Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

ΣΟΒΑΡΟΤΑΤΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ
-----------------------------

Ελληνας πιλότος καταγγέλει

ότι οι ΝΑΤΟΪΚΟΙ χωρίς άδεια

μας ψεκάζουν δηλητήρια

γιά να αρρωσταίνουμε,

να ξοδεύουμε τα φάρμακά τους,

και να αργοπεθαίνουμε.

Είναι όλα αυτά

εν γνώσει των βουλευτών

και των Κυβερνήσεων;




Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΘΑ ΖΗ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ.


Γέμισε την Σερβία με μοναχούς και με μονάζουσες ο Κεχαριτωμένος και Απλούς μητροπολίτης Ράσκας και Πριζρένης ΑΡΤΕΜΙΟΣ της Σερβικής Εκκλησίας των Κατακομβών.

Οι ΛΗΣΤΟΣΥΜΜΟΡΙΤΑΙ του λεγομένου ετερόδοξου Σερβικού πατριαρχείου τι παράγουν και τι προάγουν;

Μόνο τον Σατανικό Οικουμενισμό και τον Σατανικότατο ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΣΜΟ.

Μακρυά από αυτούς τους μαγαρισμένους Διαβολανθρώπους.


Δείτε νέες κουρές μοναζουσών...


Πρς μία πλήρη


κκλησιαστικ


δικτατορία



Γράφει ο ΝΕΜΕΣΙΟΣ




Ο ναμεταδότες τς οκουμενιστικς προπαγάνδας στν Πατρίδα μας, συσπειρωμένοι γύρω π τ Οκουμενικ Πατριαρχεο, τν «Μεγά­λην κκλησίαν ν αχμαλωσί», αχμαλωσία στν παναίρεση το Οκου­μενι­σμο, σν γύρω π να ρατ σημεο νότητας συγκρητιστικς στ ψεδος το θεολογικο σχετικισμο, παροτρύνουν τ πλήρωμα τς κ­κλησίας σ συμπόρευση μ μία νέα κκλησιαστικ κατάσταση. κατάσταση ατ προέκυψε π τ μετοχέτευση τς νεο-ταξικς νοο­τροπίας στ ζω τς κκλησίας κα συνιστ μία διότυπη κκλησιαστικ δικτατορία. Σ ατν δικαιοσύνη δν εναι τυφλή, λλ μονόφθαλμη. πιτρέπεται ν βρίζεις τος γίους, λλ χι ν μφισβητες τος Οκουμενιστς Προκαθημένους. πιτρέπεται ν μφισβητες τν Συνο­δικότητα κα ν προτάσσεις τ Πρωτεο χάριν νς Παπισμο δυτικο φαναριοκεντρικο,λλ που ο Οκουμενιστς εναι πλειοψηφία, ­φείλεις ν εσαι «μ τ Σύνοδο» κα χι μ μεμονωμένους ντι-οικουμε­νιστς πισκόπους.


Οκουμενιστς πίσκοποι χουν τ δικαίωμα πέμ­βασης σ γειτονικ Ατοκέφαλη κκλησία (π.χ. Οκουμενικς Πατρι­άρχης στν λλάδα) λλ ο ντι-οικουμενιστς δν χουν τ δικαίωμα ν συνδράμουν διακριτικ τος ντι-οικουμενιστς τς γείτονος χώρας (π.χ. Πειραις τος τς Κύπρου τν Κοσσυφοπεδίου). ν νας οκου­μενιστς κληρικς χει «κραυγαλέα κουσούρια» -λέγε «προσωπικ δεδο­μένα»- καλύπτεται, ν νας ντι-οικουμενιστς σεμνς κληρικς γίνεται βορ τν λασπολόγων τς φαναριωτικς κα λοιπς οκουμενιστικς φε­ρε-φωνίας. ν μιά τοπικ κκλησία φίσταται το Οκουμενισμο (π.χ. Γεωργία, Βουλγαρία) φίσταται π τος Οκουμενιστς τ πάνδεινα· ν μως μία λλη χει de facto νωθε μ τος αρετικος (πως τ Πατριαρ­χεο ντιοχείας) εναι … πλρες κα σότιμο μέλος τς -κατ τος Οκου­μενιστς- κκλησίας.


