Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2015

ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΝΑ ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ

ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΦΕΙΛΟΥΝ 

ΝΑ ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ

 

Η Πολιτική Παράταξη "ΚΟΙΝΩΝΙΑ" δίνει δυναμικό παρόν στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου 2015.


Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η


Την Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2015 και ώρα 19:30 θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση μελών, φίλων και υποστηρικτών της Παρατάξεως «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» με αποκλειστικό θέμα συζητήσεως την προετοιμασία της συμμετοχής μας στις Εθνικές Εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου 2015.

Η συγκέντρωση θα γίνει στα γραφεία της Παρατάξεως «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» στην Αθήνα, επί της οδού Χαριλάου Τρικούπη 153 και θα μεταδοθεί σε απευθείας σύνδεση από τον διαδικτυακό μας τόπο (http://www.koinwnia.com).

Επίσης θα υπάρχει δυνατότητα συμμετοχής στην συγκέντρωση με τους εξής τρόπους:
 [1] Τηλεφωνικά με κλήση στα τηλέφωνα των γραφείων 210 36 37 442 και 213 029  79 96
[2] Ηλεκτρονικά με αποστολή e-mail στην διεύθυνση koinwnia@koinwnia.com 






Η νέα Εκκλησία με Συνοδική επισημότητα είναι εδώ!

Η νέα Εκκλησία με Συνοδική επισημότητα είναι εδώ!



Εἰσηγητικὴ ὁμιλία Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη

στὴ Σύναξη Ἱεραρχῶν τοῦ Θρόνου

Οἰκουμενισμὸς ἔχει ριζώσει γιὰ τὰ καλὰ στὰ ἡγετικὰ στελέχη τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Εἰσήγηση τοῦ Πατριάρχη, εἶναι εἰσήγηση ψευδεπισκόπου, προγραμματικὲς δηλώσεις τῆς νέας Ἐκκλησίας, ποὺ εἶναι ὁλοζώντανη πιὰ ἐδῶ, χωρὶς νὰ κρύβεται!
 
 
Ποῦ εἶναι οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ποὺ μᾶς συνιστοῦν ὑπακοὴ στοὺς Ἐπισκόπους καὶ κοινωνία μὲ αὐτούς;
 
 
Σὲ ποιούς, ἀλήθεια, Ἐπισκόπους ὀφείλουμε ὑπακοή;
 
 
Σ’ αὐτοὺς ποὺ σὰν μαριονέτες ἄκουσαν ...ἄφωνοι τὸν παρανοϊκὸ λόγο τοῦ «Πρώτου» τῆς Ὀρθοδοξίας;
 
 
Σ’ αὐτοὺς ποὺ ἄλλη μιὰ φορά, ἐπίσημα ταυτίστηκαν, ὡς μὴ ἀντιδράσαντες, μὲ τὴ δολιότητα ποὺ ἔκρυβε ὁ λόγος τοῦ κ. Βαρθολομαίου;
 
 
Σ’ αὐτοὺς ποὺ οὐδὲν ἀντέταξαν, ὅταν ὡς Πάπας τῆς Ἀνατολῆς κατέλυσε καὶ ἀνέτρεψε μὲ τὴν εἰσήγησή του πλῆθος Ἱερῶν Κανόνων, γιὰ νὰ νομιμοποιήσει μὲ τὴν ἀνοχή τους τὶς ἀντικανονικὲς ἐνέργειες καὶ τὶς αἱρετικὲς θέσεις του;
 
 
Σ’ αὐτοὺς ποὺ ἀποδέχτηκαν σιωπηρὰ ὅτι ἀποτελοῦν «ἓν σῶμα» μὲ τὴν ἀφεντιά του, ποὺ ἀποδέχτηκαν ὅτι εἶναι «ἀφοσιωμένοι εἰς τὴν μητέρα Ἐκκλησίαν» δηλ. εἰς αὐτόν(!) καὶ μετ’ αὐτοῦ «σπουδάζουν… τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμω τῆς εἰρήνης»(Ἑνότητα καὶ εἰρήνη ποιοῦ Πνεύματος; Αὐτοῦ ποὺ βιώνουν οἱ Ἅγιοι τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἢ αὐτοῦ ποὺ καθοδηγεῖ τοὺς συμπροσευχόμενους τῶν Οἰκουμενιστῶν;).  Ἢ τέλος,
 
 
Σ’ αὐτοὺς τοὺς Μητροπολίτες ποὺ δὲν πῆγαν στὸ Φανάρι, γιὰ νὰ μὴν ἔρθουν σὲ ἀντιπαράθεση μὲ τὸν «Πρῶτον» καί… ἀναγκασθοῦν νὰ ὁμολογήσουν, πέφτοντας ἔτσι στὴν δυσμένειά του;
Παραθέτουμε τὸν λόγον τοῦ Πατριάρχη, ὑπογραμμίζοντας κακοδοξίες του καὶ σχολιάζοντάς τις (μὲ μπλὲ χρῶμα):

 

Εἰσηγητικὴ ὁμιλία Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη

στὴ Σύναξη Ἱεραρχῶν τοῦ Θρόνου

Ε Ι Σ Η Γ Η Σ Ι Σ
ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ. κ. Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Υ
ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΣΥΝΑΞΙΝ ΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΤΟΥ ΘΡΟΝΟΥ

