Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

Οι αυτο-αναιρέσεις των Αντι-Οικουμενιστών: Επί τέλους, δείξτε μας τι λενε οι Άγιοι Πατέρες;






Ἡ «Σύναξις τῶν κληρικῶν καὶ μοναχῶν» τῆς Γατζέας καὶ ὁ «Ὀρθόδοξος Τύπος» ποὺ τοὺς ἐκφράζει (διὰ τῶν ἄρθρων τοῦ π. Θεόδωρου Ζήση, τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ καὶ τοῦ κ. Γ. Ζερβοῦ κ.ἄ.) ἐκφέρει μιὰ συγκεχυμένηἀλλοτριωμένη ἐκκλησιολογία. Οἱ Πατέρες καὶ ἀδελφοὶ αὐτοί, ἔχουν τὴν αἴσθηση ὅτι ἀγωνίζονται ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα εὐνοοῦν τὴν ἀνάπτυξή του, κάνουν πλάτες στοὺς Οἰκουμενιστές, ἀφοῦ δὲν ἀντιδροῦν, ὅπως μᾶς δίδαξαν οἱ Ἅγιοι νὰ ἀντιδροῦμε σὲ παρόμοιες περιπτώσεις, ὅταν κάποια αἵρεση ἐμφανιζόταν. Εἰδικὰ σήμερα, ποὺ ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ δὲν ἐμφανίζεται ἁπλῶς, ἀλλ’ ἐπικρατεῖ ταχύτατα. Πέραν αὐτοῦ, ὅσους ἀκολουθήσαμε τήν ἁγιοπατερική ὁδό τῆς Ἀποτειχίσεως μᾶς θεωροῦν ἐκτός Ἐκκλησίας καί κατά συνέπεια ἐκτός τῆς κιβωτοῦ τῆς σωτηρίας.


Παράδειγμα ἡ θέση ποὺ διατυπώνει ὁ ἀρθρογράφος τοῦ «Ο.Τ.» κ. Γ. Ζερβός («Ὀρθόδοξος Τύπος» 19/09/2014, φ. 2037). Γράφει:
«Ἡ εἰκὼν ὅμως τὴν ὁποίαν δίδει τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον μὲ τὰς συμπροσευχάς, τὰ συλλείτουργα, τὴν ἀναγνώρισιν αἱρετικῶν (ὑπό Οἰκουμενικῶν Συνόδων) Χριστιανῶν (Μονοφυσίτας)  ὡς Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν,  τάς διαθρησκειακάς μέ τάς δηλώσεις ὅτι εἴμεθα ὅλοι τέκνα ἑνός Θεοῦ (τό ἴδιο ὁ Χριστός, ὁ Ἀλλάχ, ὁ Βούδας κλπ.) τήν βαπτισματικήν θεολογίαν, τήν μεταπατερικήν θεολογίαν κλπ. τά δηλώσεις περί διαιρέσεως ἁπλῶς τῆς Ἐκκλησίας μέ τούς Παπικούς κλπ. σχηματίζεται ἡ ἔντονος πεποίθησις ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία προδίδεται ἐκ τῶν ἔνδων. Ἡ πεποίθησις καθίσταται ἐντονωτάτη ὅταν Μητροπολῖται τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας ἀναγνωρίζουν τὸν Παπισμὸν ὡς κανονικὴν Ἐκκλησίαν κ.λπ. Ὅταν συμβαίνουν ὅλα τὰ προαναφερθέντα εἶναι λογικὸν νὰ ἀντιδρᾶ ὁ πιστὸς λαὸς εἴτε μὲ ἐκδηλώσεις διαμαρτυρίας εἴτε μὲ ἐπιθετικὰ ἄρθρα ἢ ἀκολουθοῦντες θεολόγους καὶ κληρικοὺς νὰ ἀποτειχίζωνται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν ἤτοι: νὰ παραμένουν ἐντὸς αὐτῆς ἀλλὰ ἄνευ Ἐπισκόπου. Ὁ “Ο.Τ.” εἶναι ἐναντίον τῆς ἀποτειχίσεως, διότι πιστεύει ὅτι ὁ ἀγὼν πρέπει νὰ δίδεται ἐντὸς τῶν κόλπων τῆς Ἐκκλησίας».


1. Ὁ κ. Ζερβὸς διατυπώνει τὴν θέση ὅτι,
α) ὅσοι ἀποτειχίζονται, ἀποτειχίζονται ἀπὸ τὴν ...Ἐκκλησία(!)  παρότι ἐφαρμόζουν Ἱ. Κανόνα τῆς Ἐκκλησίας!!!
β) Τοῦτο τὸ ἐξηγεῖ ὡς ἑξῆς: Ναὶ μέν, παραμένουν ἐντός(!) τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ ἄνευ Ἐπισκόπου· ἄρα εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας (Ὁ Ἐπισκοποκεντρισμὸς στὴν ἀποθέωσή του!). Ἔτσι, ἡ μὲν «Σύναξις» καὶ ὁ «Ὀρθόδοξος Τύπος» ἀγωνίζονται ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ χωρὶς νὰ ἐφαρμόζουν τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας περὶ ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς! Νὰ ἡ νέα ἐκκλησιολογία τῶν Συναξιακῶν!