ρχαοι ερο Κανόνες πο ρυθμίζουν τς σχέσεις μ τος αρετικος παραβλέπονται κα καταπατονται κατ συρροή, ν ο σχετικο μ τς δικαιοδοσίες τηρονται σν τ Εαγγέλιο, μολονότι «εωθε τ κκλησια­στικ πράγματα συμμεταβάλλεσθαι τος πολιτικος». Στ νομα νς προτεσταντίζοντος λαϊκισμο ο Οκουμενιστς πιτηδεύουν ριζικ λ­λοίωση λης τς Παράδοσης, λλ ταν δον ργανωμένη ντίδραση ­π τος λαϊκούς, τος περιθωριοποιον ς φανατικος χρησιμοποιών­τας κληρικαλιστικ τν αθεντία τους.Πρόθυμα χρησιμοποιον μονα­χος γι τν ξυπηρέτηση τν οκουμενιστικν μεθοδεύσεών τους, λλ ταν δέχονται πικρίσεις π Μοναχος γι τν προδοσία τς ρθοδο­ξίας, τος συνιστον «ν τ βουλώσουν» κα ν κάνουν… κομποσχοίνι πρ τς ρθοδοξίας (!).


ποστρέφονται τος ζηλωτς το παλαιο μερολογίου, διότι νδέχεται «ν δημιουργηθε σύγχυση» φ σον ο ζηλωτς εναι… «νδεδυμένοι ρθόδοξοι» (!) – παρ τατα συγχρωτίζον­ται ο Οκουμενι­στς μ τος παπικος κα γελοιο­ποιονται δίνοντας τν ντύπωση παγκοσμίως τι εναι Οντες. ν βρον να σημεο τς πατερικς θεολογίας τν γίων πο νομίζουν τι ενοε τν Οκουμενι­σμό τους, τ κάνουν «παντιέρα», ν τος σύγχρονους ντι-οκουμενιστς θεολόγους το καδημαϊκο χώρου τος περιφρονον ς μειοψηφία, πα­ρ τν βαρύτητα κα κταση τς σχετικς παραδόσεως τς κκλησίας ναντίον κάθε συγκρητισμο, πάνω στν ποία ο ντι-οκουμενιστς βασίζονται.


Ο Οκουμενιστς χουν «μπαθ προσκόλληση» στν ρετ τς πακος (μαντέψτε γιατί…) κα παραβλέπουν λλες ρετές, τς νδρείας, τς μολογίας, τς -φιλοδοξίας, τς μνησικακίας, τς νηστείας κ.. Πιστεύουν τι « γάπη το Θεο δρ σέ κάθε θρησκεία κα θ σώσει κάθε νθρωπο», λλ δν πιστεύουν τι θ τος βοηθήσει ν διατηρή­σουν τν λήθεια νόθευτη νώπιον κάθε κινδύνου, μολονότι Κύριος τ ποσχέθηκε.