(29 Αὐγούστου 2015)
* * *
Ἱερώτατοι καὶ Θεοφιλέστατοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
«Ἰδοὺ δὴ τί καλὸν ἢ τί τερπνὸν ἀλλ᾿ ἢ τὸ κατοικεῖν ἀδελφοὺς ἐπὶ τὸ αὐτό;» (Ψαλμ. 132). Ἡ ἐρώτησις αὕτη τοῦ ἱεροῦ Ψαλμῳδοῦ ἔρχεται εἰς τὴν σκέψιν μας καθὼς ἀτενίζομεν τὰ προσφιλῆ πρόσωπά σας κατὰ τὴν παροῦσαν Σύναξιν ἡμῶν τῶν ἐχόντων τὸ μέγα προνόμιον καὶ τὴν ὑψίστην καὶ πολυεύθυνον τιμὴν νὰ διακονῶμεν τὸν πανίερον, ἱστορικὸν καὶ μαρτυρικὸν τοῦτον Θρόνον ὡς ἀρχιερεῖς αὐτοῦ, διαδεχθέντες εἰς τὸν κλῆρον τῆς ἐπισκοπῆς σειρὰν μακρὰν προκατόχων, ἐν οἷς πλῆθος ὅλον ἁγίων ἀνδρῶν στερεωσάντων τὴν Ἐκκλησίαν διὰ τοῦ κόπου, τῶν ἱδρώτων καὶ ἐνίοτε τοῦ αἵματος αὐτῶν. Κύριος ὁ Θεὸς δῴη αὐτοῖς ἀνάπαυσιν καὶ ζωὴν αἰώνιον ἐν τῇ κοινωνίᾳ τῶν ἁγίων Του.
Δόξαν καὶ αἶνον ἀναπέμπομεν τῷ ἐν Τριάδι Θεῷ ἡμῶν, διότι ἠξίωσεν ἡμᾶς τῆς μεγάλης δωρεᾶς ὅπως συνέλθωμεν ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου, ἔχοντες Αὐτόν, κατὰ τὴν διαβεβαίωσιν τοῦ Ἰδίου (Ματθ. ιη΄ 20), παρόντα ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν καὶ τὴν ἀγάπην Αὐτοῦ συνέχουσαν ἡμᾶς (Β΄ Κορ. ε΄ 14), «σπουδάζοντες τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμω τῆς εἰρήνης» (Ἐφ. δ΄ 3), μαρτυροῦντες καὶ ἐπιβεβαιοῦντες ὅτι «ἓν σῶμα οἱ πολλοί ἐσμεν» (Α΄ Κορ. ι΄ 17), μία Ἐκκλησία, «καίπερ καθ᾿ ὅλης τῆς οἰκουμένης ἕως περάτων τῆς γῆς διεσπαρμένη» (Εἰρηναίου, Ἔλεγχος Ψευδωνύμου Γνώσεως Α΄, 10, 1).
Εὐχαριστοῦμεν ἀπὸ καρδίας πάντας καὶ ἕνα ἕκαστον ἐξ ὑμῶν, διότι προθύμως ἀνταποκρινόμενοι εἰς τὴν ἡμετέραν πρόσκλησιν ἐσπεύσατε νὰ ἔλθητε ἐνταῦθα ἀπὸ ἐγγὺς καὶ ἀπὸ μακρὰν διαδηλοῦντες οὕτω τὴν ἀγάπην καὶ ἀφοσίωσιν ὑμῶν πρὸς τὴν Μητέρα Ἐκκλησίαν καὶ τὸν Θρόνον τοῦτον, τοῦ ὁποίου τὸν σταυρόν, ὡς ἄλλοι συν-Κυρηναῖοι μετὰ τοῦ Πατριάρχου αἴρετε, ἐφ᾿ ᾧ ἕκαστος ἐξ ὑμῶν ἐτάχθη. Πλήρεις χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως ὑποδεχόμεθα ὑμᾶς εἰς τὰς αὐλὰς τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας εὐχόμενοι αἰσίαν καὶ ἐν παντὶ εὐχάριστον τὴν παραμονὴν ὑμῶν εἰς τὴν ἱστορικὴν Πόλιν ταύτην, τὴν μεγάλην πνευματικὴν τροφὸν τοῦ Γένους μας καὶ τοῦ συγχρόνου πολιτισμοῦ.
Εἰς τὴν παροῦσαν Σύναξιν ἐκλήθησαν νὰ συμμετάσχουν πάντες οἱ φέροντες τὸ ἐπισκοπικὸν ἀξίωμα Ἱεράρχαι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ὡς συναποτελοῦντες τὸ ἱερὸν σῶμα τῆς Ἱεραρχίας αὐτοῦ, ἀνεξαρτήτως τῶν διοικητικῶν διαβαθμίσεων ἐν τῇ κανονικῇ διαρθρώσει του. Ὡς εἶναι γνωστόν, κατὰ τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν, πάντες οἱ ἐπίσκοποι εἶναι ἴσοι ἐξ ἐπόψεως μυστηριακῆς χάριτος, ἡ δὲ διάκρισις καὶ διαβάθμισις αὐτῶν κατὰ τὴν διοίκησιν οὐδόλως ἐπηρεάζει τὴν ἰσότητα ταύτην. Ἡ παροῦσα Σύναξις, μὴ ἔχουσα διοικητικὸν χαρακτῆρα, ἀποτελεῖ τὸν φυσικὸν χῶρον πάντων τῶν ἐπισκόπων τοῦ Θρόνου, τοὺς ὁποίους καὶ ὑποδεχόμεθα μετὰ πλείστης χαρᾶς. [Τόσο ἴσοι, ὥστε νὰ μὴν τολμοῦν νὰ διαφωνήσουν σὲ τίποτα!].
Μετὰ πολλῆς χαρᾶς ὡσαύτως ὑποδεχόμεθα εἰς τὴν παροῦσαν Σύναξιν καὶ τοὺς ἀδελφοὺς ἀρχιερεῖς τοὺς διαποιμαίνοντας τὰς ἐν Ἑλλάδι ἐπαρχίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου εὐχαριστοῦντες αὐτοὺς διὰ τὴν πρόθυμον ἀνταπόκρισίν των εἰς τὴν πρόσκλησιν ἡμῶν. Ὡς γνωστόν, οἱ Ἱεράρχαι οὗτοι διὰ τῆς Πατριαρχικῆς καὶ Συνοδικῆς Πράξεως τοῦ ἔτους 1928 ἔχουν διοικητικῶς τὴν ἀναφορὰν αὐτῶν εἰς τὴν Ἱερὰν Σύνοδον τῆς ἁγιωτάτης ἀδελφῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τῆς ὁποίας καὶ ἀποτελοῦν ἰσότιμα μέλη, καθ᾿ ὅσον αἱ ἐπαρχίαι τῶν λεγομένων «Νέων Χωρῶν», τὰς ὁποίας οὗτοι διαποιμαίνουν, διοικοῦνται ἐπιτροπικῶς ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας ταύτης βάσει τῆς ἐν λόγῳ Πράξεως. Ἡ συμμετοχὴ αὐτῶν εἰς τὴν παροῦσαν Σύναξιν οὐδόλως προσκρούει εἰς τὰς προβλέψεις τῆς μνημονευθείσης Πράξεως, δοθέντος ὅτι ἡ Σύναξις αὕτη, ὡς ἤδη ἐσημειώθη, δὲν ἔχει διοικητικὸν χαρακτῆρα, οὔτε καλεῖται νὰ λάβῃ ἀποφάσεις διοικητικῆς φύσεως, ἐνῷ οἱ ἐν λόγῳ Μητροπολῖται οὐδέποτε ἔπαυσαν νὰ ἀποτελοῦν, καὶ κατὰ τὴν ἐπίσημον ἀναγνώρισιν τῆς ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μέλη τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ὡς διαποιμαίνοντες ἐπαρχίας τοῦ Θρόνου τούτου.
Ὑποδεχόμενοι καὶ τούτους τοὺς ἀδελφοὺς ἀρχιερεῖς ἐν πολλῇ ἀγάπῃ καὶ τιμῇ δραττόμεθα τῆς εὐκαιρίας ὅπως ἀποστείλωμεν δι᾿ αὐτῶν πρὸς τὸν εὐσεβῆ καὶ πιστὸν λαὸν τῶν ἐπαρχιῶν των ὁλόθυμον τὴν Πατριαρχικὴν ἡμῶν εὐλογίαν εὐχαριστοῦντες αὐτὸν διὰ τὴν ἀφοσίωσίν του πρὸς τὴν Μητέρα Ἐκκλησίαν, τὴν ὁποίαν ἀφοσίωσιν καὶ ἐπιδεικνύουν ἐνθέρμως κατὰ τὰς ἐκεῖ κατὰ καιροὺς ἐπισκέψεις ἡμῶν. Εἴη Κύριος ὁ Θεὸς βοηθὸς καὶ σκεπαστὴς αὐτῶν ἐν πᾶσιν. [Να, λοιπόν, πῶς ἑρμηνεύει τὴν ὑποδοχὴ ποὺ τοῦ ἐπιφυλάσσουν οἱ πιστοί, ὅταν ἔρχεται στὴν Ἑλλάδα! Ὡς ἀφοσίωση στὴν Μητέρα Ἐκκλησία, δηλ. συμφωνία μὲ τὶς κακοδοξίες του!].