2. Ὁ κ. Ζερβὸς διαβεβαιώνει ὅτι ὁ «Ο.Τ.» κι ὁ ἴδιος εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου ἐναντίον τῆς Ἀποτειχίσεως! Τοῦτο λοιπόν σημαίνει
α) Ὅτι θεωρητικὰ εἶναι ἐναντίον τῆς «Συνάξεώς» τους, ἡ ὁποία εἶχε ἀποδεχθεῖ τὴν Ἀποτείχιση τὸ 2006· ἐναντίον τοῦ π. Θεόδωρου Ζήση, ὁ ὁποῖος τόσα χρόνια δίδασκε ὑπὲρ τῆς Ἀποτειχίσεως καὶ ὡς ἕνα σημεῖο συνετέλεσε νὰ ἀποτειχιστοῦν κάποιοι ἀπὸ μᾶς.
Ποιούς ἐκκλησιολογικούς, δογματικούς, θεολογικοὺς λόγους ἀνεκάλυψαν ὄψιμα, οἱ ὁποῖοι τοὺς ἔκαναν νὰ ἀλλάξουν θέση; Γιατί δὲν μᾶς τοὺς λένε; Γιατί τοὺς κρατοῦν ὡς ἑπτασφράγιστο μυστικό;
β) Τοῦτο, ἐπίσης, σημαίνει ὅτι εἶναι ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία διὰ τῶν θεοπνεύστων Ἁγίων Πατέρων θέσπισε τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες ποὺ ἐπιτρέπουν τὴν Ἀποτείχιση, καὶ ἄρα ὅποιος τὴν ἐφαρμόζει δὲν εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας. (Δὲν ἐξετάζουμε τώρα, τὸ δυνητικὸ ἢ τὸ ὑποχρεωτικὸ τῆς Ἀποτειχίσεως).
γ) Ἀκόμα ὅτι, ὁ κ. Ζερβός εἰδικά, εἶναι ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ του, ἀφοῦ παλαιότερα εἶχε δηλώσει πὼς εἶναι ...ὑπὲρ τῆς Ἀποτειχίσεως! Ὁπότε, δὲν ἔχει καμιὰ ἀξία νὰ μᾶς διαβεβαιώνει ὑπὲρ ἢ κατὰ τῆς Ἀποτειχίσεως, ἀλλὰ σημασία ἔχει νὰ μᾶς παραθέσει τὴν ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία, τὴν ὁποία αὐτὸς καὶ «Ἡ Σύναξη» θάβουν ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ.
δ) Ἐπιπλέον θεωρεῖ ὡς τόν μοναδικό ἀγῶνα πού πρέπει νά γίνεται ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, τήν διά τοῦ γραπτοῦ καί προφορικοῦ λόγου διαμαρτυρία γιά ὅλες τίς προδοσίες πού γίνονται στά πλαίσια τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ,  πρακτική πού μέχρι σήμερα  ὄχι μόνο δέν ἔφερε κανένα ἀποτέλεσμα ἀναχαίτισης τῆς αἵρεσης, ἀλλά ἀπεναντίας δημιούργησε ἄμβλυνση τοῦ ὀρθοδόξου κριτηρίου καί μέγα σκανδαλισμό τῶν ἐναπομεινάντων Ὀρθοδόξων πιστῶν, καθόσον οὐδέποτε ἡ Ἐκκλησία δέν ἀρκέσθηκε μόνο σ’ αὐτή τήν πολεμική  ἐν καιρῷ αἱρέσεως καί κινδυνευούσης τῆς πίστεως.
Παρακολουθεῖστε τὸ Βίντεο μὲ τὴν ἀπόλυτη θέση (θετικὴ τότε) τοῦ κ. Ζερβοῦ ὑπὲρ τῆς Ἀποτειχίσεως:

«Γ. Ζερβός: Ἐγὼ εἶμαι ὑπὲρ τῆς Διακοπῆς (τοῦ Μνημοσύνου) παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι εἶμαι λαϊκός, καὶ τό ΄γραψα εὐθαρσῶς καὶ διάφορες πλευρὲς μπορεῖ νὰ μὲ χτυπᾶνε, δὲν μὲ ἐνδιαφέρει».


Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2014

 Πού καταντήσαμε! 

του ιατρου Λυκουργου Νανη



  
Τουλάχιστον καγχασμό προκαλεί στους υγιώς φρονούντες ο ισχυρισμός με βάση τον οποίο ο αιρετικός μονοφυσίτης "διακρίνεται για την πιστότητά του στην παράδοση της Εκκλησίας".

Παράδοση της Εκκλησίας και αίρεση είναι εκ διαμέτρου αντίθετες έννοιες και η μία αναιρετική της άλλης. 
Και η συγκεκριμένη αλήθεια κάθε άλλο παρά χρήζει αναλύσεως. 
Είναι στοιχειώδης.

Όσο για την "ανοικτότητα" και το "πρώτιστο άθλημα" του διαλόγου στα τα οποία διακρίνεται ο Αρμένιος θρησκευτικός ηγέτης και στα οποία επίσης αναφέρθηκε ο αξιότιμος κ. πρύτανης του ΕΚΠΑ τι να πει κανείς και τι να μολογήσει! 

Ο διάλογος είναι η νέα θεότητα του αιώνα μας, γνήσιο παράγωγο, έκφραση και έκφανση της "πολιτικής ορθότητας"! 
Ουδεμία νύξη για εν μετανοία επιστροφή στη μάνδρα της Ορθοδοξίας διά της αποπτύσεως και αποκηρύξεως των βδελυκτών πιστευμάτων των αιρετικών! Αφού γίνεται διάλογος και οι θρησκευτικοί αρχηγοί τον διακονούν με πιστότητα αυτό μας φθάνει! 

Το όραμά μας είναι η "ανοιχτή κοινωνία", η "ανοικτότητα", "ο σεβασμός στη διαφορετικότητα" ( ο τελευταίος όμως δεν ισχύει όταν πρόκειται για τους αντιφρονούντες και ενισταμένους αντιοικουμενιστές), η "πολυπολιτισμική και πολυθρησκευτική κοινωνία"!
Πού καταντήσαμε!

ΕΔΕΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΣΤΟ ΑΡΜΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ Ο ΑΡΧΙ-ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ TOY ΦΑΝΑΡΙΟΥ!