«Ζηλοντες» (;) τν κατάσταση τν Φαρισαίων, φ νός«οκοδομον τος τάφους τν Προφητν κα κοσμον τ μνημεα τν δικαίων», τν Μαρτύρων, μολογητν, εραρχν κείνων, σοι μολόγησαν κατ το παπισμο κα μαρτύρησαν π τος παπικούς· ταυτόχρονα, νακηρύσσουν τν παπισμ «δελφ κκλησία» κα τν Πάπα «δελφν γιώτατον πίσκοπον Ρώμης» κα τσι, κατ τ λόγια το Χριστο μαρτυρον «αυτος τι δελφοί εσι τν φονευσάντων τος Προφήτας» (Ματθ. 23, 29.31), τος μολογητές, Μάρτυρες κα εράρχες, τι εναι δελφο τν Καρδιναλίων, τν Σταυροφόρων κα τν παπικν, νεο-Σταυροφόρων κα νεο-ναζί, τν Οστάσι! Ποιοί; κόμη κι κενοι ο Οκουμενιστς (πως Σεβασμιώτατος θανάσιος Γιέβτιτς), ο ποοι πόπτευαν πνευματικ τ σερβικ στρατεύματα στν μυνά τους κατ τν παπικν κα μουσουλμάνων στ Βοσνία κα λλο κα τος βλέπαμε ν τενίζουν περίλυποι τς σορος Σέρβων θνομαρτύρων κα τ ρείπια τν Σερβικν Ναν, ργα τν χειρν το Βατικανο!


Τί θά κάνουμε λοιπόν; φων τς ποστασίας «π πτερύγων νέμων» μς καλε σ συντονισμ μ τν οκουμενιστικ «Φερεφωνία» δυνάμει μις «νέας θεολογίας», «νέας κκλησιολογίας» κα «νέας ρθοδοξίας». Τς νεωτεροποιΐας ο ξωραϊστές, «décorateur», θεολόγοι διαπλεκόμενοι μ δημοσιογράφους εναι τ φερέφωνα τς κκλησια­στικς «Νέας Τάξεως Πραγμάτων». Μ τ βοήθεια το Θεο θ ντιστα­θομε μ λη μας τ δύναμη.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΕΛΟΥΣ

1. ρχιμανδρίτης κ. λπιδοφόρος Λαμπρινιάδης, ρχιγραμματέας το Οκουμενικο Θρόνου, σ κείμενό του («πίσκεψις» 698 [31-3-2009]) ρνεται τν νωτερότητα τς Οκουμενικς Συνόδου κα προκρίνει τ Πρωτεο: « ρνηση ναγνωρίσεως πρωτείου τινς στν ρθόδοξη κκλησία, νς πρωτείου τ ποο δν μπορε ν νσαρκώσει παρ κάποιος Πρτος – τουτέστι κάποιος πίσκοπος, ποος χει τ προνόμιο ν εναι πρτος μεταξ τν δελφν του πισκόπων- συνιστ αρεση. Εναι παράδεκτο ατ πο συνήθως λέγεται, τι νότητα μεταξ τν ρθοδόξων διασφαλίζεται ετε π μις κοινς πίστεως κα λατρείας ετε π το θεσμο τς Οκουμενικς Συνόδου. Κα ο δύο ατο παράγοντες εναι πρόσωποι [...]. πομένως, π πανορθοδόξου πιπέδου ρχ τς νότητας δν μπορε ν στηρίζεται π μις δέας νς θεσμο, λλ πρέπει ν εναι κάποιο πρόσωπο, ν βέβαια θέλουμε ν παραμείνουμε συνεπες στ θεολογία μας».

2. Βλ. τν κατατοπιστικ μελέτη μ τίτλο «πιτρέπεται ο λαϊκο ν ναμειγνύονται στ θέματα τς Πίστεως;», στ www.impantokratoros.gr/ D319EC1A.el.aspx

3. «άν πίσκοπος μελς γένηται κατ τν αρετικν, πο­μνησθείη π τν γειτνιώντων πισκόπων πιμελν». Κα ἐὰν δν διορθωθ, δηλαδ ν «μ τν φειλόντων πρς τν καθολικν νότητα πιστραφναι τν φροντίδα ποιήσηται, τ τοιούτ μ συγκοινωνηθ, ως ο τοτο πληρώ­σ». Αγιου Νικοδημου, Πηδάλιον,κδ. «στήρ», θναι 1990, σελ. 534.