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Ολίγον ἀκόμα καὶ ἡ θύελλα ἔρχεται, Αυγουστινος ο Νεοχρυσοστομος.

ΝΑ ΓΙΝΗ ΑΥΤΟΚΑΘΑΡΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΕΣΠΟΤΙΚΟΙ ΘΡΟΝΟΙ

ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΠΑΘΛΑ ΤΩΝ ΚΟΛΑΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΘΕΟΦΟΒΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ

Γιατί ὁλίγον ἀκόμα καὶ ἡ θύελλα ἔρχεται

    •  
    • Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ὁ Α´τὸ 1967 ἔκανε κάποια κάθαρση στην Ἐκκλησία και ἀπομάκρυνε κακούς καὶ διεφθαρμένους ἀρχιερεῖς καὶ ἔκανε νέους ποὺ εἶχαν φόβο Θεοῦ, ἀλλὰ στὴν βιασύνη του νὰ καθαρίση την Ἐκκλησία δὲν ἐφήρμοσε τοὺς Κανόνας τῆς Ἐκκλησίας γι᾽αὐτὸ ἀπέτυχε.
      Σήμερα, δεν πάει νὰ καίγεται ὁ κόσμος, αὐτοὶ μόνο για πανηγύρια καὶ συλλείτουργα εἶναι.
    • Δὲν ὑπάρχει κανείς νὰ τοὺς συμμαζέψῃ;
      Ὁ τελευταῖος ποὺ χειροτόνησαν δεν πάει μόνο σε πανηγύρια, ἀλλὰ τὸ διαλαλεῖ κι ὅλας. Καλεῖ φωτογράφο για νὰ τὸν ἀποθανατίσῃ! καὶ οἱ φωτογραφίες ἀνεβαίνουν στο διαδίκτυο!!! Και μετρᾶμε: …41 φωτογραφίες στην Κλαδοράχη, 48 στη Νέα Μηχανιώνα, 46 στην Μονή τῶν Ιβήρων!!!… Μὲ τέτοιους ἀνθρώπους,
      «Τὸ γόητρον τῆς Ἐπισήμου Ἐκκλησίας καταπίπτη καὶ ἡ ἀγανάκτησις τοῦ λαοῦ μας ὀγκοῦται». Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πολεμεῖται, ὁ κόσμος ὑποφέρει και αὐτοί με τὰ πανηγύρια ἀσχολοῦνται!
Συμβουλές τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν «Χριστιανική Σπίθα», ἀρ. φυλ. 226, Απρίλιος 1960

