Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2013



ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡΗΣ

ΤΟ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟ ΑΝΑΡΓΥΡΟ «ΣΠΟΥΡΓΙΤΑΚΙ»

(+14.1.2013)

ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΝΤΕΑΚΙ «ΤΑ ΠΛΟΥΤΗ ΤΟΥΣ …Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΜΑΣ»

ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΓΥΡΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ

ΚΑΙ ΕΛΑΒΕ ΔΙΕΘΝΕΣ ΒΡΑΒΕΙΟ



                                                                                                                                  


1. Εἶναι ὁ πρῶτος εἰκονιζόμενος στὸ βιντεάκι μὲ τὰ «δεκανίκια», ποὺ κουβαλᾶ δισάκι, τὸ βάρος τοῦ ὁποίου ἦταν μεγαλύτερο ἀπὸ τὸ βάρος τοῦ σώματός του.



2. Ἦταν πρῶτος πάντα σὲ κάθε κοινωνικὴ ἐκδήλωσι. Ἀκόμη καὶ ὅταν οἱ ἀναρχικοὶ καὶ οἱ γνωστοὶ ἄγνωστοι ἔκαψαν τὴν MARFIN μὲ ἀνθρώπινα θύματα καὶ οἱ πάντες εἶχαν ἀδειάσει τὴν Πλατεία Συντάγματος, ὁ μοναδικός, ποὺ ἐβάδιζε πρὸς τὰ ΜΑΤ «κουτσαίνοντας» ἦταν τὸ «σπουργιτάκι» κρατώντας τὴν μύτη του, γιὰ νὰ σωθῇ ἀπὸ τὰ χημικά…



3. Ὁ γράφων τὶς ὀλίγες αὐτὲς γραμμές ἐγνώρισε τὸ «σπουργιτάκι» ἐδῶ καὶ 65 ἔτη, ὅταν τὸ «σπουργιτάκι» ἦταν Καθηγητὴς καὶ Διευθυντὴς τῆς Σχολῆς «ΕΡΓΑΝΗ ΑΘΗΝΑ» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.



4. Ἀπὸ μικρὸ παιδάκι ἔπαθε ἀγκύλωσι τὸ ποδαράκι του, διότι δὲν εἶχε 100 δρχ. νὰ πάῃ στὸν ἰατρὸ καὶ νὰ θεραπευθῇ ἀπὸ τὴν ὀστεομυελίτιδα.



5. Μία ζωὴ ὁλόκληρη ἐζοῦσε ἀσκητικώτατα καὶ διῆλθε τὸν βίο του εὐεργετῶν τὸν κάθε πλησίον.



6. Περισυνέλλεγε τοὺς ἄστεγους Ἕλληνες ἀπὸ τὶς ὁδοὺς καὶ τὶς πλατεῖες, τοὺς ἐφιλοξενοῦσε στὸ σπίτι του στὸ Καματερὸ καὶ αὐτὸς εἶχε τοποθετήσει σανίδες ἐπάνω σὲ ἕνα μεγάλο εὐκάλυπτο καὶ κοιμόταν ἐκεῖ «σὰν πουλάκι». Ἔβαζε νάυλον γύρω του, γιὰ νὰ προστατεύεται ἀπὸ τὰ ἀνεμοβρόχια καὶ τὸ κρύο καὶ διενυκτέρευε στὸν εὐκάλυπτο ὡς πτηνό.



7. Δυστυχῶς φανατίσθηκε ἀπὸ τοὺς οἰκολόγους, οἱ ὁποῖοι δὲν τοῦ ἐπέτρεπαν οὔτε αὐγὰ καὶ τυρὶ νὰ τρώῃ. Ἐφήρμοζε εἰς τὸ ἄκρως ἄωτον τὸ «ἵνα μὴ τί ἀπόλειται». Τοῦ παρεχωρήσαμε δωρεὰν χώρους νὰ διαμένῃ. Ἐπειδὴ ὅμως συγγενεῖς καὶ φίλοι δὲν ἔδειξαν καθόλου ἐνδιαφέρον νὰ τὸν καθαρίζουν καὶ περιποιοῦνται, τοῦ ἐκαθαρίζαμε ἐμεῖς μὲν τοὺς χώρους, πλὴν ὅμως δυστυχῶς δὲν ἠδυνήθημεν νὰ τοῦ ἐπιβάλλωμεν τὰ τρώγῃ.



8. Συγγενὴς ἐρχόταν στὴν Ἀθήνα, ἔκανε «ἀφαίμαξι» τῶν συντάξεών του καὶ τοῦ ἄφηνε μόνο ἐλάχιστο «χαρτζιλίκι», τὸ ὁποῖο τὸ «σπουργιτάκι» διέθετε γιὰ νὰ ἀγοράζῃ καὶ νὰ δωρίζῃ σὲ φίλους καὶ ἐχθρούς εἰκόνες καὶ πληθώρα ἄλλων ἀγαθῶν. Τὴν τελευταία φορά, ὅταν τέλος Δεκεμβρίου ἦλθε στὴν Ἀθήνα νὰ εἰσπράξῃ τὶς συντάξεις ὁ συγγενής, ἀρκέστηκε νὰ πῇ ὅτι ἔπρεπε νὰ εἰσαχθῇ σὲ Νοσοκομεῖο καὶ ἀναχώρησε ἀπὸ τὴν Ἀθήνα χωρὶς οὔτε κἂν νὰ μεριμνήσῃ γιὰ τὴν εἰσαγωγή του. Μέσα Ἰανουαρίου ἐπανῆλθε γιὰ νὰ εἰσπράξῃ καὶ πάλι συντάξεις καὶ ἀδιαφόρησε παντελῶς, ποῦ θὰ πάῃ ὁ ταλαίπωρος Γεώργιος. Τὸ «σπουργιτάκι» μετὰ τὴν ἐξαφάνισι τοῦ συγγενοῦς ἀπεβίωσε 2 ὧρες μετὰ τὴν ἔξοδό του ἀπὸ τὸ «Νοσοκομεῖο» …. ἐφαρμοζομένης τῆς λαϊκῆς ρήσεως : «τώρα ποὺ συνήθισε ὁ γάϊδαρός μου νὰ μὴ τρώῃ, ψόφησε»…



9. Ἔκτοτε τὸ «σπουργιτάκι» παρέμεινε ἀζήτητο ἐπὶ 5 ἡμέρες στὸ Σισμανόγλειο.





Τελικῶς ὁρίσθη ἡ ἐξόδιος  ἀκολουθία νὰ τελεσθῇ τὸ Σάββατο 19.1.2013 καὶ ὥρα 11.15 στὸ μικρὸ Ναὸ Ἁγίου Νικολάου στὸ Κοιμητήριο Ζωγράφου.



10. Τὴν 23.2.2013 θὰ πραγματοποιήσῃ ἡ Φωτεινὴ Γραμμή
 τὸ σαρανταήμερο μνημόσυνο τοῦ ἀειμνήστου ἰδεολόγου καὶ ἀνιδιοτελοῦς ἀγωνιστὴ Γεωργίου
στὸν Ἱερὸ Ναὸ
 Χρυσοσπηλαιωτίσσης Αἰόλου 60-Ἀθήνα.



Ὅλοι οἱ γνωρίσαντες τὸ ἀνιδιοτελέστατο, λίαν ἐποικοδομητικὸ μέλος τῆς κοινωνίας, φιλεύσπλαχνο καὶ ἀσκητικὸ «σπουργιτάκι», ἄς προσέλθουν νὰ συμπροσευχηθοῦμε γιὰ ἀνάπαυσι τῆς ψυχῆς του καὶ νὰ χαίρῃ καὶ ἀγάλεται ἀπὸ ἐκεῖ, ποὺ εἶναι, διότι δὲν ξεχάσαμε καὶ δὲν θὰ ξεχάσουμε ποτὲ τὶς τόσες σπάνιες ἀρετές του καὶ θὰ τὸν μιμούμεθα σὲ ὅ,τι καλὸ εἶχε, «κρούωντας τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου» σὲ μερικούς, ποὺ εἶναι ἐξτρεμιστὲς συμπεριφερόμενοι, ὅπως ὁ Χότζας πρὸς τὸν γάϊδαρό του.

