ὡς ἀρχηγὸ τοῦ κρατιδίου τοῦ Βατικανοῦ ἀλλὰ καὶ ὡς ἡγέτη ἑκατομμυρίων χριστιανῶν σὲ ὅλο τὸν κόσμο, ποὺ ἔχει μεγάλη πολιτικὴ δύναμη, στὴν ὁποία, ἀλίμονο, στρέφουν τὴν προσοχή τους καὶ πολλοὶ Ὀρθόδοξοι ἡγέτες, ποὺ ἀντιμετωπίζουν πολλὰ προβλήματα καὶ ἐλπίζουν στὴ βοήθειά του, ἡ ὁποία ποτὲ δὲν ἔρχεται.
Ὁ Εὐγένιος Βούλγαρης, ἀναφερόμενος στὸν Πάπα, ἔλεγε: «Αἱ δύο ἐξουσίαι εἰς ἕν καὶ τὸ αὐτὸ ὑποκείμενον, ἡ πνευματικὴ τοὐτέστι δύναμις καὶ ἡ κοσμικὴ δεσποτεία εἰς τὸν ἐπίσκοπον Ρώμης, εἶναι ἕνας τραγέλαφος τόσον τερατώδης, ὁποὺ οἱ σωφρονέστεροι ἀνάμεσα εἰς ἐκείνους ὁποὺ τὸν τιμοῦν, δὲν ἠμποροῦν οὐδ᾽ αὐτοὶ νὰ τὸν χωνεύσουν. Τόσα αἵματα ἀνθρώπων ἔχυσε ἡ Ἱερὰ Ἐξέτασις τῶν τυράννων ὁποὺ ἐπολέμησαν τὴν Ἐκκλησίαν. Ὁ γὰρ παπισμὸς ἀπὸ Θεοῦ ἐστι χωρισμός».

 Ἡ πολιτικὴ ἐξουσία σὲ ἕνα κληρικὸ εἶναι ἀποδεκτή. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ἐπιμελῶς ἀρνήθηκε τὴν κοσμικὴ ἐξουσία. Ποτὲ δὲν ζήτησε τὴ βοήθειά της, οὔτε καὶ ἐπέλεξε τοὺς μαθητές του ἀπὸ τὶς τάξεις της. Θεωροῦσε τὴν πολιτικὴ ἐξουσία ἀσυμβίβαστη μὲ τὴν πνευματική του ἀποστολή, ἡ ὁποία στόχευε στὴ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων καὶ τὴν αἰώνια ζωή. Βέβαια, ὁ Πάπας αὐτὴ τὴν ἀλήθεια τὴν παραθεωρεῖ καὶ γι᾽ αὐτὸ ἔγινε πολιτικὸς ἡγέτης, προκειμένου νὰ ἔχει καλύτερα ἀποτελέσματα στὴν πνευματική του ἀποστολή. Αὐτὸ ὅμως ἀποδείχτηκε πλάνη καὶ τὸν ὁδήγησε σὲ ἐγκληματικὲς πράξεις. Ἡ πολιτική του ἐξουσία ἔβαλε στὴν ἄκρη τὴν πνευματι- κή του ἀποστολή, γι᾽ αὐτὸ καὶ ἔγινε ἀδίστακτος.
Μὲ τὸν Πάπα λοιπὸν ἐπικοινωνοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι Πατριάρχες καὶ ἰδίως ὁ Οἰκουμενικὸς καὶ τὸν θεωροῦν πεφιλημένον ἐν Χριστῷ ἀδελφό τους, μὲ τὸν ὁποῖο θέλουν νὰ ἑνωθοῦν καὶ νὰ ἀποτελέσουν τὴ νέα μία «ἐκκλησία»! Ἀπορεῖ κανεὶς πῶς οἱ μεγαλόσχημοι τῆς Ἐκκλησίας ἀκολουθοῦν αὐτὴ τὴν ὀλισθηρὴ πορεία, περιφρονώντας τὰ ὅσα μᾶς ἔχουν διδάξει καὶ νομοθετήσει οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Τόσο ἰσχυρὸς εἶναι ὁ οἶνος τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ποὺ τοὺς ἔχει ἀφαιρέσει τὴ διάκριση, τὸν ἱερὸ ζῆλο καὶ τὴν ὁμολογία πίστεως. Προφανῶς δὲν μιλᾶμε γιὰ ἱερὰ μέθη, ἀλλὰ γιὰ δαιμονική, ποὺ μὲ βεβαιότητα θὰ ἔχει τραγικὰ ἀποτελέσματα καὶ γιὰ τοὺς ἴδιους καὶ γιὰ τὴν Ἐκκλησία.
Ἰδιαίτερα ἐπίκαιρο θεωροῦμε τὸ λόγο τοῦ ἀείμνηστου καθηγητῆ Κωνσταντίνου Δ. Μουρατίδου, καθὼς παρακολουθοῦμε στὶς μέρες μας τὴν ἔντονη οἰκουμενιστικὴ δραστηριότητα, ἡ ὁποία ἔχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Ἔλεγε: «Ἐὰν οἱ ἴδιοι (οἱ ἀντιπρόσωποι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου) προτιμοῦν τὸν παπισμόν, ἂς γίνουν ἐξωμόται, ἂς προσχωρήσουν ὡς ἄτομα εἰς αὐτόν· ἐν τίνι ὅμως δικαιώματι διαπραγματεύονται τὴν παράδοσιν τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς ὁποίας εἶναι ἁπλοῖ διάκονοι καὶ ὑπηρέται;».
Ορθόδοξος Τύπος, 09/05/2014