Δεσπ. θρονοι επαθλα κολακων

«Νὰ καταστραφοῦν, ναὶ νὰ καταστραφοῦν τὰ σατανικὰ ἐργοστάσια, ἀπὸ τὰ ὁποία προωθοῦνται διεφθαρμένοι κληρικοί. Καὶ οἱ ἀρχιερεῖς ποὺ ἐν γνώσει τῆς ἠθικῆς ἀθλιότητος των προβαίνουν  εἰς τὴν χειροτονία των νὰ είσαχθοῦν ἀμέσως εἰς δίκη καὶ νὰ καθαιρεθοῦν· Ἔτσι οἱ χεῖρες τῶν ἄλλων ἀρχιερέων θα τρέμουν γιὰ κάθε νέα χειροτονία.
Νὰ μὴ γίνεται οὐδεμία χειροτονία ἐπισκόπου, ἐὰν προηγουμένως ὁ εὐσεβὴς λαὸς κάθε μητροπόλεως διὰ σώματος ἐκλεκτόρων (300-400) Ὅπως στὴν Κύπρο δὲν προτείνη τὸν κατά τὴν κρίσιν αὐτοῦ ἄξιον πρὸς διαποίμανσην τῆς λογικῆς ποίμνης. Τὸ «ψήφω κλήρου καὶ λαοῦ» πρέπει νὰ ἐπανέλθη εἰς τὴν ζωὴν τῆς συγχρόνου Ἐκκλησίας, για νὰ μὴν εἶναι οἱ δεσποτικοὶ θρόνοι τὰ ἔπαθλα ἀρριβιστῶν ὑποψηφίων, οἱ ὁποῖοι νικοῦν τοὺς ἄλλους εἰς τοὺς αἰσχροὺς ἀγῶνας τῆς κολακείας καὶ παντοειδῶν περιποιήσεων πρὸς τοὺς ἰσχυροὺς τῆς Ἐκκλησίας παράγοντες (Ἴδε ἀνάπτυξιν τοῦ θέματος εἰς ἡμέτερον βιβλίον «Ἐλευθέρα καὶ ζῶσα ἐκκλησία» Ἀθῆναι 1954 σελ. 91-101).
Οἱ αὐλὲς ὡρισμένων ἀρχιερέων νὰ καθαρισθοῦν ἐκ τῶν ὑποκειμένων ἐκείνων, τὰ ὁποῖα διὰ τῆς χρηματολατρείας καὶ τῆς ἀτάκτου ζωῆς κατασκανδαλίζουν τὸν εὐσεβὴ λαό. Οἱ ἀναγκαστικὲς εἰσφορὲς τῶν πιστῶν καὶ ἀπίστων, τὰ τιμολόγια τῶν ἱερῶν μυστηρίων νὰ καταργηθοῦν καὶ οἱ Ἱ. Ναοί μας νὰ παύσουν νὰ φαίνωνται εἰς τὰ μάτια τοῦ λαοῦ μας ὡς «οἶκοι ἐμπορίου καὶ σπήλαια ληστῶν». Νὰ ἐπικρατήση δικαιοσύνη εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, νὰ ἀμοίβεται τὸ καλόν, νὰ τιμωρῆται τὸ κακόν. Πνοὴ καθαρμοῦ νὰ πνεύση εἰς ὅλη τὴν Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἵνα εὐωδιάση καὶ πάλι ἄρωμα Χριστοῦ ὁ τόπος μας. Ἰδοὺ τί ζητεῖ ἐπιμόνως ἐπὶ ἔτη πολλὰ ὁ εὐσεβὴς Ἑλληνικὸς λαός. Ὁ καθαρμὸς τῆς Ἐκκλησίας κατὰ κεφαλὴν καὶ κατὰ μέλη εἶνε τὸ πρῶτον, τὸ φλέγον, τὸ καῖον αἴτημά του. Θὰ τὸ ὑποστηρίξουν οἱ ἁρμόδιοι, οἱ δυνατοί, οἱ ἐπιστήμονες, οἱ σοφοί; Ἀγνοοῦμεν. Ἡμεῖς ὅ,τι μποροῦμε κάνωμε. Προφορικῶς καὶ γραπτῶς διεμαρτυρήθημεν καὶ διαμαρτυρόμεθα τὴν φορὰ αὐτὴ ἐντονώτερα ἀπὸ κάθε ἄλλη φοράν. Ἐὰν δὲ ἡ παρρησία αὕτη ἐν τῶ αἰῶνι τούτω τῆς κολακείας θεωρηθῆ ἔγκλημα ἐκκλησιαστικόν, ἔγκλημα καθοσιώσεως, ἰδοὺ εἴμεθα ἕτοιμοι γιὰ κάθε περιπέτεια.
Ἀκούοντες τὴν φωνὴν τῆς συνειδήσεώς μας, ἠλεκτριζόμενοι ἀπὸ τὰ ἡρωϊκὰ παραδείγματα ἀειμνήστων Πατέρων καὶ Διδασκάλων τῆς Ἐκκλησίας, τῶν ὁποίων δὲν εἴμεθα ἄξιοι νὰ σκύψωμε καὶ νὰ λύσωμε τὸν ἱμάντα τῶν ὑποδημάτων των, ἔχοντες τὴν ἠθικὴν συμπαράστασιν πλήθους πιστῶν ἐξ ὅλων τῶν μερῶν τῆς φιλτάτης Πατρίδος, θὰ συνεχίσωμεν τὸ ἀγῶνα ἀποφασισμένοι νὰ πέσωμεν ἐν τῶ ἀγῶνι τοῦτω, ἵνα καὶ διὰ τῆς πτώσεώς μας συντελέσωμεν κατά τι εἰς τὴν κάθαρσιν καὶ ἀνόρθωσιν τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν. Ὑπάρχουν εἰς τους κόλπους τῆς Ἐκκλησίας ἱεράρχαι οἱ ὁποῖοι, τὸ γνωρίζωμεν καλῶς, εἰς τὰς μεταξύ των συζητήσεις ἀναστενἀζουν διὰ τὴν ἐμφάνισιν ἐν τῶ συγχρόνω κόσμω τῆς Ἐπισήμου Ἐκκλησίας. Γιατί διστάζουν; Ὀλίγον ἀκόμη καὶ ἡ θύελλα ἔρχεται! Ἄς λάβουν λοιπὸν στὰ χέρια τους οἱ Ἱεράρχαι αὐτοὶ τὸ λάβαρον τοῦ καθαρμοῦ, ἄς τὸ ὑψώσουν θαρραλέως, καὶ ἄς καταστήσουν τὰς συνεδριάσεις τῆς νέας ἱερᾶς συνελεύσεώς των ἱστορικὰς διὰ τὸ μέλλον τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Πατρίδος. Διὰ νὰ σωθῶμεν χρειάζεται αὐστηρὸς ἔλεγχος, αὐτοκριτικὴ βαθεῖα, γενναῖα χειρουργικὴ ἐπέμβασις. Χρειάζεται αὐτοκαθαρμός. Ἄλλως, χωρὶς νὰ εἴμεθα προφῆται, λέγομεν ὅτι τὸ μέλλον θὰ γίνη ἀκόμη σκοτεινότερον. Τὸ γόητρον τῆς Ἐπισήμου Ἐκκλησίας θὰ καταπίπτη, ἡ ἀγανάκτησις τοῦ λαοῦ μας θὰ ὀγκοῦται, ἡ θερμοκρασία τοὺ «ἀπὸ προσώπου Βορρᾶ ὑποκαιομένου λέβητος» κατὰ τὸν Προφήτην (Ἱερεμ. 1, 13), θὰ ἀνέρχεται συνεχῶς ἕως ὅτου φθάση εἰς τὸ σημεῖον τῆς ἐκρήξεως. Καὶ τότε… Ὤ Κύριε σῶσον ἡμᾶς ἐκ τῆς ἐπερχομένης δικαίας Σου ὀργῆς ἐπὶ κλῆρον καὶ λαὸν τῆς Ἑλλάδος.

Η Σύναξη Ιεραρχών στο Φανάρι και η Πανορθόδοξος του 2016 δίνει τέλος στις προφάσεις ή την αδιακρισία της άλλης "Σύναξης" των αντι-Οικουμενιστών και των θεολογούντων!

Η Σύναξη Ιεραρχών στο Φανάρι και η Πανορθόδοξος του 2016 δίνει τέλος στις προφάσεις ή την αδιακρισία της άλλης "Σύναξης" των αντι-Οικουμενιστών και των θεολογούντων!




  
 
 Στὶς συχνὲς συζητήσεις μας μὲ πατέρες καὶ ἀδελφοὺς ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς Διακοπῆς τοῦ Μνημοσύνου τῶν αἱρετικῶν καὶ εἰδικὰ στὴν ἀπορία μας, γιατί δὲν ἐφαρμόζουν τὴν Πατερικὴ στάση περὶ ἀποτειχίσεως ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές, ποὺ καὶ οἱ ἴδιοι ἐπὶ χρόνια μᾶς δίδασκαν, ἀκούγαμε συνήθως νὰ ἐπικαλοῦνται καὶ τὴν ἑξῆς δικαιολογία:
 
 
Δὲν ἀποτειχιζόμαστε, γιατὶ πρέπει πρῶτα νὰ εὐαισθητοποιήσουμε, νὰ ἐνημερώσουμε καὶ νὰ προετοιμάσουμε τὸ λαό, ὁ ὁποῖος ἀγνοεῖ τὸ πρόβλημα.
 
 
Πέρασαν ἀπὸ τότε δέκα περίπου χρόνια. Οἱ ἐξελίξεις δείχνουν ὅτι ἡ δικαιολογία-πρόφαση δὲν ἀνταποκρίνεται στὴν πραγματικότητα. 
 
Οἱ ὁμιλίες καὶ ὁ χαρτοπόλεμος στὸν ὁποῖο ἀρκέστηκαν ἀθετοῦντες καὶ ἐγκαταλείποντες τὴν Ἱ. Παράδοση περὶ Διακοπῆς Μνημοσύνου δὲν ἔφερε κανένα ἀποτέλεσμα. Οὔτε ὁ λαὸς ἐνημερώθηκε, οὔτε οἱ Οἰκουμενιστὲς σταμάτησαν τὶς κακόδοξες διδασκαλίες καὶ δράσεις τους. Ἀντίθετα προχωροῦν γρηγορότερα καὶ θρασύτερα στὴν ἐφαρμογὴ τῶν σχεδίων τους, ὁ δὲ λαὸς τοῦ Θεοῦ, ἀδρανοποιήθηκε, ναρκώθηκε, προσβλήθηκε ἀπὸ τὸν ἰὸ τοῦ μιθριδατισμοῦ καὶ στὸ σύνολό του ἀδιαφορεῖ πλέον γιὰ τὴν ἐπικράτηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!
 
