Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016

Θελετε να αγιασουν τα χερια σας; Θελετε και να μαρτυρησετε; Πραξατε οτι επραξε και η περισπουδαστος και αξιοθαυμαστος Μεγαλομαρτυς Αγια Θεοδοσια. Διαβαστε τον βιο της και μιμηθειτε τον. Μνημη μαρτυρος, μιμησις Μαρτυρος. Πραξατε οσα επραξε εκεινη κατα των εικονομαχων της εποχης μας. Θα αγιασετε και θα ....θαυματουργειτε....



Θελετε να αγιασουν τα χερια σας; Θελετε και να μαρτυρησετε; Πραξατε οτι επραξε και η περισπουδαστος και αξιοθαυμαστος Μεγαλομαρτυς Αγια Θεοδοσια.
Διαβαστε τον βιο της και μιμηθειτε τον. Μνημη μαρτυρος, μιμησις Μαρτυρος. Πραξατε οσα επραξε εκεινη κατα των εικονομαχων της εποχης μας. Θα αγιασετε και θα ....θαυματουργειτε....





H Aγια Θεοδοσια γεννηθηκε στην Κωνσταντινουπολι και εζησε επι της αυτοκρατοριας του Λεοντος Γ΄του Ισαυρου  (717), ο οποιος εικονομαχος ων εξεδιωξε βιαιως εκ του Πατριαρχειου δια μαχαιριων και ξυλων τον αγιωτατον και μεγαν Πατριαρχην Αγιον Γερμανον, μη πειθομενον να συμφωνηση εις τα ασεβη του δογματα και να αθετηση την προσκυνησιν των Αγιων εικονων.
Οχι δε μονον τουτο εποιησεν ο αθλιος, αλλα προσεπαθησεν ακομη να κρημνιση και να κατακαυση ο θηριωνυμος την αγιαν εικονα του Κυριου και Θεου ημων Ιησου Χριστου, η οποια ιστατο επι της πυλης της Κωνσταντινουπολεως της ονομαζομενης χαλκης.
Ενώ δε ο σπαθαριος του Βασιλεως τοποθετησας κινητην κλιμακα ανεβη ινα κρημνιση εις την γην την Αγιαν Εικονα, η μακαρια αυτή Θεοδοσια μετ’ αλλων ευσεβων γυναικων ερριψε την κλιμακα επι της γης, ομου δε μετ’ αυτης και τον σπαθαριον, ο οποιος πεσων χαμαι ετελευτησεν.
Επειτα πορευθεισαι εις το Πατριαρχειον ελιθοβολουν τον δυσσεβη και εικονομαχον Αναστασιον ο οποιος επαιξε τον ρολον τον νεον προδοτην Ιουδαν, τον επιβουλευσαντα τον γεροντα αυτου Γερμανον και ωρμησαν με λιθους και ξυλα και ηλεγχον τον Αναστασιον ονομαζουσαι αυτόν μισθωτον λυκον και προδοτην. Λεγεται ότι όχι μονον γυναικες ησαν αι αποσυρασαι την κλιμακα και ριψασαι καταγης τον σπαθαριον, αλλα και ανδρες πολλοι.
Παραυτα λοιπον τας μεν αλλας γυναικας απεκεφαλισαν
Την δε Αγιαν ταυτη Θεοδοσιαν εσυρεν ωμος και απανθρωπος στρατιωτης, ο οποιος φθασας εις την θεσιν την ονομαζομενην του Βοος, ελαβε κερας κριου και με μεγαλην οργην και μανιαν ενεπηξεν αυτό ο θηριωδης εις τον λαιμον της Αγιας, προξενησας ουτως εις την μακαριαν του Μαρτυριου τον στεφανον.
Τελειται δε η Συναξις αυτης και εορτη εις το Μοναστηριον το ονομαζομενον του Δεξιοκρατους, οπου και το αγιον αυτης Λειψανον ευρισκεται, πλειστα οσα θαυματα επιτελουν εις τους μετα Πιστεως προσερχομενους, διο και η Μονη αυτή ελαβε το ονομα της Αγιας Θεοδοσιας. Μετα την Αλωσιν, επι Σελημ Β΄1574 ο Ναος αυτης μετετραπη εις τζαμιον εις το οποιον εδοθη το ονομα Χασαν Πασα ή Γκιουλ τζαμι(τζαμι ροδων), οπερ σωζεται μεχρι σημερον. Λεγεται δε ότι το ονομα τουτο εδοθη εις αυτην, διοτι κατά την ημεραν της Αλωσεως, επειδη η Μονη επανηγυριζεν, ητο εστολισμενη δια ροδων, εντος δε αυτης ειχε καταφυγει πληθος λαου θρηνουντος δια την επιδρομην των βαρβαρων.(Patrologia Graeca, τομ. 157,σελ.1108 Α΄). Περι των θαυματων του λειψανου της Αγιας Θεοδοσιας αναφερει και ο σοφος Ιωσηφ ο Βρυεννιος εν τω δευτερω τομω, εν τη μελετη τη περι των Κυπριων.

ΕΠΙΚΑΙΡΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Μ. Βασιλείου, ἐπιστολὴ 258:


“Πρὸς τὸν Ἐπίσκοπον Ἐπιφάνιον”. 


