Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

π. Ευθ. Τρικαμηνάς: Σκέψεις για την Ημερίδα της Μητροπ. Πειραιώς και η προϊστορία της



Α΄ Μέρος

Ε Ι Σ Α Γ Ω Γ Η
 
 
Εἶναι γνωστό ὅτι προσφάτως πραγματοποιήθηκε ἡ πολυσυζητημένη Ἡμερίδα μέ τό ὡς ἄνω θέμα, ἡ ὁποία κατά βάσιν ἀφοροῦσε τήν δογματική καί ἐκκλησιολογική στάσι καί θέσι τῶν Ὀρθοδόξων ἐν καιρῷ αἱρέσεως, ἡ ὁποία στίς ἡμέρες μας σηματοδοτεῖ τήν στάσι τῶν Ὀρθοδόξων στήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
 
 
Ἡ παροῦσα μικρά προσωπική ἀποτίμησις αὐτῆς τῆς Ἡμερίδος, εἰς τήν ὁποία ἤμουν παρών, θά χωρισθῆ στίς ἑξῆς ἑνότητες:
 
 
1. Γενική κριτική τῆς ἐν λόγῳ Ἡμερίδος ὡς πρός τόν σκοπό καί τόν τρόπο ὀργανώσεως καί διεξαγωγῆς της, τά συμπεράσματα καί τήν ἀπήχησι πού εἶχε στό ἀκροατήριο.
 
 
2. Κριτική τῆς εἰσηγήσεως τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς μέ θέμα: «Ἡ ἀποτείχιση ὑπό τό φῶς τῆς ζωῆς καί τῶν ἀγώνων τοῦ ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου», τόν ὁποῖο (ὅσιο Θεόδωρο) ἐπισταμένα ἔχω μελετήσει προσωπικά κι ἔχω δημοσιεύσει βιβλία, ἄρθρα καί μελέτες σχετικά μέ τήν προσωπικότητα καί τή στάσι του.
 
 
3. Κριτική τῆς εἰσηγήσεως τοῦ π. Βασιλείου Παπαδάκη, καθηγουμένου τῆς ἱερᾶς Μονῆς Ἁγ. Ἀναστασίας στήν Κρήτη, μέ θέμα: «Ἡ Διακοπή τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Κοινωνίας σύμφωνα μέ τήν Ὀρθόδοξη Θεολογία».
 
 
4. Κριτική τῆς εἰσηγήσεως τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἰωάννου Φωτόπουλου, μέ θέμα: «Ἀκοινωνησία καί ἀποτείχιση σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία καί τόν βίο τῶν ἁγίων Πατέρων».
 
 
5. Κριτική τῆς συζητήσεως ἡ ὁποία ἐπακολούθησε καί κατά τήν ὁποία ἀπεδείχθη ὅτι ὄχι μόνον δέν ἀνέπαυσαν οἱ ὁμιλητές – εἰσηγητές οὐδένα ἀκροατή τῆς Ἡμερίδος, ἀλλά ἀπεναντίας ἐξοργίστηκαν ἅπαντες ἐξαιτίας τοῦ προσχηματισμένου καί σκοπίμου τρόπου διεξαγωγῆς της.
 
 
6. Συμπεράσματα διά τήν πορεία τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν εἰς τό προσεχές καί ἀπώτερο μέλλον, βάσει τῶν εἰσηγήσεων τῆς Ἡμερίδος, ἐφ’ ὅσον αὐτές ὁριοθετοῦν τίς θέσεις ὅλων τῶν ἡγετῶν τοῦ Ἀντιοικουμενισμοῦ.
 
 
Θεωρῶ ὡς εὐλογία Θεοῦ τήν διεξαγωγή αὐτῆς τῆς Ἡμερίδος, διότι προσδιώρισε καί διεκήρυξε κατά τόν πλέον ἐπίσημο τρόπο τήν γραμμή καί πορεία τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν, τά ἐρείσματα καί ἐπιχειρήματά των καί, κατά τό δή λεγόμενο, ἀπεκάλυψε «πολλῶν καρδιῶν διαλογισμούς» πρός γνῶσιν καί ἐγρήγορσι τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ ἐν ὄψει τῶν ἐπερχομένων δεινῶν.

 
 
1. Γενική κριτική τῆς Ἡμερίδος ὡς πρός τόν σκοπό καί τόν τρόπο ὀργανώσεως καί διεξαγωγῆς της, τά συμπεράσματα καί τήν ἀπήχησι τήν ὁποία εἶχε στό ἀκροατήριο.
 
 
Διά νά κατανοηθῆ τό πλαίσιο καί ἡ ἀνάγκη τῆς διεξαγωγῆς αὐτῆς τῆς Ἡμερίδος πρέπει περιληπτικά νά ἀναφερθοῦν τά ἑξῆς ἱστορικά στοιχεῖα.
 