11. Κατωτέρω ἀναρτοῦμε τὸ βιντεάκι «Τα πλούτη τους ...και η φτώχεια μας!» μὲ πρῶτο εἰκονιζόμενο τὸ «ἀνάπηρο σπουργιτάκι».


12. Δέον νὰ σημειωθῇ ὅτι, ἐνῷ ἦταν ἐπὶ 88 ὁλόκληρα ἔτη ἀνάπηρο, δεκάδες φορὲς οἱ περιβόητες Ἐπιτροπὲς πρὸς βεβαίωσι τῆς ἀναπηρίας του τὴν ἀρνοῦνταν, διότι τὸ φακελάκι, ποὺ λάμβαναν, δὲν ἦταν «παχυλό».

Ἔτσι γίνεται συνήθως, ὑγιέστατοι ἄνθρωποι χαρακτηρίζονται ὡς δῆθεν τυφλοί, παραπληγικοί, τετραπληγικοὶ καὶ τὰ λοιπὰ καὶ πραγματικὰ ἄκρως ἀνήμποροι ἄνθρωποι νὰ χαρακτηρίζωνται ἀπὸ κακούργους καὶ εἰδεχθέστατους ἐγκληματίες τῶν διαφόρων Ἐπιτροπῶν, ὡς δῆθεν ὑγιεῖς ἢ μὴ ἔχοντες τὰ ἀπαιτούμενα ποσοστὰ ἀναπηρίας…

13. Τὸ νὰ ἐκμεταλλευθῇ κάποιος κάποιους πλουσίους ἢ πλούσιες, ποὺ εἶναι «ψοφοδεεῖς» στὴν ματαιότητα, μπορεῖ νὰ τοὺς δικαιολογήσῃ ἡ συνείδησί μας. Τὸ νὰ ἐκμεταλλεύωνται ὅμως τὴν ταλαιπωρία ἄκρως δεινοπαθούντων συνανθρώπων μας, αὐτὰ τὰ μέλη τῶν Ἐπιτροπῶν παύουν νὰ εἶναι ἄνθρωποι καὶ καταντοῦν δίποδα, ἀνόητα, λαίμαργα καὶ ἄπληστα κτήνη καὶ ὄχι ἐπιστήμονες καὶ ἐφαρμόζεται τὸ ἀρχαῖο γνωμικό : «ἐπιστήμη χωριζομένης ἀρετῆς πανουργία οὐ σοφία φαίνεται» …

 Αἰωνία ἡ μνήμη τοῦ ἀειμνήστου Γεωργίου Καίσαρη. 

Διακήρυξη για τον Μοναστηριακό - Κοινοβιακό παραδοσιακό τρόπο ζωής - διοίκησης και τέλεσης Θ. Λατρείας.


 
Ενώπιον των ενδιαφερομένων πιστών και ενώπιον κάθε Αρχής.
 
 
 
1. Τα Κοινόβια μοναστήρια και οι μοναστικές Αδελφότητες στην ορθόδοξη Χριστιανική παράδοση, δεν λειτουργούν με οικονομικό σκοπό τον πλουτισμό κανενός μέλους των μοναστικών Αδελφοτήτων. Το ίδιο ισχύει επίσης και για τις μοναστικές κοινότητες των Ρωμαιοκαθολικών η των άλλων χριστιανικών δογμάτων, διεθνώς.

 
 
2. Τα ορθόδοξα μοναστήρια, που λειτουργούν με συγκεκριμένη παράδοση πολλών αιώνων, δεν έχουν κανένα δικαίωμα ούτε σχετική νομική ρύθμιση, που να τους 
επιβάλλει να καταβάλλουν για την ύπαρξη τους, κάποιο "φόρο υποτέλειας" σε κανένα τοπικό μητροπολίτη της επαρχίας όπου βρίσκονται, ούτε και σε κανένα άλλο κρατικό λειτουργό.

Η μοναδική νόμιμη φορολογική υποχρέωση των μοναστηριών, και των Μοναχών, είναι αυτή ακριβώς που έχουν όλα τα φυσικά και νομικά πρόσωπα της κάθε επικράτειας. Δηλαδή, οι τακτικοί φόροι, ο ΦΠΑ επί των αγοραπωλησιών, οι έκτακτοι φόροι κλπ.

 
 
3. Η μοναστική παράδοση των κοινοβιατών χριστιανό Μοναχών, ανδρών η γυναικών, επιβάλλει την ηθική προσωπική υποχρέωση, σε όσους τυχόν έχουν στο όνομα τους τακτικά έσοδα, να ενισχύουν με αυτά αποκλειστικά τη ζωή και τη λειτουργία του Κοινοβίου. Με κοινή απόφαση αποφασίζονται αναλόγως και οι δυνατότητες των δαπανών προς τρίτους, για φιλανθρωπίες η για κοινωνική μέριμνα και φροντίδα, πάντοτε άνευ διακρίσεων φυλετικών, πολιτικών η θρησκευτικών.

 
 
Η οικονομική δραστηριότητα, τα έσοδα, οι δαπάνες, οι δωρεές κλπ των μοναστικών Αδελφοτήτων, είναι αποκλειστική ευθύνη των μελών της κάθε Αδελφότητος, ως ένωσης προσώπων κοινού σκοπού. Δεν απαιτείται καμία προσχηματική, θρησκευτικού τύπου "ευλογία", ώστε να θεωρούνται νόμιμες "εκκλησιολογικά" οι όποιες οικονομικές δραστηριότητες. Απλά εφαρμόζονται οι ισχύοντες νόμοι της Πολιτείας.

 
 
4. Θεωρείται κατά τους ιερούς Κανόνες "Σιμωνία" (δηλαδή, παράνομη και ανήθικη οικονομική συναλλαγή), όταν κάποιος μοναχός η κληρικός δεχθεί, να δώσει η να πάρει χρήματα, μισθούς, "προμήθειες" κλπ, για να μπορεί έτσι να συνεχίσει να είναι «εν ενεργεία» τελετουργός, των Θείων Μυστηρίων, ή "εν ενεργεία" νομικά, μοναχός της μιας ή της άλλης Ι. Μονής.

 
 
Η Σιμωνία αυτή, γίνεται, είτε από κάποιον, που «λαμβάνει» τα χρήματα, είτε από κάποιον που τα «προσφέρει» ως μόνη δυνατότητα, όταν ο στόχος αποδεδειγμένα είναι συνδεδεμένος με την «εξαγορά» του Ιερού Λειτουργήματος! Γεγονός που σημαίνει, ότι ούτε οι μισθοί των ιερέων εγγάμων, η των αγάμων - μοναχών, μπορεί να συνδέονται ποτέ με «εκβιασμό» τέτοιου είδους. Δηλαδή ή κανείς αυτό, ή δεν κανείς αυτό, ώστε να διατήρησης το "δικαίωμα να ιερουργείς, λαμβάνοντας τον μισθό σου, ως «αμοιβή» για το «ιερό λειτούργημα».

 
 
5. Οι χριστιανοί που θεωρούν ότι μπορεί να είναι περισσότερο αμαρτωλοί, η που θεωρούν ότι επιθυμούν να κοινοβιάσουν, η που αποφασίζουν για δικό τους λόγο να μη δημιουργήσουν οικογένεια και δημιουργούν την ιερή οικογένεια μιας μοναστικής ανδρικής η γυναικείας Αδελφότητος, ανήκουν κανονικά στην ορθόδοξη Παράδοση, άσχετα με το τυπικό της κοινοβιακής ζωής, που επιλέγουν να ακολουθήσουν.
Είτε δηλαδή, τον αναχωρητικό και πιο ασκητικό, σε ερημικά σημεία, είτε τον κοινοβιακό και κοινωνικό - ιεραποστολικό τρόπο ζωής, κοντά στις πόλεις η και μέσα σε αυτές, όπως προέτρεψε και ο οργανωτής του κοινοβιακού μοναχισμού, Μ. Βασίλειος.

