Ομολογία

ΙΓ΄Λκ  18,18-27

Η έλξη του πλούτου

του αρχιμ. Αθανασιου Σιαμακη

Κάποια μέρα ο Ιησούς δέχτηκε ένα ερώτημα από έναν πλούσιο άρχοντα Ιουδαίο· Διδάσκαλε αγαθέ, του λέει, τι πρέπει να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή; Το ερώτημα φαίνεται να προέρχεται από ειλικρινή διάθεση, αλλ’ ο άρχοντας αυτός δεν είχε και τόσο μεγάλη ιδέα για το Χριστό, όσο φάνηκε από την προσποιητή προσφώνησή του.

Ο καρδιογνώστης Χριστός απέκρουσε την προσφώνηση «αγαθέ», διότι ο άρχοντας δεν πίστευε ότι ο Χριστός είναι αγαθός, αλλ’ ότι είναι ένας κοινός διδάσκαλος. Κάνει λοιπόν ο Κύριος μια ελαφρά διόρθωση- διαμαρτυρία; Γιατί με λες αγαθό, αφού κατά τη γνώμη σου μόνο ο Θεός είναι αγαθός; Με θεωρείς κι εμένα Θεό ή Γιο του Θεού; Μάλλον δεν με θεωρείς. Άρα, γιατί με προσφωνείς έτσι;

Παρά ταύτα ο Κύριος δεν αρνήθηκε να του δώσει απάντηση. Του είπε· Την αιώνια ζωή θα τη βρεις στην εφαρμογή των εντολών του Θεού. Εσύ ξέρεις τις εντολές· Να μη μοιχεύσεις, να μη φονεύσεις, να μην κλέψεις, να μην πεις ψέματα στο δικαστήριο, να τιμάς τον πατέρα σου και τη μητέρα σου.

Όλ’ αυτά, του απαντά με ευκολία ο άρχοντας, τα έχω τηρήσει από τότε που ήμουνα μικρός, (αλλά ζωή αιώνια δε βρήκα. Μήπως δεν μου τα λες σωστά;). Ο Χριστός όμως δεν ήταν δυνατόν να είχε  γελαστεί. Σαν καρδιογνώστης ήξερε τί του έλεγε και ποιον είχε μπροστά του.

Πράγματι, κάποιος δεν απαντά σωστά, αλλά ποιός είναι αυτός; Μήπως ο άρχοντας δεν λέει την αλήθεια, ότι όλα τάχα τα τήρησε από μικρός; Ας πούμε ότι δεν μοίχεψε, δεν φόνευσε, δεν ψευδομαρτύρησε, τίμησε τον πατέρα του και τη μητέρα του. Βέβαια, κάποια απ’ αυτά τα αμαρτήματα θα μπορούσε να τα είχε κάνει κρυφά, και στα μάτια της κοινωνίας να φαινόταν  καθαρός. Εν πάση περιπτώσει ο Χριστός τα δέχτηκε σαν αληθινά. Μπορούσε όμως ο Χριστός να παραδεχτεί ότι ο άρχοντας δεν είχε κλέψει;  Γίνονται τα πλούτη χωρίς κλεψιά; Εδώ ο Χριστός τον έπιασε να λέει ψέματα. Παρά ταύτα δεν τον προσβάλλει· του κάνει μια γενναία πρόταση, η οποία θα του εξασφάλιζε σίγουρα την αιώνια ζωή. Του λέει·

Δέχομαι ότι τα εφάρμοσες όλα στη ζωή σου. Αλλά πρέπει να πω ότι κάτι ακόμη σου λείπει· όλα όσα έχεις πούλησέ τα και δώσε τα στους φτωχούς, και θα έχεις θησαυρό πνευματικό και ανεκτίμητο στους ουρανούς με την πράξη σου αυτή. Κι αφού το κάνεις αυτό, σε προσκαλώ να έρθεις κοντά μου και να με ακολουθήσεις. Θέλω να σε τιμήσω, να σε κάνω δέκατο τρίτο μαθητή μου. Κοντά μου είναι σίγουρο ότι όχι μόνο θα βρεις την αιώνια ζωή, αλλά σαν μαθητής και αργότερα σαν απόστολός μου θα γίνεις αιτία να βρουν την αιώνια ζωή και άλλοι πολλοί.

Όταν τα άκουσε αυτά ο άρχοντας σκοτείνιασε το πρόσωπό του και καταλήφθηκε από βαρειά λύπη, και τούτο διότι ήταν πολύ πλούσιος. Πώς να μοίραζε τα πλούτη του ο δόλιος; Η καρδιά του ήταν κολλημένη σ’ αυτά. Σαν τον είδε περίλυπο ο Κύριος, είπε κάτι όχι και τόσο ενθαρρυντικό για τους πλουσίους, που έμαθαν τα πλούτη τους να τα μαζεύουν και να τα σπαταλούν μόνο για τον εαυτό τους. Είναι πολύ δύσκολο, είπε, οι πλούσιοι που έχουν τα λεφτά του κόσμου, να μπουν στη βασιλεία του Θεού. Για να καταλάβετε, σας λέω ότι είναι πιο εύκολο να περάσει μια καμήλα από την τρύπα του βελονιού, παρά να μπει ο πλούσιος στη βασιλεία του Θεού.

Αυτοί που άκουσαν το λόγο αυτόν του Χριστού, που άφησε ένα ελάχιστο περιθώριο για κάποιους πλουσίους, ρώτησαν· Ποιός δηλαδή πλούσιος μπορεί να σωθεί; Κι εκείνος απάντησε· Αυτά που φαίνονται στους ανθρώπους αδύνατα, είναι δυνατά στο Θεό. Ο Θεός έδωσε σε κάποιους απ’ αυτούς και ανθρώπινα αισθήματα, και δεν κυττάνε μόνο τον εαυτό τους, αλλά κυττάνε και το φτωχό. Σαν καλοί διαχειρισταί του πλούτου λοιπόν, υπάρχει ελπίδα να σωθούν.

Οξύ το πρόβλημα του άδικου πλούτου και στις σημερινές κοινωνίες. Οι πλουτοκράτες όχι μόνο δεν δίνουν στους φτωχούς, αλλά και τα λίγα που έχουν τους τ’ αρπάζουν μέσα από τα χέρια τους με απάτες και εκβιασμούς. Και τους χρεώνουν, και τους παίρνουν και τα σπίτια τους και όλα όσα έχουν και δεν έχουν. Έτσι αυτοί μεν γίνονται πλουσιότεροι, και οι φτωχοί φτωχότεροι στην άδικη κοινωνία μας.

Ποια είναι η λύση; Η ολιγάρκεια. Στην καταναλωτική κοινωνία, που έστησαν σαν παγίδα οι κεφαλαιούχοι, να λέμε όχι. Μας φτάνει το ψωμί μας, το ρούχο μας, το παπούτσι μας. Θα περάσουμε μ’ αυτά. Λύση προπαντός είναι η εξάρτησή μας από το Θεό.  Απεξάρτηση από την κατανάλωση εξάρτηση από το Χριστό. Η εξάρτησή μας από το Χριστό θα μας φέρει με σιγουριά και ασφάλεια στη βασιλεία του.