 
Τό 2012 ἐξέδωσα ἕνα μικρό βιβλίο μέ τίτλο «Ἡ Διαχρονική Συμφωνία τῶν Ἁγίων Πατέρων γιά τό Ὑποχρεωτικό τοῦ 15ου Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου περί Διακοπῆς Μνημονεύσεως Ἐπισκόπου Κηρύσσοντος ἐπ’ Ἐκκλησίας Αἵρεσιν». Εἰς αὐτό προσπάθησα νά ἀποδείξω ὅτι ἡ Ἁγία Γραφή, οἱ Ἱεροί Κανόνες καί ἡ διδασκαλία ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν Ἁγίων διδάσκουν τήν ἐκκλησιαστική ἀπομάκρυνσι τῶν Ὀρθοδόξων ἀπό τούς αἱρετικούς ποιμένες καί Ἐπισκόπους, ἐφ’ ὅσον αὐτοί διακηρύσσουν μέ λόγια καί ἔργα, καί δή συνοδικῶς, κάτι ἀντίθετο (αἱρετικό) ἀπό τήν διδασκαλία τῆς Ἁγ. Γραφῆς καί τήν ἰσόκυρο μέ αὐτήν Ὀρθόδοξο Παράδοσι, ἡ ὁποία ἐκφράζεται μέ τούς Ἱερούς Κανόνες καί τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων.
 
 
Στό τέλος τοῦ αὐτοῦ ἔτους (2012) τό λεγόμενο Γραφεῖο  ἐπί τῶν Αἱρέσεων καί Παραθρησκειῶν τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς ἐξέδωσε μία κριτική μελέτη  ἑξῆντα (60) περίπου σελίδων μέ τίτλο: «15ος Κανών Πρωτοδευτέρας Συνόδου καί Ἀποτείχισις. Κριτική μελέτη στό σύγγραμμα τοῦ Ὁσιολογιωτάτου Μοναχοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ μέ τίτλο “Ἡ Διαχρονική Συμφωνία... ἐπ’ Ἐκκλησίας Αἵρεσιν“».
 
 
Εἰς αὐτήν τήν μελέτη οἱ ὑπεύθυνοι τοῦ ὡς ἄνω Γραφείου ἐπί τῶν Αἱρέσεων προσπάθησαν νά ἀποδείξουν ὅτι ἡ διαχρονική πορεία τῶν Ὀρθοδόξων ἐν καιρῷ αἱρέσεως δέν εἶναι ἡ ἀποτείχισις καί ἀπομάκρυνσις ἀπό τούς αἱρετικούς ποιμένες κι Ἐπισκόπους, ἀλλά ἀντιθέτως ἡ παραμονή, ἐνσωμάτωσις καί συνοδοιπορία  ἐκκλησιαστικῶς μέ αὐτούς, μέχρι νά καταδικασθοῦν αὐτοί καί, μάλιστα, ὀνομαστικῶς ἀπό τή Σύνοδο, ἡ ἀναγνώρισίς των εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ, ἡ μνημόνευσίς των κατά τήν  Θ. Λειτουργία κλπ.
 
 
Εἰς αὐτήν τήν μελέτη τῶν ὑπευθύνων τοῦ Γραφείου αὐτοῦ ἀπάντησα καθηκόντως μέ νεώτερη μελέτη μου, ἀναιρώντας διεξοδικῶς ὅλα τά ἐπιχειρήματά των,
τά ὁποῖα ἐδημοσίευσα στό τεῦχος (15-16) τοῦ περιοδικοῦ «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος» στίς ἀρχές τοῦ 2013.

 
 
Στό τέλος αὐτῆς τῆς νεώτερης ἀπαντήσεώς μου ἀνέφερα τά ἑξῆς, τά ὁποῖα ἀποτελοῦν τήν αἰτία διά τήν ὀργάνωσι τῆς σχετικῆς Ἡμερίδος, προκειμένου νά ἀποφευχθῆ ἡ διερεύνησις τῆς ἀληθείας ἐπί τοῦ θέματος τούτου, ἐκ μέρους τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς, καί νά ἐπικρατήση ἡ ἀντίληψις στούς Ὀρθοδόξους ὅτι ἡ διδασκαλία τῶν Γραφῶν καί τῶν Ἁγίων διά τήν ἐν καιρῷ αἱρέσεως πορεία των εἶναι ἡ ὑπαγωγή  καί ὑποταγή των στούς αἱρετικούς ποιμένες καί ἡ συμπόρευσίς των μέ τούς αἱρετικούς, μέχρις καταδίκης τῆς αἱρέσεως καί τῶν αἱρετικῶν ἀπό κάποια Σύνοδο, δηλαδή μέ ἁπλά λόγια, ἡ ἐν καιρῷ αἱρέσεως πορεία τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι ὁ ἐφησυχασμός καί τό βόλεμα καί ὁ ἀγῶνας διά χαρτοπολέμου, προκειμένου νά ἐξαντλήσωμε τά ὀρθόδοξα ἔνστικτά μας καί ν’ ἀναπαύσωμε τή συνείδησί μας ὅτι εἴμεθα ὁμολογητές καί ἑπόμενοι τοῖς Ἁγίοις Πατράσι. Ἔγραφα λοιπόν εἰς τόν ἐπίλογο τῆς δευτέρας μελέτης μου τά ἑξῆς:
 