πίτιμος Διδάκτωρ Θεολογίας
αρετικὸς Πατριάρχης τν ρμενίων!!!
Ὁ πατρ. Ἀρὰμ καὶ ὁ Μεσσηνίας!


Λοιπόν· Πατριάρχες καὶ Ἐπίσκοποι, δὲν πιστεύουν τίποτα
Ὁμιλοῦν γιὰ Ἱερὰ ἐπιστήμη τῆς θεολογίας, ἀλλὰ αὐτὴ ἡ θεολογία δὲν ἔχει γι’ αὐτοὺς καμιὰ σχέση μὲ τὴν Ἐκκλησία καὶ τοὺς Πατέρες, ἀλλὰ μὲ τὸν ὀρθολογισμὸ καὶ τὸν Οἰκουμενισμό.


Μετὰ τὶς πρὸ ἡμερῶν ἀθλιότητες τοῦ Βαρθολομαίου, τῶν Ἄνθιμων Θεσσαλονίκης καὶ Ἀλεξανδρουπόλεως καὶ τῶν ἄλλων ἐπισκόπων τῆς Θράκης, ἦρθε ἡ σειρὰ καὶ τῆς Ἀθήνας νὰ τιμήσει τὸν αἱρετικό.


Τὰ ὀνόματα τῶν παρόντων στὴν ἀναγόρευση Ἐπισκόπων Οἰκουμενιστῶν καὶ ἀντι-Οἰκουμενιστῶν(;): 
 Ἱερὰ Σύνοδος ἐκπροσωπούμενη διὰ τοῦ Μαραθῶνος Μελίτωνος, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Ἱερώνυμος διὰ τοῦ ἐκπροσώπου του ἀρχιμ. Συμεὼν Βολιώτη, ὁ Νέας Σμύρνης Συμεών, ὁ Γλυφάδας Παῦλος, ὁ Μεσσηνίας Χρυσόστομος, ὁ Διαυλείας Γαβριήλ!


Θαυμάστε τοὺς Ὀρθοδόξους ποιμένες σας μετὰ τῶν ὁποίων κοινωνεῖτε, π. Νικόλαε Μανώλη καὶ κ.κ. τῆς «Κατάνυξις». 
Ἐνῶ τὸ γνώριζαν, παρέστησαν σὲ μιὰ τελετὴ ἐπρόκειτο νὰ τιμηθεῖ ἕνας Μονοφυσίτης· ἄκουγαν ἀδιαμαρτύρητα νὰ ἐκθειάζεται ὁ αἱρετικὸς Πατριάρχης τῶν Ἀρμενίων! 
Καὶ λογίζονται αὐτοὶ ὡς «ὀρθόδοξοι» Ἐπίσκοποι!


Καὶ ὁ μὲν Πρύτανης εἶπε, ὅτι τάχα ὁ Μονοφυσίτης πατριάρχης Ἀράμ, «διακρίνεται για την πιστότητά του στην παράδοση της Εκκλησίας»(!), ὁ δὲ ἀνεκδιήγητος Οἰκουμενιστὴς μητροπολίτης τῆς «διηρημένης Ἐκκλησίας» Χρυσόστομος Σαββᾶτος, «χαρακτήρισε την αναγόρευση του Πατριάρχη των Αρμενίων σε Επίτιμο Διδάκτορα, ιδιαίτερη τιμή για το τμήμα Θεολογίας»!


κεῖ κατάντησαν τὴν θεολογία καὶ τὴν Ἐκκλησία! 
Αὐτοὶ οἱ λυκοποιμένες, μὲ αὐτὲς τὶς κακοδοξίες μορφώνουν τοὺς αὐριανοὺς καθηγητὲς καὶ ἱερεῖς! Καὶ νὰ φανταστεῖτε ὅτι τὸν Γλυφάδας ἐκθείαζε ὁ π. Θεόδωρος καὶ ἡ παρέα του ὡς μεγάλο ἀντι-Οἰκουμενιστή (μετὰ τὸν Λέοντα τοῦ Πειραιῶς), καὶ θριαμβολογοῦσε γιὰ τὴν ἐπιτυχία τους νὰ ἔχουν Ἐπισκόπους ποὺ ὑπέγραψαν τὴν «Ὁμολογία Πίστεως ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Ἂς τὰ μελετήσουν αὐτὰ κάποιοι ἀπὸ τὴν Πτολεμαΐδα, ποὺ θριαμβολογοῦν γιατὶ κατάφεραν νὰ πάρουν Ἐπισκόπους μὲ τὸ μέρος τους!

Καὶ ξέρουμε. Ὁ κ. Τελεβάντος καὶ ὁ κ. Καρδάσης θὰ σπεύσουν νὰ ὑποβαθμίσουν τὸ γεγονός, εἴτε χαρακτηρίζοντάς τα ὡς ἀσχήμιες, εἴτε λέγοντας πὼς αὐτὰ πάντα γίνονταν! Μήπως ἔχουν ἀκούσει ποτέ, πῶς ἀντιμετωπίζει τὸ Δικαστήριο τοὺς συνεργοὺς τῶν ὅποιων ἐγκλημάτων;

Πηγή: ecclesia.gr (epikairotita) καὶ "Κατάνυξις"

[Σχόλιο Κατάνυξης: Σε αυτό το ρεζίλεμα (ζητούμε συγγνώμη για την έκφραση) ευθύνονται με τις οικουμενιστικές πράξεις τους (δείτε αυτές αφού κάνετε "κλικ" στις λέξεις που ακολουθούν) απέναντι στον αιρετικό μονοφυσίτη Πατριάρχη των Αρμενίων, πρωτίστως ο Οικ. Πατριάρχης, ο Μακαριώτατος Αρχ. Αθηνών και ο Παναγιώτατος Θεσσαλονίκης! Που ακούστηκε!!!! Αιρετικός Πατριάρχης να αναγορεύεται επίτιμος διδάκτωρ στα θεολογικά γράμματα της Ορθόδοξης Πίστης μας!!! Ευθύνεστε ποιμένες· με τις πρόσφατες οικουμενιστικές σας πρακτικές δίνεται το έναυσμα στους κ. καθηγητές να ενεργήσουν αλλόφρονα!!! Ντροπή!]