 
 
Ποτέ δεν σημαίνει, ότι οι μοναχοί και οι μοναχές, παραβαίνουν τους ιερούς Κανόνες, η τους νόμους του Κράτους, όταν αποφασίζουν από κοινού να πράξουν κάτι καλό, για το σύνολο του μοναστηριού τους, η του κοινωνικού συνόλου.

 
 
6. Η τέλεση της Θείας Λατρείας στον Κύριο Ιησού Χριστό, αλλά και η ιδιαίτερη τιμή με προσευχές και ακολουθίες, στο πρόσωπο της Θεοτόκου και των Αγίων, είναι απόλυτα ελεύθερη, δημόσια, και επιβάλλεται να γίνεται και μάλιστα ιδιαίτερα στις κοινοβιακές Αδελφότητες και μάλιστα πολλές φορές με πανηγυρικό τρόπο με αγρυπνίες κλπ.

 
 
 Η πιθανή προσπάθεια απαγόρευσης των ιερών τελετουργιών, και μάλιστα συνοδευόμενη από εκβιαστικού και οικονομικού σκοπού ζητήματα, κατά μοναχών, εντάσσεται στα πλαίσια επίσημου "Διωγμού" της θρησκευτικής Πίστης και Λατρείας και όχι μόνο ενός απλού Διωγμού του μοναστηριακού τρόπου ζωής των Κοινοβίων.

 
 
Ένας "διωγμός" αυτού του είδους, όταν επιχειρείται, είναι μη προβλεπόμενος από θρησκευτικούς ιερούς Κανόνες, παράνομος για τη νομοθεσία, αντισυνταγματικός για κάθε Συνταγματική επιταγή, παραβαίνει κάθε έννοια ελευθερίας έκφρασης της Θρησκείας και της ελεύθερης Λατρείας και κάθε έννοια προσωπικής ελευθερίας και ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

 
 
Κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει σε κανένα απολύτως, την Προσευχή και τη Θεια Λατρεία, έστω και όταν τελείται από αλλόδοξους δημόσια στις πλατείες και τα γήπεδα! Πολύ περισσότερο, όταν τελείται σε χώρους ιερούς και σε ιερά καθιδρύματα, όπως είναι εξ ορισμού τα χριστιανικά ορθόδοξα μοναστήρια στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, που χτίζουν μοναχοί και μοναχές με τη βοήθεια των πιστών.

 
 
Η υπογραφή στην Ελλάδα, Προεδρικών Διαταγμάτων ίδρυσης ή διάλυσης ή συγχώνευσης, από μόνη της ως νομικό γεγονός, δεν μπορεί να σημαίνει τη σύσταση και λειτουργία – ύπαρξη της ζωής, μιας κοινοβιακής Μονής - Αδελφότητος. Ούτε σημαίνει υποχρεωτικά και τη «διάλυση» της πραγματικής ζωής ενός Κοινοβίου. Υπάρχουν μάλιστα, μοναστικές κοινοβιακές Αδελφότητες, που ζουν κανονικά, χωρίς ύπαρξη ιδρυτικού Προεδρικού Διατάγματος, όπως αντίθετα, υπάρχουν και πολλά Προεδρικά Διατάγματα, ίδρυσης Μοναστηριών, που τα ιδρύουν κάποιοι μητροπολίτες, που δεν ανταποκρίνονται σε καμιά μοναστική ύπαρξη μοναχών και κοινοβιακής ζωής.

 
 
7. Η « Ένωση» κάποιων χριστιανών ως μοναχών και η δημιουργία μοναστικής ζωής και Αδελφότητος, δεν υπάρχει επειδή εκδίδεται και δημοσιεύεται κάποια διοικητική πράξη, όπως π.χ. Καταστατικό, Κανονισμός, Προεδρικό Διάταγμα, Εσωτερικός Κανονισμός κλπ. Αυτά συντάσσονται ανάλογα με την ισχύουσα νομοθεσία κάθε κράτους, για πρακτικούς λόγους, διαφέρουν από χώρα σε χώρα, από εποχή σε εποχή, δεν έχουν πάντα σχέση με τους ιερούς Κανόνες της Ορθόδοξης Εκκλησίας και βέβαια δεν είναι πάντοτε, προϋπόθεση της ύπαρξης και λειτουργίας των μοναστικών Αδελφοτήτων.

 
 
Η πνευματική Ένωση μιας μοναστικής Αδελφότητος, γεννιέται με την αγάπη, την εμπιστοσύνη και την συγκέντρωση, γύρω από ένα πνευματικό Γέροντα , η Γερόντισσα. Αυτή η πνευματική οικογένεια ούτε «ιδρύεται» ούτε και «διαλύεται» με νομικά Διατάγματα. Απλά βασίζεται προαιώνια, ώστε να υπάρχει, στον ιερό θρησκευτικό εθελοντισμό και την πίστη στον Ιησού Χριστό και στα λόγια Του: 

«Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν»

Σημείωση

 
 
α. Δημοσιεύω το παρόν, αφιερωμένο με αγάπη στα μέλη της τοπικής Εκκλησίας της Ναυπάκτου, και όχι μόνο, με αφορμή την κυκλοφορία σήμερα στις 18-1-2013, κατά την εορτή του Αγίου Αθανασίου, του ΦΕΚ αρ. Φ. 14, με το Π. Διάταγμα, αρ. 5, με θέμα: Διάλυση της "Ιεράς Ανδρώας Κοινοβιακής Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Σκάλας Ναυπάκτου" της "Ιεράς Μητροπόλεως Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου" και συγχώνευσή της με την "Ιερά Μονή Αμπελακιωτίσσης της Ιεράς Μητροπόλεως Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου" και κατάστασή της ως Μετοχίου αυτής.

 
 
β. Είναι σε όλους γνωστό ότι το ανωτέρω ΠΔ, εκδόθηκε μετά από προσωπική Απόφαση και «αγώνα» του τοπικού Σεβ. Μητροπολίτη Ναυπάκτου κ. Ιερόθεου Βλάχου, που αντιμάχεται την μοναστική Κοινοβιακή ομώνυμη Αδελφότητα επί σειρά ετών.

 
 
 
Πιθανόν ο Σεβ. κ. Ιερόθεος, να ελπίζει ότι με το έγγραφο αυτό μπορεί να «καταφέρει» να διαλύσει όχι νομικά, αλλά πραγματικά και ουσιαστικά, την ζωή και την πνευματική και κοινωνική δράση των μελών της συγκεκριμένης Κοινοβιακής Αδελφότητος.

 
 
 
Η συνέχιση της ζωής του συγκεκριμένου Κοινοβίου και οι πνευματικές αντοχές των μοναχών, αλλά και των πολλών χριστιανών φίλων που στηρίζουν το Κοινόβιο, θα αποδείξουν το τι μπορεί να κάνει η αγάπη η υπομονή και η επιμονή στην Παράδοση του ορθόδοξου μοναστηριακού τρόπου ζωής και λειτουργίας που στόχο έχει τον αγιασμό των μοναχών, αλλά και την προσφορά αγάπης στο συνάνθρωπο.

 
 
 
Αρχιμ. Ιγνάτιος Σταυρόπουλοςπτ. Θεολογίας, πτ. Νομικής, Δρ. Κοινωνιολογίας, υπ. Δρ. Νομικής 
email: signatios@gmail.com

Μνήμη (αγίου) Χριστοφόρου του Παπουλάκου
(18 Ιανουαρίου 1861)

 
 
 
 
Ήταν ένας απλός άνθρωπος, ερωτευμένος με το Χριστό, που παράτησε τα πάντα και ασκήτεψε.