 
«Τελειώνοντας καί ἐπειδή ἔφθασε στά χέρια μου μία ἀπάντησίς σας, εἰς τήν ὁποία ἀπαντᾶτε εἰς τόν πρόλογο τῆς παρούσης, μέ τόν ἴδιο ὅμως τρόπο καί τήν ἴδια μέθοδο τῆς κριτικῆς σας μελέτης, νομίζω πατέρες, ὅτι γιά νά μήν πελαγοδρομοῦμε καί ἐπιλέγει ὁ καθένας μας κάποια σημεῖα ἀπό τά γραφόμενα τοῦ ἄλλου εἰς τά ὁποῖα νομίζει ὅτι δύναται νά στηρίξη τίς θέσεις του, θέλω νά προτείνω ἄλλο τρόπο διαλόγου.  Αὐτός συνίσταται εἰς τό νά ἀπαντᾶ ἡ κάθε πλευρά εἰς συγκεκριμένες καί καίριες ἐρωτήσεις τίς ὁποῖες θά ἐπιλέγη καί θά θέτει ἡ ἄλλη. Ἔτσι νομίζω θά ἀποφευχθῆ ἡ διολίσθησις εἰς τό νά ἀπαντᾶμε ἐκεῖ πού μᾶς ἐξυπηρετεῖ καί ὅπως μᾶς ἐξυπηρετεῖ καί ἐπί πλέον θά ἀποφευχθῆ ὁ πλατειασμός καί ἡ ἀπάντησις σέ δευτερεύοντα θέματα ἤ σέ θέματα γιά τά ὁποῖα συμφωνοῦμε.
 
 
Ὡς ἐκ τούτου ἀντί ἄλλης ἀπαντήσεως θά θέλαμε πατέρες, νά μᾶς ἀπαντήσετε σέ δύο ἐρωτήσεις τίς ὁποῖες ἐπί τοῦ προκειμένου ζητήματος θεωροῦμε ἄκρως σημαντικές καί καίριες καί ἐσεῖς μέ τή σειρά σας, ἐφ’ ὅσον ἀπαντήσετε, θά θέλαμε νά μᾶς θέσετε ἀνάλογες συγκεκριμένες ἐρωτήσεις εἰς τί ὁποῖες θά ἀπαντήσωμε ἐμεῖς. Οἱ ἐρωτήσεις λοιπόν τίς ὁποῖες σᾶς θέτομε εἶναι οἱ ἑξῆς:
 
 
1. Ποιά εἶναι ἡ διδασκαλία τῆς Ἁγία Γραφῆς καί τῶν ἁγίων Πατέρων ἡ ὁποία συνηγορεῖ ἤ ἔστω ταιριάζει μέ τήν δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος. Μέ ἄλλα λόγια πρός κατανόησι, ποῦ διδάσκεται εἰς τήν Ἁγία Γραφή καί τούς ἁγίους Πατέρες ἡ παραμονή τῶν πιστῶν εἰς τούς αἱρετικούς ποιμένες, ἡ ἀναγνώρισίς των εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ, ἡ μνημόνευσίς των κλπ. μέχρι δηλαδή ἀποφάσεως τῆς Συνόδου.
 
 
2. Ποῦ διδάσκεται στήν Ἁγία Γραφή καί στούς Ἁγίους Πατέρες ὅτι μέ τήν παραμονή μας εἰς τούς αἱρετικούς ποιμένες, μέχρις ἀποφάσεως τῆς Συνόδου, δέν ταυτιζόμεθα μέ τήν πίστι των, δέν συνοδοιποροῦμε μέ τήν αἵρεσι καί δέν μολυνόμεθα ἀπό τήν ἐκκλησιαστική αὐτή ἐπικοινωνία, ἔστω δηλαδή καί ἄν ἔχωμε ὀρθόδοξο φρόνημα.
 