 
Σ’ αὐτὸ συνετέλεσε ἡ παράλληλη δράση τῶν Νεοταξικῶν δυνάμεων καὶ δράσεων (πολεμικῶν, πολιτικῶν, οἰκονομικῶν), ποὺ σπέρνουν τὴν σύγχυση καὶ τὴν ἀπογοήτευση στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων, προετοιμάζουν δὲ τὸν κόσμο καταλλήλως, ὥστε καὶ διὰ τοῦ οἰκονομικοῦ ἀποκλεισμοῦ, τοῦ φόβου καὶ τοῦ τρόμου ποὺ μὲ ποικίλες σατανικὲς μεθόδους ἐνσπείρεται στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων, νὰ ἐξουδετερώσουντ ῆν θεόσδοτη ἐλευθερία, νὰ τὸν ὑποτάξουν τελικὰ στὶς ἀντίχριστες δυνάμεις τοῦ σκότους.
 
 
Ἤδη, αὐτὲς τὶς ἡμέρες ἡ ἡγετικὴ ὁμάδα τῶν Οἰκουμενιστῶν στὸ Φανάρι, συγκέντρωσαν ἕνα μεγάλο ἀριθμὸ Ἐπισκόπων ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς ἐνημερώσεως καὶ συζητήσεως τῶν προβλημάτων ποὺ ἀπασχολοῦν τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία! Στὴν πραγματικότητα, ὅμως, ὁ σκοπός τους εἶναι νὰ διαμηνύσουν στοὺς λίγους ἄτολμους Ποιμένες ποὺ δὲν ἔδωσαν ἀκόμα «γῆν καὶ ὕδωρ» ὅτι τὸ παιχνίδι εἶναι χαμένο καὶ νὰ τοὺς ἀποθαρρύνουν! Μὲ τὴν Πανορθόδοξη Σύνοδο τοῦ 2016, ὅλα τελειώνουν!
Λυπούμαστε γιατὶ οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ποιμένες πῆραν στὸ λαιμό τους λαὸν πολύ, ποὺ ὑπὸ τὴν καθοδήγησή τους μποροῦσαν (ἀνθρωπίνως) νὰ ἀνασχέσουν τὸν καλπασμὸ τῆς οἰκουμενιστικῆς λαίλαπας.
 
 
Ὅσοι ἀκόμα ἔχουν διάθεση ἀντιδράσεως, ὑπακοῆς στὸ Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του κι ὄχι στοὺς «μισθωτοὺς» ἤ, ἀκόμα χειρότερο, στοὺς προδότες ψευδοποιμένες, ἂς συνειδητοποιήσουν ὅτι τὰ περιθώρια ἔχουν στενέψει, ἔχουν σχεδὸν ἐξαντληθεῖ. 
Εἶναι μὲν ἤδη ἀργά, ἀλλὰ ἔστω καὶ τὴν δωδεκάτη ὁ Κύριος μᾶς περιμένει.
Π.Σ.

 


Ἡ ἱστορία τοῦ σήμερα ἑορταζομένου ἁγίου Ἀλεξάνδρου (Πατριάρχου Κων/πόλεως) ἀποκαλύπτει ὅλη τὴν τραγικότητα τοῦ σημερινοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου, τῆς πονηρᾶς συνοδείας του καὶ ὅσων συνεδριάζουν σήμερα στο Φανάρι μαζί του!
πατρ. ἅγιος Ἀλέξανδρος, «ζήλῳ πυρπολούμενος τῷ θείῳ ὡς ἄλλος Ἠλίας νοητῶς, κατέσφαξε τὸν βλάσφημον  Ἄρειον» (γιὰ ὅποιον δὲν γνωρίζει τὸ γεγονός, μπορεῖ νὰ τὸ πληροφορηθεῖ ἀπὸ τὰ κείμενα ποὺ παραθέτουμε στὴ συνέχεια).
πατρ. Βαρθολομαῖος πυρπολούμενος ζήλῳ κακοδόξῳ ἐναγκαλίζεται, τιμᾶ καὶ “συλλειτουργεῖ” μὲ τοὺς συγχρόνους Ἀρείους καὶ προδρόμους τοῦ Ἀντιχρίστου Πάπες!
πατρ. ἅγιος Ἀλέξανδρος, παρὰ τὴν πίεση πολιτικῶν προσώπων καὶ Ἐπισκόπων, καὶ παρὰ τὴν γραπτὴ ὁμολογία τοῦ Ἀρείου ὅτι πιστεύει Ὀρθόδοξα(!) ἀρνήθηκε τὴν εἰσαγωγὴ τοῦ Ἀρείου στὸ ναό, παρακαλώντας τὸν Θεὸ νὰ τὸν πάρει ἀπ’ αὐτὴν τὴν ζωή, παρὰ νὰ συλλειτουργήσει μὲ τὸν αἱρετικό.  
κ. Βαρθολομαῖος, παρὰ τὶς διαμαρτυρίες τῶν Ὀρθοδόξων καὶ παρὰ τὶς γραπτὲς “ὁμολογίες” τῶν Παπῶν ὅτι θὰ συνεχίσουν νὰ πιστεύουν κακόδοξα, εἰσάγει στὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ τοὺς αἱρετικούς, ἐμπαίζοντας τὸν Θεό, καὶ μὴ φοβούμενος μήπως ὁ Θεὸς τοῦ ἐπιφυλάσσει τὴν τύχη τοῦ Ἀρείου!
Παραθέτουμε μερικὰ ἀπὸ τὰ τροπάρια τοῦ Ὄρθρου, καὶ τὴν παρουσίαση τοῦ βίου τοῦ ἁγίου Ἀλεξάνδρου.
[Ἐντύπωση προκαλεῖ τὸ γεγονός, ὅτι οἱ γνῶστες καὶ σύγχρονοι συγγραφεῖς τοῦ γεγονότος, ἀντὶ νὰ μιμηθοῦν τὸν ἅγιο Ἀλέξανδρο, κοινωνοῦν μὲ τὸν κ. Βαρθολομαῖο καὶ τοὺς κοινωνοῦντας μὲ αὐτόν!].

Ἀπὸ τὰ τροπάρια τοῦ ὄρθρου
Ζήλ πυρπολούμενος τ θεί ς λλος λίας νοητς, κατέσφαξας τν βέβηλον κα βλάσφημον ζντα ρειον σπερ κκενος τε ποτέ, τος τς ασχύνης εργάσατο.
Θάμβος ν θεάσασθαι σ τν σοφόν, π θυσιαστήριον κείμενον κα οράτως κατασφάττοντα δεινς, τ πρς Θεν ντεύξει σου, ρειον λλόφρονα νδοξε.
Μανέντος διήλεγξας, σοφίσματα τ δόλια ρείου Συνόδ ν τ πρώτ, μ καθυπήξας τας το κρατοντος ρμας, προστάττοντος ατ συλλειτουργεν. θεν τ ντεύξει σου όρατος κατέσφαξας.
Νεύματι νακτος, κλινας, π᾿ ατο συλλειτουργεν βιαζόμενος τ δολιόφρονι, θεν ν θλίψει βόησας, ς ωνς Κυρί λυτρωσαμέν σε.
Ξένα, θεόφρων θαυμάσια, τ σ  θεί κράτει πέδειξας, κατ το δυσσεβος, θεν ν χώρω πέκτεινας, δυσωδεστάτ ατν τροπωσάμενος.
Τὸν δυσσεβῆ προσευχῇ τῇ παναλκεῖ σου, Ἄρειον κτείνας Ἀλέξανδρε θεόφρον, ἐν τοῖς βεβήλοις τόποις, ὑβρίσαντα ἠμύνω, βροχίσας ὡς Ἰούδαν.
 θεομάχος Χριστοῦ χιτῶνα ῥήξας, ὡς ὁ προδότης πρηνὴς λακήσας μέσον, νῦν θρηνεῖ ἐν ᾍδῃ, ψυχῶν ἀδίκων μόρον, θανάτῳ τῷ δικαίῳ.