Πέμπτη, 8 Μαΐου 2014

ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΡΟΣΟΧΗ. Ο π. Ευθύμιος δεν κοινωνεί όσους κοινωνούν εκεί που μνημονεύονται οι αιρετικοί Οικουμενιστές Επίσκοποι.



O Aρχιμανδριτης π. Ευθυμιος 

Τρικαμηνας καθε μηνα μαζι μας 

εδω στην Μακεδονια μας. 




Θεια λειτουργια θα τελεση ο αρχιμανδριτης Ευθυμιος Τρικαμηνας την 24η Μαϊου 2014 ημερα Σαββατο στον ιερο ναο του Αγιου ΜΑΡΚΟΥ του Ευγενικου στην Σουρωτη Θεσσαλονικης. 
Οσοι πιστοι και ευσεβεις ΠΡΟΣΕΛΘΕΤΕ. 
ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΡΟΣΟΧΗ. Ο π. Ευθύμιος δεν κοινωνεί όσους κοινωνούν εκεί που μνημονεύονται οι αιρετικοί Οικουμενιστές Επίσκοποι.


Περί συμπροσευχών με αιρετικούς και αλλόθρησκους

 «Τι σοι και τη οδώ Αιγύπτου;»  «Τι σοι και τη οδώ Ασσυρίων;»[1]

(Περί συμπροσευχών με αιρετικούς και αλλόθρησκους)


             Είναι η συμπροσευχή, προσευχή; «Προσευχή εστίν ο Θεός, ο ενεργών τα πάντα εν πάσι» λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης (Κεφάλαια πάνυ ωφέλιμα).
    Ο Κύριος ημών  λέγει «εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν» Ιω. 4,24.
    Πως τούτο θα γίνει, όταν οι συμπροσευχόμενοι είναι ετερόδοξοι «ή κάλλιον ειπείν κακόδοξοι» και παρέκκλιναν από την αληθινήν Πίστιν  ή αλλόθρησκοι ο οποίοι προσκυνούν θεούς αλλοτρίους, «ων οι θεοί αυτών ουκ εισί θεοί»; (Ιερ.2,11).

   Και φυσικά, ούτε κατ’ οικονομίαν οι συμπροσευχές μετά των ετεροδόξων και των αλλοθρήσκων επιτρέπονται. Καμία πατερική βάσις δεν υπάρχει για  τέτοιες εκτροπές.  Πώς να ορίσομεν λοιπόν την συμπροσευχήν;
      Είναι η συμπροσευχή, προσευχή;  Συμπροσευχόμενοι «ο εις εν αληθεία» και ο έτερος «εν πλάνη ζοφώδη», ερώτημα μέγα θα ακούσουν, «τι εστήκατε ώδε;» (Ματθ. 20,6) και «ινατί λαλείτε προς με;» Ιερ. 2,29.   «Εν αληθεία προσκυνήσουσι οι αληθινοί προσκυνηταί» Ιω. 4,23.  Πως  λοιπόν είναι επιτρεπόμενον «κατ’ οικονομίαν», το «συνεύχεσθαι» με ετεροδόξους και αλλοθρήσκους; 

Το περί ειρήνης επιχείρημα, καταδεικνύει ότι  τους λόγους του Κυρίου «ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν, ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν» Ιω. 14,27 αγνοούν.  Γιατί λοιπόν, περί της του κόσμου ειρήνης, τόσον προσπαθούν και επί «προσκαίροις αγάλλονται»[2];  Γιατί  αλλοτρόπως την ειρήνην επιδιώκουν;  «Ειρήνευσον μετά σου και έσεταί σοι ειρηνικός ο ουρανός και η γη», μας λέγει ο Αββάς Ισαάκ ο Σύρος (Ασκητικοί λόγοι- Λόγος Α). 

