Η ΑΝΩΝΥΜΙΑ
ΣΤΙΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ

του κ. Παναγ. Τελεβαντου, Θεολόγου-Φιλολόγου
______________

Θέλω να αναφερθώ σε ένα απαράδεκτο φαινόμενο αναφορικά με την ανωνυμία στις ιστοσελίδες.
Καταρχήν διευκρινίζω ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με την ανωνυμία αν χρησιμοποιείται για να γίνει αναφορά σε κάποιο θέμα με ευγένεια και διάκριση.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ

____________________

Ας μου επιτραπεί μια προσωπική εξομολόγηση.
Τέσσερις δεκαετίες τώρα έχω γράψει εκατοντάδες άρθρα χρησιμοποιώντας διάφορα ψευδώνυμα.
Τόσα πολλά μάλιστα (ίσως υπερβαίνουν τα εκατό) ώστε ούτε ο ίδιος δεν θυμάμαι ποια και πόσα!
Ο λόγος; Δεν νόμιζα (ούτε και τώρα νομίζω ασφαλώς) ότι το όνομα ή οι ακαδημαικοί μου τίτλοι μπορούσαν ή μπορούν να προσθέσουν βαρύτητα στα γραφόμενά μου.
Έγραφα για λειτουργικά και αγιολογικά θέματα, για την Ιστορία της Εκκλησίας, για τον Οικουμενισμό, κτλ..
Έκανα, δηλαδή, ορθόδοξη κατήχηση.
Τι θα μπορούσε να προσθέσει το όνομά μου;
Απολύτως τίποτε.
Ποιος είμαι και τι τίτλους έχω που να ελκύουν την προσοχή του αναγνώστη;
Αν μη τι άλλο ας είμαστε σοβαροί.

ΕΠΩΝΥΜΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΕ ΕΠΩΝΥΜΟΥΣ

__________________

Σπανιότατα, παρέβηκα τον κανόνα της ανωνυμίας.
Μόνον όταν έκανα κριτική κάποιου επώνυμου, όπως λ.χ. του κ. Γιανναρά.
Σ’ αυτές τις ελάχιστες περιπτώσεις δημοσίευσα άρθρα με το όνομά μου επειδή θεωρούσα ανέντιμο να επιτεθώ εναντίον κάποιου γνωστού διανοούμενου και να γράφω ως κάποιος μυστήριος “ανώνυμος”.
Η παρουσία του ονόματός μου δεν άλλαζε την ουσία της ασημαντότητας μου.
Ήμουν (και εξακολουθώ φυσικά να είμαι) ένας κυριολεκτικά και εξ αντικειμένου άγνωστος και ασήμαντος άνθρωπος που τον ξέρουν οι συγγενείς και οι λιγοστοί φίλοι του και του οποίου η γραφίδα δεν έδωσε τίποτα αξιόλογο ή πρωτότυπο.
Απλά ανακυκλώνω αυτά που διάβασα.
Η επώνυμη κριτική μου, όμως, εναντίον του κ. Γιανναρά και άλλων (έστω και αν είναι αναξιόλογη) είναι, πιστεύω, έντιμη επειδή είναι επώνυμη.

Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ

____________________________

Τους τελευταίους μήνες, μετά τη θλιβερή παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, στην “Ημερίδα για το Θεολογικό Διάλογο μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών” στο ΑΠΘ, που δημιούργησε σεισμό στη συνείδησή μου, άλλαξα τελείως πρακτική.
Οταν άκουσα το Μακαριότατο με το στόμα του εξ απορρήτων του π. Παύλου Κουμαριανού να λέγει ότι, για να προχωρήσουν οι διάλογοι με τους Παπικούς, πρέπει να γίνουμε Ουνίτες, αντιλήφθηκα ότι η κατάσταση είναι πολύ πιο σοβαρή από ότι υπάρχει διάχυτη η εντύπωση ότι είναι.
Ως εκ τούτου εγκατέλειψα ολότελα την πρακτική της ανωνυμίας.
Υπογράφω όλα τα άρθρα και τα σχόλιά μου επειδή θεωρώ ότι είναι ώρα ομολογίας και η ανωνυμία με την ομολογία, ως γνωστόν, έχουν πάρει διαζύγιο από καταβολής κόσμου.

ΑΝΕΝΤΙΜΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΩΝΥΜΙΑ

______________________

Το βασικό πρόβλημα με την ανωνυμία αναφύεται όταν αρχίσει κάποιος να επιτίθεται και να προσβάλλει ανθρώπους και μάλιστα αξιόλογους ανθρώπους, όπως ο κανονικός Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος κ. Νικόδημος.
Αντιλαμβάνεστε πόσο πιο σοβαρό είναι το θέμα αν το άτομο αυτό που κρύβεται πίσω από την ανωνυμία δεν είναι καν μέλος της Εκκλησίας ή είναι άνθρωπος που είχε την αναξιοπρέπεια ή και την ιδιοτέλεια - και ο Θεός ξέρει τι άλλο - να παραστεί στις φιέστες του Ζακύνθου!
Σε αυτές τις περιπτώσεις η ανωνυμία χρησιμοποιείται με ανέντιμο τρόπο και η ιστοσελίδα πρέπει, κατά την άποψή μου, να αρνείται να αναρτήσει αυτού του είδους τα σχόλια ή άρθρα.
Το ίδιο έγινε με τον μακαριστό Πατριάρχη των Σέρβων Παύλο.
Σε κάποιο ιστολόγιο προσπάθησε κάποιος ανώνυμος να τον διασύρει με ένα υποτιμητικό σχόλιο για “τον παππού” που έκανε ανεπίτρεπτα πράγματα.
Άλλες φορές ανώνυμοι μετέρχονται αγοραίες ύβρεις εναντίον όσων διαφωνούν μαζί τους με την ψευδαίσθηση ότι με χυδαίες εκφράσεις και ύβρεις καταθέτουν χριστιανική ομολογία πίστεως!!!
Ανωνύμως πάντοτε!

“Ο ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ”

____________

Κάποιος υπογράφει τα κείμενά του ως “αιρετικός” στα σχόλια των ιστολογίων.
Καταρχήν αφού είναι αιρετικός "τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι;".
Αν πάλιν είναι ορθόδοξος γιατί παρουσιάζεται με τον τίτλο του αιρετικού;
Σε κάθε περίπτωση αν θέλει να δημοσιεύει κείμενα ως αιρετικός πρέπει να ξέρουμε ποιος είναι και ποια αίρεση εκπροσωπεί για να μπορούμε να συζητούμε μαζί του έντιμα και ωραία.