Β΄ μέρος

ΣΥΓΧΥΣΗ σὲ θέματα Πιστεως
τῆς ἐποχῆς ἐκείνης
καὶ ἡ ΔΙΑΙΡΕΣΗ τῶν Ὀρθοδόξων
(ποὺ σήμερα ἐπαναλαμβάνεται τραγικά).
Στὸ δεύτερο μέρος τῆς παρουσιάσεως τῆς ἐπίκαιρης αὐτῆς ἐπιστολῆς τοῦ Μ. Βασιλείου πρὸς τὸν ἅγιον Ἐπιφάνιο, εἶναι ἀναγκαῖες κάποιες ἐπισημάνσεις, ἀφοῦ σήμερα βρισκόμαστε σὲ παρόμοια ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση. Δὲν ἔχουμε δηλαδή, εἰρήνη στὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ πόλεμο μὲ τοὺς ψευδεπισκόπους τῆς ἐσχατολογικῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
Ὁ Μ. Βασίλειος δίδει ἐξηγήσεις σ’ αὐτὴν την ἐπιστολὴ πρὸς τὸν ἅγιον Ἐπιφάνιο γιὰ τὴν στάση του πρὸς κάποια πρόσωπα καὶ πρὸς τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἀντιοχείας.
Συγκεκριμένα, στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἀντιοχείας ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ὑπῆρχαν οἱ ὀρθόδοξοι “Μελετιανοί”, δηλαδὴ οἱ ἐναπομείναντες ἄνευ Ἐπισκόπου πιστοί, μετὰ τὴν ἐξορία τοῦ Ποιμένα τους, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου δηλ. Ἀντιοχείας ἁγίου Μελετίου. Καὶ δὲν ἐδέχοντο ἄλλον Ἐπίσκοπο, γιατὶ ὁ ἐξορισθεὶς Ἐπίσκοπός τους ἦταν κατ’ αὐτοὺς ὁ μόνος κανονικὸς Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος. Τοῦτο σημαίνει ὅτι οἱ πιστοὶ ἔχουν δικαίωμα, ἐφ’ ὅσον βαδίζουν μὲ πιστότητα τὴν Πατερικὴ Παράδοση, νὰ ἀκολουθοῦν τὸν Ποιμένα τους, τὴν στιγμὴ μάλιστα ποὺ δὲν ὑπάρχουν ἐναντίον του κατηγορίες γιὰ παρεκτροπὲς σὲ θέματα Πίστεως καὶ Ἱ. Παραδόσεως, καὶ ταυτόχρονα, στὸ χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας δροῦν καὶ ἔχουν τὴν ἐξουσία οἱ αἱρετικοί.
Τὴν κανονικότητα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Μελετίου συμμεριζόταν καὶ ὁ Μ. Βασίλειος, ἀλλὰ καὶ ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, γι’ αὐτὸ καὶ εἶχαν κοινωνία μαζί του, καὶ μεταξύ τους, ὅπως καὶ μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης.
Ταυτόχρονα ὅμως, οἱ ἀκολουθοῦντες τὸν ἅγιο Μελέτιο “Μελετιανοί”, εἶχαν χαρακτηρισθεῖ ἀπὸ κάποιους ἄλλους Ὀρθοδόξους ὡς σχισματικοί, οἱ ἴδιοι δέ, δὲν “ἐκοινώνουν” μετὰ τῆς μερίδος τῶν “Εὐσταθιανῶν” ὑπὸ τὸν Ἐπίσκοπο Παυλῖνο. Ὅμως μὲ τὸν Παυλῖνο κοινωνοῦσε ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης, ἀλλὰ καὶ ὁ Μ. Ἀθανάσιος.
     Γιὰ ποιό λόγο, ὅμως, ὁ Μ. Βασίλειος δὲν ἐκοινώνει μὲ τὸν Παυλῖνο; Διότι ὑποπτεύετο ὅτι ἀπεδέχετο τὶς θέσεις τοῦ αἱρετικοῦ Μαρκελλιανοῦ. Βλέπουμε λοιπόν, ἐδῶ, μιὰ παράδοξη κατάσταση: Μὲ τὸν Παυλῖνο δὲν κοινωνοῦσαν οἱ “Μελετιανοὶ” καὶ ὁ Μ. Βασίλειος· κοινωνοῦσε ὅμως ἡ Ρώμη, ὁ Μ. Ἀθανάσιος, ἀλλὰ καὶ ὁ ἅγιος Ἐπιφάνιος Κύπρου, ὁ ὁποῖος μάλιστα εἶχε μεταβεῖ στὴν Ἀντιόχεια γιὰ νὰ προσπαθήσει νὰ βοηθήσει τὴν συμφιλίωση καὶ ἕνωση τοῦ Παυλίνου μὲ τὸν Βιτάλιο, ποὺ εἶχε χειροτονηθεῖ ἀπὸ τὸν αἱρετικὸ Ἀπολλινάριο.