Ο ορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος Αλέξανδρος, ο αιρετικός Άρειος και οι σύγχρονοι Οικουμενιστές

 

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης

 

Την Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2011 στο κυριακάτικο κήρυγμά του στον ιερό ναό Αγίου Αντωνίου Θεσσαλονίκης ο Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης αναφέρθηκε στον εορτάζοντα άγιο Παύλο τον Ομολογητή προχωρώντας σε συγκρίσεις με τη σημερινή εκκλησιαστική κατάσταση. Αναφερόμενος στο βίο του αγίου ο π. Θεόδωρος μίλησε για τον διδάσκαλο του αγίου Παύλου Αρχιεπίσκοπο Αλέξανδρο και τη στάση του απέναντι στον Άρειο, τονίζοντας μεταξύ άλλων:

«Όταν επίεσε ο Κωντσάντιος, ο Αρειανός αυτοκράτωρ τον Πατριάρχη Αλέξανδρο να δεχθεί σε συμπροσευχή τον Άρειο δηλ. να δεχθεί να πάει μέσα στο ναό την Κυριακή ο Άρειος και να λειτουργήσει μαζί με τον Πατριάρχη, ο αιρετικός μαζί με τον Ορθόδοξο, τι έκανε ο Πατριάρχης Αλέξανδρος; Αυτό που κάνουν σήμερα οι δικοί μας οι Πατριάρχες και συμπροσεύχονται και συνυπάρχουν μαζί με τους Παπικούς, μαζί με τους Προτεστάντες, μαζί με τους Μονοφυσίτας, ακόμη και μαζί με τους ετεροθρήσκους, μαζί με τους Βουδιστάς και τους Μουσουλμάνους, μαζί με το φύραμα όλων αυτών των πλανών των διαμονικών;... 

Αυτές τις ημέρες ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος συμπροσευχήθηκε στην Ασίζη όχι μόνο μαζί με τον Πάπα και τους Προτεστάντες και τον Αγγλικανό «Αρχιεπίσκοπο», αλλά μαζί και με Βουδιστάς, με Μουσουλμάνους, με ειδωλολάτρας. Προσεύχονται, συμπροσεύχονται και συλλειτουργούν. Ξεχάσαμε ότι υποδέχτηκαν τον Πάπα στην Κωνσταντινούπολη θυμιάζοντάς τον και λέγοντας «ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου»; Και τον τιμήσαμε. Και τον τίμησαν και φοιτητές της Θεολογικής Σχολής δίνοντάς του τιμητικό μετάλλιο.

Έπρεπε να κάνει και ο Πατριάρχης Αλέξανδρος το ίδιο; Να δεχθεί τον Άρειο μέσα στο ναό και να συμπροσευχηθεί και να συλλειτουργήσει; Όχι. Τι έκαμε; Δεν μπορώ, λέει. Το απαγορεύουν οι Κανόνες. «Επίσκοπος ή πρεσβύτερος ή διάκονος αιρετικοίς συνευξάμενος καθαιρείσθω». Όποιος επίσκοπος ή παπάς ή διάκος προσευχηθεί με αιρετικούς, πολύ περισσότερο με αλλοθρήσκους, να καθαιρείται. Γι΄ αυτό και ο Πατριάρχης Αλέξανδρος είπε, δεν μπορώ το απαγορεύουν οι Κανόνες. Αλλά οι πολιτικοί έχουν δύναμη, όπως και σήμερα. Και εξαναγκάζουν και Αρχιεπισκόπους να ακολουθούν το δικό τους το δρόμο, και σήμερα στην Ελλάδα. Πολλές φορές και οι δικοί μας κάνουν αυτά που θέλει η κυβέρνησις.

Προσευχήθηκε λοιπόν ο Πατριάρχης Αλέξανδρος την προηγουμένη ημέρα και παρακάλεσε στο Θεό να μην επιτρέψει να συμπροσευχηθεί μαζί με τον Άρειο. Και ο Θεός τον γλίτωσε με θαύμα. Την άλλη μέρα πηγαίνοντας ο Άρειος στο ναό, κατά οικτρό τρόπο, μέσα σε δημόσιο αποχωρητήριο πέθανε. Και γλίτωσε ο Πατριάρχης Αλέξανδρος αυτή την παράβαση των Κανόνων, τη συμπροσευχή με τον αιρετικό Άρειο.

Φαντασθείτε σήμερα τους σημερινούς Πατριάρχας και Αρχιεπισκόπους. Όχι απλώς δεν σκέφτονται να μην συμπροσευχηθούν ή πώς να αποφύγουν τους αιρετικούς αλλά με χαρά πηγαίνουν μαζί τους και κάνουν συμπόσια και φιέστες».

Κλείνοντας δε το κήρυγμά του ο π. Θεόδωρος κάλεσε τους πιστούς να αποκτήσουν το ζήλο των αγίων Πατέρων που καταδίκασαν τις μεγάλες αιρέσεις του Αρειανισμού, του Μονοφυσιτισμού, του Παπισμού, του Πορτασταντισμού ώστε να καταδικάσουμε την παναίρεση του Οικουμενισμού. Διερωτήθηκε μάλιστα: «Που είναι οι Αρχιερείς σαν τον Αλέξανδρο που θα παρακαλέσουν το Θεό να μην επιτρέψει να προσευχόμαστε με αποστάτες από την Πίστη;»

 