ΓΝΩΣΤΑ ΕΙΝΑΙ! ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ!

_____________________

Πληροφορούμαι ότι είναι γνωστά στους διαχειριστές των ιστολογίων ΜΕΡΙΚΕΣ φορές τα πρόσωπα που υπογράφουν ως “ανώνυμος”, “ένας πιστός”, “αιρετικός”, “αμέθυστος”, κτλ.. Γνωστά μπορεί να είναι στους διαχειριστές των ιστολογίων.
Είναι, όμως, ορθόδοξα;
Ανήκουν στη ΜΙΑ, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία ή μήπως πρόσκεινται σε κάποια παλαιοημερολογιτική κάστα;
Δεν γίνεται να το παίζουμε “και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ".
Κάποιοι μαγάρισαν τα μυστήρια της Εκκλησίας και προσχώρησαν σε αιρετικές και σχισματικές κάστες.
Και δεν έμειναν μέχρις εδώ.
Εμφανίζονται ως Ορθόδοξοι και κρυβόμενοι πίσω από την ανωνυμία τους, γίνονται αυστηροί τιμητές των άλλων ενώ οι ίδιοι βρίσκονται ΕΚΤΟΣ Εκκλησίας.
Αν και έχω υπόψη ιδιαίτερα προβληματική συγκεκριμένη περίπτωση διαπιστώνω παρεμβάσεις αυτού του είδους των “ανώνυμων” σε πολλά θρησκευτικά ιστολόγια.

"Ο ΑΜΕΘΥΣΤΟΣ”

_________________

Κάποιος υπογράφει κείμενα ως “αμέθυστος” και διαθέτει και δικό του αξιόλογο, από πολλές απόψεις, ιστολόγιο με τον ίδιο τίτλο.
Πώς γίνεται να είναι ορθόδοξος ο συντάκτης του άρθρου αφού πρεσβεύει κακοδοξίες;
Διερωτάται με πρόσφατο άρθρο του “Finis Christi;” αν η Ορθοδοξία και ο Χριστός θα εξαφανιστούν.
Αυτό τουλάχιστον, λέγει ο τίτλος του άρθρου.
Τι σόι ορθόδοξη πίστη είναι αυτή;
Η πίστη της Εκκλησίας είναι εκ διαμέτρου αντίθετη:
Ο Χριστός "εξήλθε νικών και ίνα νικήση”.
"Οι πύλες του Αδου ου κατισχύσουσιν” της Εκκλησίας και "Μείζον ο εν υμίν ή ο εν τω κόσμω".
Το άρθρο αφήνει από τον τίτλο του και μόνο να διαφανεί το ενδεχόμενο να συμβαίνει κάτι το διαφορετικό.
Είναι ορθόδοξη αυτή η στάση;
Finis Christi; Κύριε ελέησον!
Δεν αντελήφθη ο "αμέθυστος" ότι ο Χριστός είναι ο Θεός;
Μπορεί να έρθει το τέλος του Θεού;
Τι ολκής βλασφημία είναι αυτή;

Γνωρίζω ποιος διατύπωνε προφορικά (ως επί το πλείστον) τέτοιες ακρότητες και ποιοι τις υιοθέτησαν και μάλιστα τις προώθησαν στην ακρότατή τους ερμηνευτική αυθαιρεσία.
Είναι ο ίδιος που έλεγε ότι η "Ορθοδοξία σε λίγο θα είναι ρομαντική ανάμνηση".
Είναι αυτός που εξέθεσε και τον Αρχιεπίσκοπο Σιναίου, σε κάποια φάση, με τη “χαρισματική” εκκλησιολογία του και ο οποίος στο μεταξύ προσχώρησε σε παλαιοημερολογιτική κάστα, για λόγους “ους ο Θεός οίδεν. Εγώ ουκ οίδα”.
Σε κάθε περίπτωση είναι πέρα για πέρα ανακόλουθο να πολεμούμε τη “Βαπτισματική θεολογία” και όμως να αναγνωρίζουμε έγκυρα μυστήρια εκτός Εκκλησίας (στην προκειμένη περίπτωση στις κάστες των Παλαιοημερολογιτών).
Ξεκαθαρίζω προκαταβολικά ότι δεν πρόκειται να μπω σε θεολογική συζήτηση με “ανώνυμους” που μαγάρισαν τα μυστήρια της Εκκλησίας και δεν έχουν την εντιμότητα να καταθέσουν επώνυμα τις απόψεις τους.

Παρακαλώ θερμά τους διαχειριστές του ιστολογίου να αναρτήσουν αυτούς τους προβληματισμούς μου και (στο βαθμό που τους αφορούν) τους παρακαλώ να τους λάβουν υπόψη αν κρίνουν ότι είναι ορθοί.

Σταυρός ο φύλαξ πάσης της Οικουμένης,
σταυρός η Ωραιότης της Εκκλησίας,
σταυρός βασιλεων το κραταίωμα,
σταυρός πιστών το στήριγμα,
σταυρός αγγέλων η δόξα,
και των δαιμόνων το τραύμα.


Τα θρησκευτικά σύμβολα

στα σχολεία

Του κ. Αναστάσιου Ν. Μαρίνου, διδάκτoρος Νομικής, αντιπροέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας ε.τ.


Από τη Μεταπολίτευση και μετά ξεκίνησε μια προσπάθεια χωρισμού της Εκκλησίας από το Κράτος, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής απευθυνόμενος στον τότε Αρχιεπίσκοπο μακαριστό Σεραφείμ, είπε χαρακτηριστικά:
«Θα χωρίσουμε τα τσανάκια μας».
Τελικώς, τέτοιος χωρισμός δεν θεσπίστηκε καίτοι έγινε μία εξ υφαρπαγής απόπειρα προς τούτο από τον συντακτικό νομοθέτη του 1974, η οποία απέτυχε. Πολλοί όμως ήσαν εκείνοι, νομικοί και μη, που εξακολούθησαν να επαναφέρουν το ζήτημα αυτό εξ αφορμής διαφόρων θεμάτων όπως ο πολιτικός γάμος, ο θρησκευτικός όρκος, η διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία κ.ά.

Προσφάτως ετέθη εκ νέου το ζήτημα της απομακρύνσεως των θρησκευτικών συμβόλων (Εσταυρωμένου, Εικόνων) από τις σχολικές αίθουσες διδασκαλίας και από άλλους δημόσιους χώρους όπως οι αίθουσες συνεδριάσεως των Δικαστηρίων, εξ αφορμής μιας αποφάσεως του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ).

Ειδικότερα, ενώπιον του ιταλικού Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) προσέφυγε μία ιταλίδα μητέρα η οποία θεώρησε ότι θίγεται η συνείδηση των παιδιών της λόγω της υπάρξεως του Εσταυρωμένου στις αίθουσες του σχολείου όπου φοιτούσαν.
Το ιταλικό ΣτΕ απέρριψε το αίτημά της, κάνοντας δεκτό ότι η ύπαρξη του Εσταυρωμένου στις σχολικές αίθουσες δεν αντιβαίνει προς τις αρχές του λαϊκού κράτους (σ.σ.: ως λαϊκό ορίζεται το Κράτος στο οποίο υπάρχει πλήρης διαχωρισμός μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας).

Κατά της αποφάσεως αυτής, η μητέρα προσέφυγε ενώπιον του ΕΔΑΔ το οποίο με την από 3.11.2009 απόφασή του, ανέτρεψε την απόφαση του ιταλικού δικαστηρίου και δέχτηκε, καταδικάζοντας την Ιταλία, ότι πρέπει να αφαιρεθούν τα θρησκευτικά σύμβολα από τις αίθουσες των σχολείων.

Ηδη πολλοί είναι αυτοί που ζητούν να τύχει εφαρμογής και στην Ελλάδα η ως άνω απόφαση του ΕΔΑΔ.
Εχω τη γνώμη ότι τέτοια εφαρμογή δεν είναι δυνατή για τον λόγο που εκθέτω κατωτέρω:

Το ΕΔΑΔ έκρινε την υπόθεση αυτή, εν όψει του καθεστώτος σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας το οποίο ισχύει στην Ιταλία, δηλαδή του πλήρους χωρισμού τους (λαϊκό κράτος).
Αντίστοιχο καθεστώς υπάρχει και στη Γαλλία.
Σε ένα τέτοιο (λαϊκό) κράτος η ανάρτηση των Εικόνων και του Σταυρού στα σχολεία αποτελεί παραβίαση της αρχής της θρησκευτικής ουδετερότητας την οποία οφείλει να τηρεί ένα λαϊκό Κράτος.
Η ερμηνεία αυτή της συγκεκριμένης αποφάσεως του ΕΔΑΔ προκύπτει από το ίδιο το κείμενό της.
Ετσι, στην υπ΄ αριθμ. 30 σκέψη αυτής ορίζονται τα εξής:

«Με την επιβολή της υποχρεώσεως να εκτίθεται ο Εσταυρωμένος στις σχολικές αίθουσες διδασκαλίας, το Κράτος προσδίδει στη Ρωμαιοκαθολική θρησκεία μια προνομιακή θέση...» και τούτο απαγορεύεται διότι «...η έννοια του λαϊκού Κράτους σημαίνει ότι το Κράτος πρέπει να παραμένει ουδέτερο και να τηρεί ίσες αποστάσεις έναντι των θρησκειών και δεν επιτρέπεται να θεωρείται ότι ευρίσκεται πλησιέστερα προς ορισμένους πολίτες σε σχέση με άλλους εξ αυτών».
Ρητώς δε δέχεται (βλ. σκέψη 38) ότι «...οι εθνικές Αρχές έχουν ένα ευρύ πλαίσιο εκτιμήσεως επί θεμάτων συνθέτων και ευαίσθητων, συνδεδεμένων στενώς με την πνευματική καλλιέργεια και την ιστορία...» και υπό την έννοια αυτή, συνεχίζει η απόφαση, «...η τοποθέτηση ενός συμβόλου θρησκευτικού σε δημόσιο χώρο δεν θα υπερέβαινε τα περιθώρια εκτιμήσεως κάθε Κράτους... δοθέντος ότι στην Ευρώπη υπάρχει ποικιλία στάσεων έναντι του ζητήματος αυτού όπως π.χ. στην Ελλάδα όπου για όλες τις πολιτικές και στρατιωτικές τελετές προβλέπεται η ενεργός συμμετοχή ενός λειτουργού της Ορθόδοξης λατρείας επί πλέον δε τη Μεγάλη Παρασκευή υπάρχει εθνικό πένθος και όλα τα γραφεία και τα εμπορικά καταστήματα είναι κλειστά όπως ακριβώς στην Αλσατία» (σ.σ.: στη γαλλική επαρχία Αλσατίας και Λωραίνης δεν ισχύει καθεστώς λαϊκού Κράτους).

Εν προκειμένω, στην Ελλάδα και με βάση τα οριζόμενα στο ελληνικό Σύνταγμα, δεν θεσπίζεται χωρισμός Κράτους από την Εκκλησία ούτως ώστε να κάνουμε λόγο για λαϊκό κράτος και συνεπώς για υποχρέωση τηρήσεως θρησκευτικής ουδετερότητος εκ μέρους της Πολιτείας, και κατ΄ επέκτασιν, για απαγόρευση αναρτήσεως θρησκευτικών συμβόλων σε δημόσιους χώρους.

Αντιθέτως μάλιστα, το ίδιο το Σύνταγμα επιβάλλει τη διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία κατά το ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα, όπως έχει άλλωστε δεχθεί και το Συμβούλιο της Επικρατείας (βλ. ΣτΕ 3356/1995).
Ούτως έχει το ζήτημα και οι διατυπώσαντες αντίθετη άποψη, όπως το Ελληνικό Παρατηρητήριο του Ελσίνκι, υπέπεσαν σε λάθος βαρύ.

Ατυχώς, η λανθασμένη αυτή άποψη έχει υιοθετηθεί και από καθηγητή μιας εκ των Νομικών μας Σχολών.
Αναρωτιέμαι λοιπόν πώς είναι δυνατόν και υπό ποίαν έννοιαν θα εφαρμοσθεί η απόφαση αυτή του ΕΔΑΔ στην Ελλάδα;
Εξάλλου η εφαρμογή της ενδέχεται να έχει και άλλες συνέπειες:
Μήπως δηλαδή θα πρέπει να αφαιρέσουμε και τον Σταυρό από τη σημαία;
Με ανάλογηνοοτροπία όλα να τα περιμένει κανείς...

Από το ΒΗΜΑ 22.11.2009

MIA

ΑΓΩΝΙΩΔΗΣ ΝΥXΤΑ

«Tαύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου…» Λουκ. 12,20

Θα σας παρακαλέσω, αγαπητοί μου, να κάνετε υπομονή λίγα λεπτά, ν’ ακούσετε μια σύντομη ομιλία. Aφορμή θα λάβουμε από το ιερό και άγιο ευαγγέλιο, από μια λέξι· γιατί και μία ακόμα λέξις του Ευαγγελίου διδάσκει.
H λέξις αυτή είναι η «νύχτα» (βλ. Λουκ. 12,20), η τελευταία νύχτα πού ζει κανείς. Έχει μεγάλη σημασία η τελευταία ημέρα και η τελευταία νύχτα της ζωής μας. Περνούν περνούν τα ημερονύκτια, αλλά έρχεται κάποτε μια νύχτα, και τότε τέλος· δε μας βρίσκει το πρωΐ.
Oμιλεί λοιπόν το ευαγγέλιο για την τελευταία νύχτα ενός ανθρώπου. Tην πέρασε εναγώνιος, δεν τον έπαιρνε ο ύπνος.

* * *

Tί είναι ο ύπνος; O Θεός τον έδωσε για το καλό μας. Kατάλληλος καιρός για τον ύπνο είναι κυρίως η νύχτα. Tότε σώμα και ψυχή αναπαύονται, και το πρωϊ ξυπνάς με νέες δυνάμεις να εργασθείς. Eάν λείψει ο ύπνος, ο άνθρωπος δε μπορεί να σταθεί. Eίναι κι αυτή μια δωρεά του Θεού, πολύ μεγάλη δωρεά· και κοιμούνται όλοι· νήπια και γέροντες, άντρες και γυναίκες, βασιλιάδες και δούλοι, ελεύθεροι και φυλακισμένοι, οι πάντες κοιμούνται.
Mερικοί όμως δεν κοιμούνται. Tί έχουν; Aυπνία. Ω η αυπνία! Mια νύχτα, τρείς μετά τα μεσάνυχτα, χτύπησε επιμόνως το τηλέφωνο της μητροπόλεως. Σηκώνομαι και το παίρνω. Aκούω μια φωνή από μακριά, από την Aθήνα. ―Eίμαι, λέει, μια γυναίκα. ―Tι έχεις και τηλεφωνείς τέτοια ώρα; ―Δε μπορώ να κοιμηθώ, έχω δυό μέρες να κλείσω μάτι. Πάω να τρελλαθώ. Kάνε μια δέησι στο Θεό να μου δώσει λίγο ύπνο… Eίχε καρκίνο, και πονούσε φρικτά. Πόσο αχάριστοι ε­ίμεθα, πού δε λέμε ευχαριστώ στο Θεό για τον ύπνο!
Kι ο άνθρωπος αυτός του ευαγγελίου, που δε μπορούσε να κοιμηθεί, τι ήταν, άρρωστος; Σωματικώς όχι. Aυτός είχε άλλη ασθένεια, πολύ χειρότερη από τον καρκίνο. Hταν ψυχικώς άρρωστος. Έπασχε από μια ασθένεια, που εξ αιτίας της έχουν χυθεί ποταμοί αίματος. Eάν γίνωνται παγκόσμιοι πόλεμοι, αιτία είναι αυτή. Aν έλειπε αυτή, θα υπήρχε ειρήνη. Πως λέγεται η ασθένεια αυτή του ανθρώπου του ευαγγελίου; Λέγεται πλεονεξία. Hταν πλεονέκτης, φιλάργυρος· και γι’ αυτό δε μπορούσε να κοιμηθεί όλη νύχτα. Δηλαδή;
Hταν πλούσιος πολύ. Eίχε κτήματα πολλά. Kαι τη χρονιά εκείνη ήρθε εξαιρετική ευλογία· μάζεψε τόσους καρπούς, που δε χωρούσαν στις αποθήκες του. Στενοχωριόταν. Oλη νύχτα στριφογύριζε στο κρεβάτι του σαν το φίδι, δεν τον έπιανε ύπνος. Kαι καθώς προσπαθούσε να λύσει το πρόβλημα έλεγε· «Tί να κάνω;…».
Tι να κάνει; Eαν συμβουλευόταν το λόγο του Θεού κ’ έριχνε μια ματιά στην κοινωνία, εύκολα θα έλυνε το πρόβλημα. Zητάει νέες αποθήκες; Mα υπάρχουν· όχι μία και δύο, χιλιάδες αποθήκες. Ποιές είναι; Tα στομάχια των ανθρώπων. Tο στομάχι τι είναι; μια μικρά αποθήκη, πού γεμίζει και αδειάζει. Kαι οι μεν πλούσιοι, όπως αυτός, έχουν το στομάχι πάντα γεμάτο· μα των φτωχών το στομάχι συχνά είναι αδειανό.
Yπήρχαν φτωχοί. Mπορούσε να τους δώσει από τα περισσεύματά του. Πολλοί θα μπορούσαν έτσι να ζήσουν. Aυτός όμως σκέπτεται μόνο τον εαυτό του. Σύνθημά του έχει «όλα για τον εαυτό μου» (έτσι σκέπτονται συνήθως οι πλούσιοι, αυτή είναι η αμαρτία της πλεονεξίας, η κατάρα της ανθρωπότητος). Σχεδίαζε λοιπόν ο πλούσιος να χτίσει νέες αποθήκες για τα αγαθά του. Kαί υπολόγιζε, ότι αυτά θα του έφταναν να ζήσει χρόνια πολλά, χίλια χρόνια!
Έζησε χίλια χρόνια; Oύτε μια νύχτα δεν έζησε. Γιατί δεν είχε ακόμη τελειώσει τις σκέψεις αυτές, και κάποιος του χτυπάει την πόρτα. Ποιός ενοχλητικός και αναιδής είναι τέτοια ώρα; Ω, ο επισκέπτης αυτός, πού χτυπούσε, δεν έχει ώρα ωρισμένη. Έρχεται οποτεδήποτε. Ποιός είναι; O χάρος! Παρουσιάζεται και του λέει· Eδώ, αυτή τη στιγμή σε παίρνω· σε παίρνω στα μαύρα φτερά μου… Έτσι έφυγε· κ’ έμεινε με τα σχέδια και τα όνειρα.
Kαι ο Xριστός μας λέει· Aυτό θα πάθουν και όσοι σκέπτονται παρομοίως. «Άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου· α δε ητοίμασας τίνι έσται;» (Λουκ. 12,20).

* * *

Tί μας διδάσκει, αδελφοί μου, η παραβολή αυτή; Mας λέει, πόσο κακό είναι η πλεονεξία. Kαι όλοι, κατά το μάλλον ή ηττον, έχουμε την πλεονεξία· είμεθα πλεονέκτες, δεν αρκούμεθα στα λίγα. Έχουμε την πλεονεξία, κ’ είναι κατάρα η πλεονεξία.
O πλεονέκτης δεν αρκείται στα λίγα πού έχει, θέλει ν’ αποκτήσει όλο και περισσότερα. Έκανε ένα εκατομμύριο; θέλει να το κάνει δύο· τα δυό να τα κάνει τέσσερα, τα τέσσερα οκτώ, τα οκτώ δεκάξι, τα δεκάξι τριανταδύο… Ωνάσης να γίνει, δεν ησυχάζει. Mπορεί η θάλασσα να πει στα ποτάμια «Φτάνει πιά, δε θέλω τα νερά σας»· ο πλεονέκτης ποτέ δεν θα πει «Φτάνει». Θέλει συνεχώς να παίρνει.
Hρθε στη μητρόπολι κάποιος από οικογένεια με πέντε-έξι αδέρφια και έκλαιγε. ―Tί έχεις; ―Mακάρι να μην είχα αδερφό, μου λέει· φοβερός πλεονέκτης! Πως τα κατάφερε και πήρε όλη την περιουσία του πατέρα· δεν άφησε τίποτα. Eννοεί να μη ζήσουν οι άλλοι, μόνο αυτός. Mου ‘ρχεται να τον σκοτώσω!…
Kιαι μόνο στα άτομα; Kαι στις οικογένειες, και στα έθνη, και στην ανθρωπότητα υπάρχει πλεονεξία. Aυτή την ώρα, που μιλάμε, άλλα κράτη είναι φτωχά κι άλλα είναι πλούσια. Tα πλούσια, τα μεγάλα, έχουν μαζέψει στις αποθήκες τους εκατομμύρια τόννους προϊόντων· πατάτες, πορτοκάλια, λεμόνια, μήλα, αχλάδια, γάλα… Tί τα κάνουν; Tί τα κάνουν; Eμένα ρωτάτε; Aν πίστευαν στο Ευαγγέλιο, έπρεπε να τα μοιράσουν εκεί πού κάποιοι πεθαίνουν από την πείνα. Aντί γι’ αυτό ανοίγουν χωματερές και θάβουν τους καρπούς, προϊόντα εξαιρετικά, και χύνουν στα ποτάμια το πολύτιμο γάλα. Mάλιστα· αιώνας καταστροφής. Γι’ αυτό είναι μεγάλο αμάρτημα η πλεονεξία.

* * *

Kαι φάρμακο; Yπάρχει φάρμακο. Πως θα θεραπευθούμε όλοι, αδελφοί μου, από την πλεονεξία; Tα φάρμακα είναι δύο· το ένα λέγεται αυτάρκεια, το άλλο λέγεται ελεημοσύνη.
Tί θα πει αυτάρκεια; O ο άγιος Kοσμάς ο Aιτωλός λέει· «Kάθεσαι στο τραπέζι·σε φτάνουν εκατό δράμια ψωμί; ―δράμια είχαν τότε― Mη φας περισσότερο. Aν φας, δεν είναι ευλογημένο». Tα εκατό σε φτάνουν· μη θες να φας διακόσα, τρακόσα. Tο πολύ φαϊ δεν κάνει καλό. Στα παλιά τα ευλογημένα χρόνια, στα φτωχά μας σπίτια, που ήτανε πέντε, έξι, επτά παιδιά, ζούσαν θαυμάσια, ήταν όλα ροδοκόκκινα. Έπαιρνε η μάνα το κριθάρινο ψωμί, όχι το άσπρο, έλεγε το «Πάτερ ημών», το έκοβε όπως κόβει ο παπάς το αντίδωρο, και έδινε από ένα κομματάκι σε κάθε παιδί. K’ εκείνο το κριθάρινο ψωμί γινόταν βούτυρο και γάλα, και τα παιδιά ήταν ζωηρά και ευκίνητα. Tώρα; Aνοίγουν το ψυγείο και τρώνε όσο θέλουν. Oι γονείς γεννούν δυό παιδιά μόνο. O,τι τρώει σήμερα το ένα, έτρωγαν άλλοτε εφτά παιδιά. Kαί το αποτέλεσμα; παρουσιάστηκαν καρδιακά νοσήματα σε παιδιά. Oπως είπαν οι γιατροί κάτω στην Aθήνα, αυτά προέρχονται από το πολύ φαΐ. Tρώνε, τρώνε, και παν’ να σκάσουν. Γιατί οι γονείς δεν σκέπτονται άλλο από τον εαυτό τους και το παιδάκι τους. Tο ένα λοιπόν φάρμακο είναι η αυτάρκεια. Kαι το άλλο είναι η ελεημοσύνη· να δώσει κανείς στόν φτωχότερο. Aυτό πού περισσεύει δεν είναι δικό σας, «είναι της χήρας, τ’ ορφανού, και μην το σπαταλάτε» (Aχ. Παράσχος, Aναγν. Δ΄, σ. 100). Tον άσπλαχνο πλεονέκτη, είπε κάποιος, με τους αθέους θα κατακρίνει ο Xριστός. Tο 1986 κάναμε έρανο για τους σεισμοπλήκτους της Kαλαμάτας. Kαι ενώ κάποιοι άλλοι έδωσαν ελάχιστα, ξαφνικά χτυπάει την πόρτα μια φτωχιά και τυφλή γυναίκα από το Λέχοβο. ―Tί θέλεις; (νόμιζα ότι θέλει ελεημοσύνη). ―Oχι, δέσποτα, δεν θέλω ελεημοσύνη. Άκουσα από το ραδιόφωνο για τον έρανο· παίρνω μια μικρά σύνταξι και μ’ αυτήν αγόρασα εκατό κιλά φασόλια… Έκλαψα βλέποντας την πράξι της. Mαζί με όσα έδωσε όλη η μητρόπολις συγκεντρώθηκαν εξήντα τόννοι όσπρια, φακές, ζάχαρη κ.τ.λ.. Tα συνώδευσαν ιερείς μας, κι όταν τα παρέδιδαν στους σεισμοπλήκτους, εκείνοι έκλαιγαν μέσ’ στις σκηνές και έλεγαν· «Aπό τη Φλώρινα; Mπράβο! δεν περιμέναμε από τόσο μακριά να μας θυμηθούν».
Aυτό λοιπόν μας διδάσκει σήμερα το ευαγγέλιο· να μην έχουμε πλεονεξία, αλλά να ε­ιμεθα ευχαριστημένοι με ό,τι έχουμε, να ελεούμε γύρω μας, να κοιμώμεθα τον ύπνο του δικαίου, και να δοξάζουμε και να υμνούμε το Θεό εις αιώνας αιώνων· αμήν.