Οἱ μεγάλοι αὐτοὶ Ἅγιοι, λοιπόν, σὲ περίοδο αἱρέσεων καὶ ἐνῶ ἀκόμα δὲν εἶχε διευκρινισθεῖ ἂν ἦταν κακόδοξες οἱ θέσεις τους, καὶ πρὶν κάποια Σύνοδος συνέλθει καὶ ἀποφανθεῖ γι’ αὐτούς, δὲν ἐπικοινωνοῦσαν μὲ καθ’ ὑποψίαν αἱρετικούς, μετὰ τῶν ὁποίων ἄλλες Ἐκκλησίες καὶ Ἅγιοι εἶχαν κοινωνία! Καὶ ἐνῶ δὲν κοινωνοῦσαν μὲ τὸν καθ’ ὑποψίαν αἱρετικό, κοινωνοῦσαν μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκλησία ποὺ κοινωνοῦσε μαζί του!
Εἶναι ὡς ἐκ τούτου φανερὸ ὅτι ὁ Μ. Βασίλειος γράφει πρὸς τὸν ἅγιο Ἐπιφάνιο γιὰ νὰ τὸν ἐνημερώσει.
Εὔχομαι, τοῦ λέγει, νὰ δώσει ὁ Κύριος κάποτε νὰ δοῦμε τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἀντιοχείας ἑνωμένη. Καὶ ἐννοῶ, διευκρινίζει, νὰ ἑνωθοῦν οἱ Ὀρθόδοξες μερίδες, αὐτὲς ποὺ ἔχουν μαζί μας τὸ ἴδιο φρόνημα. Διότι ἡ Ἐκκλησία τῆς ὁποίας τὰ ὀρθόδοξα μέλη εἶναι μεταξύ τους χωρισμένα “κινδυνεύουν πάρα πολὺ νὰ δεχθοῦν πλήρως τὰς ἐπιβουλὰς τοῦ ἐχθροῦ, ὁ ὁποῖος μνησικακεῖ ἐναντίον της” ἐξ αἰτίας αὐτῶν τῶν διαιρέσεων.
Στὴ συνέχεια καθιστᾶ σαφὲς ὁ Μ. Βασίλειος ὅτι, ἐνῶ “βεβαίως ἔχει ἀποκοπῆ ἡ αἵρεσις ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξίαν”, ὅμως, ταυτόχρονα “εἶναι κομματισμένη καὶ ἡ ἰδία Ὀρθοδοξία ὡς πρὸς τὸν ἑαυτό της” (σελ. 100).
Ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς κοινωνίας μὲ τοὺς “Μελετιανοὺς” ὁ Μ. Βασίλειος
ἐξηγεῖ: «Ἡμεῖς ὅμως, ἐπειδὴ ὁ πρῶτος ὁ ὁποῖος ὡμίλησε μὲ παρρησίαν ὑπὲρ τῆς ἀληθείας καὶ ἠγωνίσθη μέχρι τέλους τὸν καλὸν ἀγῶνα ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ Κωνσταντίνου εἶναι ὁ αἰδεσιμώτατος ἐπίσκοπος Μελέτιος, δι’ αὐτὸ καὶ εἶχε τοῦτον (ἐξ ἀρχῆς) κοινωνικὸν ἡ Ἐκκλησία μου, καθ’ ὅτι τὸν ὑπερηγάπησε λόγῳ τῆς ἰσχυρᾶς καὶ ἀνενδότου ἐκείνης ἀντιστάσεως. Ἀλλὰ καὶ μέχρι σήμερον τὸν ἔχομεν κοινωνικὸν μὲ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ τὸν ἔχωμεν βεβαίως, ἐὰν θέλῃ ὁ Θεός. Ἄλλωστε καὶ ὁ μακαριώτατος πάπας Ἀθανάσιος (ὁ Μ. Ἀθανάσιος), ὅταν ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρειαν μετέβη ἐκεῖ, πάρα πολὺ ἠθέλησε νὰ ἐπιτευχθῇ ἀπὸ τὸν ἴδιον ἡ μετ’ ἐκείνου (τοῦ Μελετίου) κοινωνία, πλὴν ὅμως λόγῳ κακουβουλίας τῶν συμβούλων ἀνεβλήθη ἡ ἕνωσίς των δι’ ἄλλην εὐκαιρίαν (ἀναβολὴ ἡ ὁποία) εἶθε νὰ μὴ ἐγίνετο ποτέ» (σελ. 100-101).
Εἶναι ἀπαραίτητο νὰ σημειώσουμε ἐδῶ, ὅτι ἡ περίοδος ποὺ ἐξετάζουμε (ὅπως μᾶς τὴν παρουσιάζει ὁ Μ. Βασίλειος) ἔχει πολλὲς ὁμοιότητες μὲ τὴν δική μας ἐποχή· εἶναι περίοδος διάστασης ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ μεταξὺ Οἰκουμενιστῶν, ἀντι-Οἰκουμενιστῶν, Ὀργανωσιακῶν, Ἁγιορειτῶν, Ἀποτειχισμένων, Παλαιοημερολογητῶν  καὶ φυσικὰ τῶν ποικίλων ἄλλων αἱρετικῶν. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐπικρατεῖ (ὅπως τότε) μεγάλη σύγχυση στὴν Ἐκκλησία μεταξὺ τῶν πιστῶν.