 
Οἱ ἀπαντήσεις σας αὐτές, πατέρες, πέραν τοῦ ὅτι πρέπει νά ἀποτελοῦνται ἀπό λόγια τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν ἁγίων Πατέρων καί ὄχι δικές σας σκέψεις καί ἀπόψεις, θά δημοσιευθοῦν στά ἱστολόγια καί στόν ἐκκλησιαστικό τύπο, διά νά λάβουν γνῶσι ὅλοι οἱ ἐνδιαφερόμενοι ἐπί τῶν θεμάτων αὐτῶν καί βεβαίως νά κρίνουν τίς ἀπαντήσεις σας.  Τό ἴδιο φυσικά θά γίνη καί στίς ἐρωτήσεις πού ἐσεῖς θά μοῦ θέσετε».
 
 
Δέν νομίζω ὅτι θά ὑπῆρχε δικαιότερος καί δημοκρατικότερος διάλογος ἀπό αὐτόν τόν ὁποῖο ἐπρότεινα στούς ὑπευθύνους τοῦ Γραφείου ἐπί τῶν Αἱρέσεων καί ἁγνότερα κίνητρα πρός διερεύνησι τῆς ἀληθείας ἐπί τοῦ σοβαρωτάτου θέματος τούτου καί μάλιστα διάλογος, ὁ ὁποῖος μᾶς ἀναγκάζει νά ἀπαντοῦμε ἐκεῖ ὅπου οἱ ἄλλοι μᾶς καθορίζουν καί ὄχι ἐκεῖ ὅπου ἐμεῖς ἀρεσκόμεθα.  Ἄν λοιπόν ὑπῆρχε ἔστω καί ἴχνος ἁγνῆς προθέσεως ἐκ μέρους τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς, θά ἔπρεπε νά ἀποδεχθοῦν αὐτοῦ τοῦ εἴδους τόν διάλογο ἤ ἔστω νά προτείνουν κάποιον ἄλλο τρόπο συζητήσεως καί διαλόγου, ὁ ὁποῖος ὅμως θά διεσφάλιζε τήν δικαιοσύνη, τήν ἁγνή προαίρεσι τῶν δύο πλευρῶν καί κυρίως τήν διάθεσι νά ἀκολουθήσωμε καί νά εὐθυγραμμισθοῦμε μέ τήν ὁδό τῶν Γραφῶν καί τῶν Ἁγίων Πατέρων.
 
 
Εἰς ἀπάντησι τῆς προτάσεώς μου αὐτῆς καί προκειμένου νά ἀποφευχθῆ κάθε περαιτέρω διερεύνησι τῆς ἀληθείας ἐπί τοῦ θέματος τούτου, οἱ ὑπεύθυνοι τοῦ Γραφείου ἐπί τῶν Αἱρέσεων τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς ἀπήντησαν ὡς ἑξῆς, στήν ἀπό 4-9-2014  ἐπιστολή των:


 
 
Ἐδῶ τό συγκεκριμένο Γραφεῖο τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς ἀρνεῖται διά πρώτη φορά ἐπισήμως καί γραπτῶς νά μᾶς γνωστοποιήση τήν διδασκαλία τῶν Γραφῶν, τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τῶν Ἁγίων, ἡ ὁποία συνηγορεῖ ἤ ἔστω ὑπαινίσσεται τήν δυνητική ἑρμηνεία τοῦ πολυσυζητημένου Κανόνος καί τήν συμπόρευσι ἔστω καί ἐπ’ ὀλίγῳ τῶν Ὀρθοδόξων μέ τούς αἱρετικούς Ἐπισκόπους καί ποιμένες, τήν μνημόνευσι καί ἀναγνώρισί των εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ κλπ.
 
 
Διά νά μή φανῆ δέ ἡ κατά κράτος ἧττα καί ἀποτυχία των παραπέμπουν τό θέμα εἰς τάς καλένδας τῆς Ἡμερίδος, μέ τήν ἐλπίδα ὅτι ἐκεῖ θά συσκοτίσουν τά πράγματα μέ διάφορες ἀναφορές σέ σκοτεινές σελίδες τῆς ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας, μέ διάφορα παραδείγματα σκόρπια κάποιων ἐμπερίστατων οἰκονομιῶν καί  κάποια ἄλλα πού δέν τά ἔπραξαν οἱ Ἅγιοι, ἀλλά οἱ αἱρετικοί, μέ ψευδεῖς ἀναφορές σέ πράξεις Ἁγίων (π.χ. τοῦ ὁσ. Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου), ἀποκόπτοντας καί ἀπομονώνοντας κάποια λόγια των, δίκην Ἰεχωβάδων καί, βεβαίως, διά νά συσκοτίσουν τά πράγματα μέ τό παράδειγμα και τήν τακτική πού ἀκολούθησαν οἱ σύγχρονοι γέροντες, γεγονός τό ὁποῖο, ὡς γνωστόν, ἀποτελεῖ καί τό μοναδικό ἐπιχείρημά των. Ἐπιχείρημα τό ὁποῖο δέν στηρίζεται ἀσφαλῶς  στό ψεῦδος καί τήν ἀπάτη, πλήν ὅμως κατ’ οὐσίαν ἐκθέτει τούς συγχρόνους γέροντες εἰς τό ὅτι ἐτήρησαν ἐπί τοῦ συγκεκριμένου θέματος ἀντίθετο γραμμή ἀπό τήν διαχρονική διδασκαλία τῶν Γραφῶν, τῶν Κανόνων καί τῶν Ἁγίων. 
 