Είναι σπουδαία επίσης, τα λόγια του Αγίου Νείλου του Ασκητού, στον «Λόγον περί προσευχής», (θέλει να χωρισθεί από όλους και να μείνει μόνος του με τον Θεόν, αλλά «πάντων χωρισθείς να είναι πάσι συνηρμοσμένος»).  Δανειζόμενος ο Άγιος Νείλος ο Ασκητής, τον λόγον του Ευάγριου του Ποντικού «πάντων χωρισθείς τοις πάσι συνηρμοσμένος», καταδεικνύει το διάπυρον κάλλος της προσευχής προς κάθε άνθρωπον.  Συνεπώς είναι αχρείαστη και αντικανονική, η προσπάθεια να κερδίσουν τον κόσμον όλον ζημιώνοντας την ψυχήν των καθότι η «σιωπή της απωλείας», δηλαδή η μη ομολογία της Αληθείας, στερεί από τους συνανθρώπους μας, τη σωτηριώδη συγκαρίθμηση τους στην Μίαν Αγίαν Εκκλησίαν.

Γιατί λοιπόν, γίνεται παράλογος απόκλισις από την ακρίβειαν των Ιερών Κανόνων;   Ποια σωτηρία ψυχών επιτυγχάνεται;  Η μη έλλογος παρέκκλησις από την ακρίβειαν των Ιερών Κανόνων, δεν καλείται οικονομία, αλλά παρέκκλισις.  Πως δύναται η καρδία των προς τον Θεόν να υψωθεί, κατά το αντίφωνον «η καρδία μου προς σε Λόγε υψωθήτω…», όταν από τους κανόνες της Εκκλησίας παρεκκλίνουν; Ποίων «νοημάτων απόθεσις»[3] είναι η προσευχή-συμπροσευχή τούτη;  Που λοιπόν είναι το «τριπλούν βίωμα, οράς, προσεύχεσαι, θεολογείς» κατά τον Σιμωνοπετρίτην Γέροντα Αιμιλιανό;  Για να έλθει από τον ίδιο  Γέροντα Αιμιλιανό απάντησις αληθείας, «προσεύχεσαι λοιπόν και κατόπιν θεολογείς».  Από τοιούτου είδους συμπροσευχές η καταισχύνη ακολουθεί.

 Η ολιγοπιστία μάλλον, είναι η αιτία των συμπροσευχών.  Διότι επ’ ολίγον μονάχα, ικανοποιούν το της ανθρωπαρέσκειας μάταιον.  Αγνοούν  ότι εάν δεν γίνουν διάπυροι προς Κύριον ευχέτες, για να γνωρίσουν οι ετερόδοξοι και οι αλλόθρησκοι την αλήθειαν, είναι ωσάν να «ώρυξαν  λάκκον συντετριμμένον, μη δυνάμενον ύδωρ συνέχειν» Ιερ.2,13.  Στο τέλος, καρπούς ματαιότητος θα γευθούν, αναλογιζόμενοι το του Προφήτου Ιερεμίου «και από Αιγύπτου καταισχυνθήσονται, καθώς κατησχύνθησαν από Ασσούρ»[4].
[1] «Τι σοι και τη οδώ Αιγύπτου;»  «Τι σοι και τη οδώ Ασσυρίων;» Ιερ. 2,18
2 «Ο γευσάμενος των άνω, ευχερώς των κάτω καταφρονεί, ο δε εκείνος άγευστος και επι προσκαίροις αγάλλεται» (Λόγος ιστ΄ 15) Αγίου Ιωάννου Σιναΐτου.
3 «Προσευχή γαρ εστίν απόθεσις νοημάτων» Ευάγριος Ποντικός
4«και από Αιγύπτου καταισχυνθήση, καθώς κατησχύνθης από Ασσούρ» Ιερ. 2,36

Απο τις "Ακτίνες"