Ο Λεμεσου Αθανασιος και η Ιεροκανονικη Αποτειχισι.



ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΕΜΕΣΟΥ




Οσα αναφερει ο μητροπολιτης Λεμεσου, είναι αυτοαπόδεικτα και αυτονόητα. Θα τα έλεγε κι ένα κατηχημένο παιδάκι του Γυμνασίου, τα ίδια ασφαλώς πρεσβεύει κι ο κάθε κατηχημένος πιστός, αυτά θα έπρεπε να ομολογεί ο κάθε κληρικός και επίσκοπος, τους οποίους άλλωστε, ο Ελληνικός λαός με τους φόρους του χρηματοδοτεί, πληρώνοντας τη μισθοδοσία τους όχι για να μας διδάσκουν αιρέσεις και εναγκαλισμούς με αιρετικούς, αλλά για να μας διδάσκουν Ορθοδοξία και Ορθοπραξία.
Αν εκπληττόμεθα διότι βρέθηκε ένας στους εκατό επισκόπους να διατυπώσει ενυπόγραφα αυτές τις αυτονόητες θέσεις, κάτι σημαίνει. Μήπως σημαίνει ότι οι υπόλοιποι επίσκοποι δεν είναι άξιοι για την θέση στην οποία εξελέγησαν και τους πληρώνει με το υστέρημά του ο Ελληνικός Λαός; Αν ναι, οφείλουν οι Επίσκοποι ή να παραιτηθούν ως ανίκανοι ή ανάξιοι, ή να καταλάβουν ότι, παρά τις γνωστές διαδικασίες με τις οποίες έγινε η εκλογή τους, στους θρόνους ανέβηκαν για να διδάξουν Ορθοδοξία και Ορθοπραξία και όχι να μας διδάσκουν ό,τι θέλουν ή ό,τι τους σφυρίζει στο αυτί κάποιος δήθεν "αλάθητος" δηλ. φληναφήματα και αιρέσεις. Αν δεν είναι ικανοί και άξιοι, να μας αδειάσουν τη γωνιά για να έρθουν στους Επισκοπικούς θρόνους της Εκκλησίας Χρυσόστομοι που θα καθαρίσουν την κόπρον του Αυγείου.

Λέει όμως ο Λεμεσού,  - Αθανασιος το ονομα αλλα όχι και το πραγμα - και τα παρακατω αδιανοητα και ακατανοητα και αιρετικα:

"Ούτε σύνοδος άνευ του πιστού λαού,του πληρώματος της Εκκλησίας,ούτε λαός άνευ συνόδου Επισκόπων μπορούν να θεωρήσουν εαυτούς σώμα Χριστού και Εκκλησία Χριστού και να εκφράσουν σωστά το βίωμα και το δόγμα της Εκκλησίας''.
 
 Αυτό δεν είναι αιρετικη κακοδοξία;
Δηλαδή μας λέει ότι ο π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς και ο λαος που τον ακολουθει, που δεν ανήκει σε καμία σύνοδο Αιρετικων, δεν μπορεί να εκφράσει σωστά το βίωμα και το δόγμα της Εκκλησίας! 
Δηλαδή θεωρεί τους αποτειχισμένους από τους Οικουμενιστές,σχισματικούς!!
Μπράβο ....Αθανάσιε!!!

Αποτείχιση ειναι η αυτονόητη ύψωση πνευματικού τείχους ανάμεσα στον πιστό (λαϊκό, κληρικό) και στους κακόδοξους επισκόπους, κληρικούς και λαϊκούς, μέχρι εκείνοι να επιστρέψουν στην Εκκλησία, να παύσουν να διδάσκουν κακοδοξίες και αιρέσεις ή να τους διαδεχτούν ορθόδοξοι, οπότε παύει το νοητό πνευματικό τείχος. Ο αποτειχισμένος πάντοτε ανήκει στην τοπική του εκκλησία, ανήκει στην μία καθολική Εκκλησία, ανήκει στις Κανονικές Συνόδους της, οι αιρετικοί δεν ανήκουν.

Οπου είναι δύο ή τρεις συνηγμένοι ορθά φρονούντες στο όνομα του Κυρίου, ο Κύριος Ιησούς Χριστός ως κεφαλή της Εκκλησίας είναι μαζί τους. Η Εκκλησία είναι αιώνια και διαχρονική.

Υπήρξαν περιπτώσεις που όλη η Σύνοδος ήταν κακόδοξη, αλλά στην αιώνια Εκκλησία υπερίσχυσε η γνώμη ενός Ορθοδόξου Μάρκου Ευγενικού, ή ο λαός δεν ακολούθησε την κακόδοξη Σύνοδο αλλά τον ένα Ορθόδοξο, "καθαιρεμένο" παράνομα και εξόριστο ιερό Χρυσόστομο, ενώ κάποτε εκτάκτως απαιτήθηκε ένας Μέγας Φώτιος να αναδειχτεί στο αξίωμα του Πατριάρχη από λαϊκός, σε μια εβδομάδα.


Ναι, είναι αληθεια, ο Αποτειχισμένος πάντοτε ανήκει στην τοπική του εκκλησία,ανήκει στην μία Αγια Καθολική Εκκλησία,ανήκει στις Κανονικές Συνόδους της, οι αιρετικοί δεν ανήκουν ή και οι μνημονευοντες τους Αιρετικους, δεν ανηκουν.
Η τοπική εκκλησία της Ελλάδος ανήκει στο Π.Σ.Ε(Μ.Α.) και είναι αιρετική.