 
Νομίζω ὅτι ἄν ὑπῆρχε ἐκ μέρους τῶν ὑπευθύνων τοῦ ἐν λόγῳ Γραφείου ἔστω καί ἴχνος ἁγνῆς προαιρέσεως, θά κατέθετον, ἔστω συνοπτικῶς, κάποια διδασκαλία τῶν Γραφῶν καί τῶν Ἁγίων καί θά ἔλεγαν ὅτι γιά περισσότερα στοιχεῖα θά διοργανώσωμε Ἡμερίδα κι ἐκεῖ θά λάβετε πλήρη καί ὁλοκληρωμένη ἀπάντησι.  Διότι εἶναι καθαρά αἱρετική ἡ πορεία τοῦ λεγομένου «Γραφείου ἐπί τῶν αἱρέσεων», ἄν διδάσκη, καί μάλιστα γιά σοβαρά ἐκκλησιολογικά θέματα πού ἅπτονται τῆς σωτηρίας μας, κάτι ἀντίθετο ἤ ἔστω ἀστήρικτο στή διδασκαλία τῶν Γραφῶν καί τῶν Ἁγίων.
 
 
Μετά, τέλος πάντων, ἀπό αὐτή τήν ἀπάντησι καί πρόσκλησι εἰς τήν Ἡμερίδα τοῦ ἐν λόγῳ Γραφείου καί ἐπειδή διεφάνη κι ἀπεκαλύφθη πλέον ἡ πρόθεσις τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν νά θεμελιώσουν τίς νεόκοπες θεωρίες των ὄχι στή διαχρονική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά ἀλλαχοῦ, προκειμένου νά ἐπικρατήση ὁ ἐφησυχασμός καί τό βόλεμα, ἀπάντησα μέ τήν ἀπό 16-9-2013 ἐπιστολή μου, εἰς τήν ὁποία ἀνέφερα μεταξύ ἄλλων τά ἑξῆς:
 
 
«2. Ἐφ’ ὅσον τελικά ἀποφασίσατε νά διοργανώσετε αὐτή τήν Ἡμερίδα, νομίζω ὅτι, τώρα τουλάχιστον, πρέπει νά τηρηθοῦν κάποιες δίκαιες καί γιά τίς δύο πλευρές διαδικασίες, ὥστε ἀφ’ ἑνός μέν νά ἀποδείξετε, ὡς ὀργανωτές, τά ἁγνά καί εἰλικρινῆ κίνητρά σας, ἀφ’ ἑτέρου δέ νά προκύψη  κάποια οὐσιαστική ὠφέλεια καί μάλιστα δι’ ἕνα τόσο σοβαρό θέμα, τό ὁποῖο ἅπτεται τῶν θεμάτων τῆς πίστεως καί τῆς σωτηρίας μας.
 
 
Τό δίκαιο δέ εἰς αὐτήν τήν περίπτωσι, νομίζω ὅτι θά εἶναι νά μήν προσκαλέσετε, ὅπως ἀναφέρετε, μόνον ἐμένα ἀπό τήν πλευρά τῶν ἀποτειχισμένων, ἀλλά νά ὁμιλήσουν τόσοι ἀποτειχισθέντες, ὅσοι θά εἶναι καί οἱ εἰσηγητές τῆς δυνητικῆς ἑρμηνείας τοῦ Κανόνος ἤ τῆς ἄχρι καιροῦ ἀναμονῆς καί συνοδοιπορίας μέ τούς Οἰκουμενιστές.
 
 
Αὐτά τά ἄτομα ἐκ μέρους τῶν ἀποτειχισθέντων θά πρέπει νά τά προτείνωμε ἐμεῖς, ὥστε νά μᾶς ἐκφράζουν ὄντως, ὅπως δηλαδή ἐσεῖς θά προτείνετε τά ἐκ τοῦ ἀντιθέτου ἄτομα τά ὁποῖα θά εἰσηγηθοῦν τήν δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος κλπ.
 