Άγιος Αλέξανδρος, Πατριάρχης Αλεξανδρείας και ο Άρειος.
Πηγή: «fdathanasiou»
Ἡ ἀρειανική αἵρεση καί ἡ ἀντιπαράθεσή του μέ τόν Ἄρειο
Ἡ ἀρειανική αἵρεση, παρά τήν ἀπόφαση τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί παρ’ ὅλες τίς προσπάθειες γιά τή διάδοση τῆς ἀποφάσεως αὐτῆς, δέν εἶχε ἐξαλειφθεῖ καί ἔμελε νά ταλαιπωρήσει τήν Ἐκκλησία γιά πολύ καιρό ἀκόμη. Ἡ ὁμάδα τῶν ἐπισκοπῶν, πού ὑπεστήριξαν τόν Ἄρειο στή Σύνοδο, παρ’ ὅλο πού προσυπέγραψαν τίς ἀποφάσεις της, δέν ἡσύχασαν πότε. Ἡ ὁμάδα αὐτή εἶχε ἐν τῷ μεταξύ διευρυνθεῖ, ἡγέτης της ἦταν ὁ φιλόδοξος Εὐσέβιος Νικομηδείας, ὁ ὁποῖος εἶχε μεγάλη ἐπιρροή στόν αὐτοκράτορα. Ἀκόμη πολλοί κρατικοί λειτουργοί καθώς καί πρόσωπα ἀπό τό οἰκογενειακό περιβάλλον τοῦ αὐτοκράτορα εἶχαν προσχωρήσει στήν αἵρεση, μεταξύ τῶν ὁποίων καί ἡ Βασιλίνα, μητέρα τοῦ τελευταίου εἰδωλολάτρη αὐτοκράτορα Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου.
Κατά τό τριακοστό ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου (τό 335) καί κατόπιν πιέσεων ἀπό τόν κύκλο αὐτῶν πού ὑπεστήριζαν τόν αἱρεσιάρχη, κλήθηκε ὁ Ἄρειος ἀπό τόν αὐτοκράτορα στήν Κωνσταντινούπολη, γιά νά ἐρωτηθεῖ καί νά ὁμολογήσει «εἰ τήν πίστιν τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας ἔχοι», ἄν ἔχει τήν πίστη, δηλαδή ὅλης τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὀρθή πίστη. Ὁ ἐρχομός τοῦ αἱρεσιάρχη στήν πρωτεύουσα ἀναζωπύρωσε τή διαμάχη τῶν δύο μερίδων τοῦ λαοῦ, τῶν ὀρθοδόξων καί τῶν αἱρετικῶν, καί πάλι ἐπαναλήφθηκαν ταραχές στήν Πόλη. Ὁ Ἄρειος, χωρίς πότε νά ἔχει μετανοήσει ἤ νά ἔχει ἀλλάξει κάτι στίς αἱρετικές του δοξασίες, βασιζόμενος μόνον στή μεγάλη δύναμη πού εἶχαν οἱ ὑποστηρικτές του, ὡμολογησε μπροστά στόν βασιλιά ὅτι πιστεύει τήν κοινή πίστη τῆς Ἐκκλησίας, ἔδωσε μάλιστα γραπτή ὁμολογία τῆς πίστεώς του. Ἡ ὁμολογία αὐτή ἦταν διατυπωμένη μέ τέτοιο τρόπο, ὥστε, παίζοντας μέ τίς λέξεις, χρησιμοποιώντας χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί παραλείποντας ὅ,τι δέν τόν ἐξυπηρετοῦσε, τίς ἐνδεικτικές φράσεις δηλαδή τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, ὅπως τήν εἶχε διατυπώσει ἡ Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδος, καί αὐτές τῆς αἱρετικῆς του διδασκαλίας, νά κρύβεται ἡ κακοδοξία του, γιά τήν ὁποία εἶχε καταδικασθεῖ ἀπό τή Σύνοδο. Ἔτσι παρουσίασε ὅτι ἡ πίστη τοῦ ἦταν ἴδια μέ τήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας «ὑποκρινόμενος καί αὐτός, ὡς ὁ διάβολος τά τῶν Γραφῶν ρήματα», ὅπως σχολιάζει ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος. Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος δέχθηκε τήν ὁμολογία του καί τόν ἔστειλε στόν πατριάρχη Ἀλέξανδρο λέγοντας του ὅμως: «Εἰ ὀρθή σου ἡ πίστις ἐστί, καλῶς ὤμοσας, εἰ δέ ἀσεβής ἐστιν ἡ πίστις σου καί ὤμοσας, ὁ Θεός ἐκ τοῦ οὐρανοῦ κρῖναι τά κατά σέ», θέλοντας ἔτσι νά ἐκδηλώσει τήν ἐπιφυλακτικότητά του γιά τήν εἰλικρίνεια τοῦ Ἀρείου καί νά τόν καταστήσει ὑπεύθυνο τῶν πράξεών του. Μέ τό δόλιο αὐτό τρόπο καί διά τῶν συνηθισμένων σ’ αὐτούς πιέσεων οἱ φιλικά προσκείμενοι στόν Ἄρειο ἐπίσκοποι καί κοσμικοί ἄρχοντες θέλησαν νά εἰσαγάγουν τόν Ἄρειο στήν ἐκκλησιαστική κοινωνία. Ἡ δολιότητα καί ὁ ἐκβιασμός ἔγκειται στό γεγονός ὅτι ἐφ’ ὅσον ὁ Ἄρειος εἶχε κριθεῖ ἀπό Οἰκουμενική Σύνοδο καί εἶχε ἀποκοπεῖ ἀπό τήν κοινωνία τῆς μιᾶς καθολικῆς Ἐκκλησίας θά ἔπρεπε πάλι ἀπό Οἰκουμενική Σύνοδο νά κριθεῖ, ὥστε νά ἐλεγχθεῖ λεπτομερῶς ἡ πίστη του καί ἡ μετάνοιά του δέν ἦταν δυνατόν μία βασιλική ἀπόφαση ἡ μία ἁπλή ὁμολογία πίστεως τοῦ αἱρεσιάρχη ν’ ἀνατρέψει ἀπόφαση τῆς Οἰκουμενικῆς Συνοδοῦ. Ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος στίς μεθοδεύσεις αὐτές μέ παρρησία ἀντέτασσε ὅτι δέν εἶναι σωστό ἔτσι ἁπλά νά δεχθοῦμε σέ κοινωνία «τόν τῆς αἱρέσεως εὑρετήν». Ὁ Εὐσέβιος Νικομηδείας ὡς ἀπάντηση στήν ἄρνηση τοῦ πατριάρχη μεταξύ ἄλλων τόν ἀπειλοῦσε ὅτι θά προκαλοῦσε τήν καθαιρεσή του καί τήν ἐξορία του, ἄν δέν δεχόταν τόν Ἄρειο σέ κοινωνία, ὅποτε οὕτως ἤ ἄλλως ὁ διάδοχός του θά δεχόταν τόν Ἀρειο. Τόν ἅγιο Ἀλέξανδρο βέβαια δέν τόν ἀπασχολοῦσε τόσο ἡ ἀπειλή τῆς καθαιρέσεως, ὅσο ἡ ἀνάγκη νά τηρηθεῖ ἀπαρασάλευτη ἡ πίστη πού διακήρυξε ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος τῆς Νικαίας. Βλέποντας λοιπόν ὅτι στή φάση αὐτή τοῦ ἀγώνα ἡ θεολογική συζήτηση καί ἡ ἀπροκάλυπτη ἔρευνα τῆς ἀλήθειας δέν εἶχαν καμία δύναμη, ἄφησε κατά μέρος τήν προσπάθεια νά πείσει τούς αἱρετικούς γιά τό λάθος τους καί κατέφυγε στόν παντεπόπτη Θεό. Μέ νηστεῖες καί προσευχές, νύκτα καί ἡμέ­ρα παρακαλοῦσε τόν Θεό. Σύχναζε μάλιστα στήν ἐκκλησία τήν ἀφιερωμένη στήν Ἁγία Εἰρήνη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία εὑρίσκεται πολύ κοντά στή Μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Σοφίας (πού τότε χτιζόταν), ὅπου μόνος «ὑπό τήν ἱεράν τράπεζαν ἑαυτόν ἐπί στόμα ἐκτείνας ηὔχετο δακρύων»: ἄν μέν οἱ πεποιθήσεις καί τά σχεδία τοῦ Ἀρείου εὐοδωθοῦν, νά μήν εὑρεθεῖ στήν ἀνάγκη νά τόν συναντήσει κατά πρόσωπον, ἄν ὅμως ἡ πίστη τῆς ἐκκλησίας εἶναι ὀρθή, τότε ὁ Θεός ἄς ἀποδώσει τό δίκαιο καί ἄς μήν ἐπιτρέψει ἡ αἵρεση νά νομι­σθεῖ ὡς εὐσέβεια. Στήν ἀγωνία του ὁ ἅγιος εἶχε συμπαραστάτη τόν πρεσβύτερο Μακάριο, γνωστό τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου, ὁ ὁποῖος καί τόν ἐνημέρωσε γιά τά συμβάντα στήν Κωνσταντινούπολη.