Κάποια στιγμή άρχισε να γυρίζει τα χωριά και να μιλάει για το Χριστό και την αγάπη στους ανθρώπους, που είχαν μεσάνυχτα για την ίδια τη δική τους πνευματική κληρονομιά - για τη δική τους πνευματική κληρονομιά τους μιλούσε, μια κληρονομιά που οδήγησε και οδηγεί χιλιάδες ανθρώπους από πολλά έθνη στην αγιότητα. Τα λόγια του στάζανε μέλι (κατά τη διάρκεια ομιλιών του, ληστές έφεραν πίσω τα κλεμμένα, ορκισμένοι εχθροί έδωσαν τα χέρια κ.τ.λ.) και ο λαός τον σεβάστηκε και τον αγάπησε.

 
 
 
Μετά όμως πληροφορήθηκε πως εκείνοι που κυβερνούσαν τη χώρα (η οποία πριν λίγες μόλις δεκαετίες είχε φύγει από τη μακραίωνη τουρκική σκλαβιά) περιφρονούσαν αυτή την πνευματική κληρονομιά -όντας ξένοι και αλλόθρησκοι- και προσπαθούσαν να την υποβαθμίσουν (ακόμα & με τη βία, π.χ. κλείνοντας μοναστήρια, επιβάλλοντας σε μοναχούς και μοναχές να βγάλουν τα ράσα, πετώντας ιερά κειμήλια στα σκουπίδια) και να την αντικαταστήσουν με έναν ξενόφερτο πολιτισμό, με ξενόφερτες κοσμοθεωρίες και μοντέρνο, εκσυγχρονισμένο, τρόπο ζωής, όχι πλέον παραδοσιακό και "υπανάπτυκτο"... Και τότε πόνεσε και θύμωσε πάρα πολύ κι άρχισε να τους ασκεί σκληρή κριτική.

Αυτή και όλες οι εικόνες του Παπουλάκου που δημοσιεύονται εδώ (εκτός από μία), είναι από αυτό το άρθρο, όπου αναφέρεται και πού βρίσκεται καθεμιά (δείτε τις λεζάντες)
 


Οι άρχοντες του τόπου φοβήθηκαν αυτό τον αγράμματο ασκητικό καλόγερο, γιατί έβλεπαν πως ο λαός τον ακούει (όπως φοβήθηκε ο Ηρώδης τον άγιο Γιάννη τον Πρόδρομο, και δεν καταλάβαινε πως ο Πρόδρομος ήταν ο μοναδικός του φίλος, τον οποίο σκότωσε). Επιστράτευσαν λοιπόν τους ηγέτες της Εκκλησίας της Ελλάδας, που ήταν δικοί τους άνθρωποι, κι εκείνοι τον κάλεσαν (πήγε ολόκληρος στρατός να τον πιάσει, γιατί τον ακολουθούσαν χιλιάδες λαού), τον πέρασαν από εκκλησιαστικό δικαστήριο, τον καταδίκασαν και τον φυλάκισαν στο κελί ενός μοναστηριού, φρουρούμενο, για όλη την υπόλοιπη επίγεια ζωή του.


 
 
Το όνομά του: Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος, Χριστοφόρος μοναχός ή, όπως έμεινε στην Ιστορία, Παπουλάκος.

 
 
Ο Παπουλάκος είναι ακόμη και σήμερα (ενάμισι αιώνα μετά) σημείο αντιλεγόμενο. Οι πιο "ευρωπαϊστές" Νεοέλληνες (είτε άθεοι, είτε χριστιανοί), "προοδευτικοί" και "εκσυγχρονισμένοι", τον θεωρούν ανόητο φανατικό, εχθρό της προόδου, αφού έλεγε στον κόσμο πως "τα άθεα γράμματα" (οι νεοφερμένες στον ελλαδικό χώρο ευρωπαϊκές επιστήμες) "θα καταστρέψουν τον τόπο μας". Οι παραδοσιακοί τον θεωρούν άγιο, όπως τον θεώρησε τον παλιό καιρό μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού - του ορθόδοξου, αν μου επιτρέπετε, ελληνικού λαού, του λαού μας.

 
 
Τα τελευταία χρόνια εκφράστηκε δημόσια μια πρόταση για την επίσημη αγιοκατάταξή του. Σ' αυτή την πρόταση απάντησαν κάποιοι με κραυγές ή χλευασμό: "άγιος" ο Παπουλάκος; Αυτός ο αγύρτης!; Αυτό δα μας έλειπε!

 
 
Αν η Εκκλησία αγιοκατατάξει (κατατάξει επίσημα ανάμεσα στους αγίους) τον Παπουλάκο, θα γίνει καινούργιος σάλος: θα έχει "αποδείξει" για μια ακόμα φορά πως είναι φορέας σκοταδισμού, εχθρός της προόδου και του φωτός (φωτός που φυσικά έρχεται από τη δύση και δεν έχει σχέση με κάποιο "θείο Φως" αλλά μόνο με το φως των επιστημών, που μας βοηθάνε να ζούμε όμορφα).

 
 
 
Η άλλη άποψη είναι πως η Εκκλησία ΠΡΕΠΕΙ να αγιοκατατάξει τον Παπουλάκο, όχι μόνο επειδή είναι στ' αλήθεια άγιος (άρα του αξίζει αυτή η τιμή), αλλά και γιατί αυτό θα ήταν μια σωστή και σοβαρή πράξη αντίστασης στο απόλυτο ξεχαρβάλωμα της κοινωνίας μας - ξεχαρβάλωμα, παρακμή, πόνος, παράνοια, που είναι 100% συνέπειες της παγκόσμιας νίκης αυτού του "εκσυγχρονισμού" ενάντια στον οποίο κήρυττε ο Παπουλάκος. Διότι αυτός ο "εκσυγχρονισμός" δεν ήταν τελικά τίποτ' άλλο από μια παγίδα: έκρυβε τον καταναλωτισμό, την απομόνωση, τον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό, την παγκοσμιοποίηση, την εκμετάλλευση των λαών, πρώτου και τρίτου κόσμου! Όλα τα άλλα είναι απλά δολώματα. Κι εμείς είμαστε τα ψάρια, στο τηγάνι των καπιταλιστών.

 
 
 
Ήδη άργησε η Εκκλησία να τον αγιοκατατάξει, λέει αυτή η άποψη (εύκολο είναι να αναγνωρίσει ως άγιο κάποιον που η ίδια η Ιερά Σύνοδος τον καταδίκασε;), αλλά έστω και τώρα, στο παρά 5, είναι καιρός. Αντίσταση χρειαζόμαστε ενάντια στους καινούργιους κατακτητές (που είναι οι ίδιοι οι παλιοί, αλλά τώρα πέταξαν τις γλυκές μάσκες). Και ο Παπουλάκος ήταν μια προφητική φωνή αντίστασης. Είναι άγιος, είναι ένας εξαιρετικά επίκαιρος πνευματικός αγωνιστής, και πρέπει να τον τιμήσουμε ως άγιο.

Το ταπεινό blog μας συντάσσεται μ' αυτή την άποψη.
 