Βοήθησε κι ΕΣΥ να εκδώσουμε και να μοιράσουμε σε κάθε Έλληνα τις «150 σελίδες θανάτου του Κορανίου»...για ν’αναγκαστούν να δείξουν οι ορδές των εκατομμυρίων ισλαμο-λαθρο-εισβολέων το «πραγματικό πρόσωπό» τους...




γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος
Υπάρχουν διάφορες τεχνικές και τακτικές για να ελεγχθεί η Κοινή Γνώμη.
Όσον αφορά τους bloggers επίσης.

Η τακτική που έχει επιλέξει γι’ αυτούς το κατοχικό καθεστώς των εγχώριων έμμισθων Αρμοστών εγκάθετων της διεθνούς Νέας Τάξης Πραγμάτων έχει διάφορες όψεις.

Μια απ’ αυτές είναι το «ψαλίδισμα» των «φτερών» τους όταν αυτά παίρνουν ν’ ανοίξουν περισσότερο από το «επιτρεπτό».
Τότε διαπιστώνεις πως του τάδε blogger ενώ διαρκώς «ανέβαινε» η δημοφιλία και συνεπώς η ιστοσελίδα του, ξαφνικά, αρχίζει να «κλείνεται» από παντού ασφυκτικά.

Άλλοι συνάδελφοι bloggers που σχημάτιζαν γύρω του ένα σφριγηλό δίκτυο αναδημοσιεύσεων (και συνεπώς «ασφάλειας»), ξαφνικά «εξαφανίζονται» από κοντά του.
Κόβουν λάσπη!

Ο γενικότερος «εσκεμμένος αποκλεισμός του από ΠΑΝΤΟΥ» γίνεται όλο και πιο αισθητός.
Μέχρι που η «ενοχλητική ιστοσελίδα» και ο «χειριστής της» καταρρέουν.
Εξαφανίζονται.

Καμιά φορά όμως, τα πράγματα γίνονται μπούμερανγκ για τους «δυσώδεις υπόγειους ενορχηστρωτές τέτοιων κατεδαφίσεων ιστοσελίδων και bloggers».
Ενίοτε, καταφέρνουν εντελώς αντίθετα αποτελέσματα.

Ακόμη και πράγματα που μέχρι πριν λίγο φάνταζαν ακατόρθωτα.
πχ Να ωριμάσουν οι συνθήκες ώστε να επαναληφθεί κι εδώ, στην Ελλάδα, αυτό που συνέβη στην Δανία με τα Σκίτσα του Μωάμεθ.

Η «Έξοδος»....

Σε κανέναν δεν αρέσει να τον υποβάλλουν στην «παραπάνω περιοριστική ασφυκτική διαδικασία».
Όταν λοιπόν αυτό συμβαίνει, ο καθένας αντιδρά με διαφορετικό τρόπο.
Κάποιοι γκρινιάζουν λίγο και μετά υποτάσσονται.

Κάποιοι άλλοι δέχονται να μπουν στην «μισθοδοσία» κάποιων άλλων και να γράφουν και να αναδημοσιεύουν αυτά που τους λένε.

Κάποιοι άλλοι, τσαντίζονται τόσο πολύ από το «ασφυκτικό pressing» που μη βλέποντας γύρω τους καμία άλλη διέξοδο ενστικτωδώς δίνουν όλη τους την υπολειπώμενη ενέργεια σε μια ύστατη Μεγάλη Επίθεση.

Τα παίζουν όλα για όλα.
Είναι η περίπτωση που κάποιες «Αφανείς αδίστακτες πιεστικές Σκιές» Δεν σου αφήνουν άλλη επιλογή από την «Έξοδο».

Και δεν εννοώ βεβαίως την «έξοδο» που εννοούν όλοι αυτοί που καιρό τώρα «κλείνουν» γύρω σου κάθε «ενεργό διέξοδο» που ανοίγεις.
Όχι. Δεν εννοώ την «φυγή» και την «εγκατάλειψη κάθε προσπάθειας».

Εννοώ την άλλη την «Έξοδο», εκείνη που τα «παίζεις όλα για όλα», την «Έξοδο Αυτοκτονίας», την «Έξοδο από την Πολιορκούμενη Πόλη με το όπλο γεμάτο στο χέρι ρίχνοντας» κι «ότι θέλει ας γίνει».

Αν είναι να πέσεις, τότε θα πάρεις μαζί σου όσο το δυνατόν περισσότερους από τα τομάρια που «στην έπεσαν».
Καιρό τώρα οι «έξωθεν μισθοδοτούμενοι και καθοδηγούμενοι» κύριοι του Καθεστώτος φροντίζουν να φέρνουν εδώ μέσα καραβιές ισλαμιστών εισβολέων.

Καιρό τώρα, πολλοί στο διαδίκτυο προσπαθούμε να αναδείξουμε τον «ισλαμικό κίνδυνο» που θεριεύει μέρα τη μέρα στην Ελλάδα με κάθε μέσο.

Ένας από τους τρόπους που επέλεξα – από το 2004 - ήταν να μελετήσω ξανά και ξανά το Κοράνι και να καταγράψω όλους τους «θανατηφόρους στίχους του»...

Όλους αυτούς που «ωθούν τους μουσουλμάνους στο να σκοτώσουν, να εξοντώσουν τους άπιστους (μη μουσουλμάνους), κατακαίγοντας τα πάντα και μετατρέποντας όλο τον πλανήτη σε πεδίο του Ισλάμ»...