Για να μην ανήκεις στο Π.Σ.Ε.( και για να μην είσαι αιρετικός)πρέπει να αποτειχιστής απο την Σύνοδο της τοπικής εκκλησίας της Ελλαδος.

Για να ανήκεις στην Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Κυρίου Ιησού Χριστού, πρέπει να είσαι αποτειχισμένος από τους αιρετικούς και από όσους έχουν κοινωνία με τους αιρετικούς (και δεν αρκεί μόνο αυτό, αλλα πρέπει,  - οπου είναι δυνατον - να Κοινωνάς Σώμα και Αίμα Χριστού κ.λπ.).

Αυτή είναι η σωστή και ορθοδοξη Εκκλησιολογία.

Αν είσαι αποτειχισμένος από την τοπική εκκλησία της Ελλάδος,δεν ανήκεις σε αίρεση.

Αν δεν είσαι αποτειχισμένος από την τοπική εκκλησία της Ελλάδος, αφου κοινωνει με τους Αιρετικους πατριαρχες, αρχιεπισκοπους και επισκοπους, γνωστους, γνωστοτατους  και μη εξαιρετεους, είσαι αιρετικός (θέλεις δεν θέλεις).
Και μια ιστορικη ακομα μαρτυρια: Ο Αγιος Ιωαννης ο Χρυσόστομος δεν είχε μόνο τον λαό μαζί του, είχε και 46 Επισκόπους που αποτειχίστικαν.

Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2016

O ...ΕΙΚΟΝΟΚΛΑΣΤΗΣ KOΣΜΗΤΩΡ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ δρ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΣΙΑΜΑΚΗ

O ...ΕΙΚΟΝΟΚΛΑΣΤΗΣ KOΣΜΗΤΩΡ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ δρ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΣΙΑΜΑΚΗ


ΕΥΛΑΒΕΣΤΑΤΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ


         Ὁ Κωνσταντίνου εἶναι στὸ ἴδιο μάθημα τοῦ ἴδιου τμήματος μὲ τὸν Καϊμάκη καθηγητὴς τῆς Π. Διαθήκης. δυὸ μαζὶ καλλίτερα ἀπὸ τὸν ἕναν. οἱ φοιτηταὶ μαθαίνουν διπλάσια πράγματα, καὶ ἡ σοφία στάζει ἀπὸ τὰ μπατζάκια τους. ὁ Κωνσταντίνου μόνος του ὁλομόναχος ἔγραψε καὶ μιὰ φυλλάδα 35 σελίδων σὲ σχῆμα τσέπης (8 x 13 ἑκ.) μὲ χοντρὰ δωδεκάρια γράμματα ἀναγνωστικοῦ Β’ δημοτικοῦ σὲ ἀραιὲς σειροῦλες (27) μὲ τίτλο “Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη - Μυθολογία τῶν Ἑβραίων ἢ Βίβλος τῆς Ἐκκλησίας;” (Ἀθήνα 2003, ἔκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος). φυλλάδα τοῦ λαοῦ, γιὰ ἐνημέρωσι θεολόγων καὶ μή. ἡ περίληψι τῆς φυλλάδας εἶναι· “Μερικοὶ λένε ὅτι ἡ Π. Διαθήκη εἶναι ἡ μυθολογία τῶν Ἑβραίων σὰν ὅλες τὶς μυθολογίες τῶν ἀρχαίων εἰδωλολατρικῶν λαῶν. καὶ μερικοὶ Χριστιανοὶ ῥωτοῦν· Μὰ τότε πῶς ἡ ἐκκλησία τὴν Π. Διαθήκη τὴν ἔχει γιὰ Βίβλο της; σὲ μύθους πιστεύουμε;”. δηλαδὴ γιὰ μύθους ζοῦμε χριστιανικὰ καὶ γιὰ μύθους φτάσαμε μέχρι μαρτυρίου; καὶ συνεχίζει ὁ Κωνσταντίνου (σὲ περίληψι)· “Μὴ χολοσκᾶτε. μυθολογία εἶναι βέβαια ἡ Π. Διαθήκη,   ἀλλ᾽ αὐτὸ δὲν πειράζει· δὲν λέει κακοὺς μύθους, ἀλλὰ καλούς. ἀπὸ κάθε μῦθο βγαίνουν σὰ δίδαγμα καλὰ πράματα καὶ θεοτικά. ἄρα ἡ ἐκκλησία δὲν παύει νὰ εἶναι ἁγία ἱερὰ καὶ ὀρθόδοξος, καὶ ἡ Βίβλος παραμένει ἁγία ἱερὰ καὶ ψυχωφέλιμη· καὶ Βίβλος εἶναι βέβαια καὶ ἡ Π. Διαθήκη ὁπωσδήποτε.” γιατί, ἂν ἡ Π. Διαθήκη δὲν ἦταν Βίβλος τῆς ἐκκλησίας, πῶς θὰ ἦταν καθηγητὴς θεολογικῆς σχολῆς ὁ Κωνσταντίνου; μπορεῖτε νὰ φανταστῆτε τί θὰ ἦταν μὲ τὸ ταλέντο καὶ τὴν κατάρτισι ποὺ ἔχει; ὅπως ἀκριβῶς καὶ κάποιοι ἄλλοι, ποὺ ἀναφέρονται στὰ Εὐαγγέλια, δὲν πίστευαν οὔτε σὲ πνεῦμα, οὔτε σὲ ὕπαρξι ἀγγέλων, οὔτε σὲ μεταθανάτια ζωή, καὶ ὅμως τὸ θεὸ δὲν τὸν καταργοῦσαν, τὸν διατηροῦσαν ἔστω καὶ ἄνεργο, ἐπειδὴ αὐτοὶ ἦταν ἀδέρφια καὶ παιδιὰ κι ἀνίψια ἀρχιερέων· κι ἀπὸ ποῦ θὰ εἰσέπρατταν δεκάτη, ἂν ὁ λαὸς ἔχανε τὸ θεό του; πάντα στὰ θεολογικὰ κλίματα εὐδοκιμεῖ κι αὐτὸ τὸ εἶδος συνέσεως. νά λ.χ. κι ὁ Ἀγουρίδης κι ὁ Καϊμάκης τὸ ἔχουν αὐτὸ τὸ εἶδος· ὅλοι οἱ βιβλικοὶ τὸ ἔχουν.