 

 
 
 
Όταν ο Παπουλάκος "συνάντησε" τους Ινδιάνους
 
 
 
Πριν παραθέσουμε κάποια ιστορικά στοιχεία, μια τελευταία παρατήρηση:

Όλοι οι ευαίσθητοι και προβληματισμένοι σύγχρονοι άνθρωποι συγκινούνται με την απάντηση του Ινδιάνου αρχηγού Seattle στον πρόεδρο των ΗΠΑ Franklin Pierce, το 1854, όπου του εξηγεί γιατί δε μπορεί να του πουλήσει τη γη της φυλής του (που "δεν της ανήκει, αλλά οι άνθρωποι ανήκουν σ’ αυτήν"). Ακριβώς αυτό έκανε κι ο Παπουλάκος: υπερασπίστηκε το δικό του πολιτισμό απέναντι στον εισαγόμενο, που τον εισήγαγαν οι ξένοι εξουσιαστές, σε βάρος του δικού του (του δικού μας). Και μάλιστα τα 'βαλε μ' ένα παντοδύναμο (μπροστά στον πολίτη) κράτος, με μια ισχυρή Εκκλησία (ισχυρή απέναντί του, κατά τα άλλα όργανο του κράτους) και τελικά θυσίασε τη ζωή του γι' αυτό. Κι όμως, πολλοί συγκινούνται π.χ. για το Θεόφιλο Καΐρη, μοναχό που τον καταδίκασε σε περιορισμό η Εκκλησία για τις αιρετικές του απόψεις (τις οποίες μάλιστα απέκρυπτε, παριστάνοντας τον ορθόδοξο μοναχό), αλλά θυμώνουν όταν ακούσουν καλό λόγο για τον Παπουλάκο.

 
 
 
Αν για μας ήταν προτιμότερη η δυτική τεχνολογία από τις δικές μας (οικολογικές) μεθόδους παραγωγής και μετακίνησης και το δικό μας τρόπο ζωής, γιατί δεν είχε λάθος κι ο Ινδιάνος αρχηγός; Ή μήπως οι Ινδιάνοι είχαν ένα σοφό πολιτισμό, ενώ οι Ρωμιοί (εμείς) δεν είχαν σοφία (και φιλοσοφία);

Οποιοσδήποτε λαός στην κόσμο αντιστέκεται στο δυτικό ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία, και καλά κάνει. Μια εστία αντίστασης ήταν και ο Παπουλάκος (μαζί με τον Κοσμά Φλαμιάτο και άλλους συνοδοιπόρους του, και παλαιότερα τους αγίους Κολυβάδες - άλλο κόκκινο πανί για τους προοδευτικούς).

Όταν ο Daniel Quin γράφει στον Ισμαήλ πως οι άνθρωποι δεν είναι πιο σημαντικοί από τις τσούχτρες, η άποψή του χειροκροτείται διεθνώς ως εναλλακτική και ενδιαφέρουσα - ο Παπουλάκος, επειδή συμβαίνει να είναι χριστιανός, λοιδωρείται ως σκοταδιστής.

 
 
Το 1744 η Ιροκέζικη Ομοσπονδία των Έξι Εθνών απάντησε στους Λευκούς, που πρότειναν να πάνε κάποια Ινδιανόπουλα να σπουδάσουν στο κολλέγιο του Γουΐλλιαμσμπουργκ:
"...Μερικοί από τους νέους μας πήγαν παλαιότερα σε κολλέγια των βόρειων επαρχιών, διδάχτηκαν όλες σας τις επιστήμες, όμως, όταν ξαναγύρισαν πίσω σε μας, ήταν κακοί στο τρέξιμο, αγνοούσαν όλους τους τρόπους επιβίωσης σ' ένα δάσος, ήταν ανίσχυροι απέναντι στην αρκούδα, το κρύο ή την πείνα, δεν ήξεραν καν πώς να φτιάξουν ένα καλύβι, να πιάσουν ένα ελάφι ή να σκοτώσουν τον εχθρό, δε μιλούσαν καλά τη γλώσσα μας και, επομένως, δεν ήταν κατάλληλοι για κυνηγοί, πολεμιστές ή σύμβουλοι. Δεν ήταν καλοί για τίποτε απολύτως.
Παρότι δεν θα τη δεχτούμε, η ευγενική σας πρόταση οπωσδήποτε δε μας υποχρεώνει λιγότερο απέναντί σας και, για να σας δείξουμε πόσο το εννοούμε αυτό, αν οι κύριοι από τη Βιρτζίνια μας στείλουν έξι αγόρια τους, θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για την εκπαίδευσή τους. Θα τους διδάξουμε όλα όσα γνωρίζουμε και θα τους κάνουμε άνδρες" (Βενιαμίν Φρανκλίνος, Οι Ινδιάνοι, εκδ. "Ελεύθερος Τύπος", Αθήνα 1995, σελ. 11-12).
Αυτό απάντησαν οι σοφοί Ινδιάνοι. Αυτό έλεγε κι ο Παπουλάκος, όταν κήρυττε πως "τα άθεα γράμματα θα καταστρέψουν τον τόπο μας". Κοιτάξτε γύρω σας, δείτε τους δρόμους που έχει πάρει η νέα γενιά και η κοινωνία ολόκληρη (μια κοινωνία βουτηγμένη μέχρι τα κατάβαθα της ψυχής της στη σύγχρονη τεχνολογία και επιστήμη) και πείτε στον εαυτό σας με ειλικρίνεια αν είχε ή όχι δίκιο.



Ιστορικό άρθρο για τον Παπουλάκο

 
 
 
Ο "Παπουλάκος"
(Μοναχός Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος 1780/90 - 1861)




Ασπρόμαυρη φωτογραφία του Παπουλάκου, η οποία σύμφωνα με τον κ. ΝΑΣΙΟΠΟΥΛΟ Α., τέως προέδρου της Ένωσης Αρμπουνέων - Καλαβρύτων στην Αθήνα «Ο Άγιος Αθανάσιος», είναι η μοναδική που σώζεται. Βρέθηκε τυχαία από ένα μέλος της Ένωσης σε ένα κουρείο στην Αθήνα, όπου ο ιδιοκτήτης του καταστήματος την κατείχε ως κειμήλιο από τους γονείς του. Στο κάτω μέρος της φωτογραφίας διακρίνονται μετά δυσκολίας η λέξη «ΠΑΠΟΥΛΑΚΟC» και η χρονολογία «ΑΩΝ» (=1850). Τα χαρακτηριστικά του προσώπου που εικονίζεται ταιριάζουν καταπληκτικά στις περιγραφές του Παπουλάκου και άλλωστε δεν υπάρχει κανένας λόγος να αμφισβητηθεί η γνησιότητά της. (Βρίσκεται στου ΝΑΣΙΟΠΟΥΛΟΥ Α. Α., Ο Αληθινός Παπουλάκος, Αθήνα 1984, σ. 3).






Το πρόσωπο με το οποίο θα ασχοληθούμε στην παρούσα εργασία έζησε και έδρασε στην εποχή της αντιβασιλείας και της βασιλείας του Όθωνα. Η ύπαρξη ενός ελληνικού κράτους ήταν μία αναγκαία ιστορική πραγματικότητα. Η δημόσια διοίκηση προσπαθούσε να οργανωθεί κατά τα πρότυπα των λοιπών δυτικοευρωπαϊκών κρατών. Ο λαός που κατοικούσε στον τότε ελλαδικό χώρο έπρεπε να δεχθεί μία νέα υπό διαμόρφωση εξουσία. Το κράτος παρεμβατικού τύπου σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής των πολιτών, δεν ήταν κάτι συνηθισμένο στους κατοίκους της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εξάλλου, ο αγώνας του 1821 για ελευθερία είχε επιδράσει στις ψυχές των ανθρώπων, καθόσον δεν ήταν αγώνας ελευθερίας μόνο σωμάτων, αλλά και ψυχών. Στα πλαίσια αυτά, ο Παπουλάκος, μοναχός Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος, με την ζωή του και τον αγώνα του εξέφραζε μία αντίδραση του γαλουχημένου στην Ορθόδοξη παράδοση λαού, έναντι των αλλοιώσεών από το ισχυρό κοσμικό πνεύμα του διαφωτισμού, που με την υλική του λάμψη, άρχισε να εισέρχεται και να επιβάλλεται από το νεοσύστατο κράτος, θαμπώνοντας και ανατρέποντας συθέμελα στις ψυχές των ανθρώπων τις πατροπαράδοτες αξίες.
 