Αυτοί οι στίχοι γέμισαν 150 σελίδες...από τις 450 που είναι συνολικά το Κοράνι...αυτή είναι η «κρύα καρδιά του»...η γεμάτη φριχτό θάνατο καρδιά του....οι «150 θανάσιμες σελίδες του».

Τις ανάρτησα κατ’ αρχήν στο blog μου.
Βρείτε τες εδώ http://aegeanhawk.blogspot.gr/2012/10/150_9111.html κι εδώ http://aegeanhawk.blogspot.gr/2012/10/150_812.html

Κάποιοι άλλοι λίγοι θαρραλέοι bloggers έκαναν το ίδιο.

Αλλά δεν ήταν αρκετό.

Οι «Σελίδες Μίσους και Θανάτου» μήπως φέρνουν κέρδη για την αποσιώπησή τους;


Οι πολλοί «παρίσταναν πως δεν ήξεραν τίποτα». Για τα «μεγάλα ΜΜΕ» ούτε λόγος βεβαίως. Ούτε ΕΝΑΣ, έτσι για δείγμα δεν τα δημοσίευσε.
Αλλά ούτε και τα μεγάλα blogs.

Όλοι αυτοί άραγε αδιαφόρησαν επίτηδες;

Κάποιοι απ’ αυτούς «πληρώθηκαν» για ν’ αδιαφορήσουν;
Κι από ποιούς άραγε; (Ποιές κοινωνικοοικονομικές δυνάμεις εντός κι εκτός Ελλάδος έχουν συμφέρον από τις καλές σχέσεις με Άραβες – κυρίως – και Ισλάμ;)

Κάποιοι άλλοι δείλιασαν μήπως και γίνουν στόχοι των τζιχαντιστών;
Δεν ξέρω...

Μάλλον όλα αυτά μαζί. Ένας συνδυασμός. Άλλοι για τον έναν κι άλλοι για τον άλλον λόγο.

Εν πάση περιπτώσει, ήξερα πως δεν είναι αρκετή η δημοσίευσή τους σ’ αυτά τα λίγα θαρραλέα blogs.
Έπρεπε πάση θυσία να διαδοθούν περισσότερο αυτές οι «150 σελίδες θανάτου»...

Προσπάθησα επανειλημμένα να βρω εκδότη να εκδώσει αυτές τις 150 σελίδες ώστε να πάει σε όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο.
Απευθύνθηκα σε διάφορους.

Μάταια.
Ουδείς ενδιαφέρθηκε.

Παρ’ ότι ήταν μια περίπτωση με διασφαλισμένη την υψηλή διακίνηση του βιβλίου.
Ότι έχει αίμα και ίντριγκα, μίσος και θάνατο, οργή και σφαγές, δεν πουλάει;

Ήταν διασφαλισμένα λοιπόν τα «υπερκέρδη» τους.


Κι όμως έκαναν πίσω...

Φοβήθηκαν;
Πληρώνονται από το καθεστώς για να μην εκδίδουν «κάτι τέτοια επικίνδυνα»;
Μάλλον όλα αυτά μαζί.

Όσοι συνδυάσατε τα παραπάνω και όσοι με ξέρετε πια μετά από τόσα χρόνια επίμονης σταθερής διαδικτυακής συγγραφικής πορείας στο συγκεκριμένο θέμα, σωστά καταλάβατε τη «συνέχεια»...

Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

Αιρεσιαρχης "πατριαρχης" βαρθολομαιος Αρχοντωνης: Το Κορανιο ειναι ιερο και αγιο βιβλιο.


 
σλάμ καί ρθοδοξία, μέσα πό τούς διαλόγους το γίου Γρηγορίου το Παλαμ μέ τούς Χιόνες

 

πρωτ.Βασιλείου Κοκολάκη






Oἱ διάλογοι τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμα μέ τούς Μουσουλμάνους εἶναι τόσο ἐπίκαιροι ὅσο ποτέ ἄλλοτε. Οἱ συχνές προκλήσεις τους διά τῶν ὁποίων ἀπό τή μιά ἀνακινοῦν τό μεγάλο κεφάλαιο τοῦ ρατσισμοῦ καί ἀπό τήν ἄλλη μέ τήν προβιά τῆς ἀνεξιθρησκείας προσπαθοῦν νά ἐπιβάλλουν τή λυκόμορφη θρησκεία τους μᾶς ὑποχρεώνουν νά παραθέσουμε τούς παρακάτω διαλόγους γιά νά φανεῖ τό ἦθος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στή σχέση της μέ παντός εἴδους ἀνθρώπους διαφόρων θρησκειῶν   ἀλλά καί γιά νά ἐνισχυθεῖ τό φρόνημα τῶν πιστῶν Χριστιανῶν μέ ἀτράνταχτα θεολογικά ἐπιχειρήματα.




(Σέ ὁρισμένα πολύ σημαντικά σημεῖα τοῦ διαλόγου παρατίθενται καί σχετικοί λόγοι τοῦ ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ)



 Πηγές:

  • ἁγ. Γρηγορίου Παλαμᾶ, Διάλογος μέ τούς Χιόνες, τ.7 ΕΠΕ,
  • Φιλοθέου Κοκκίνου "Βίος ἁγ. Γρη. Παλαμᾶ",
  • ἁγ. Γρηγ. Παλαμᾶ καί διαθρησκειακές συναντήσεις ¨Θεοδρομία¨ (π. Θ. Ζ.), τ.2, ἔτος ΙΓ΄
  • ἁγ. Γρηγορίου Παλαμᾶ, πρός Φιλόθεον, τ.4 ΕΠΕ,
  • ἁγ.Ἰω. Δαμασκηνοῦ, Περί αἱρέσεων, τ. 2 ΕΠΕ.