         Ἡ ἀπάντησι τοῦ Κωνσταντίνου στὴν ἀπορία τῶν μὴ εἰδικῶν μοῦ θυμίζει κάποια περίπτωσι ποὺ κάποιον τὸν πληροφόρησαν ὅτι “Ὁ Τάδε κοιμᾶται μὲ τὴ γυναῖκα σου”, κι ἐκεῖνος πῆγε καὶ ῥώτησε τὸν Τάδε “Γιατί κοιμᾶσαι μὲ τὴ γυναῖκα μου;”· κι ὁ Τάδε τοῦ ἀπάντησε· “Δὲν πειράζει· κοιμοῦμαι μαζί της, μόνον ὅταν λείπῃς ἐσύ, γιὰ νὰ μὴν κρυώνῃ· ἐγὼ τὴ ζεσταίνω, δὲν τὴν κρυώνω. ἤθελες νὰ κρυολογήσῃ μόνη της καὶ νὰ πληρώνῃς ἔπειτα γιατροὺς καὶ φάρμακα;”. κι ἐκεῖνος τὸν εὐχαρίστησε γιὰ τὴν καλοσύνη του. μοῦ θυμίζει καὶ κάποιον συνήγορο, ποὺ παραδέχτηκε ὅτι ὁ πελάτης του ἔκανε ὅλες τὶς ἀπάτες, γιὰ τὶς ὁποῖες κατηγορεῖται, ἀλλ᾽ εἶναι καλὸς ἄνθρωπος. πρέπει λοιπὸν τὸ εὐσεβὲς καὶ φιλόθεο κοινὸ νὰ εὐχαριστήσῃ τὸν Κωνσταντίνου καὶ νὰ θαυμάσῃ τὴ σοφία του γιὰ τὴν ἀπάντησί του στὴν ἀπορία τους· “Δὲν πειράζει ποὺ ἡ Π. Διαθήκη εἶναι μῦθος· καλὰ πράματα δασκαλεύουν οἱ μῦθοι της, δὲν δασκαλεύουν κακὰ πράματα. ἡ ἁγία μας ἐκκλησία, ποὺ τὴν ἔχει γιὰ Βίβλο της, δὲν χάνει τὴν τιμιότητά της· ξέρει τί κάνει ἡ ἁγία μας ἐκκλησία”. εἴδατε ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα, ἔ; καί γε ὀρθόδοξο. καὶ ὁ Χριστὸς στὰ Εὐαγγέλια, ποὺ θεωρεῖ τὴν Π. Διαθήκη ἱστορία; καὶ οἱ ἀπόστολοι ποὺ ἔχουν τὴν ἴδια γνώμη; βλακεῖες λένε; περίπου κάτι τέτοιο· διότι δὲν ῥώτησαν τὸν Κωνσταντίνου. ἂν τὸν ῥωτοῦσαν, θὰ μάθαιναν ὅτι εἶναι μυθολογία καὶ ὄχι ἱστορία.



         Γράφει λοιπὸν ὁ Κωνσταντίνου στὴ φυλλάδα του, πρὸς τὸ τέλος, γιὰ τὰ “ποιητικὰ” καὶ τὰ “διδακτικὰ” βιβλία τῆς Π. Διαθήκης, νομίζοντας ὅτι ἄλλα εἶναι τὰ “ποιητικὰ” καὶ ἄλλα τὰ “διδακτικά”· «Μὲ τὰ ῾Ποιητικὰ Βιβλία᾿ ὑμνεῖ ὁ λαὸς τὸ θεό του»· ἂς ποῦμε μὲ τὸ Ἆσμα στὸ ὁποῖο ὁ θεὸς οὔτε κἂν ἀναφέρεται. «… ἐνῷ στὰ ῾Διδακτικὰ Βιβλία᾿ ἀποθησαυρίζεται ἡ θεία σοφία… τοῦ θεοῦ (Σοφία Σολομῶντος 9,4) ὡς προϋπάρχουσα τῆς… δημιουργίας (Παροιμίαι 8, 22 - 31) καὶ ὡς ἔκφρασι τῆς δύναμης τοῦ θεοῦ… (Σοφία Σολομῶντος 7, 25 - 26)» (σελ. 34 - 35). τὶς Παροιμίες ὁ Κωνσταντίνου δὲν τὶς ἔχει στὰ ῾Ποιητικὰ Βιβλία᾿, ποὺ τὰ ξεχωρίζει ἀπὸ τὰ ῾Διδακτικὰ Βιβλία᾿, προφανῶς διότι δὲν ξέρει ὅτι εἶναι βιβλίο ποιητικό, ὅπως δὲν ξέρει κι ὅτι ῾Ποιητικὰ᾿ καὶ ῾Διδακτικὰ᾿ εἶναι τὸ ἴδιο. καὶ ἀσφαλῶς οἱ Παροιμίες μόνο σὲ δυὸ κεφάλαια μιλοῦν γιὰ τὴ σοφία, ἐνῷ ὁ κύριος ὄγκος τους εἶναι ἄλλα πράγματα καὶ κυρίως 500 περίπου παροιμίες. ὅσο γιὰ τὴ σοφία τοῦ θεοῦ γενικῶς σὰ θησαύρισμα μέσα στὴ Βίβλο, ὑπάρχει κανένα βιβλίο της ποὺ νὰ μὴν τὴν περιέχῃ ; ὁ ἄνθρωπος δὲν ξέρει τί λέει.



         Καὶ παρακάτω (σελ. 35-37) γράφει· «Ἡ χριστιανικὴ Παλαιὰ Διαθήκη τελειώνει μὲ τὸ βιβλίο τοῦ “Δανιήλ”, μὲ τὸ ὁποῖο… περιγράφεται… ἡ μορφὴ τοῦ… ῾Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου᾿…. τὸν ἴδιο ἀκριβῶς τίτλο, ῾Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου᾿, θὰ χρησιμοποιήσῃ στὸ ἀμέσως ἑπόμενο βιβλίο τῆς χριστιανικῆς Βίβλου, στὸ Κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον, ὁ Ἰησοῦς, κάθε φορὰ ποὺ μιλάει γιὰ τὸν ἑαυτό του». “χριστιανικὴ Παλαιὰ Διαθήκη” λέει ὁ Κωνσταντίνου, ἐπειδὴ αὐτοὶ ποὺ τὸν ἔκαναν αὐτὸ ποὺ εἶναι τὸν ἔχουν ἐθίσει νὰ λέῃ ὅτι ἄλλη εἶναι ἡ πραγματικὴ Παλαιὰ Διαθήκη κι ἄλλη ἡ “χριστιανική”. “Δανιήλ”, ἐντὸς εἰσαγωγικῶν, τὸν γράφει, ἐπειδὴ ἐννοεῖ “κολοκύθια Δανιήλ”· ὅλοι αὐτοί, ἀντίθετα ἀπὸ τὸ Χριστὸ ποὺ κατονομάζει τὸ βιβλίο ὡς γνήσιο τοῦ προφήτου Δανιὴλ καὶ ἀπαγγέλλει αὐτολεξεὶ συγκεκριμένο χωρίο του (Μθ 24,15· Μρ 13,14), ἔχουν τὴν “ἄποψι” ὅτι τὸ βιβλίο εἶναι ψευδεπίγραφο. “ὁ Ἰησοῦς” λέει ὁ Κωνσταντίνου, ὅταν ὀνομάζῃ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ἐπειδὴ πάλι ὅλοι αὐτοὶ δὲν μποροῦν νὰ ποῦν ποτὲ “ὁ Κύριος” ἢ “ὁ Χριστὸς”“ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς”“ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός”· εὐκολώτερα θὰ κατάπιναν ἕνα μαγκάλι ἀναμμένα κάρβουνα. παρατηρήστε το στὰ βιβλία τους. αἰσθάνονται βολικά, μόνο ἂν λένε “ὁ Ἰησοῦς”, σὰ νὰ λέμε “ὁ Τάκης”. ἔχουν δὲ πολὺ γοῦστο στὸ πῶς προσπαθοῦν καὶ νὰ διαλάθουν τὴν προσοχὴ τῶν ἄλλων, ὅταν κάνουν αὐτὴ τὴν τσαχπινιά τους, καὶ νὰ μὴν ποῦν κανένα ἀπὸ τ᾿ ἄλλα τ᾿ ἀνεπιθύμητά τους. λέτε νὰ τοὺς στριμώξω μ᾿ αὐτὸ τὸ φανέρωμά μου καὶ νὰ ποῦν μερικὲς φορὲς αὐτὸ ποὺ θέλουν ν᾿ ἀποφύγουν ; θὰ τὸ πάρω ἐπάνω μου, ἂν καταφέρω κάτι τέτοιο· πάντως δὲν τὸ ἐπιδιώκω, γιατὶ τὸ θεωρῶ ματαιοπονία.