 
 
Τα χρόνια του Παπουλάκου ως λαϊκού
 
 
 
Ο μοναχός Χριστόφορος, κατά κόσμο Χρήστος ή Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος, γεννήθηκε στο μικρό ορεινό χωριό Άρμπουνα της επαρχίας Καλαβρύτων, γύρω στα 1780 με 90. Για τα πρώτα χρόνια της ζωής του δεν υπάρχουν πολλά βιογραφικά στοιχεία, καθώς ζούσε μία απλή συνηθισμένη ζωή ενός χωρικού, η οποία με τίποτα δεν προμήνυε αυτά που θα επακολουθούσαν. Από τις σωζόμενες επιστολές του, φαίνεται ότι ήξερε πολύ λίγα γράμματα, ίσως να είχε φοιτήσει στις πρώτες τάξεις δημοτικού σχολείου ή είχε διδαχτεί από κάποιον μοναχό ή ιερέα, λόγω της ανάγκης ανάγνωσης των εκκλησιαστικών βιβλίων. Η κλίση και η αγάπη του στην Ορθόδοξη λατρεία ήταν έκδηλη από την μικρή του ηλικία. Άναβε τα καντήλια σε εγκαταλειμμένες Εκκλησίες, μελετούσε με αφοσίωση τα συναξάρια και γενικώς βίωνε, απλοϊκά, τον πατροπαράδοτο Ορθόδοξο τρόπο ζωής.
Μετερχόταν το επάγγελμα του κρεοπώλη, έσφαζε ζώα και εμπορευόταν κρέατα στα γύρω χωριά του δήμου Κλειτορίας, μαζί με τα τρία αδέλφια του. Από το επάγγελμά του προσπόριζε αρκετά, ώστε να έχει μία ευπρεπής, για τα δύσκολα δεδομένα της εποχής, ζωή. Σε προχωρημένη, πλέον, ηλικία αρρώστησε βαριά, πιθανώς από τυφοειδή πυρετό και έμεινε αναίσθητος επί τρεις ημέρες. Η ανάρρωση του ήταν ξαφνική, αλλά το γεγονός αυτό, τον συγκλόνισε με αποτέλεσμα εξίσου αιφνιδιαστικά να παραδώσει την περιουσία του στα αδέλφια του και να εγκαταλείψει τα εγκόσμια.
Το συγκλονιστικό (κατ' εμέ) μυθιστόρημα του Κωστή Μπαστιά Παπουλάκος, του 1951. Κοσμείται με εικόνα λαϊκής τέχνης που δείχνει το κήρυγμα του Παπουλάκου και, όπως γράφει στο εξώφυλλο, την ανακάλυψε ο Φώτης Κόντογλου στον Άγιο Όρος. Θεωρώ ότι αξίζει να το διαβάσετε, άσχετα αν "πιστεύετε" στο Χριστό ή όχι...
 

Τα πρώτα χρόνια του ως μοναχού
 



Έγινε μοναχός σε αρκετά μεγάλη ηλικία και ονομάστηκε Χριστόφορος. Το πιο πιθανό είναι να εκάρη στο μοναστήρι του Αγίου Αθανασίου, μετόχι της Αγίας Λαύρας ή κατά άλλους στην ιστορική Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, όπου και μόνασε για μικρό χρονικό διάστημα. Αμέσως μετά άρχισε να επαιτεί, περιφερόμενος στα χωριά της επαρχίας Καλαβρύτων. Λόγω του ασκητικού τρόπου ζωής του, περίσσευαν οι ελεημοσύνες που συγκέντρωνε σε είδη και χρήματα, για αυτό τα έδιδε στους πτωχούς, παρακαλώντας τους να μην διαδίδουν τις χειρονομίες του. Το 1847 εγκατέλειψε τον πλάνητα βίο [=τις περιπλανήσεις] και εγκαταστάθηκε σε ένα κτήμα του, σε υπερκείμενο στο χωριό του όρος, όπου έχτισε μία καλύβα και ξεκίνησε να ανεγείρει μικρό Μονύδριο - ασκητήριο, προς τιμή της κοιμήσεως της Θεοτόκου. Το ίδιο έτος και προκειμένου ολοκληρώσει το οικοδόμημα του ασκηταριού του άρχισε να περιοδεύει και να κηρύττει στα χωριά της Αχαΐας και κατόπιν της Αρκαδίας.
 


Η προδοσία και η σύλληψη
 



Ότι δεν κατάφεραν τα όπλα και η στρατιωτική επιβολή το κατάφεραν «τα παντοδύναμα χρήματα». Ένας από τους περισσότερο πιστούς ακόλουθους του Παπουλάκου, ο Παπαβασίλαρος, από το χωριό Λαγκάδια του δήμου Λεύκτρου, υπέκυψε στο πάθος της πλεονεξίας και δέχτηκε προσφορά έξι χιλιάδων δραχμών για να τον καταδώσει. Το κρησφύγετό του στον Ταΰγετο ήταν άγνωστο και η σύλληψή του σε μέρη που τον προστάτευαν οι χωρικοί εξαιρετικά δύσκολη. Έτσι, κατόπιν διαπραγματεύσεων που έγιναν από τον έπαρχο και τον υπομοίραρχο της χωροφυλακής Οιτύλου, εξ ονόματος του νομάρχου και του γενικού αρχηγού των στρατιωτικών δυνάμεων, Γενναίου Κολοκοτρώνη, ο πλεονέκτης ιερέας συμφώνησε να τον παραδώσει με ειδικό σχέδιο που καταστρώθηκε προς τούτο. Παρέλαβε ένα χωροφύλακα, μεταμφιεσμένο σε Λάκωνα και μετέβησαν στην Μονή Βοϊδονίτσης, όπου κρυβόταν. Ο ανύποπτος Παπουλάκος, εντωμεταξύ, επειδή έβλεπε τον κλοιό να σφίγγει ασφυκτικά, σκέφτηκε να αποδράσει στην Κρήτη. Όταν είδε τον Παπαβασίλαρο του ζήτησε να μεταβή στον δήμο Κολοκυνθίου, όπου έμπιστοι άνθρωποί του να ετοιμάσουν φρουρά για να διαφύγει με ασφάλεια. Παρήγγειλε, επίσης να λάβει από τον επίσκοπο Ασήνης έγγραφο που να παρακινεί τους κατοίκους για να τον συνδράμουν στην διαφυγή του. Ο Παπαβασίλαρος ανήγγειλε την αποστολή του στον έπαρχο και στον υπομοίραρχο. Αυτοί αμέσως του έδωσαν έξι χωροφύλακες μεταμφιεσμένους σε Λάκωνες και τον εφοδίασαν με πλαστό έγγραφο δήθεν του επισκόπου Ασήνης, που τον παρακινούσε να συνεχίσει τις διδαχές του και να κηρύξει στο χωριό Κολοκύνθιον.


Από εδώ
Το τέχνασμα πέτυχε και ο Παπουλάκος πεισθείς, ακολούθησε την «φρουρά» του Παπαβασίλαρου. Την 23 Ιουνίου 1852 αναχώρησε από την Μονή Βοϊδονίτσης. Την επομένη, 24 Ιουνίου, φτάνοντας στην Μονή του Τζέγκου, του δήμου Οιτύλου, τον συνέλαβαν χωρίς να προβάλει καμία αντίσταση. Από τα παράλια της Καρδαμύλης τον επιβίβασαν στην γολέττα «Ματθίλδη» και από εκεί στο ατμόπλοιο «Οθων», όπου παρέμενε έγκλειστος. Μεταφέρθηκε στο Γύθειο και αργότερα, την 27 Ιουνίου 1852, το ατμόπλοιο προσόρμισε στον Πειραιά. Έτσι έλαβε τέλος η έντονη κηρυκτική δράση του Παπουλάκου, η οποία είχε ως συνέπεια όλα τα προαναφερθέντα σημαντικά για την εποχή γεγονότα που ο τότε τύπος τα τιτλοφόρησε ως τα «Χριστοφορικά».
 