 

 

Λίγα λόγια γιά τήν ἐποχή τοἉγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ:



Ἡ ἐποχή  τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, 14ος αἰ. μ. Χ. χαρακτηρίζεται ἀπό τρεῖς βασικούς κινδύνους: Τίς ἐπιδρομές τῶν Ὀθωμανῶν, τήν ἀνάπτυξη τῶν σλαβικῶν λαῶν (Ρῶσοι, Πολωνοί, Τσέχοι, Σέρβοι) καί τόν Σχολαστικισμό τῆς Δύσεως (Βαρλααμισμός). Οἱ Βαρλααμιστές ἑρμηνεύουν ὅλη τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μέ βάση τή λογικήμέ συνέπεια νά ἀκυρώνουν στήν πράξη τό μυστήριο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου· σημαντικές παρεκκλίσεις ἀπό τήν ὀρθόδοξη διδασκαλία εἶναι ἡ ἄρνηση τῆς διακρίσεως οὐσίας καί ἐνεργειῶν, ἡ κακοδοξία περί τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ κλπ.

Παράλληλα ἔχουμε τήν ἐμφάνιση τῆς αἱρέσεως τῶν Μασσαλιανῶν (ἀπολυτοποίηση τῆς ἀσκήσεως-νηστείας-προσευχῆς καί ἀγαμίας, τῆς ἀκτημοσύνης χωρίς ἐργασία καί περιφρόνηση τῶν μυστηρίων) καί τῶν Βογομίλων [(δυαλισμός: καλό–κακό, φῶς–σκότος, Θεός-διάβολος, ὅλα στό ἴδιο ἐπίπεδο, ἰσόκυρα καί ἰσοδύναμα) καί ἄρνηση τῆς Ἁγίας Τριάδος·πολεμική κατά τῶν μυστηρίων, τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱεραρχίας καί τῆς τοῦ Χριστοῦ γεννήσεως]. Ὁ ἅγιος συνεκρούσθη μαζί τους.

 

Σύντομος ἱστορικο-θεολογικός βίος τοἁγίου:




Ὁ ἅγιος γεννιέται τό 1296 στήν Κων/πολη. Μόνασε στό ὄρος Παπίκιο στά σύνορα Θράκης – Μακεδονίας, στίς Ἱερές Μονές Βατοπεδίου, Μ. Λαύρας, καί Ἐσφιγμένου· τό 1326 χειροτονεῖται ἱερέας στή Θεσσαλονίκη, ἀναχωρεῖ γιά Βέροια, καί τελικά καταλήγει στό ἡσυχαστήριο τοῦ Ἁγίου Σάββα στό Ἅγιο Ὄρος. Τήν 14η Νοεμβρίου 1359, 63 ἐτῶν,  παραδίδει τήν ψυχή του στόν Χριστό.

 

Θεολογία τοἁγίου Γρηγορίου:



Ὁ ἅγιος εἶναι ὁ κυριότερος ἐκφραστής τοἩσυχασμο[1], τῆς μεθέξεως τῆς ἀκτίστου θείας χάρης , κατά παρόμοιο τρόπο πού οἱ μαθητές μετεῖχαν στό θαβώριο φῶς· γιά νά φθάσει βέβαια στό στάδιο τοῦ φωτισμοῦ ἀπαιτεῖτο ἐργασία ἀδιαλείπτου προσευχῆς καί δακρύων.

Ἐντύπωση προκαλεῖ ὅτι σέ ἠλικία 17 ἐτῶν εἶχε τέτοια γνώση κλασσικῆς παιδείας, ἐκτός τῆς θεολογικῆς,  ὥστε νά κληθεῖ ἀπό τόν αὐτοκράτορα Ἀνδρόνικο Β΄ νά μιλήσει ἐνώπιον σοφῶν ἀνδρῶν αὐλικῶν-καθηγητῶν Παν/μίου, περί Ἀριστοτέλους καί πιό συγκεκριμένα περί τῆς σχέσεως τῆς ἀριστοτελικῆς λογικῆς μέ τή θεολογία· Εἶχε δεινή ἱκανότητα λόγου, τέτοια, ὥστε ο διάσημος θεολόγος καί φιλόσοφος τῆς ἐποχῆς Θεόδωρος Μετοχίτης νά πεῖ πρός τόν βασιλιά ὅτι καί ὁ Ἀριστοτέλης νά ἦταν παρών, θά τόν ἐπαινοῦσε.


Τό πολιτικό καθεστώς τῆς  Κων/πολεως, ἀφορμή γιά θεολογικό διάλογο πρός τό Ἰσλάμ.

Ἡ ἐποχή χαρακτηρίζεται ἀπό τίς διενέξεις Παλαιολόγων-Καντακουζηνῶν:


Συγκεκριμένα ὁ Παλαιολόγος Ἰωάννης Ε΄, νόμιμος αὐτοκράτωρ, ἐκπροσωπώντας  κατώτερα στρώματα καί ζηλωτές, ἀφοσιωμένος στόν Πάπα, ἐξορίζει τόν Ἰωάννη Καντακουζηνό ΣΤ΄· ὁ Καντακουζηνός, φιλικά διακείμενος πρός τόν ἡσυχασμό, μέ δική του πρωτοβουλία, ἐκλέγει τόν Φιλόθεο Κόκκινο ὡς Πατριάρχη Κων/λεως, πού ἦταν φίλος ἐπιστήθιος τοῦ ἁγ. Γρηγ. Παλαμᾶ, μέ ἰδιαίτερη ἔγνοια γιά τήν ἀκεραιότητα τῆς Ἐκκλησίας. Μεγάλη ἐπιτυχία του ἦταν ἡ ἕνωση τῶν ἡγετῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὁ Καντακουζηνός ὑποστηρίχθηκε ἀπό Τούρκους καί Σέρβους.