         Ἐδῶ ὅμως δὲν μ᾿ ἐνδιαφέρουν οἱ “ἀπόψεις” των καὶ οἱ ῥοπές των, ἀλλὰ τ᾿ ἀστραφτερὰ μαργαριτάρια τους, ποὺ εἶναι τόσο ἀπολαυστικά. λέει λοιπὸν ὁ Κωνσταντίνου τελευταῖο βιβλίο τῆς Π. Διαθήκης τὸν Δανιήλ, κυρίως ἐπειδὴ οἱ δικοί μας ἐκδότες, βάζοντας τοὺς Δώδεκα πρὶν ἀπὸ τοὺς Μεγάλους προφῆτες, τοποθετοῦν τελευταῖο τὸ βιβλίο τοῦ Δανιήλ. σ᾿ ἄλλες ἐκδόσεις, ποὺ οἱ Δώδεκα μπαίνουν μετὰ τοὺς Μεγάλους, τοποθετεῖται τελευταῖο τὸ βιβλίο τοῦ Μαλαχίου. ἀξιολογήστε τώρα τὸ “θεολόγημα” τοῦ Κωνσταντίνου, ποὺ πέφτει σὰ σάπιο ἀχλάδι ἀπὸ μιὰ τυπογραφικὴ συγκυρία. (τὸ χρονικῶς τελευταῖο βιβλίο τῆς Π. Διαθήκης εἶναι ἱστορικό, ὁ Νεεμίας). οἱ δάσκαλοι ὅμως τοῦ Κωνσταντίνου —διότι ὁ ἴδιος “κουκιὰ ἔφαγε, κουκιὰ μαρτυράει”— ἁρπάζονται ἀπὸ τὴν ἐν λόγῳ τυπογραφικὴ συγκυρία καί, πασχίζοντας νὰ ἐπωφεληθοῦν ἀπ᾿ αὐτὴ σὰν ἀπὸ ἕνα ψυχολογικῆς ἐπιδράσεως τρὺκ ἐπάνω στὸν ἀνήξερο λαό, στηρίζουν τὴν “ἄποψί” τους ὅτι τὸ βιβλίο τοῦ “Δανιὴλ” γράφτηκε λίγο πρὶν ἀπὸ τὰ Εὐαγγέλια. ὁ Κωνσταντίνου, μιμούμενος τοὺς δασκάλους του, προσπαθεῖ νὰ πλασσάρῃ ξαναζεσταμένη τὴ σχετικὴ κρυάδα ἐκείνων. αὐτὴ ἡ τέτοια “θεολογικὴ ἐνασχόλησι” ὅλων αὐτῶν μὲ τέτοιες τρίχες εἶναι τὸ ὑποκατάστατο τῆς ἀπούσης ἐπιστήμης. εὐτυχῶς ποὺ οἱ ἴδιοι τὰ φανερώνουν ἄθελά τους, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ τοὺς γραδάρουμε.



         Σᾶς συνιστῶ τὰ κείμενα τῶν Κωνσταντίνου, Ἀγουρίδου, Καϊμάκη, καὶ Γαλίτη νὰ τὰ διαβάζετε, ὅταν ἔχετε ἀκεφιές· εἰς ἀκηδίαν ὅπως ἔλεγαν οἱ παλιοί· φτιάχνουν τὸ κέφι. σᾶς ἐγγυῶμαι δὲ ὅτι εἶναι ἀπὸ τὰ πιὸ γουστόζικα ἀναγνώσματα τῆς ξάπλας. δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ τὰ βλέπουμε ὅλα σὰν τὲστ χρήσιμα γιὰ τὴ διάγνωσί τους. ἡ ὑπόθεσι ἔχει καὶ τὴν εὔθυμη πλευρά της.


 Μελέτες 1 (2008)

ΕΩΣ ΠΟΥ, ΕΧΕΙ ΕΞΟΥΣΙΑ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ, ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ;

ΕΩΣ ΠΟΥ,
ΕΧΕΙ ΕΞΟΥΣΙΑ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ,
ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ;



Κάποτε ο θρυλικος πλεον Νεοχρυσοστομος Πατηρ και Διδασκαλος της Εκκλησιας, ο επισκοπος Αυγουστίνος, είχε ρωτήσει ομάδα θεολόγων έως που μπορεί να επηρεάσει τους ανθρώπους ο Διάβολος, εάν και έως που έχει εξουσία στους ανθρώπους.
 

Ο πανεξυπνος Θεολογος και Φιλολογος Κων/νος Σιαμάκης έδωσε την απάντηση που ικανοποίησε τον π. Αυγουστίνο:
 

"Ο πονηρός μοιάζει με ένα μαντρόσκυλο που είναι δεμένο με μια μεγάλη και χοντρή αλυσίδα, με την οποία τον έχει δέσει ο Θεός. 
Όπως το μαντρόσκυλο δεν μπορεί να προξενήσει κανένα κακό σε όποιον κινείται έξω από το πεδίο δράσεώς του, έξω από τα όρια της αλυσίδας, έτσι ο Διάβολος δεν μπορεί να προξενήσει κανένα κακό σε κάθε Χριστιανό που, πιστός στο Χριστό κινείται εκτός δικαιοδοσίας του Διαβόλου και δεν του δίνει κανένα δικαίωμα να του προξενήσει κακό. 
Όταν όμως ο άνθρωπος εθελοντικά δεχτεί να μπει εκεί που φτάνει η εξουσία του διαβόλου, τότε αυτός θα τον κατασπαράξει, θα τον ξεσκίσει".