Η θλίψη διαδέχτηκε το άγγελμα της συλλήψεώς του, η παρουσία όμως των ισχυρών στρατιωτικών δυνάμεων και οι μαζικές συλλήψεις που είχαν γίνει, εμπόδιζαν τις εκδηλώσεις συμπαθείας. Το μένος των Μανιατών για την σύλληψη στράφηκε εναντίον του καταδότη ιερέα, ο οποίος φοβούμενος για την ζωή του, έφυγε στην Αθήνα για να παραλάβει την αμοιβή του. Προτάθηκε δε, να γίνει στρατιωτικός ιερέας για να απομακρυνθεί μόνιμα από την εξημμένη εναντίον του περιοχή. Μεταφέρθηκε στις Σπέτσες, αλλά όταν μαθεύτηκε ότι έφτασε το πλοίο που τον μετέφερε, συγκεντρώθηκε πλήθος με άγριες διαθέσεις. Σώθηκε από στρατιωτική φρουρά. Τελικά λίγο αργότερα φονεύτηκε από ένα νέο, ο οποίος σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής, εκδικείτο την οικογενειακή του τιμή, διότι ο Παπαβασίλαρος είχε βιάσει την αδελφή του. Οι εφημερίδες έγραψαν, επίσης, ότι ο πατέρας του ιερέα, μόλις έμαθε τον θάνατο του υιού του, άμειψε σπαρτιάτικα με δύο τάλιρα τον κομιστή της ευχάριστης είδησης.
 



Η δίκη

 
 
 
Στην Αθήνα είτε από περιέργεια είτε από ευλάβεια έγιναν διάφορες αναστατώσεις για να δει ο κόσμος τον Παπουλάκο που φρουρείτο στο ατμόπλοιο. Επειδή είχε καταπονηθεί ο οργανισμός του από τις κακουχίες της συλλήψεώς του, τον εξέτασαν ιατροί, οι οποίοι συνέστησαν να αποβιβαστεί. Μετά από λίγες ημέρες μεταφέρθηκε στις φυλακές του Ρίου, όπου δόθηκε εντολή να μην επιτρέπεται η επαφή του με κανέναν.
Σε όσους συνελήφθησαν την περίοδο της εξάψεως (συμμετέχοντες στα γεγονότα της «καλογηρικής συνωμοσίας») δόθηκε χάρη με το από 9 Αυγούστου 1852 Βασιλικό Διάταγμα που δημοσιεύθηκε στις 22 του ιδίου μήνα, ενώ εννέα άτομα οι οποίοι θεωρήθηκαν πρωτεργάτες παραπέμφθηκαν σε δίκη για παραβάσεις σε βαθμό πλημμελήματος. Ο Παπουλάκος δε και ορισμένοι πιστοί ακόλουθοί του, ορίστηκε να δικαστούν για παραβάσεις σε βαθμό κακουργήματος, την 26 Ιουνίου 1853, ενώπιον του Κακουργιοδικείου Αθηνών, ως υπαίτιοι στάσεως κατά των καθεστώτων.

 
 
 
Παρόλη την παρέλευση μεγάλου χρονικού διαστήματος, συνέρρευσαν πλήθη κόσμου στην δίκη. Ο Παπουλάκος στο δικαστήριο εύτολμος και ατάραχος, έδειξε ότι επιθυμούσε να δικαστεί και δήλωσε ότι δεν χρειαζόταν συνήγορο, διότι είχε τον Ιησού Χριστό για να αποδείξει την αθωότητά του. Οι διεθνείς συγκυρίες, με τον Κριμαϊκό πόλεμο επί θύρες, είχε προκαλέσει ανησυχία στην κυβέρνηση για την στάση της Ρωσίας. Έτσι η δίκη, λόγω της υποστήριξης που είχε ο Παπουλάκος από τους διαλυθέντες Φιλορθόδοξους και κατ' επέκταση από το ρωσόφιλο κόμμα, απέκτησε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Δόθηκε αναβολή στην δίκη, εξαιτίας της απουσίας μαρτύρων, για την 16 Σεπτεμβρίου 1853. Τελικώς, κατά τον Αύγουστο 1853, δόθηκε χάρη και όλοι οι κατηγορούμενοι απαλλάχθηκαν των ποινικών κατηγοριών με Βασιλικό Διάταγμα, επειδή (όπως έλεγε το Διάταγμα) έδειξαν φανερά σημεία μεταμέλειας. Ο Παπουλάκος όμως ιδιαιτέρως παραπέμφθηκε, για τον περαιτέρω πειθαρχικό του έλεγχο, στην Ιερά Σύνοδο, η οποία αποφάσισε τον μόνιμο περιορισμό του στην Μονή Παναχράντου στην Άνδρο.
 
 
Ο εγκλεισμός στην Μονή Παναχράντου και το τέλος
 
 
 
Στην Μονή Παναχράντου διαμορφώθηκε ένα ειδικό μοναχικό κελί, που το φρουρούσε ένας χωροφύλακας. Τις ημέρες μπορούσε να συμμετέχει κανονικά στο πρόγραμμα των ακολουθιών της Μονής και το βράδι εγκλειόταν, φρουρούμενος στο κελί του. Με τον χαρακτήρα του κέρδισε την υπόληψη του ηγουμένου και των μοναχών της Μονής, ενώ η φήμη του έλκυε για πολύ καιρό κόσμο. Επίσης, συνέχισε να κηρύττει στον συγκεντρωμένο κόσμο εντός της Μονής, όταν εύρισκε ευκαιρία. Από τους ανθρώπους που πίστευαν σε αυτόν, διαδιδόταν ότι ακόμα επιτελούσε θαύματα, αλλά το ενδιαφέρον των εφημερίδων και της κοινής γνώμης είχε απορροφηθεί στα δραματικά διεθνή γεγονότα του Κριμαϊκού πολέμου που επηρέαζαν άμεσα την χώρα μας. Κοιμήθηκε το βράδι της 18 προς 19 Ιανουαρίου 1861, ησύχως και σχεδόν λησμονημένος από τον πολύ τον κόσμο.

 
 