Σέ προσπάθεια εἰρηνεύσεως τῶν δύο παραπάνω αὐτοκρατόρων, πηγαίνοντας ὁ ἅγιος γιά Κων/πολη τό 1354, λόγῳ θαλασσοταραχῆς ἀναγκάζεται νά βγεῖ στήν εὐρωπαϊκή ἀκτή τῆς Καλλιπόλεως τήν ὁποία εἶχαν κατακτήσει οἱ Τοῦρκοι, ἐκμεταλλευόμενοι τόν πανικό τοῦ καταστρεπτικοῦ σεισμοῦ τοῦ Μαρτίου 1354.


Ἐκεῖ συλλαμβάνεται ὁ ἅγιος μαζί μέ τή συνοδεία του, ὅπου καί ὑπέστη τά πάνδεινα. Αἰχμάλωτος ὤν, στέλνει στήν Ἐκκλησία Θεσ/κης ἐπιστολή, ¨πρός τήν ἑαυτοῦ ἐκκλησίαν¨, στήν ὁποία χαρακτηρίζει τούς Τούρκους ὡς βαρβαρωτάτους πάντων τῶν βαρβάρων.

Ἀπό Καλλίπολη μεταφέρεται στή Λάμψακο· ἐκεῖ περνᾶ ἀπό γύμνια, πείνα, στερήσεις,κακώσεις. Οἱ Τοῦρκοι ἤλπιζαν σέ πλούσια ἀποζημίωση γιά τήν ἀπελευθέρωση τοῦ ἁγίου. Ἐπίσης τόν πίεζαν νά διαλεχθεῖ μέ τούς διδασκάλους τοῦ Ἰσλάμ, διότι ἔχοντας διεστραμμένο νοῦ, θεωροῦσαν τήν αἰχμαλωσία ὡς τιμωρία τῆς ἀσεβείας πρός τόν Ἀλλάχ ἀλλά καί ὡς ἀπόδειξη τῆς μή ἀληθινῆς πίστεως τῶν Χριστιανῶν.




Παρατηρεῖ ἑπομένως κανείς ὅτι δέν ἐπεδίωκε ὁ ἅγιος τόν διάλογο πρός ἐπίδειξιν ἀλλά ὅτι ἀναγκάσθηκε νά τούς δείξει τό ὑψηλό θεολογικό του εὖρος! Σαφῶς καί κινδύνεψε ἡ ζωή του, ἐπειδή περιτριγυριζόταν ἀπό ἀγρίους Μουσουλμάνους. Σέ ἀντίθεση μέ τό σήμερα, πού ἀποφεύγουμε τό πνεῦμα τῆς ὁμολογίας καί ἀπό φόβο παρέχουμε στούς Μουσουλμάνους προνόμια, διευκολύνσεις, ἀναγνωρίσεις, τιμές, ἐπιστολές καί δῶρα, ἀκυρώνοντας τήν ἀποκλειστικότητα καί  μοναδικότητα τῆς ὀρθοδόξου πίστεως.





ἅγιος θεωρεῖ τήν αἰχμαλωσία του ἔργο τῆς θείας προνοίας. Σκοπός τῆς αἰχμαλωσίας γι᾿ αὐτόν ἦταν ἡ εὐκαιρία γιά κήρυγμα πρός τούς ἀλλοπίστους καί ἐνίσχυση τῶν Χριστιανῶν πρός ἀποφυγή ἐξισλαμισμοῦ. Καί ἡ αἰχμαλωσία ἀποτελοῦσε ἕνα μέσο τιμωρίας γιά τίς ἁμαρτίες τοῦ χριστιανικοῦ λαοῦ. Πολύ ἐπίκαιρο τό ζήτημα τῆς αἰχμαλωσίας θά ᾿λεγε κανείς. Ἐμεῖς πιθανόν νά τό θεωρούσαμε δοκιμασία, πειρασμό...Πόσο μᾶς λείπει ἡ διάκριση...




Στόν ἅγιο διακρίνουμε τήν ὁμολογία καί τήν παρρησία. Σήμερα ἔχουμε χαλαρότητα, ἀδιαφορία καί χλιαρότητα.

Λέει σέ κάποιο σημεῖο στήν ἐπιστολή πρός τήν ἑαυτοῦ Ἐκκλησία περί τῆς πλανεμένης ἀντιλήψεως καί κοσμοθεωρίας γενικότερα τῶν Μουσουλμάνων[2], ὅτι δηλ. ἔχουν βαρύτερη εὐθύνη γι᾿ αὐτό, ἐπειδή γνωρίζουν τί λέει ὁ Χριστός καί τί ἔκανε. Πόσο, περισσότερο ἐμεῖς, πού ζοῦμε μέσα στό λίκνο τῆς Ὀρθοδοξίας, στήν Ἑλλάδα, δέν ἁρμόζει νά λέμε «δέν γνώριζα».




Γράφει χαρακτηριστικά: Ἐπειδή λοιπόν οἱ παραπάνω ἀναφερόμενοι, ἐνῶ γνώρισαν τόν Χριστό δέν τόν δόξασαν καί δέν τόν λάτρευσαν ὡς Χριστό, ὁ Θεός τούς παρέδωσε σέ ἀδόκιμο νοῦ, σέ πάθη καί ἀτιμίες, ὥστε νά ζοῦν μέ αἰσχρότητα καί ἀπανθρωπιά καί ὡς θεομίσητοι ...νά ζοῦν μέ τόξο καί μάχαιρα καί μέ ἀσωτία, ἐπιδιδόμενοι σέ ἀνδραποδισμούς, φόνους, λεηλασίες, ἁρπαγές, ἀκολασίες, μοιχεῖες, ἀνδρομανίες...καί νομίζουν ὅτι ὁ Θεός τούς ἐπιδοκιμάζει.[3]




Ἀπό Λάμψακο μεταφέρεται στίς Πηγές· ἐκεῖ εἰσπράττει νέες ταπεινώσεις καί  βασανιστήρια.