 
Ὁ πρῶτος δέ ὁ ὁποῖος, κατά τή γνώμη μας, πρέπει νά κληθῆ διά νά κάνη εἰσήγησι εἶναι αὐτός, τόν ὁποῖο ἐκτιμᾶτε πολύ καί ἐπαινεῖτε διά τούς ἀγῶνας καί τίς ἀδικίες πού ὑπέστη, δηλαδή ὁ Μητροπολίτης Ράσκας καί Πριζρένης Ἀρτέμιος. Ἔτσι θά ἀποδείξετε τήν ἐκτίμησι τήν ὁποία ἔχετε εἰς αὐτόν καί θά μαθητεύσετε μέ ταπεινό φρόνημα εἰς τήν διδασκαλία τοῦ γνησίου πνευματικοῦ τέκνου τοῦ ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, σύμφωνα μέ τήν προτροπή τήν ὁποία μᾶς ἐδώσατε.
 
 
Οἱ ὑπόλοιποι εἰσηγητές τούς ὁποίους προτείνομε εἶναι ὁ θεολόγος κ. Παν. Σημάτης καί ὁ  ἐκδότης–συγγραφέας κ. Λαυρ. Ντετζιόρτζιο, ἀμφότεροι Γραμματεύς καί  Πρόεδρος τῆς Φ.Ε.Κ.Φ. ἀντίστοιχα. Ἄν χρειαστῆ καί ἄλλος εἰσηγητής ἐκ μέρους τῶν ἀποτειχισθέντων ἔχουμε τήν δυνατότητα νά σᾶς προτείνουμε.
 
 
3. Μετά τήν κάθε εἰσήγησι θά πρέπει νά ὑποβάλλωνται στόν εἰσηγητή ἐρωτήσεις, καί μάλιστα ἀπό τούς ὑποστηρίζοντας τὴν ἀντίθετη θέσι διά τό θέμα τῆς ἀποτειχίσεως, ἰδιαιτέρως δέ νά δύνανται πρῶτοι νά ὑποβάλλουν ἐρωτήσεις στόν κάθε εἰσηγητή οἱ ὑπόλοιποι εἰσηγητές. Ἔτσι θά ἐπισημαίνονται οἱ ἐλλείψεις, οἱ ἀδυναμίες καί τά κενά στήν κάθε εἰσήγησι  καί θά δημιουργοῦνται γόνιμοι προβληματισμοί, σχετικοί μέ τό κεντρικό θέμα τῆς ἡμερίδος. Κυρίως ὅμως θά ἐπικεντρώνεται ἡ προσπάθειά μας εἰς τήν ἀναζήτησι καί ἐφαρμογή τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων καί ὄχι στήν ἐπιβολή τῶν προσωπικῶν μας ὀρθολογικῶν ἀπόψεων καί τοποθετήσεων, πού ἄν μάλιστα αὐτὲς καλύπτονται μὲ τὸ ἐπισκοπικό ἤ τό πανεπιστημιακό κῦρος τῶν εἰσηγητῶν, μέ ταυτόχρονη ἀπόκρυψι  τῆς διδασκαλίας τῶν Πατέρων, εἶναι δυνατόν νά ἐπηρεάσουν ἀρνητικά τούς πιστούς.
 
 

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Σύναξη Κληρικῶν: Με τους δεδιωγμένους ή με τους βολεμένους;

ΙΕΡΑΡΧΕΣ, ΣΥΝΑΞΕΙΣ ΚΑΙ…ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ! (Και μη χειρότερα!).

Δεσπότες

Πηγή: nikosxeiladakis.gr
Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

     Με μεγάλη λύπη βλέπουμε πως τις άγιες αυτές μέρες όπου η νεοταξική λαίλαπα επιβάλει εορταστικές εκδηλώσεις που απέχουν παρασάγγες από το πνεύμα του Θειου μηνύματος της γέννησης του Σωτήρα του κόσμου, πολλές μητροπόλεις της Ελλάδας συμμετέχουν σε αυτό το νεοταξικό πανηγύρι με την πλήρη και ολοκληρωτική διαστροφή των Χριστουγέννων, κατά το πρότυπο της Δ. Ευρώπης, η οποία εδώ και πολλά χρόνια έχει απομακρυνθεί από τις θεμελιώδεις αρχές και διδάγματα του Χριστιανισμού.
     Κλασσικό παράδειγμα μεγάλη ιερά μητρόπολη της βορείου Ελλάδας η οποία με ανακοίνωση της μετέχει σε εκδηλώσεις ενός διεθνούς φορέα που προβάλλει ένα άλλο πνεύμα στις εορτές των ημερών, με έμφαση στο… αστρολογικό και στο ξεφαντωτικό χαρακτήρα αυτών των ημερών, απέχοντας παρασάγγας από το κλασικό πνεύμα που βιώσαν, όσοι ακόμα το θυμούνται, από τις περασμένες δεκαετίες, όταν ακόμα οι πιστοί επέμεναν «αναχρονιστικά» και «σκοταδιστικά».
     Αλλά το πιο θλιβερό είναι να παρακολουθεί κανείς όλους αυτούς του αμέτοχους και το λιγότερο, ανεύθυνους ιεράρχες, που έχουν ταχθεί σαν ποιμένες να ποιμάνουν ένα ποίμνιο αγόμενο και φερόμενο από τους ταγούς της Νέας Τάξης, που σαν λύκοι ακονίζουν τα δόντια τους για να κατασπαράξουν ότι απέμεινε από την θύελλα των ετών, κατά το παράδειγμα του «έξω από εδώ» που τριγυρίζει με λύσσα έτοιμος να καταβροχθίσει κάθε πιστό που ακόμα επιμένει να είναι πιστός, να αδιαφορούν για ότι συμβαίνει με την επιβολή των αντίορθόδοξων προτύπων. Το μόνο που τους «καίει», πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, είναι οι χρυσοποίκιλτες τιάρες και οι δεσποτικές καρέκλες κατά το πρότυπο των πολιτικών του ξεπουλήματος της χώρας.
 