4. Βλ. τ σχετικ μελέτη «Ο Οκουμενιστς θέτουν ντως αυτος κτς κκλησίας»,Θεοδρομία ΙΑ3 [ούλιος - Σεπτέμβριος 2009] 373-392, που παρατίθενται ο πολ χαρακτηριστικς φράσεις το γίου Γρηγορίου Παλαμ «σοι δν εναι τς ληθείας δν εναι οτε τς το Χριστο κκλησίας» (ναίρεσις γράμματος γνατίου 3) κα το γίου Θεοδώρου το Στουδίτου «ἐὰν κάποιος δογματίζ μς προστάσσ ν κάνωμε κάτι ντιθέτως π ,τι παρελάβομεν [...] οτε ν τν πολογίζωμε μεταξ το κλήρου τν γίων» (PG 99, 988).

5. γία Γραφή, κκλησία, Παράδοσις. Μτφρ. Δ. Γ. Τσάμη, κδ. Πουρ­ναρ, Θεσσαλονίκη 1976, σελ. 73. «Α στορικα κα πρακτικα μέθοδοι ναγνωρίσεως μις ερς κα καθο­λικς Παραδόσεως μπορον ν εναι πολλαί. σύγκλησις οκου­μενικν συνόδων εναι μία μέθοδος, χι μως κα μόνη. [...] Κα τ σπουδαιότερον, λήθεια μπορε ν ποκαλυφθ κα νευ συνό­δου. Α γνμαι τν Πατέρων κα τν οκουμενικν Διδασκάλων τς κ­κλησίας χουν συχν μεγαλυτέραν πνευματικν ξίαν κα κατηγορημα­τικότητα π ,τι ο ρισμο ρισμένων συνόδων. Ατα δ α γνμαι δν εναι νάγκη ν πιβεβαιωθον κα ν γίνουν ποδεκτα μέ «οκου­μενικν συγκατάθεσιν». Τοναντίον ατα μόναι των ποτελον τ κρι­τήριον κα ατα δύνανται ν τ ποδείξουν. Περ ατο κριβς μαρ­τυρε κκλησία δι σιωπηλς «receptio». ποφασιστικν ξίαν χει σωτερικ καθολικότης, χι μπειρικ οκουμενικότης».

6. Αρεση εναι κα παραμικρ πόκλιση π τ παραδεδομένα δόγματα. Βλ. σχετικ μελέτη στ www.impantokratoros.gr/tieinai-airesi.el. aspx, διαίτερα λόκληρη τν παράγραφο 4, ποπαράγραφο 2 κα τς ποσημειώσεις 31 κα 32.

7. Μητροπολιτησ Ναυπακτου και Αγιου Βλασιου Ιεροθεοσ, « Οκουμενι­σμς στν πράξη τοι τν θεολογία κα τν σκηση», ν Οκουμενισμός. Γένεση – Προσδοκίες – Διαψεύσεις (Πρακτικά), τόμ. Β΄, κδ. Θεοδρομία, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 791-806.

8. Ἴσως γι᾽ αὐτό, καὶ μέσα στὸ εὐρύτερο κλίμα «οἰκουμενικοῦ» ἐνθου­σιασμοῦ τῆς δεκαετίας τοῦ ᾽60, ὁ Καθηγητὴς Καρμίρης ἀπέφυγε νὰ χαρακτηρίσει αἱρετικοὺς τοὺς παπικούς. Βλ. ΘΗΕ 1, στ. 1088: «πόκειται δ μελλούσ τινί Πανορθοδόξ Συνόδ, πως καθο­ρίσ αθεντικς, τίνες δέον ν χαρακτηρίζωνται ς νεώτεραι αρέσεις κ τν πολυαρίθμων κα ποικιλωνύμων κκλησιαστικν κοινοτήτων τς Δύ­σεως, τν πεσχισμένων π τς μις, γίας, καθολικς κα ποστολι­κς κκλησίας τν ρθοδόξων κα περ καίρια δόγματα πρς ατν διαφωνουσν».

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου