Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

Νέα ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ κατα του ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ με τους οικουμενιστές! Πρόκειται για φανερή ΚΑΤΑΦΡΟΝΗΣΗ ΤΗΣ Ι. ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ

Νέα ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ κατα του ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ με τους οικουμενιστές! Πρόκειται για φανερή ΚΑΤΑΦΡΟΝΗΣΗ ΤΗΣ Ι. ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ

 
  

«Ἀποκηρύττουμε καὶ ἀπορρίπτουμε δημόσια τὶς ποικίλες αἱρέσεις, οἱ ὁποῖες μόλυναν ἀρκετὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας… Ὁ  Ἰησοῦς Χριστὸς μᾶς παροτρύνει νὰ ἐπιπλήττουμε τοὺς ἀδελφούς μας» Οἰκουμενιστές, ἀλλὰ νὰ μὴν διακόπτουμε τὴν κοινωνία μαζί τους!!!




Εἶναι πράγματι θαυμάσια ἡ Ὁμολογία Πίστεως ποὺ συνέταξε καὶ ἐκυκλοφόρησε ἡ Ρουμανικὴ Σκήτη τοῦ Τιμίου Προδρόμου στὸ Ἅγιον Ὄρος. Ἐκτὸς τῶν ἄλλων κωδικοποιεῖ τὶς περισσότερες αἱρέσεις ἀπ’ ὅσες διακινοῦν οἱ Οἰκουμενιστές (24 στὸν ἀριθμό), καὶ βοηθᾶ τοὺς πιστοὺς νὰ συνειδητοποιήσουν τὸν κίνδυνο ποὺ διατρέχουν ἀπὸ τὴν Παναίρεση.


Στὴν συνέχεια οἱ Πατέρες ποὺ τὴν συνέταξαν  ἐπισημαίνουν τὸ γεγονός, πὼς «κάθε φορὰ ποὺ ἐμφανιζόταν μία αἵρεση συνέρχονταν Οἰκουμενικὲς καὶ Τοπικὲς Σύνοδοι, ποὺ ἀναθεμάτιζαν καὶ τὴν αἵρεση καὶ τοὺς αἱρετικούς». Κι ἐδῶ προκύπτουν πολλὰ καὶ μεγάλα ἐρωτηματικά. Γιατί οἱ Πατέρες ἀποσιωποῦν (ἀφήνοντας ἕνα μεγάλο ἱστορικὸ κενό), τὴν Κανονικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας περὶ τῆς Διακοπῆς δηλ. τῆς Μνημονεύσεως τῶν αἱρετιζόντων, ἕως ὅτου ἡ Ἐκκλησία νὰ τοὺς ἀποκόψει διὰ τῶν Συνόδων! Γιατί μᾶς κρύβουν γιὰ τοὺς ἀγῶνες τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ (κληρικῶν μοναχῶν καὶ λαϊκῶν), τὶς μεγάλες μορφὲς τῶν Ἁγίων ποὺ ἀνέδειξαν αὐτὰ τὰ μεσοδιαστήματα, ἕως ὅτου συνέλθουν οἱ Σύνοδοι; Γιατί μᾶς κρύβουν ὅτι αὐτοὶ οἱ διακόπτοντες τὸ Μνημόσυνο τῶν αἱρετικῶν, οἱ ἀποτειχισμένοι, ἐγίνοντο συνήθως ἀφορμὴ γιὰ τὴν σύγκληση τῶν Συνόδων;


Αὐτὴ ἡ παράλειψη, παρὰ τὴν ἀξιόλογη κατὰ τὰ ἄλλα Ὁμολογία τους, ἀποτελεῖ διαστροφὴ τῆς Πατερικῆς μας Παραδόσεως. Εἶναι ἀνεπίτρεπτο, (καθ’ ὅσον μάλιστα τελευταῖα ἔχουν γραφεῖ ἀξιόλογες καὶ κατοχυρωμένες ἁγιοπατερικὰ μελέτες γιὰ τὸ θέμα καὶ ἔχει καταδειχθεῖ ἡ ἀναγκαιότητα τῆς Διακοπῆς τοῦ Μνημοσύνου τῶν αἱρετικῶν), νὰ ἀγνοοῦν καὶ νὰ ἀποσιωποῦν σκανδαλωδῶς μιὰ καίρια πρακτικὴ τῆς Ἐκκλησίας ἀπέναντι στὴν αἵρεση. Μιὰ πρακτικὴ ποὺ λειτουργεῖ ἀπὸ τὴν Π. Διαθήκη ὡς Ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, διδάσκεται ἀπὸ τὸν Κύριο καὶ τοὺς Ἀποστόλους στὴν Κ. Διαθήκη καὶ ἀποτελεῖ διαχρονικὴ ποιμαντικὴ Πράξη τῆς Ἐκκλησίας!


Ἐξ ἀρχῆς δηλώνουν: «ἀποκηρύττουμε καὶ ἀπορρίπτουμε δημόσια τὶς ποικίλες αἱρέσεις, οἱ ὁποῖες μόλυναν ἀρκετὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας». Παρακάτω γράφουν: «Ὁ Σωτὴρ Ἰησοῦς Χριστὸς μᾶς παροτρύνει νὰ ἐπιπλήττουμε τοὺς ἀδελφούς μας»!


Νὰ λοιπόν, τὰ παράδοξα: Ὁμολογοῦν ὅτι κυκλοφορεῖ μεταδιδόμενο μικρόβιο, ποὺ ἀλλοιώνει τὴν Πίστη τῶν χριστιανῶν καὶ τοὺς μολύνει· ὅτι ἡ κάθε αἵρεση (καὶ ὁ Οἰκουμενισμός) «εἶναι ψέμα καὶ βλασφημία ἐνάντιον τοῦ σεσαρκωμένου Λόγου, τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ». Παρὰ ταῦτα, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὸ κείμενο, δὲν ἔχουν διάθεση νὰ διακόψουν τὴν κοινωνία μὲ ὅσους κυκλοφοροῦν τὸ μικρόβιο τῆς αἱρέσεως, καὶ τὸ διαδίδουν, καὶ μολύνουν τοὺς πιστούς, καὶ βλασφημοῦν ἐναντίον τοῦ Κυρίου!

Καὶ διερωτᾶται κανείς: Πρόκειται γιὰ ἄλλο ἕνα «χαρτοπολεμικὸ» κείμενο, ποὺ θὰ ἐνοχλήσει ὀλίγον τοὺς Οἰκουμενιστές, ἴσως ἐπισύρει καὶ κάποιες τιμωρίες, ἀλλὰ δὲν θὰ ἀνακόψει τὴν αἵρεση, ἀφοῦ ἐκεῖνο ποὺ φοβοῦνται οἱ Οἰκουμενιστὲς εἶναι ἡ «Διακοπὴ τοῦ Μνημοσύνου» τους; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπισημαίνουν τὴν βλασφημία καὶ νὰ κοινωνοῦν μὲ τοὺς βλάσφημους; Πῶς θὰ πετύχουν αὐτὸ τὸ πρωτοφανὲς κατόρθωμα στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας: νὰ δηλώνουν ὅτι τοὺς ἀπορρίπτουν καὶ τοὺς ἀποκηρύσσουν, καὶ ταυτόχρονα νὰ συλλειτουργοῦν καὶ νὰ κοινωνοῦν μὲ αὐτοὺς ποὺ ἀπορρίπτουν;

«Ὁ Σωτὴρ Ἰησοῦς Χριστὸς μᾶς παροτρύνει νὰ ἐπιπλήττουμε τοὺς ἀδελφούς μας» ποὺ αἱρετίζουν, λέγουν. Ἀλλ’ ὅμως, δὲν μᾶς παροτρύνει ἐξ ἴσου νὰ ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ τὴν κοινωνία τῶν αἱρετικῶν ποὺ ἔχουν 24 (εἰσοσιτέσσερες) αἱρέσεις καὶ ὅσων κοινωνοῦν μὲ αὐτούς! Πόσες ἀκόμα αἱρέσεις πρέπει νὰ δημιουργήσουν γιὰ νὰ ἀπομακρυνθεῖ κανεὶς ἀπὸ αὐτούς; Πόσες ἀρρώστιες πρέπει νὰ κολλήσει γιὰ νὰ ξεκόψει ἀπὸ τὴν κοινωνία μαζί τους; [Προσοχή: Ἀπομάκρυνση ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ὅπως πονηρὰ διαδίδουν οἱ μὴ θέλοντες θεοπρεπῶς πολιτεύεσθαι!].

 Τί λοιπόν, σημαίνει αὐτὸ τὸ πρωτοφανές:
«τοὺς ἀποκηρύττουμε, τοὺς ἀπορρίπτουμε καὶ ἐπιπλήττουμε» ἀλλὰ κοινωνοῦμε μαζί τους;
Ὁμολογία πίστεως εἶναι αὐτή, ἢ διαστροφὴ Πίστεως;

Πρὸς τὸ τέλος τῆς νέας Ὁμολογίας διαβάζουμε (τὴν ὑπογράφουν οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς καθηγητὲς Πανεπιστημίου):

«Δηλώνουμε δημόσια ὅτι οἱ ἐκπρόσωποι τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι κάνουν δογματικοὺς συμβιβασμοὺς καὶ λειτουργικὲς πράξεις, οἱ ὁποῖες ἔχουν καταδικαστεῖ ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, ἐκπροσωποῦν μόνο τὸν ἑαυτό τους καὶ ὄχι ἐμᾶς, τοὺς πιστοὺς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, τὸ πλήρωμά της».

Κρίμα ποὺ καθηγητὲς Πανεπιστημίου! Διαγράφουν Ἱεροὺς Κανόνες ποὺ ἀπαγορεύουν τὴν κοινωνίας μὲ ἀκοινώνητους.


Πῶς εἶναι δυνατὸν οἱ αἱρετικοὶ Ἐπίσκοποι νὰ «ἐκπροσωποῦν μόνο τὸν ἑαυτό τους καὶ ὄχι ἐμᾶς» τὴν στιγμὴ ποὺ διὰ τῆς μνημονεύσεως ἑνώνεται ὁ μνημονεύων καὶ ὅσοι τὸν ἀκολουθοῦν, μαζί τους; Δύο ἐκκλησιολογίες πρεσβεύετε, σεβαστοί μας Πατέρες καὶ καθηγηταί; Καταδικάζετε τὴν κοινωνία τοῦ Πατριάρχη μὲ τὸν Πάπα, ἀποστασιοποιεῖστε καὶ ἐπιπλήττετε ὅσους «συμμετέχουν σὲ συμπροσευχές,  ὅσους συμμετεῖχαν σὲ συγκρητιστικὲς διαθρησκευτικὲς καὶ διαχριστιανικὲς συναντήσεις καὶ κοινώνησαν μαζί τους»,  ἀλλὰ ἐσεῖς τοὺς μνημονεύετε, εἴτε τοὺς ἴδιους, εἴτε ὅσους κοινωνοῦν μαζί τους;

"Πατερική Παράδοση"


Ὡς γνωστὸν ἡ «Σύναξις Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν» συνέταξε καὶ ἐκυκλοφορησε τὸ 2009 τὴν ἱστορικὴ πλέον γιὰ τὴν ἀπήχηση ποὺ εἶχε «Ὁμολογία Πίστεως κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», ἡ ὁποία ὑπεγράφη ἀπὸ μεγάλο ἀριθμὸ ἀρχιερέων, λοιπῶν κληρικῶν καὶ μοναχῶν, καὶ ἀπὸ χιλιάδες Ὀρθοδόξων πιστῶν ἀνὰ τὴν οἰκουμένη.
Ἡ ἀφύπνιση ποὺ προεκάλεσε εἶναι ἐντυπωσιακή. Ἐνῶ σκεπτόμασταν ὅτι μετὰ παρέλευση τόσων ἐτῶν ἐχρειάζετο μία ἀνανέωση καὶ ἐνίσχυση ἐκείνου τοῦ κειμένου, ὡς ἀπὸ Θεοῦ ἀπάντηση καὶ δωρεὰ μᾶς ἦλθε ἐξαιρετικὸ κείμενο «Ὁμολογίας», ποὺ συνέταξε καὶ ἐκυκλοφόρησε ἡ Ρουμανικὴ Σκήτη τοῦ Τιμίου Προδρόμου στὸ Ἅγιον Ὄρος, ἡ ὁποία ἀνήκει στὴν Ἱερὰ Μονὴ τῆς Μεγίστης Λαύρας. Τὸ κείμενο ὑπογεγραμμένο, ἀπὸ ὅλους τοὺς μοναχοὺς τῆς Σκήτης, πάνω ἀπὸ τριάντα, μετὰ τῶν προεστώτων καὶ πνευματικῶν της, ἐκυκλοφορήθη ρουμανιστὶ στὴν Ρουμανία, προκαλέσαν εὐφροσύνη στοὺς Ὀρθοδόξους, ἀλλὰ καὶ ὀργὴ καὶ καταισχύνη στοὺς Οἰκουμενιστάς.
Αὐτὸ τὸ κείμενο, μεταφρασμένο στὰ ἑλληνικά, ἀπεδέχθη καὶ ἐπήνεσε ἡ «Σύναξις Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν», τὸ ὑπογράφει διὰ τῶν ἐκπροσώπων της καὶ ὡς ἰδικόν της κείμενο  καὶ  θὰ χαρεῖ, ἂν ὑπογραφεῖ στὴν συνέχεια  καὶ  ἀπὸ ἄλλους κληρικοὺς  καὶ  μοναχούς, τῶν ὑπογραφῶν ἀποστελλομένων εἰς: synaxisorthkm@gmail.com
Ἀκολουθεῖ τὸ κείμενο τῆς Ὁμολογίας:


ΟΜΟΛΟΓΙΑ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ


Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ὅλοι ὅσοι λάβαμε τὸ Βάπτισμα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ πιστεύουμε Ὀρθόδοξα εἴμαστε πλήρη μέλη τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ποὺ εἶναι μόνον ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, δηλ. τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἔχει κεφαλὴ τὸν ἴδιο τὸν Θεάνθρωπο Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Διὰ τοῦ Μυστηρίου τοῦ Ἁγίου Χρίσματος λάβαμε τὴν Σφραγίδα τῆς Δωρεᾶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ διὰ τῆς θείας Μεταλήψεως τοῦ Τιμίου Σώματος καὶ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ ἑνωνόμαστε μὲ τὸν Χριστὸ καὶ γινόμαστε μέλη τοῦ Σώματός Του.
Ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μόνο στὴν ὁποία ἑνωνόμαστε μὲ τὸν Ἀληθινὸ Θεὸ καὶ μόνο μέσα στὴν ὁποία ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ σωθεῖ, ἀποκηρύττουμε καὶ ἀπορρίπτουμε δημόσια τὶς ποικίλες αἱρέσεις, οἱ ὁποῖες μόλυναν ἀρκετὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ αἵρεση δὲν βλάπτει μόνο ἐκεῖνον, ποὺ πιστεύει σ' αὐτήν, ἀλλὰ καὶ τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἐφόσον ἐκεῖνοι, ποὺ ἔχουν αἱρετικὸ φρόνημα στὴν Ἐκκλησία, διακηρύττουν τὴν αἵρεση καὶ στὰ ὑπόλοιπα μέλη λόγῳ καὶ ἔργῳ, διασκορπίζοντας ἔτσι τὸ μικρόβιο τῆς αἱρέσεως σ' ὁλόκληρο τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ αἵρεση, ὅταν διακηρύττεται ἀπὸ ἐπίσκοπο ἡ ἱερέα, βλάπτει καὶ τοὺς πιστούς. Ὁ ἐπίσκοπος καὶ ὁ ἱερεὺς ὀφείλει νὰ φροντίζει, ὥστε τὰ μέλη τοῦ ποιμνίου του νὰ μὴν διδάσκουν αἱρέσεις. Ἂν οἱ ἠθικὲς ἁμαρτίες χωρίζουν τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν Θεό, ἀκόμη περισσότερο ἢ αἵρεση. Τὸ καθῆκον τοῦ ἐπισκοποῦ εἶναι νὰ ὀρθοτομεῖ τὸν λόγον τῆς Ἀληθείας, ἐφόσον ἡ ἁγιότης συνδέεται ὀργανικὰ μὲ τὴν Ἀλήθεια[1]. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ  Ὁδός, ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ζωή. Ἡ αἵρεση εἶναι ψέμα καὶ βλασφημία ἐνάντιον τοῦ
σεσαρκωμένου Λόγου, τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ αἵρεση δημιουργεῖται ὡς πνευματικὴ πλάνη καὶ διαμορφώνεται ὡς ἰδεολογία, ποὺ ἐναντιώνεται στὴν Ἀλήθεια, μηδενίζοντας τὴ δυνατότητα ἁγιότητος καὶ σωτηρίας.
Ὅπως μιὰ ἀρρώστια δὲν βλάπτει μόνο τὸ ἄρρωστο ὄργανο, ἀλλὰ ὁλόκληρο τὸν ὀργανισμό, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ ἡ αἵρεση, ἐφόσον δηλητηριάζει κάποια μέλη τῆς Ἐκκλησίας, προκαλεῖ πόνο σὲ ὁλόκληρο τὸ σῶμα της καὶ τὸ βλάπτει. Γι' αυτὸν τὸν λόγο, κάθε φορὰ ποὺ ἐμφανιζόταν μία αἵρεση, ἡ ὁποία ἀπειλοῦσε τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, συνέρχονταν Οἰκουμενικὲς καὶ Τοπικὲς Σύνοδοι, ποὺ ἀναθεμάτιζαν καὶ τὴν αἵρεση καὶ τοὺς αἱρετικούς, οἱ ὁποῖοι τὴν ὑπεράσπιζαν. Μὲ τὸν τρόπο αὐτόν, ἀπέκοπταν ἀπὸ τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν αἱρετικὴ διδασκαλία καὶ αὐτούς, ποὺ τὴν προωθοῦσαν.


ΠΟΙΑ ΤΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΗΜΕΡΑ, ΕΝΑΣ ΔΕΣΠΟΤΗΣ; ΠOIOΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΔΕΣΠΟΤΗΣ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ;

ΠΟΙΑ ΤΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ 

ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΗΜΕΡΑ, 

ΕΝΑΣ ΔΕΣΠΟΤΗΣ; 

ΠOIOΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΔΕΣΠΟΤΗΣ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ;



Ετοιμ. για δεσπ.

 

 

Ο  ένας υποψήφιος είναι Φαναριώτης και Οικουμενιστής μέχρι το κόκκαλο. 

Μιλουν για ...τρυπες στην Αποστολικη Διακονια.

Πήγε και στον Πάπα, για να πάρει την ευχή του!!! 

Tου χάρισε και μια εικόνα, για να τον κολακεύσει! 

Την εικόνα αγίου των καθολικών Φραγκίσκου! 

Ξέρει καλά τον δρόμο για να πάρει προαγωγη και να γίνει διαβολο-δεσπότης! 

Έφερε από το Βατικανό και λείψανα της αγίας Βαρβάρας (αν βέβαια είναι της αγίας Βαρβάρας και δεν είναι κάποιου διεφθαρμένου Πάπα ή καρδινάλιου)!

 

 

 Ο άλλος υποψήφιος είναι ένας φιλόδοξος παπάς που θέλει να γίνει και αρχιεπίσκοπος. 

Είναι ο μαϊδανός των δεσποτάδων! Όπου γάμος και χαρά είναι και αυτός εκεί. 

Κολλάει σε γέροντες μητροπολίτες για να βοηθήσει στην απομάκρυνση τους. 

Τελικά, ποιός θα γίνει δεσπότης; 

Ασφαλώς ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ.

 

ΠΟΙΑ ΤΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΗΜΕΡΑ, ΕΝΑΣ ΔΕΣΠΟΤΗΣ!!!


Να μπεί στο σύστημα για να μην τον φοβούνται οι σκοτεινές δυνάμεις! 
Να Οικουμενίζει και να λιβανίζει θεούς και δαίμονες και ας είναι τενεκές ξεγάνωτος, χωρίς Πνευμα Άγιο!
Κάποτε έτρεμαν οι ευλαβείς κληρικοί το επισκοπικό αξίωμα και έφευγαν στις ερήμους και στα όρη για να το αποφύγουν. 
Εκεί τους εύρισκε ο ευσεβης κλήρος και ο ορθόδοξος λαός και δια της βίας τους έκανε επισκόπους, γι αυτό είχαμε και μεγάλους αγίους. 
Σήμερα γίνεται το αντίθετο! 
Σκοτεινοί και φιλόδοξοι άνθρωποι, αρπάζουν δια της βίας και της δολοπλοκιας και του ...γλυψιματος, το επισκοπικό αξίωμα!
Μας καταλαμβάνει φρίκη όταν βλέπουμε, ποια πρόσωπα και με ποιον τρόπο γίνονται μητροπολίτες, για να εξυπηρετήσουν το άθεο σύστημα!!! 
Έφτασαν δεσποτάδες της Εκκλησίας της Ελλάδος να θέσουν θέμα στην «πανορθόδοξη σύνοδο», που ετοιμάζουν οι οικουμενισταί· άκουσον, άκουσον· Να  μην θεωρείται αμαρτία, το σιχαμερό και φρικτό αμάρτημα της ομοφυλοφιλίας, για το οποιο ο Θεός κατέστρεψε τα Σόδομα και Γόμορα!  
Αν αυτοί οι δεσποτάδες δεν είναι τέρατα της κολάσεως και όχι εκπρόσωποι του Χριστού, τοτε τί είναι; 
Μήπως βρισκόμαστε στους έσχάτους καιρούς της Αποκαλύψεως και στα χρόνια που έλεγε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός ότι· Οι κληρικοί θα γίνουν χειρότεροι από τους λαϊκους;;;
 
Ο Μητροπολίτης Φλωρίνης π. Αυγουστίνος Καντιώτης, που ήταν πραγματικός Πατέρας της Εκκλησίας και δεν κολάκευε κανέναν, έλεγε·

«Δυστυχώς και μέσα στην Εκκλησία μπήκε η μασονία. Διαβάστε παλαιότερες «ΣΠΙΘΕΣ» και θα το δείτε. 
Εγώ κατήγγειλα επίσημα με στοιχεία ότι και επίσκοποι και μητροπολίται και πατριάρχαι είναι μασόνοι… Για να γίνεις δεσπότης ή πρέπει να περάσεις από τα σκαλοπάτια της μασονίας ή άμα δεν περάσεις, -γιατί δεν είναι όλοι οι δεσποτάδες μασόνοι-, όμως είναι γεγονός ότι υπάρχουν τέτοιοι ύποπτοι στην Εκκλησία. Δεν ανακοινώνουν τα ονόματά τους όσο ζουν, άμα πεθάνουν τότε τους φανερώνουν. Εμείς όμως τους ξέρουμε και τους παρακολουθούμε.  
Για να γίνεις δεσπότης σήμερα ή πρέπει να κάνεις τούμπα μέσα στην στοά των μασόνων και να προσκυνήσεις τον διάβολο· 
Τι διαβολο-δεσπότης θα γίνεις; 
 Ή θα επιτρέψει η μασονία να γίνεις εάν δεν την πολεμάς και έχεις ευγένεια απέναντί της. Γι’ αυτό βλέπεις όλοι αυτοί που είναι υποψήφιοι δεσποτάδες σιωπούν, κανείς τους δεν μιλά, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Ξέρουν πολύ καλά ότι θα τους φάει το φίδι. Μωρέ χίλιες φορές διάκονος, χίλιες φορές καλόγερος και να φωνάζω μέρα νύκτα ότι είστε σατανάδες, παρά να με δώστε μήτρες και μπαστούνες
Και αν με κάνετε δεσπότη, τί θα γίνει; Σας τα χαρίζω όλα βρε διαβόλοι.
Ο Δουλγέρης που ήταν ένας φωστήρας, ένας ήλιος, -δεν υπήρχε πιο μορφωμένος και πιο ικανός και πιο δυνατός και δραστήριος ιεροκήρυκας-, και όμως δεν έγινε επίσκοπος. Εψηφίστηκε κάτω στην Κύπρο επίσκοπος. Μαζευτήκαν όλοι οι μασόνοι και είπαν· Ο Δουλγέρης επίσκοπος; Μας έφαγε. Αν γίνει αυτός δεσπότης θα μας σβήσει. Είπαν ΟΧΙ οι μασόνοι και δεν τον έκαναν επίσκοπο· πέθανε ιερομόναχος… Υπό διωγμό.
Και μέσα στην Εκκλησία η μασονία…»


Να παρακαλούμε τον Θεό να μην πεθαίνουν οι υπάρχοντες Μητροπολίτες και ας είναι οι χειρότεροι, γιατί στην θέση τους δεν θα μπουν καλύτεροι.
Θα αναφέρουμε ένα ανέκδοτο που το ακούσαμε από τον αγωνιστή ιεράρχη π. Αυγουστίνο.

Ενας γαϊδαρος παραπονιούνταν για το σαμάρι του. Ηταν μικρό και τον στεναχωρούσε. Τότε κάποιος τον συμβούλεψε να το πετάξει και αυτός απάντησε· Κι αν στη θέση του με βάλουν χειρότερο;

Στα χρόνια που βρισκόμαστε να μη περιμένουμε να έρθουν καλύτεροι μητροπολίται.
Αν  δεν πλησιάσουμε δια της μετανοίας τον Θεό και ζητήσουμε την βοήθειά του, θα πάμε από το κακό στο χειρότερο.

απο το Αυγουστινος Καντιωτης

Κυριακή Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, Αυγουστίνου Καντιώτου



 Χωρισμόν,  σεβασμιώτατοι!
Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου
 


«Ἡ Ἐκκλησία ὑποτάχθηκε στὸ κράτος. Ἡ ὑποταγὴ ὅμως αὐτὴ καὶ ἡ προσκόλλησι στὸ ἅρμα τοῦ κράτους ἀποτελεῖ προδοσία τῶν ἀρχῶν τοῦ Χριστιανισμοῦ, γιὰ τὴν ὁποία εὐθύνεται ἡ Ἱεραρχία».


Αὐτὰ ἔλεγε καὶ ἔγραφε ὁ μακαριστὸς Αὐγουστῖνος Καντιώτης πρὶν συνειδητοποιηθεῖ πλήρως ὅτι πίσω ἀπὸ ὅλες αὐτὲς τὶς διεργασίες ποὺ οἱ δυνάμεις τοῦ ἀντιχρίστου κινοῦσαν, κρυβόταν ἐπιμελῶς ὁ Οἰκουμενισμός, μὲ ὄχημα τὸν ὁποῖο ναρκοθετοῦσαν τὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο καὶ ἅλωναν τὰ ὑψηλὰ κλιμάκια τοῦ κλήρου.


Καὶ τώρα, ποὺ ὁ Οἰκουμενισμὸς κατέστη ἐμφανέστατος, τώρα ποὺ προστέθηκε στὶς ἄλλες προδοσίες καὶ ἡ Παναίρεση, ἡ ὁποία διδάσκεται ἐπισήμως στὴν Θεολογικὴ Ἀκαδημία Βόλου (ἀναγνωρισμένη ἀπὸ τὴν Ἱ. Σύνοδο), τώρα δυστυχῶς, ἡ Ἱεραρχία καὶ τὰ μέλη της ὑποχωροῦν ἀκόμα περισσότερο στὸν Καίσαρα, «ἔτι καὶ ἔτι» προδίδουν Συνοδικὰ τὴν Πίστη, καὶ ἀσφαλῶς τρέμουν ἕνα χωρισμὸ ἀπὸ τὸ κράτος, ἀφοῦ μὲ τὸν χωρισμὸ θὰ χάσουν ὅσα κοσμικὰ προνόμια τοὺς ἀπέμειναν.


Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ προδοσία καὶ ἡ ἀλλοίωση τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ, κι ὁ ἐξ-Οἰκουμενισμὸς τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ συνεχίζεται ταχύτατα μὲ τὴν «σφραγίδα» τῆς Ἱεραρχίας!
Χωρισμόν,  σεβασμιώτατοι!
Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου

Στὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως πολὺς λόγος γίνεται γιὰ μία ἐξαίσια γυναῖκα, ποὺ ἔνδυμά της ἔχει τὸν ἥλιο, ὑποπόδιο τὴ σελήνη καὶ τὴν κεφαλή της στεφανώνουν δώδεκα ἀστέρια. Ποιά εἶνε ἡ γυναίκα αὐτή, ποὺ ἐμφανίζεται ὡς «σημεῖον μέγα» (Ἀπ. 12,1); Ἡ γυναίκα αὐτὴ εἰκονίζει τὴν Ἐκκλησία. Ἥλιος της εἶνε ὁ Χριστὸς καὶ ἀστέρια της οἱ δώδεκα ἀπόστολοι καὶ οἱ διάδοχοί τους ἅγιοι πατέρες καὶ διδάσκαλοι.

Κάτω ἀπ᾽ τὸ φῶς τους ζῇ, κινεῖται, ἐλέγχει, πολεμᾷ, νικᾷ, καταπατεῖ τὶς πλάνες καὶ αἱρέσεις, τὴν ἐξουσία τοῦ σκότους, καὶ λαλεῖ μὲ παρρησία τὴν ἀλήθεια ἐνώπιον ἀρχῶν καὶ ἐξουσιῶν τοῦ κόσμου. Αὐτὴ εἶνε ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἡ ἡλιοστόλιστη καὶ ἀστεροστεφανωμένη γυναίκα τῆς Ἀποκαλυψεως, ποὺ εἶνε «ὅλη καλὴ καὶ μῶμος οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῇ» (ᾎσμ. 4,7).

Ἀλλὰ ἡ γυναίκα αὐτή, ποὺ γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Ἰησοῦ ὑπέστη δοκιμασίες καὶ βαπτίστηκεσὲ λίμνη δακρύων καὶ αἵματος, αὐτὴ ποὺ ἕναν ἔρωτα ἤξερε, τὸν θεῖο ἔρωτα πρὸς τὸν Νυμφίο Χριστό, ξαφνικὰ ἀφήνει τὴν πρώτη της ἀγάπη, ἐρωτοτροπεῖ μὲ τὸν κόσμο, ἔρχεται σὲ ἔνοχηἐπαφὴ καὶ στενὴ σχέσι μὲ τὰ κοσμικὰ συστήματα, κολακεύει καὶ κολακεύεται ἀπ᾽ αὐτά, δέχεται χάδια καὶ ἐπιρροές τους, καὶ νὰ τώρα αὐτή, ποὺ πετοῦσε ἄπιαστη πάνω στὰ φτερὰ τοῦ μεγάλου ἀετοῦ, συλλαμβάνεται, αἰχμαλωτίζεται καὶ τὴν καθίζουν πάνω στὴ ῥάχη ἑνὸς ἀπαισίου τέρατος, ποὺ τὴν σέρνει καὶ τὴν ὁδηγεῖ ὅπου αὐτὸ θέλει. Ἀλλοίμονο! Ὅσο λαμπρὸ ἦταν τὸ πρῶτο θέαμα τῆς ἐλευθέρας Ἐκκλησίας, τόσο οἰκτρὸ εἶνε τὸ δεύτερο θέαμα τῆς δούλης Ἐκκλησίας.

«Καὶ εἶδον γυναῖκα καθημένην ἐπὶ τὸ θηρίον τὸ κόκκινον, γέμον ὀνόματα βλασφημίας, ἔχον κεφαλὰς ἑπτὰ καὶ κέρατα δέκα» (Ἀπ. 17,3). Διότι ποιά εἶνε αὐτὴ ποὺ κάθεται πάνω στὸ κόκκινο θηρίο; Ἂν τὸ θηρίο εἰκονίζῃ τὴν ἀντίθεη κοσμικὴ ἐξουσία, ἡ ὁποία διὰ μέσου τῶν αἰώνων βλαστάνει συνεχῶς κεφάλια καὶ κέρατα ποὺ χτυποῦν τὸν Χριστιανισμό, τότε ἡγυναίκα ποὺ κάθεται πάνω του δὲν εἶ νε ἄλλη παρὰ ἡ ἐκκλησία ἐκείνη πού, γιὰ ν᾽ ἀποφεύγῃ ἐνοχλήσεις καὶ ν᾽ ἀπολαμβάνῃ ἐγκόσμια ἀγαθά, προτίμησε, αὐτὴ ἡ κυρία, νὰ συζευχθῇ καὶ νὰ ἑνώσῃ τὴν τύχη της μὲ τὸ θηρίο. Τί ἀλλόκοτο θέαμα, γυναίκα καὶ θηρίο, μόσχος καὶ ὄνος κάτω ἀπ᾽ τὸν ἴδιο ζυγό!

Ἀλλὰ ἡ ἐκκλησία αὐτὴ ἀπὸ τούτη τὴ συμμαχία μὲ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου ἔχασε τὴν ἐλευθερία της, τὴν αὐτονομία καὶ αὐτοτέλειά της. Κάθισε μὲν ἀπολαυστικὰ καὶ λικνίσθηκε πάνω στὴ ῥάχη τοῦ θηρίου, ἀλλά, ἐπειδὴ δὲν μπορεῖ νὰ τὸ κυβερνᾷ, τὴν κυβερνᾷ αὐτό, καὶ περιφέρεται στοὺς δρόμους τοῦ κόσμου σὰν μία μισθωτὴ πόρνη, θρησκευτικὴ πόρνη, ποὺ ἐμπορεύεται τὸν Χριστό· ἀναγκάζεται νὰ κερνᾷ τὰ πλήθη ἀπὸ τὸ χρυσὸ ποτήρι ποὺ τῆς ἔδωσαν, κερνᾷ ὄχι τὸν καθαρὸ οἶνο τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἀλλὰ κρασὶ νοθευμένο, διδάγματα διαφορετικά, ξένα πρὸς τὸ γνήσιο πνεῦμα τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ὤ συμφορά! ἡ ἐλευθέρα κατήντησε δούλη, ποὺ τὴ βλέπουν οἱ ἄθεοι καὶ γελοῦν. Αὐτὴ εἶνε ἡ ἐκκλησία ποὺ ἐκκοσμικεύθηκε καὶ κρατικοποιήθηκε.
* * *

Φαίνεται ὑπερβολικὴ ἡ παρομοίωσι τῆς Ἐκκλησίας μὲ πόρνη; Ἀλλὰ οἱ ἀποδείξεις εἶνε πρόχειρες. Δὲν θὰ ἐπιμείνουμε μιλώντας γιὰ ἐκκλησίες τῶν χωρῶν τοῦ σιδηροῦ παραπετάσματος, ποὺ χωρὶς ἀμφιβολία κάθονταν πάνω στὸ κόκκινο θηρίο καὶ μιλοῦσαν κατὰ τὶς ἐπιταγές του.

Νά ἡ δική μας ἐκκλησία, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ποὺ λέμε ὅτι ζῇ μέσα σ᾽ ἕνα φιλελεύθερο δημοκρατικὸ πολίτευμα. Αὐτὴ προσέφερε θυσίες γιὰ τὴν ἐλευθερία τοῦ ἔθνους καὶ τὴ δημιουργία τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους, ἀλλὰ τὸ κράτος τί ἔκανε σ᾽ αὐτήν; Τὴν ὕψωσε μὲν τιμῆς ἕνεκεν(!) πάνω στὴ ῥάχη του (βλέπε τὰ δύο πρῶτα διακοσμητικὰ ἄρθρα τοῦ ἑλληνικοῦ Συντάγματος) ἀνακηρύσσοντάς την αὐτοκέφαλη καὶ ἀνεξάρτητη, στὴν πραγματικότητα ὅμως τὴν ἐξουθένωσε καὶ τὴν ὑπέταξε τελείως. Καὶ πρὸς ἀπόδειξιν αὐτοῦ ἐρωτῶ· Ποιά εἶνε ἡ ἀρχὴ ποὺ νομοθετεῖ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος; τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο διὰ τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας; Ὄχι. Ἀλλὰ τὸκράτος, οἱ κεφαλὲς καὶ τὰ κέρατά του, τὰ διάφορα ὑπουργεῖα καὶ οἱ ὑπηρεσίες. Καὶ τί παρακαλῶ νομοθετεῖ; ψηφίζει νόμους σύμφωνα μὲ τὴ διδαχὴ τοῦ Χριστοῦ, τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τοὺς ἱ. κανόνες τῆς Ἐκκλησίας; Δυστυχῶς τὸ Ἑλληνικὸ κράτος ἀπὸ τὴν σύστασί του μέχρι σήμερα ψήφισε καὶ ψηφίζει νόμους καὶ διατάγματα ποὺ καταπατοῦν τὶς ἀρχὲς τῆς Ἐκκλησίας.

Ν᾽ ἀναφέρουμε παραδείγματα; Νά μερικὰ ἀπὸ τὰ πολλά, τὰ σπουδαιότερα.
Ὡς πρὸς τὸ μυστήριο τοῦ γάμου, τὸ 1920 ψήφισε τὸ νόμο περὶ διαζυγίων μὲ τὴ διάταξι περὶ τοῦ ἀσυμβιβάστου τῶν χαρακτήρων, ποὺ ἀθετεῖ τὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου «Ὃς ἂν ἀπολύσῃ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ παρεκτὸς λόγου πορνείας, ποιεῖ αὐτὴν μοιχᾶσθαι» (Ματθ. 5,32) καὶ διέλυσε μυριάδες γάμους.

Μὲ ἄλλο νόμο, ἐν ἀγνοίᾳ καὶ χωρὶς τὴ συναίνεσι τῆς ὅλης Ἐκκλησίας, μείωσε τὰ κωλύματα τοῦ γάμου, καὶ γέμισε ἡ Ἑλλάδα παράνομα συνοικέσια ποὺ εὐλογοῦν οἱ κληρικοί.

Ὡς πρὸς τὸ μυστήριο τῆς ἱερωσύνης, τὸ κράτος ῥύθμισε ἔτσι τὰ πράγματα ὥστε σήμερα, ἂν ζοῦσε καὶ ἕνας θαυματουργὸς ἅγιος Σπυρίδων ἢ ἅγιος Νικόλαος, δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ γίνουν κληρικοί, διότι θὰ τοὺς ἔλειπαν τὰ «χαρτιά». Ἔτσι ὁ νόμος τοῦ κράτους δεσμεύει τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ. Λέγοντας αὐτὸ δὲν ἀπορρίπτουμε τὴ θεωρητικὴ μόρφωσι ποὺ προσφέρουν οἱ ἱερατικὲς καὶ θεολογικὲς σχολές,ἀλλὰ θέλουμε νὰ τονίσουμε, ὅτι πάνω ἀπὸ τὸ νοῦ εἶνε ἡ καρδιά, πάνω ἀπὸ τὴ θεωρία εἶνε ἡ πρᾶξις, πάνω ἀπὸ τὴ γνῶσι ποὺ «φυσιοῖ» εἶνε ἡ ἀγάπη ποὺ «οἰκοδομεῖ» (Α΄ Κορ. 8,1).

Ὡς πρὸς τὴν τοποθέτησι τῶν ἀρχιερέων, ἐνῷ αὐτοὶ ἀπὸ τὴ στιγμὴ τῆς χειροτονίας τους εἶνε κανονικοὶ ἐπίσκοποι τοῦ ποιμνίου τους, ἐν τούτοις δὲν μποροῦν νὰ ἐγκατασταθοῦν στὴ μητρόπολί τους μέχρι νὰ ἐκδοθῇ τὸ σχετικὸ διάταγμα,λὲς καὶ πρόκειται γιὰ κρατικοὺς ὑπαλλήλους.

Ἀλλὰ τί νὰ ποῦμε γιὰ τοὺς ὅρκους ποὺ ἐπιβάλλει τὸ κράτος καὶ γιὰ τὶς εὐτελέστερες ὑποθέσεις ἐπὶ καταπατήσει τῶν λόγων τοῦ Κυρίου «Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν μὴ ὀμόσαι ὅλως» (Ματθ. 5,34);

Τί νὰ ποῦμε γιὰ τὴν καταπάτησι τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς ἐπιβάλλοντας ν᾽ ἀνοίγουν καταστήματα καὶ ἀναγκάζοντας ὑπαλλήλους νὰ ἐργάζωνται ἐν ὥρᾳ θείας λατρείας;

Τί νὰ ποῦμε γιὰ τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν, ποὺ μόλις καὶ μετὰ βίας βρίσκει θέσι στὰ δημόσια σχολεῖα;

Τί νὰ ποῦμε γιὰ τὴν θρησκευτικὴ ὑπηρεσία στὸ στρατό, ποὺ τάσσεται ἀπὸ τὶς τελευταῖες καὶ τὰ ὄργανά της, οἱ στρατιωτικοὶ ἱερεῖς, ὑφίστανται ἐξευτελισμούς, ἀφοῦ ἐξαρτῶνται ὄχι ἀπὸ διαταγὲςτῆς ἐκκλησίας ἀλλ᾽ ἀπὸ διαταγὲς βαθμοφόρων ποὺ ἔχουν ἄγνοια καὶ βασικῶν στοιχείωντῆς πίστεως;

Τί νὰ ποῦμε πλέον καὶ περὶ σεβασμοῦ τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, τὴν ὁποία τὸ κράτος ἐπὶ ἕνα καὶ πλέον αἰῶνα νομοθετικῶς ἁρπάζει ὄχι ὑπὲρ τοῦ φτωχοῦ λαοῦ μας ἀλλὰ κυρίως ὑπὲρ ἐπιτηδείων ἐκμεταλλευτῶν φίλων τοῦ κόμματος; Ὑπάρχουν συγκεκριμένα παραδείγματα.

Ἀλλ᾽ ἂς τελειώνουμε ἀναφέροντας ἕνα ἀκόμη παράδειγμα.

Τὸ κράτος, ἐπεμβαίνοντας ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ὑλικὰ καὶ στὰ πνευματικά, φρόντισε καὶ ἀφώπλισε τοὺς ἀρχιερεῖς ἀπὸ τὸ ἔσχατο ὅπλο τῆς Ἐκκλησίας, τὸν ἀφορισμό, τὴν διαγραφὴ δηλαδὴ ἀπὸ τὸ μητρῷο τῆς Ἐκκλησίας ἐκείνων ποὺ ζοῦν σκανδαλώδη ζωὴ καταπατώντας Εὐαγγέλια, Πηδάλια, νόμους καὶ ἱ. κανόνες. Ἀπαιτεῖται καὶ γι᾽ αὐτὸ προηγουμένως ἔγκρισι τοῦ κράτους. Φαντάζεστε τὸν ἀπόστολο Παῦλο νὰ παρακαλῇ τὸ Νέρωνα νὰ τοῦ δώσῃ τὴν ἄδεια γιὰ ν᾽ ἀφορίσῃ τὸν αἱμομίκτη τῆς Κορίνθου (βλ. Α΄ Κορ. 5,1-5);
* * *

Τὸ κράτος λοιπὸν «ἀντινομοθετεῖ τῷ αἰωνίῳ νομοθέτῃ Χριστῷ», ὅπως θὰ ἔλεγε ὁ ἱ. Χρυσόστομος. Καὶ ἐρωτοῦμε· ποιά ἡ ἀντίδρασις καὶ διαμαρτυρία τῆς ἐπισήμου Ἐκκλησίας κατὰ τῶν νομοθετημάτων αὐτῶν; Ἀλλ᾽ ἂς ἀφήσουμε τὸν σοφὸ καθηγητὴ Ἀνδροῦτσο νὰ μᾶς τὸ πῇ. «Διαμαρτυρήθηκε μέν», λέει, «κατὰ τοῦ νόμου (περὶ διαζυγίων) ὁ τότε μητροπολίτης Ἀθηνῶν, γιὰ νὰ ὑποκύψῃ ὅμως ταπεινούμενος πρὸ τοῦ ὑπουργοῦ κατὰ τὴν συνηθισμένη ἄλλωστε μέθοδο, μὲ τὴν ὁποία ἀπὸ τὸ 1833 διαμαρτύρονται οἱ Ἕλληνες ἱεράρχαι ὅταν ἐκδίδεται κάποιος ἀντικανονικὸς νόμος. Στὴν ἀρχὴ διαμαρτυρίες καὶ ἀπειλὲς ὅτι “θὰ κάνουν καὶ θὰ δείξουν”, μὰ μόλις ὁ ὑπουργὸς τρίξῃ τὰ δόντια ἢ ἀποζημιωθοῦν καὶ πετύχουν κάτι προσωπικό, μαζεύονται καὶ ὀπισθοχωροῦν» (βλ. Χ. Ἀνδρούτσου, Σύστημα Ἠθικῆς, σ. 303, μτφρ.).

Ἡ Ἐκκλησία ὑποτάχθηκε στὸ κράτος. Ἡ ὑποταγὴ ὅμως αὐτὴ καὶ ἡ προσκόλλησι στὸ ἅρμα τοῦ κράτους ἀποτελεῖ προδοσία τῶν ἀρχῶν τοῦ Χριστιανισμοῦ, γιὰ τὴν ὁποία εὐθύνεται ἡ Ἱεραρχία.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Κυριακή, 24 Μαΐου 2015

koritis


Γράφει ο Αιμίλιος Πολυγένης

Ένα θαυμαστό γεγονός συνέβη στην Αμερική, όπου ένα κορίτσι ξυπνησε από κώμα 4 χρόνων μετά απο προσευχή.

Η μικρη Ταϊλορ στα 14 της χρόνια παρασύρθηκε από ένα αυτοκινητο που είχε ως αποτέλεσμα να χτυπήσει το κεφάλι της, στο πεζοδρόμιο και να πάθει εγκεφαλική αιμορραγία.

Απο την ημέρα εκείνη ζούσε με μηχανική υποστήριξη, και με μη αναστρέψιμες βλάβες στον εγκέφαλο.

Οι γονείς οταν είδαν οτι η κόρη τους επί 4 χρόνια βρίσκονταν σε κώμα, είχαν αποφασίσει να δώσουν τέλος στο μαρτύριο της.

Τότε εμφανίστηκε ένας φίλος τους, ο οποίος ζήτησε απο τους γονείς πριν κάνουν οτιδήποτε να προσευχηθούν μαζι του στον Θεό για την αγαπημένη τους κόρη.

Την επόμενη μέρα οι γιατροί είδαν μια περίεργη βελτίωση στη μικρη και της αφαίρεσαν τον αναπνευστήρα, ενώ λίγο αργότερα δεν πίστευαν στα ματια τους οταν είδαν την μικρή να κουνάει τα βλέφαρα της.

Λίγες ημέρες αργότερα ο εγκέφαλος άρχισε να λειτουργεί και πάλι, και η μικρή να κινεί μέλη του σώματος της.

Ο πατέρας της μικρής Ταϊλορ είπε ότι αυτο που συνέβη ειναι μεγάλο θαύμα απο τον Θεό, ο οποίος με την χάρη του τους ελέησε.

Τέλος να αναφέρουμε οτι και η 18χρονη πλέον Ταϊλορ, είπε οτι θα ειναι παντα ευγνώμων στον Θεό, διότι μόνο ο Θεός σώζει.

OMΟΛΟΓΙΑ: Καθημερινα αποκαλυπτεται στο Αιρετικο Σερβικο "πατριαρχειο" και ενας σκανδαλοποιος αρχιερεας και εκτελουν τις καθαιρεσεις τους. Αυτη η Σερβικη ΣΥΜΜΟΡΙΑ δεν αντεχε να εχη στις ταξεις της εναν ΑΓΙΟ ΑΡΤΕΜΙΟ. Γι αυτο και τολμησαν να προβουν στην παρανομη, αντικανονικη, βιαια και σχεδον ΛΗΣΤΡΙΚΗ εκδιωξι του διοτι βαρυς ην και βλεπομενος. Οι ΡΥΠΑΡΟΙ ΡΥΠΑΡΕΥΘΗΤΩΣΑΝ ΕΤΙ, προφητεψε η Ιερα Αποκαλυψις. Ομως ο ΑΡΤΕΜΙΟΣ ελαμπε και λαμπει ολοκληρος. Δειτε το παρακατω κειμενο του και βγαλτε τα συμπερασματα σας.



ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ «ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ»




(Από την έκθεση για Π.Σ.Ε. του Επισκόπου Ράσκας κ.Αρτεμίου, που υπέβαλε στη Σύνοδο της Σερβικής Ιεραρχίας, δημοσιεύουμε αποσπασματικά τα εξής αξιοπρόσεκτα)



 ...Η Εκκλησία είναι μία και καθολική και εις αυτήν είναι συγκεντρωμένη ομού όλη η αλήθεια, όλη η χάρις, όλα όσα ο Κύριος έφερε μετ΄αυτού είς την γην και παρέδωσε εις τους ανθρώπους και άφησε δια την σωτηρίαν των.



Είναι μία και καθολική, επειδή συγκεντρώνει όλους όσους θέλουν την σωτηρίαν, εις μίαν εσωτερική ενότητα, εις το σώμα του Θεανθρώπου Χριστού.

Ούτως, αυτή αύτη η ιδέα ενός «συμβουλίου» ή «ενώσεως» των Εκκλησιών είναι αδύνατος, ανεπίτρεπτος και απαράδεκτος δια την συνείδηση εκάστου Ορθοδόξου.



Τα όρια, τα εγκαθιδρυθέντα υπό των Αγίων Πατέρων μας, έχουν παραβιασθή, τα όρια μεταξύ αληθείας και ψεύδους, φωτός και σκότους, Χριστού και Βελίαρ.

Ο κύριος στόχος όλων αυτών των υπερεκχυλισμένων συναισθημάτων (ουσιαστικώς πρόκειται περί καθαράς υποκρισίας), είναι η επιθυμία όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί να μάθουν την «αλήθεια», ότι είναι αδελφοί εν Χριστώ και μέλη της μιας και αληθούς Εκκλησίας ομού μετά των ετεροδόξων. Τούτο είναι το συζητήσιμο εις τας συναντήσεις, συνδιασκέψεις, το γραφόμενον εις τας εφημερίδας, τα περιοδικά, τα βιβλία, το ακουόμενον εις το ραδιόφωνον και εις την τηλεόρασιν. Πάντα ταύτα απαιτούνται δια να οδηγηθώμεν εις το «κοινόν ποτήριον», την κοινωνίαν μεταξύ ημών, το οποίον αποτελεί τον θεμελιώδη σκοπόν του «διαλόγου της αγάπης».
 

     Πάντα ταύτα, σύμφωνα με τον π.Ιουστίνο Πόποβιτς, αποτελούν την προδοσία του Ιούδα, την τρομερή προδοσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και ολόκληρης της Εκκλησίας Του.



...Ως αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας, η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία ελάμβανε από καιρού εις καιρόν υλικήν βοήθειαν από το Π.Σ.Ε., όπως φάρμακα, υποτροφίες, ταξίδια εις Ελβετίαν, οικονομικάς επιδοτήσεις, π.χ. για την κατασκευή του νέου κτιρίου της θεολογικής σχολής. Δι΄αυτά τα ψιχία βοηθείας έχομεν απωλέσει εις την πνευματικήν σφαίραν την καθαρότητα της πίστεως, την κανονικήν κληρονομίαν της Εκκλησίας και την πιστότητα εις την ιεράν Παράδοσιν της Ορθοδόξου Εκκλησίας.



Η παρουσία αντιπροσώπων των Ορθοδόξων Εκκλησιών εις τας διαφόρους οικουμενιστικάς συναθροίσεις ουδεμίαν κανονικήν δικαίωσιν έχει. Δεν πηγαίνομεν εκεί δια να ομολογήσωμεν θαρραλέως, ανοικτώς και απαρασαλεύτως την αιώνιον και αναλλοίωτον αλήθειαν της Ορθοδόξου Πίστεως και Εκκλησίας, αλλά δια να προβώμεν εις συμβιβασμούς και, περισσότερον ή ολιγώτερον, να συμφωνήσωμεν εις όλας τας αποφάσεις και σχηματισμούς, τους οποίους μας προσφέρουν οι μη ορθόδοξοι.

Διατοιούτων πράξεων εφθάσαμεν εις το Βελεμένδιον, εις το Σαμπεζύ και εις την Ασσίζυ, εφόσον πάντα ταύτα ομού περιλαμβάνουν απιστίαν και προδοσίαν της Αγίας Ορθοδόξου Πίστεως.



Καθ΄όλην αυτήν την περίοδον των πτώσεων και ακόμη της απωλείας της Εκκλησίας του Αγίου Σάββα, μία μόνον και μοναδική φωνή ηκούετο, η φωνή του Αρχιμανδρίτου Ιουστίνου του Τσέλιε (V1979), όστις μόνον απέμεινεν η ασάλευτος και άγρυπνος συνείδησις της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ήτο αυτός, όστις βαθέως ησθάνετο και λειτουργικώς εβίωνε το αποστολικόν και πατερικόν πνεύμα της αληθείας και έγραφε σχετικώς με το «κατόρθωμα» του Πατριάρχου Αθηναγόρα: «Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως; Αυτός με την νεοπαπιστικήν συμπεριφορά του εις τους λόγους και εις τας πράξεις σκανδαλίζει επί μίαν ήδη δεκαετίαν τας ορθοδόξους συνειδήσεις, αρνούμενος την μοναδικήν και πανσωστικήν Αλήθειαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας και Πίστεως, αναγνωρίζων τον Ρωμαίον Άκρον Ποντίφηκα με όλην την δαιμονικήν και αντιεκκλησιαστικήν υπερηφάνειαν του...»

Έχοντες κατά νουν, αφ΄ενός ό,τι ήδη ελέχθη, και αφετέρου τον αιώνιον και αλάνθαστον λόγον του Ευαγγελίου, «παν δένδρον εκ των καρπών αυτού επιγνώσεσθε», είναι εύκολον να καταλάβωμεν τι πρέπει να κάμωμεν.



Ήδη εις αυτήν την συνεδρίασιν πρέπει να αποφασίσωμεν: η Σερβική Ορθόδοξος Εκκλησία να αποσυρθή από το Π.Σ.Ε. και από όλους τους όμοιους οργανισμούς (όπως το Συμβούλιο Ευρωπαϊκών Εκκλησιών κ.α.) και να θέσωμεν τέλος εις την συμμετοχήν εις οικουμενιστικάς και αθεϊστικάς εκδηλώσεις.

Αυτό πρέπει να γίνει δια τους εξής λόγους:

  1. Από υπακοή εις τον Άγιον Απόστολον Παύλον, όστις συμβουλεύει και επιτάσσει: αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού.
  2. Τούτο (η συμμετοχή) ευρίσκεται εν ασυμφωνία με όλους τους ιερούς κανόνας της Ορθοδόξου Εκκλησίας, έναντι των οποίων έχουμε αμαρτήσει θανάσιμα.
  3. Δεν υπάρχει ουδέ είς των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, όστις θα εδικαίωνε την ένωσιν και παραμονήν μας εις τον μη εκκλησιαστικόν οργανισμόν του Π.Σ.Ε. και άλλων ομοίων προς αυτόν. 
  4. Δια την σωτηρίαν των ψυχών μας, των ψυχών του ποιμνίου, το οποίον μας ενεπιστεύθη και το οποίον έχομεν καιρίως σκανδαλίσει και βλάψει από την παραμονήν μας εις τον οικουμενισμόν, ως επίσης και δια την σωτηρίαν εκείνων, οι οποίοι ευρίσκονται ακόμη εκτός της κιβωτού της σωτηρίας, της Μίας Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, και τους οποίους η αποφασιστική και καθαρά πράξις μας δύναται να τους βοηθήση εις την αναζήτησίν των δια σωτηρίαν και δι΄αληθείαν, πράγμα το οποίον δεν επιτυγχάνει μία υποχωρητική και άθεος συντροφικότης με τον οικουμενισμόν.