Η μνήμη του στις μέρες μας  
 
 
Ετάφη στο κοιμητήριο της Μονής Παναχράντου και από τους πρώτους χρόνους της κοίμησής του έγιναν προσπάθειες για την επίσημη αγιοκατάταξή του, την ανακομιδή των λειψάνων του και την φιλοτέχνηση της εικόνας του, χωρίς όμως αποτέλεσμα για πολλές δεκαετίες. Η «αντιεξουσιαστική» του δράση δημιουργούσε πρόβλημα στην ευρύτερη επίσημη αναγνώρισή του. Αργά αλλά σταθερά άρχισε να αποκαθίσταται η μνήμη του στην συνείδηση όχι μόνο των απλών πιστών, που ούτως ή άλλως πάντα πίστευαν στην αγιότητά του, αλλά και στην συνείδηση των ανώτατων εκκλησιαστικών Ιεραρχών. Υπάρχουν πλήθος επίσημων αναφορών επισκόπων που αναγνωρίζουν το έργο του, ακόμα και την αγιότητά του . Η ανακομιδή των λειψάνων του, τα οποία παρέμειναν στο οστεοφυλάκιο της Μονής Παναχράντου, δεν έγινε με επισημότητα. Ύστερα από επιμονή των κατοίκων του χωριού του Παπουλάκου, ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων Γεώργιος, στις 12 Σεπτεμβρίου 1973 φρόντισε να μεταφερθεί η κάρα του στο ναό του Μονυδρίου της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στα Άρμπουνα Καλαβρύτων, που είχε κτίσει ο ίδιος. Έκτοτε πλήθος κόσμου προσέρχεται στο ορεινό χωριό και ασπάζεται την κάρα του, η οποία έχει τεθεί σε επίχρυση λειψανοθήκη και λέγεται ότι ευωδιάζει και θαυματουργεί. Έχουν συνταχθεί ιερές ακολουθίες και παρακλητικός κανών προς τιμήν του. Επίσης, έχει ιστορηθεί η εικόνα του και υπάρχει μικρό ιδιωτικό Εκκλησάκι στα Άρμπουνα και παρεκκλήσιο στην Ιερά Μονή Αγίων Αυγουστίνου και Σεραφεiμ του Σάρωφ στο Τρίκορφο Φωκίδος, που τιμώνται ανεπισήμως στο όνομά του. Πλήθος είναι και οι σύγχρονες μαρτυρίες, που έχουν παραμείνει από προφορική παράδοση, αναφορικά με τα κηρύγματά του, τις προφητείες του, τα θαύματά του εν ζωή, ακόμα και μετά θάνατον. Τέλος, το όνομά του παραμένει ακόμα προς επίσημη αγιοκατάταξη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το οποίο πολύ σοφά περιμένει να αφουγκραστεί την συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησιάς, ξεκαθαρισμένη με το πέρασμα του χρόνου από βραχυπρόθεσμες σκοπιμότητες, ώστε να προβεί ανεπηρέαστα στις δέουσες ενέργειες.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Βιβλίο του π. Νεκτάριου Μουλατσιώτη για τον Παπουλάκο, από εδώ
Τελικά ένα ερώτημα που παραμένει αιωρούμενο, μετά από αυτήν την εργασία, είναι: ήταν όντως ο Παπουλάκος άγιος ή μήπως ένας απλός κοινωνικός επαναστάτης ή μήπως ακόμα και ένας λαοπλάνος αγύρτης; Οι απλοϊκοί χωρικοί της εποχής, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, πίστεψαν ότι ήταν άγιος. Ο λόγος του, τους συνέπαιρνε, μιλούσε κατ' ουσία την «γλώσσα» που μπορούσαν να καταλάβουν και η ευθύτητα του χαρακτήρα του, σε συνδυασμό με την σεβάσμια φυσιογνωμία του, τους έδινε αυτό που αποζητούσαν στο «ράσο», την ελπίδα της σωτηρίας. Επίσης, είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι υπέδειξε «ανυπακοή» απέναντι στην Ιερά Σύνοδο και στην εξουσία του κράτους, παροτρύνοντας προς τούτο και τους πιστούς, με αποτέλεσμα οι χωρικοί να φτάσουν τα όρια της ένοπλης στάσης. Όλα αυτά στην πονηρή και συμφεροντολογική εποχή μας, δημιουργούν σύγχυση και πλήθος αμφιβολιών, αλλά πριν καταλήξουμε στο συμπέρασμά μας, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να εξακριβώσουμε τα εσωτερικά υποκειμενικά στοιχεία που τον οδήγησαν σε αυτήν την, φαινομενικά παράδοξη, εξωτερική συμπεριφορά.

 
 
 
Η Ιερά Σύνοδος (γέννημα και αυτή «ανυπακοής» απέναντι στην μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης) και η κρατική εξουσία της εποχής είναι δεδομένο ότι δεν βάδιζαν σύμφωνα με την Ορθόδοξη παράδοση. Η δεύτερη είχε υποτάξει την πρώτη στα κοσμικά της συμφέροντα και σε συνδυασμό με τον απαράδεκτο τρόπο που έγιναν οι όντως αναγκαίες θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις, δικαιολογούν την αντίδραση του Παπουλάκου, τόσο κοινωνικά όσο και θεολογικά. Επομένως δεν μπορεί να γίνει αποδεχτή η θολή γενική άποψη που εξάγεται από τα «Ιστορικά Σημειώματα» του Μπάμπη Αννίνου, ότι ήταν ένας επικίνδυνος αγύρτης και η έπαρση υπερηφανείας από την οποία διακατείχετο τον οδηγούσε στο να πλανά με εξαιρετικά ανόητο τρόπο τους ευκολόπιστους και «απολίτιστους» χωρικούς. Ο αγώνας του δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ήταν αποκύημα έπαρσης, εφόσον ήταν δίκαιος και περαιτέρω οι «απολίτιστοι» χωρικοί δεν πίστεψαν στον Παπουλάκο ανόητα, χωρίς λογική, αφού τους έδωσε ξανά ένα ευαγγελικό νόημα ζωής, λαμβάνοντας υπόψη ότι είχαν αρχίσει να χάνουν κάθε ελπίδα και πίστη, συνεπεία των αλλεπάλληλων συμφορών που ακολούθησαν την επανάσταση του 1821.
 
 
 
Επίσης, με τον τρόπο που προχώρησε στην όλη δράση του δεν διαφαίνεται να οργανώθηκε για μία μυστική ανατροπή του καθεστώτος. Παρ' όλες τις σχέσεις του με την Φιλορθόδοξη Εταιρεία, είχε ανεξάρτητη δική του πορεία. Ο στόχος του ήταν οι απλοϊκοί άνθρωποι και οι συνειδήσεις τους. Ο ανεπιτήδευτος λόγος του, η ασκητικότητά του και οι αδιαμφισβήτητες ελεημοσύνες του, του δίνουν ακεραιότητα και ευθύτητα χαρακτήρα. Επιπλέον, από τα κηρύγματά του προκύπτει η μεγάλη ηθική και λατρευτική Ορθόδοξη καλλιέργεια του λαού σε χρόνια δύσκολα. Ίσως να ήταν ατόπημα η «εκστρατεία» του στην Καλαμάτα και η ομαδική δράση ενόπλων ακολούθων του, αλλά είναι εξαιρετικά αμφίβολο κατά πόσο μπορούσε να ελέγξει απόλυτα τους σκληροτράχηλους Μανιάτες και γενικότερα τους λοιπούς χωρικούς που τον ακολουθούσαν και διέδιδαν διάφορες φήμες γύρω από το όνομά του.
Το πρόσφατο βιβλίο του δημοσιογράφου Δ. Καμπουράκη για τον Παπουλάκο (από εδώ). Από κάποιους θεωρήθηκε αμφιλεγόμενο (μια κριτική εδώ)

Στην Ορθοδοξία οι αμφιβολίες ακολουθούν κάθε δογματική Αλήθεια και σε αυτό έγκειται η ελευθερία του ανθρώπου. Ο Ιησούς Χριστός επιθυμεί την εθελούσια ελεύθερη πίστη του ανθρώπου στην Αλήθεια, την οποία φανερώνει σκιωδώς στην αρχή και αργότερα του δίνει και τις αποδείξεις - αποκαλύψεις που χρειάζεται. Δηλαδή η πίστη πάντα προηγείται των ξεκάθαρων προσωπικών αποδείξεων, ενώ εάν θέλει κάποιος παραμένει στην διαφορετική του άποψη, η οποία τεκμηριώνεται από την σύγχυση των αμφιβολιών του. Ομοίως, ξεκάθαρη επιστημονική απόδειξη είναι αδύνατον να βρεθεί στα περί αγιότητος ζητήματα, αλλά ακόμα και αυτή εάν υπήρχε πάλι θα αμφισβητείτο. Έτσι ανεξαρτήτως, της επισήμου αναγνώρισης του Παπουλάκου ως αγίου από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το πρόσωπό του θα συνεχίσει να είναι σημείο αντιλεγόμενο. Εν ολίγοις, συμπεραίνεται ότι το ερώτημα που θέσαμε στην αρχή του επιλόγου δέχεται απάντηση και προσδιορίζεται υποκειμενικά ανάλογα με την προσωπική τοποθέτηση του καθενός στα θέματα πίστεως και την αγάπη του για την Αλήθεια.


 
Αποσπάσματα από το βιβλίο του ΚΩΣΤΗ ΜΠΑΣΤΙΑ, ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ - ΕΚΔΟΤΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ 1987
 

απο τον ΑΜΕΘΥΣΤΟ