Ὁ θάνατος τοῦ Ἀρείου
Ἡ ἀπάντηση τοῦ Θεοῦ ἦρθε πράγματι ἄμεση. Τήν παραμονή τῆς ἡμέρας, κατά τήν ὁποία ὁ Ἄρειος ἐπρόκειτο νά γίνει δεκτός στήν ἐκκλησιαστικη κοινωνία καί ἐνῶ περιεφέρετο στήν ἀγορά τῆς Κωνσταντινουπόλεως συνοδευόμενος, ὡς συνήθως, ἀπό πλῆθος ὀπαδῶν του, πέρασε ἀπό τά δημόσια ἀποχωρητήρια γιά κάποια σωματική ἀνάγκη. Ἐκεῖ μέσα βρῆκε οἰκτρό θάνατο «τοῖς σκυβάλοις μέν τά ἔντερα, τοῖς ἐντέροις δέ τήν ψυχήν ὁ δείλαιος συναποβάλλει». Τό γεγονός αὐτό, ὅπως εἶναι φυσικό, προεκάλεσε ἰδιαίτερη αἴσθηση σέ ὅλους. Τό μέρος αὐτό γιά πολλά χρόνια δείχνονταν ἀπό τούς κατοίκους τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί ἀποφεύγονταν ἡ χρήση του, μέχρις ὅτου κάποιος ἀρειανόφρων ἀγόρασε τό χῶρο, γκρέμισε τά δημόσια ἀποχωρητήρια καί ἔκτισε μιά οἰκία ὥστε νά ξεχαστεῖ τό γεγονός. Ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος σχολιάζοντας τόν ἀπροσδόκητο θάνατο τοῦ Ἀρείου μᾶς θυμίζει ὅτι ὁ θάνατος εἶναι τό κοινό τέλος ὅλων μας καί δέν εἶναι συνετό νά εὐχόμαστε τό θάνατο κανενός, ἀκόμη κι ἄν εἶναι ἐχθρός, ἀφοῦ δέν γνωρίζουμε πότε, ἄν θά μᾶς βρεῖ τό βράδυ ζωντανούς ὁ θάνατος ὅπως τοῦ Ἀρείου ἔγινε κάτω ἀπό τέτοιες συνθῆκες πού προκαλεῖ τήν ἔκπληξη καί τόν θαυμασμό μας. Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, ὅταν ἔμαθε γιά τό θάνατο τοῦ Ἀρείου, ἔμεινε ἐκπληκτος καί αὐτός γιά τό πῶς ἐλέγχθηκε ὁ αἱρεσιαρχής ὡς ἐπίορκος καί, ὅπως ἦταν ἑπόμενο, μετά τό γεγονός αὐτό ἐξασθένησε κατά πολύ ἡ ἐπιρροή τῶν ἀρειανῶν ἐπισκοπῶν καί κοσμικῶν ἀρχόντων στόν αὐτοκράτορα. Τήν ἑπομένη ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος καί ὁ ὀρθόδοξος λαός τῆς Κωνσταντινουπόλεως συνάχθηκαν στήν Ἁγία Εἰρήνη καί εὐχαρίστησαν τόν Θεό, ὄχι διότι χάρηκαν γιά τό θάνατο τοῦ αἱρεσιάρχη, ἀλλά διότι ὁ Θεός δέν ἐγκαταλείπει τό λαό του καί ἀποδίδει τό δίκαιο, παρά τά ἄδικα σχέδια καί τίς ἄδικες κρίσεις τῶν ἀνθρώπων. Στήν Κωνσταντινούπολη ἐπανῆλθε ἡ εἰρήνη. Οἱ αἱρετικοί ντροπιάστηαν καί περιορίστηκαν. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὅσο ζοῦσε ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος, ἀπολάμβανε τήν εἰρήνη πού οἱ εὐχές καί οἱ ἀρετές τοῦ ἁγίου τῆς χαριζαν.

 Ἡ μαρτυρία τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Θεολόγου
Τή θαυματουργική ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ, μετά τίς προσευχές τοῦ ἁγίου Ἀλεξάνδρου, θυμᾶται πενήντα χρόνια ἀργότερα καί ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, τό 381, ὅταν ἦταν καί αὐτός πατριάρχης τῆς Κωνσταντινουπόλεως σέ ἐποχή ταραγμένη πάλι ἀπό τήν αἵρεση τῶν πνευματομάχων καί προετοίμαζε τήν Ἐκκλησία γιά τή Β΄ Οἰκουμενική Σύνοδο. Ἀπευθύνεται στό λαό τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί τούς λέγει ὅτι «ἔχουν παράδοση ὀρθοδοξίας ἀκολουθώντας ὡς μαθητές τόν πρῶτο ἐπίσκοπο τῆς Νέας Πόλεώς τους, τόν Ἀλέξανδρο (τόν πολύ τόν ξακουστό), μεγάλο ὑπέρμαχο καί κήρυκα τῆς ἁγίας Τριάδος, ὁ ὁποῖος μέ λόγους καί μέ ἔργα ἐξαφάνισε τήν ἀσέβεια ἀπό τήν Ἐκκλησία» καί τούς θυμίζει τή δύναμη τῆς προσευχῆς του, πού κατά τά ἀποστολικά πρότυπα «κατέλυσε τόν ἀρχηγό τῆς ἀσέβειας σέ χῶρο ἀντάξιο τοῦ βορβόρου πού ἔρρεε ἀπό τό στόμα του καί ἔτσι ἡ ὕβρις ἀντιστάθηκε στήν ὕβρι καί ὁ δίκαιος θάνατος (τοῦ Ἀρείου) στηλίτευσε τόν ἄδικο θάνατο πολλῶν ψυχῶν», πού παρασύρονταν ἀπό τίς αἱρετικές διδασκαλίες του.