 
Ε, ΟΧΙ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ...
ΒΕΒΑΙΟΤΑΤΑ, ΕΒΡΑΪΚΗ Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ.
Tαπεινωθηκε τοσο, που δεχθηκε να εχει ακομα και ...αμαρτωλους προγονους...





Αν ο Εφιάλτης έβαζε σήμερα υποψηφιότητα στην Σπάρτη, δεν θα έβγαινε πανηγυρικά βουλευτής;

ΤΟ ΤΡΙΔΥΜΟ 

ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΟΛΕΘΡΟΥ

Φωτό
Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

      Κάποτε ήταν ένας ψηλός, λυγερόκορμος νεανίας, γόνος μιας πασίγνωστης ελληνικής πολιτικής οικογένειας, από ένα από τα πιο γνωστά πολιτικά τζάκια, γιος ενός από τους πιο διάσημους Έλληνες πρωθυπουργούς που είχε γεμίσει αυτή την χώρα με τα πιο ωραία συνθήματα αλλαγής και ευημερίας. Ο νέος αυτός, που είχε σπουδάσει στα καλυτέρα πανεπιστήμια της Αμερικής, κάποια μέρα κλήθηκε να κυβερνήσει αυτόν τον τόπο και αυτό το δέχτηκε παρά του ότι του έτρωγε πολύτιμο χρόνο από τα γυμναστήρια του,
τα μπάνια του σε μαγευτικές ακρογιαλιές και τα περιπετειώδη σερφινγκ του στο διαδίχτυο.
 
 
     Μέσα σε λίγες μέρες, ο ψηλός αυτός, νέος κυβερνήτης, κατάφερε με πολύ «κόπο» να διαλύσει ότι κρατούσε όρθια την ελληνική κοινωνία, να καταστρέψει κάθε προοπτική του ελληνικού λαού και το πιο μεγάλο κατόρθωμα του, να παραδώσει την εθνική κυριαρχία σε ξένους, ανθέλληνες τοκογλύφους. Ήταν ο πρώτος μεγάλος «σωτήρας» της Ελλάδας, ο μεγάλος αυτός ΓΑΠ, που ακόμα και σήμερα πιστεύει πως είναι η μόνη διέξοδος στα αδιέξοδα μας, ο μόνος που μπορεί πάλι να μας σώσει ευεργετώντας τον λαό που τον… εκλιπαρεί να έρθει και να τον ανασύρει από το βάραθρο της καταστροφής του που ο ..ίδιος τον έριξε. Σε άλλη σοβαρή χώρα αυτός ο ψηλός θα ήταν πίσω από κάποια κάγκελα, σε κάποιο σκοτεινό δωμάτιο.
 
 
       Κάποτε ήταν ένας άλλος ψηλός λιμοκοντόρος, που και αυτός προέρχονταν από πολύ μεγάλη οικογένεια, από μια πάμπλουτη ελίτ, με αμύθητες περιουσίες. Και αυτός είχε σπουδάσει σε διάσημα πανεπιστήμια της Αμερικής και μάλιστα είχε συγκατοικήσει με τον πρώτο ψηλό και είχαν από τα φοιτητικά τους χρόνια μοιραστεί τις μεγάλες τους φιλοδοξίες να κυβερνήσουν κάποτε τον δύσμοιρο αυτό τόπο και το κυριότερο, να τον «σώσουν» από την ένδεια και την μιζέρια. Ο λιμοκοντόρος αυτός πολιτικός, ενώ στην αρχή είχε ξεκινήσει με όλα τα φόντα να κάνει μια λαμπρή καριέρα και να υλοποιήσει τα όνειρα και τις πολιτικές φιλοδοξίες του, έκανε ένα μικρό λάθος να πάει εναντία στην γνωστή οικογένεια των… δράκων, εκείνου του άλλου ψηλού δράκου, που η ιστορία τον ξέρει σαν αποστάτη και που… ξέχασε να αποδημήσει εις κύριον. Αποτέλεσμα ήταν να μείνει μερικά χρόνια εκτός πολιτικής. Αυτό του δημιούργησε πολλά απωθημένα και όταν ήρθε η «χρυσή» ευκαιρία να επανέλθει την άρπαξε με ορμή. Τώρα όμως ήταν εναντίον του πρώην φίλου του, εκείνου του πρώτου ψηλού δανδή της πολιτικής.
 