Ἀπό τίς Πηγές πηγαίνει στήν Προύσα· ἐκεῖ πραγματοποιεῖται ὁ διάλογος μέ τόν Ἰσμαήλ. (γιός ἤ ἐγγονός μεγάλου ἀμηρᾶ·amir στά ἀραβικά σημαίνει στρατηγός, ἡγεμών, Μουσουλμάνος βασιλιάς, κύριο ὄνομα στόν Πόντο)·ἀπό τήν Προύσα μεταφέρεται στή Νικομήδεια·ἐκεῖ διαλέγεται μέ τούς Χιόνες. Αὐτοί ἦταν Χριστιανοί τῆς Ἀχαΐας πού ἐξισλαμίσθηκαν καί εἶχαν γίνει δεινοί μουσουλμάνοι θεολόγοι πού βλασφημοῦσαν καί ἀσεβοῦσαν στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ· ὁ διάλογος διεσώθη ἀπό ἕναν Ταρωνείτη( τίτλος Βυζαντινῆς οἰκογενείας) γιατρό πού ἔλεγε ὅτι οἱ Μουσουλμάνοι εἶναι ἄθεοι.




Ἐδῶ θά ρωτοῦσε κάποιος: «παρά τό ὅτι οἱ Μουσουλμάνοι συμμετέχουν στούς σημερινούς διαλόγους τόλμησε νά γράψει κανείς ἐξ ἡμῶν ὅτι τό Ἰσλάμ εἶναι βλασφημία, σατανική διδασκαλία, ὅπως κάνουν ἐκεῖνοι γιά τήν πίστη μας;»

Ἀντιθέτως θά λέγαμε, οἱ σημερινοί Οἰκουμενιστές λένε ὅτι «ἴδιος εἶναι ὁ Θεός παρά τό ὅτι γνωρίζουν ὅτι οἱ Μουσουλμάνοι βλασφημοῦν καί άσεβοῦν στόν Χριστό.

Ἀπό τή Νικομήδεια φθάνει στή Νίκαια. Ἐκεῖ γίνεται διάλογος μέ ἕναν τασιμάνη (μουσουλμάνος ἱερέας).

Τελικά ὁ ἅγιος ἐλευθερώνεται ἀπό τούς Τούρκους κατόπιν καταβολῆς πολλῶν λύτρων ἀπό τόν ἐκθρονισθέντα Καντακουζηνό Ἰωάννη ἤ ἀπό Σέρβους ἐμπόρους, ἀπεσταλμένους ἀπό τόν Στέφανο Δουσάν πού ἐπεδίωκε τό θρόνο τῆς Κων/λεως ὁ ὁποῖος ἦταν κυρίαρχος Μακεδονίας, Θεσσαλίας, Στερεᾶς Ἑλλάδος καί Ἠπείρου.

 

Τεχνική διαλόγου, πρότυπο πρός μίμησιν καί γιά σημερινούς διαλόγους.




Λίγα λόγια καί ἁπλά· χρήση παραδειγμάτων· χρήση τῶν δεδομένων καί τῶν ἰσχυρισμῶν τοῦ ἀντιπάλου· χρήση τῆς Ἁγίας Γραφῆς στά σημεῖα πού εἶναι κοινῶς ἀποδεκτή ἀπό τόν συνομιλητή, ὅπως ἐν προκειμένῳ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης· ταπείνωση, φαινομενική ταύτιση μέ τούς λόγους τοῦ συνομιλητῆ πρός ἐπίτευξιν τῆς προσεκτικῆς ἀκοῆς τῶν ὑπολοίπων ἐπιχειρημάτων τοῦ ἁγίου·μαθηματική λογική διαλόγου.





Παραθέτουμε στή συνέχεια τούς σχετικούς διαλόγους:

 

Διάλογος Ἰσμαήλ - ἁγίου Γρηγορίου:



-Ἰσμαήλ: Πῶς προσκυνεῖτε τό ξύλο καί τόν σταυρό;

-Ἅγιος Γρηγόριος: Καί σύ δέχεσαι ἐκείνους πού τιμοῦν τή σημαία σου, ἐνῶ δυσανασχετεῖς πρός τούς ἀτιμάζοντες αὐτήν·σημαία τῶν Χριστιανῶν εἶναι ὁ σταυρός!

 -Ἰσμ. : Ἀσκεῖται καί σέ σᾶς ἐλεημοσύνη;

-Ἅγ. Γρηγ.: Ἡ πραγματική εἶναι γέννημα τῆς ἀγάπης πρός τόν ἀληθινό Θεό·αὐτός πού Τόν ἀγαπᾶ περισσότερο εἶναι ὁ περισσότερο καί ἀληθινά ἐλεήμων.

-Ἰσμ.: Ἀφοἰσχυρίζεσθε ὅτι ὁ Πατέρας γεννᾶ Υἱό, τότε ὁ Θεός ἔλαβε γυναίκα.

-Ἅγ. Γρηγ.: Ἄν πιστεύετε ὅτι ἡ Παρθένος Μαρία γέννησε τόν κατά σάρκα Λόγο χωρίς ἄνδρα, πολύ περισσότερο πιστευτό εἶναι νά γεννὁ Θεός ἀσωμάτως καί θεοπρεπῶς τόν Λόγο χωρίς τήν ἀνάγκη γυναίκας.

-Ἰσμ.: Ἀγαπᾶτε τόν  Ἐσά [Ἰησοῦ], λέτε ὅμως ὅτι εἶναι σταυρωμένος.

-Ἅγ. Γρηγ.: Συμφωνῶ, ἀλλά πρόκειται γιά α)ἑκούσια σταύρωση καί β)γιά ἀπαθή  θεότητα.