† επίσκοπος Aυγουστίνος

(Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνο Καντιώτη στο ιερό ναό του Oσίου Nαούμ Aρμενοχωρίου - Φλωρίνης 23-11-1986)

ΓΕΜΙΣΑΜΕ

ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΟΥΣ;

Κοντά στο 1992 κυκλοφόρησε η φήμη ότι θα ξεκινήσει ένας μεγάλος πόλεμος, στον οποίο θα μπλεχτεί και η Ελλάδα, γιατί τότε «έπεφταν δύο πασχαλιές μαζί», όπως είχε προφητέψει ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Πράγματι τότε συνέπιπταν ημερολογιακά δύο μεγάλες γιορτές μαζί, το Πάσχα και ο Ευαγγελισμός και αυτό θεωρήθηκε από κάποιους σαν ερμηνεία της προφητείας του αγίου. Η φήμη διανθιζόταν και με άλλες λεπτομέρειες… Στο Άγιον Όρος Χριστιανοί (μοναχοί και λαϊκοί) «αναμετέδιδαν» την φήμη με κάποιο δισταγμό και επιφύλαξη, άλλοι βρίσκονταν σε μια κατάσταση διέγερσης και αναμετέδιδαν την φήμη σαν σίγουρο γεγονός και κάποιοι άλλοι δεν ήθελαν να ακούσουν τίποτα και τα θεωρούσαν όλα αυτά ανοησίες. Τα πράγματα δικαίωσαν τους τελευταίους.

Λίγο πριν το 2004 κυκλοφορούσε η φήμη ότι δεν θα γίνουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Αθήνα, γιατί θα ξεσπάσει πόλεμος.
Πάλι εμφανίσθηκαν οι τρεις παρά πάνω κατηγορίες ανθρώπων.
Μερικοί μάλιστα αγόραζαν και τρόφιμα…πάλι τα πράγματα απέδειξαν ότι η φήμη ήταν μία σαπουνόφουσκα.
Αυτές είναι δύο από αρκετές άλλες φήμες μικρότερης έκτασης που έφτασαν στα αυτιά μου.

Τί συμβαίνει;…
Ύπάρχουν κάποιοι προβληματικοί, κάποιοι συμπλεγματικοί χριστιανοί (μοναχοί, ιερεϊς και λαϊκοί) που «έχουν ευλάβεια άνακατεμένη με βλάβη», όπως έλεγε χαριτολογώντας ο π. Παΐσιος, που παριστάνουν τους χαρισματικούς, ενώ δεν είναι, κινούνται στα όρια της ψυχασθένειας και της απάτης, επιθυμούν τον θαυμασμό και τον σεβασμό του πλήθους, γι΄ αυτό διαδίδουν αυτές τις φήμες έστω και αν γνωρίζουν υποσυνείδητα ότι αυτό το παιχνίδι έχει ήμερομηνία λήξης;
Περιπαίζονται από την ματαιοδοξία;
Δεν μπορούν να αντιληφθούν τη μεγάλη ζημιά που προκαλούν στην Εκκλησία και στους αδύναμους στην πίστη;

Κοντά σ΄ αυτούς υπάρχει και μία κατηγορία ανθρώπων που αρέσκονται να ακούν και να πιστεύουν τέτοιες φήμες χωρίς να εξετάζουν την εγκυρότητα της πηγής που τις διαδίδει, χωρίς να κοσκινίζουν τα πράγματα, χωρίς να βάλουν την απλή λογική να δουλέψει. Προφανώς μια τέτοια φήμη τους δημιουργεί μια ψυχική διέγερση που τους ευχαριστεί, κάνει την ζωή τους πιο «συναρπαστική» και έρχεται να καλύψει κάποια ψυχολογικά κενά.
Από που αλλού μπορεί να πηγάζει αυτή η ανώριμη συμπεριφορά;
Έτσι κάπως εξηγούσα τα πράγματα για αρκετά χρόνια.

Πριν από τα Χριστουγέννα του 2008 κυκλοφόρησε μια άλλη φήμη, εξαιρετικά επείγουσα. Έλεγε ότι θα γίνει πόλεμος μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα.
Μέσα στον Ιανουάριο του 2009.
Καλούσαν τον κόσμο να πάρει τρόφιμα και κάποια χρήματα για να άντιμετωπίσει την δύσκολη κατάσταση, που θα δημιουργηθεί και θα διαρκέσει γύρω στους τρεις με έξι μήνες Την φήμη την απέδιδαν σε κάποιους λαϊκούς αλλά και ρασοφόρους.
Αυτή την φορά κατονόμαζαν και την πηγή.
Ήταν ο γέροντας Εφραίμ από την Αμερική.
Επειδή ο γέροντας ήταν γνωστός και σεβαστός και είχε μεγάλο κύρος, η φήμη εξαπλώθηκε πολύ, σ’ όλη την Ελλάδα.
Έφτασε να κυκλοφορεί και στο διαδίκτυο.
"...τρόφιμα και νερά για μερικούς μήνες..."

Σημείωσι blog apotixisi;

Ιδού ένα δημοσίευμα στο διαδίκτυο.
Γράφει ο vfilip για mail που έλαβε μετά από ερώτησή του, στο μοναστήρι της Αριζόνα στην Αμερική, στον γέροντα Εφραίμ :

"Απαντάει ο π. Σεραφείμ σε ερώτηση μου :
Ο Γέροντας Εφραίμ απλώς συμβουλεύει οι άνθρωποι να είναι έτοιμοι και να έχουν στα σπίτια τρόφιμα και νερά για μερικούς μήνες γιατί υπάρχει πιθανότιτα να γίνει μεγάλη οικονομική κρίση στο κόσμο φέτος.
Να το κάνουν όμως χωρίς πανικό.
Εάν δεν συμβεί τίποτα τα τρόφιμα δεν θα πάνε χαμένα. Δεν μάς είπε τίποτα συγκεκριμένο εάν θα γίνει ο πόλεμος.
Απλώς ο Γέροντας ήταν στενοχωριμένος να μην γίνουν τα πράγματα χειρότερα xταν έμαθει για τις τελευτέεις παραβάσεις των Τουρκινών αεροπλάνων στα νησιά.
Ο Γέροντας επίσης λέει ότι τα κακά που συμβαίνουν και μπορεί να συμβούν στο κόσμο είναι από τίς αμαρτίες των ανθρώπων και προτρέπει οι άνθρωποι να μετανοήσουν και να ζούνε χριστιανική ζωή κόντα στα μυστήρια της εκκλησίας.
Με αγάπη Χριστού, π. Σεραφείμ" Πηγή : http://forum.christian-orthodox.gr

Πολλοί άνθρωποι συμμορφώθηκαν προς τις οδηγίες.
Ευτυχώς υπήρξαν και αυτοί που δεν παρασύρθηκαν από το γενικό κλίμα.
Πέρασαν οι μέρες και δεν έγινε τίποτε.
Δύο με τρεις μήνες μετά ο γέροντας Εφραίμ έκπληκτος έβγαλε μία ανακοίνωση από την Αμερική και δήλωσε ότι αυτός ποτέ δεν είχε πει τέτοια πράγματα.
Κάποιοι (ποιοί άραγε;) είχαν παραφουσκώσει και παρερμηνεύσει τα λόγια του η -ακόμη χειρότερα- ξεκίνησαν χωρίς αφορμή;
To όνομα του π. Εφραίμ είχε δυσφημισθεί σε ευρεία κλίμακα.
Τί είχε συμβεί;
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που είχαν δώσει βάση στο όνομα του γέροντος Εφραίμ ένοιωθαν τώρα εξαπατημένοι και γελοιοποιημένοι.
Οι έμποροι είχαν κερδίσει από την χαζομάρα των χριστιανών, το κυρος του γέροντος είχε δεχθεί ισχυρό πλήγμα, η πίστη των αδύνατων στην Εκκλησία και στους Αγίους της είχε κλονισθεί.
Και οι έχθροί της Εκκλησίας χαίρονταν που είχε –κατ΄ αυτούς- αποδειχθεί περίτρανα η χαζομάρα και η συμλεγματικότητα των Χριστιανών, που πιστεύουν σε αγίους χαρισματούχους γέροντες και στις προφητείες τους.
Κερδισμένοι βγήκαν οι εχθροί της Εκκλησίας και ο διάβολος

Ο π. Εφραίμ έχει ιδρύσει 19 μοναστήρια στις Η.Π.Α. όπου μονάζουν άνθρωποι απ΄ όλες τις φυλές της γης.
Είναι αυτός που μετέφερε το Ορθόδοξο Αγιορείτικο μοναχικό πνεύμα στην Αμερικανική ήπειρο.
Χαίρει μεγάλης εκτιμήσεως μεταξύ των Ορθοδόξων της Αμερικής.
Ο διάβολος και κάποιοι άνθρωποι τον μισούν και τον αντιστρατεύονται στο έργο του.
Δεν θα μπορούσαν όλα αυτά να είναι ενας ενορχηστρωμένος, ύπουλος πόλεμος εναντίον του, αλλά και εναντίον των χαρισματούχων Αγίων και σε τελευταία ανάλυση εναντίον της Εκκλησίας και του Χριστού;
Το ίδιο ακριβώς διάστημα «έπαιζε» και ενα άλλο σενάριο, που αφορούσε τον γέροντα Παΐσιο, και συνδυαζόταν με το σενάριο που προσπαθούσαν να το αποδώσουν στον π. Εφραίμ
Είναι γεγονός ότι ο γέροντας Παΐσιος είχε πει ότι θα φέρει ο Θεός έτσι τα συμφέροντα των μεγάλων και στο τέλος θα μας δώσουν την Πόλη.
Θα πολεμούν μεταξύ τους και στο τέλος θα πουν σαν συμβιβαστική λύση:
Την Πόλη ούτε εμείς ούτε εσείς θα την πάρετε.
Θα την δώσουμε στους Έλληνες.
Αυτά τα λόγια τα έχω ακούσει και εγώ με τα αυτιά μου και γνωρίζω ότι τα έχει πεί και σε πολλούς άλλους.
Μάλιστα είπε σε κάποιον νεαρό άνδρα που τον επισκεπτόταν για πρώτη φορά «εσύ θα μπείς σημαιοφόρος στη Πόλη».
Αποδείχθηκε ότι ο νέος αυτός ήταν αξιωματικός του Ελληνικού στρατού.
Αυτή την ιστορία την γνωρίζουμε εδώ και πολλά χρόνια και είναι αληθινή πέρα ως πέρα.
Δεκαπέντε χρόνια μετά την κοίμηση του γέροντα άκουσα αυτή την ιστορία διανθισμένη με κάποιες «λεπτομέρειες» που εγώ τις άκουγα για πρώτη φορά και όσους από τους κοντινούς μαθητές του γέροντα ρώτησα και αυτοί δεν τις γνώριζαν.
Αυτό το γεγονός με παραξένεψε πολύ.

Πως γίνεται και οι κοντινοί του π. Παϊσίου δεν τα γνώριζαν και τα γνώριζαν κάποιοι άλλοι;
Οι «λεπτομέρειες» που κόλλησαν κοντά στον αληθινό πυρήνα της ιστορίας είναι οι εξής:
α) Το όνομα αυτού του αξιωματικου και ότι
β) αποστρατευόταν την άνοιξη του 2009.
Αυτό αμέσως έδινε ενα δραματικό προσδιορισμό, ότι αυτή η προφητεία θα έπρεπε να εκπληρωθεί την άνοιξη που μας πέρασε.

Το ίδιο διάστημα άρχισε να κυκλοφορεί μια γελοία ιστορία για τρεις επιστολές που δήθεν έγραψε ο π. Παΐσιος και τις εμπιστεύθηκε σε ένα άγνωστο πρόσωπο με την οδηγία να τις παραδώσει τόσα χρόνια μετά τον θάνατό του, στον πρόεδρο της Ρωσσίας, στον Έλληνα πρωθυπουργό και στον αρχηγό του ελληνικού στρατού.
Και αυτό πολύ παράξενο.
Για ένα τόσο σοβαρό θέμα κανένας από τους γνωστούς του γέροντα να μην γνωρίζει τίποτε; Ποιοί είναι αυτοί οι άγνωστοι που κυκλοφόρησαν αυτή την γελοία και προβοκατόρικη ιστορία με τις επιστολές:
Τί ρόλο παίζουν;
Πού αποσκοπούν;
Αυτό συνδυάσθηκε και με το δήθεν σενάριο του π. Εφραίμ και κυκλοφορούσαν μαζί ευρέως στο διαδίκτυο (internet) και παρέσυραν πολλούς ευλαβείς μεν άφελείς δε, που είχαν εμπιστοσύνη στους δύο γεροντάδες.

Δυστυχώς υπήρχαν και μερικοί χριστιανοί, που «είχαν πολλή ευλάβεια μαζί με λίγη βλάβη», που αναπαρήγαγαν αυτές τις ύποπτες ιστορίες με περισσή ελαφρότητα, αφέλεια και ζήλο.
Η άνοιξη ήρθε και πέρασε, ο άξιωματικός αποστρατεύθηκε, πόλεμος δεν έγινε, την Πόλη δεν μας την δώσανε.
Έτσι με την «βοήθεια» αυτών των λεπτομερειών που κόλλησαν στον αληθινό πυρήνα των προφητειών του π. Παϊσίου, κατόρθωσαν να τον βγάλουν ψεύτη και αναξιόπιστο στα μάτια των ανθρώπων που δεν τον γνώρισαν και που δεν γνωρίζουν τα πράγματα από κοντά. Προσπαθούν δηλαδή να κτυπήσουν το κύρος και την επιρροή που έχει ο γέροντας Παΐσιος στους ορθοδόξους χριστιανούς.
Από την μέθοδο και τον τρόπο διάδοσης, από το γεγονός ότι κατόρθωσαν να διαδώσουν τόσο πλατιά τα ψέμματά τους, μήπως μπορούμε να συμπεράνουμε ότι έδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι το σχεδιασμένο και καλά οργανωμένο;

Αν σκεφθούμε δέ, ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε μια έποχή όπου η Εκκλησία πολεμείται συστηματικά, ότι υπάρχει σε εξέλιξη μία πολιτική αποχριστιανικοποίησης της ελληνικής κοινωνίας, μπορούμε να σκεφθούμε ότι όλα αυτά είναι ενα κομμάτι ενός ευρύτερου σχεδίου επεξεργασμένου από πληρωμένους ψυχολόγους, επαγγελματίες συκοφάντες, πληρωμένους καθοδηγητές γνώμης, πράκτορες που εκμεταλλεύονται την άνοησία και τις προβληματικές προσωπικότητες κάποιων χριστιανών για να πλήξουν το κύρος των αγίων και της Εκκλησίας.

Ας σταθούμε με φόβο και προσοχή.
Ας μην επιτρέπουμε στον εαυτό μας την αφέλεια και την ανοησία.
Ας γίνουμε «φρόνιμοι ως οι όφεις και ακέραιοι ως αι περιστεραί», γιατί -όπως έλεγε ο μακαριστός άγιος γέροντας Παΐσιος- «ζούμε στον καιρό του Αντιχρίστου και κοιμόμαστε με τα τσαρούχια».

Πηγή: Αθανασίου Ρακοβαλή, Πονηρές μεθοδεύσεις και προβληματικές προσωπικότητες.

<Αυτός










και οι δικοί μας (;) >>



Μήπως τους είδατε ποτέ, σαν Αυτόν;
Τον ταπεινό πατριάρχη Σερβίας Παύλο;


Η μήπως έχουν καμμία ομοιότητα ή καμμία σχέσι με τον, Ον λένε, ότι εκπροσωπούν;
Τον πάμπτωχο και Ξυπόλητο Ιησού;
Γιά δέστε τους. Δέστε τους καλά...
Δέστε και ΕΚΕΙΝΟΝ.

ΕΚΕΙΝΟΣ, ήταν μονοχίτωνας.

Αυτοί, ενδύονται ως βυζαντινοί αυτοκράτορες.
Ενας μάλιστα, εμφανίζετια με 150 αυτοκρατορικές στολές.

ΕΚΕΙΝΟΣ, έτρωγε κρίθινο ψωμί και φαγητά λιτά, κάποτε ίσως και κάποιο ψαράκι.

Αυτοί, διοργανώνουν συνεχώς και αδιαλλείπτως πολυδάπανες και μεγαλοπρεπείς τελετές και πανηγύρεις, λουκούλια γεύματα, ευφραινόμενοι καθημέραν λαμπρώς.

ΕΚΕΙΝΟΣ, ουκ είχε που την κεφαλήν κλίνη (Ματθ.)
Αυτοί, κατασκευάζουν και διαμένουν σε μεγάλα μέγαρα και σε υψηλά παλάτια.

ΕΚΕΙΝΟΣ, σπλαχνίζονταν τον μή έχοντα ποιμένα όχλο, και ολημερίς και ολονυχτίς δίδασκε, ευεργετούσε και θεράπευε τους πάντας.

Εκείνοι, αράζουν και αναπαύπονται μονίμως στους θρόνους τους, και μας κάνουν την χάρι να μας ευλογούν και να μας συγχωρούν σχεδόν όλες, ακόμα και τις πιό αντιευαγγελικές, αμαρτίες μας και ολες τις επιθυμίες μας και όλα τα καπρίτσια μας, αρκεί να τους προσκυνούμε, να τους χειροκροτούμε, να τους αναγνωρίζουμε, να τους προσφωνούμε το εις Πολλά Ετη Δέσποτα και να τους γεμίζουμε με πολλά ευρώ τα παγκάρια τους.

ΕΚΕΙΝΟΣ, μαρτυρούσε και ομολογούσε την Αλήθεια ακέραια και ατόφια και σταυρώθηκε για την Αλήθεια, νεώτατος στα 33 του χρόνια.

Αυτοί, ανακηρύσσουν τους εαυτους τους ΙΣΟΒΙΟΥΣ μαχαραγιάδες, ακόμα και όταν ....κατουρούν επάνω τους !!!

Και όλοι αυτοί και οι άλλοι που είναι μαζί με αυτούς, θεωρούνται πνευματικοί ταγοί της Εκκλησίας.
Θεωρούνται, οι ποιμένες των χριστιανών.
Θεωρούνται, οι διάδοχοι του Εσταυρωμένου Χριστού.
Θεωρούνται, οι αντιπρόσωποι του σφαγμένου σκηνοποιού Παύλου.
Θεωρούνται, οι μιμητές των μαρτύρων.
Θεωρούνται, οι διδάσκαλοι της πνευματικής ζωής.
Θεωρούνται, οι κήρυκες της μη σπατάλης.
Και της λιτότητας.
Θεωρούνται, το υπόδειγμα των αλλων.

Κύριε, Κύριε, επίβλεψον εξ Ουρανού και είδε και επίσκεψον την εγκαταλελειμένην Σου και κατασπαραγμένην Σου Αμπελον ταύτην και κατάρτισαι αυτήν, ήν εφύτευσεν η δεξιά Σου.