 
      Αλλά ο ψηλός αυτός θα γίνονταν και αυτός πρωθυπουργός, αφού πρώτα κατέρριπτε το ρεκόρ της κολουτούμπας αποδεικνύοντας ότι είναι ο μεγαλύτερος παραμυθάς της ελληνικής πολιτικής ιστορίας. Οι αλλεπάλληλες κολουτούμπες του τον έφεραν στον πρωθυπουργικό θώκο και από εκείνη την μέρα το μόνο που ήξερε ήταν να ψελλίζει συνεχώς, πως, «εγώ είμαι ο σωτήρας της χώρας». Δεν υπήρξε μεγαλύτερος ψεύτης στην πολιτική ιστορία του τόπου από αυτόν τον λιμοκοντόρο, αυτόν που κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια να αποτελειώσει ότι είχε απομείνει από τον άλλο φίλο του και πρώην συγκάτοικο του.
 
 
       Εκτός όμως από αυτούς τους δυο, υπήρχε και ένας ευτραφής με λίγο μογγολικά μάτια, νέος και αυτός πολιτικός από τον βορρά, που είχε επίσης πολύ μεγάλες φιλοδοξίες και μια φωνή επιβλητική. Καθιερώθηκε σαν εκπρόσωπος τύπου εκείνου του πρωθυπουργού, που όπως αναφέραμε και παραπάνω, είχε την μεγαλύτερη γοητεία και την τέχνη να πλανεύει τον λαό με τρανταχτές προεκλογικές φιέστες που θα της πλήρωνε αργότερα πολύ πικρά. Ο ευτραφής αυτός, ξεκίνησε από μικρά σκαλοπάτια για να ανέβει σιγά σιγά στα ανώτατα αξιώματα εκμεταλλευμένος τα λάθη των δυο ψηλών. Παντρεμένος με την κόρη μιας πάμπλουτης γνωστής ελιτιστικής οικογένειας, με νομοθετικές περγαμηνές, ήταν άλλη μια εγγύηση για το καθεστώς ότι δεν θα έπεφτε έξω και δεν θα χαθούν τα προνόμια του. Το μονό του ελάττωμα ήταν ότι είναι πάντα δεύτερος, πίσω από τους δυο ψήλους, και ποτέ δεν μπόρεσε να είναι πρώτος. Πρωτοστάτησε και αυτός στο γενικό ξεπούλημα και στην γενική κατάλυση κάθε εννοίας εθνικής κυριαρχίας ενώ πολλοί τον παρομοίασαν σαν… τον «γιο του Τούρκου» (Τούρκογλου).
 
 
     Αυτά οι τρεις μας «έσωσαν» από την καταστροφή και μας έφτασαν εδώ που είμαστε. Εμείς του ψηφήσαμε, εμείς τους ανεβάσαμε εκεί ψηλά για να μας κοιτάζουν αφ’ υψηλού με την πεποίθηση ότι συνεχίζουμε να.. τους λατρεύουμε. Μαζί τους και ένα συνονθύλευμα από διάφορους εφιάλτες, πολιτικά αποβράσματα και μισέλληνες, ελληνόφωνους πολιτικούς. Και ενώ η κοινωνία μας έχει καταρρεύσει, η οικονομία έχει καταστραφεί, η ελληνική οικογένεια έχει διαλυθεί, η χώρα έχει προδοθεί και η εθνική μας υπόσταση ακόμα και αυτή έχει υποθηκευτεί άμεσα, εμείς είμαστε έτοιμοι ξανά να επιβραβεύσουμε αυτούς τους ίδιους κυρίους που μας παρέδωσαν στον εθνικό μας όλεθρο;;;
      
 
Άραγε είμαστε λαός ηλίθιων; Άραγε είναι η πικρή αλήθεια αυτό που μου είπε πριν από λίγες μέρες κάποιος φίλος, ότι αν ο Εφιάλτης έβαζε σήμερα υποψηφιότητα στην εκλογική περιφέρεια της Σπάρτης, θα έβγαινε πανηγυρικά βουλευτής;
      Ω μη γένοιτο!
                                                                     ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
                            Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος