Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2015

ΑΙΣΧΟΣ, ΑΙΣΧΟΣ, ΑΙΣΧΟΣ. ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΝΑ ΤΟ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ;

ΑΙΣΧΟΣ, ΑΙΣΧΟΣ, ΑΙΣΧΟΣ.

ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΝΑ ΤΟ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ;


ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΕΙΣΗΓΗΣΕΩΣ του π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΠΑΠΑΔΑΚΗ, 

 

Γ΄ Μέρος



ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ

ΤΗΣ  ΕΙΣΗΓΗΣΕΩΣ  του π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
Τοῦ Ἱερομονάχου π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ

Γ΄ Μέρος (τὸ Β΄ Μέρος ἐδῶ)
Δεδομένης τῆς εὐκαιρίας καί προκειμένου νά ἀποδείξωμε ὅτι, ἀπό αὐτά πού μελετᾶ ὁ π. Βασίλειος Παπαδάκης, βγάζει πάντοτε τά συμπεράσματα πού τόν ἐξυπηρετοῦν, ἀναφέρομε ἕνα τμῆμα τῆς εἰσηγήσεώς του καί κατόπιν θά τό σχολιάσωμε:
«ρχικά καταδικάσθηκαν (τά σχίσματα τοῦ ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου) τό 809 πό τήν Σύνοδο το γίου Νικηφόρου, ποία ναθεμάτισε τούς Στουδίτες καί τούς μόφρονές τους, πού εχαν ποσχισθεπό τήν γία κκλησία”. Πρέπει νά τονισθε τι κείνη τήν ποχή κκλησία τς Κωνσταντινουπόλεως κοσμετο πό μεγάλους Πατέρες, ο ποοι –παρά τό τι γωνίσθηκαν κατά τν Εκονομάχων– ν τούτοις δέν συμμετεχαν στά σχίσματα το γίου Θεοδώρου, καί πομένως βρίσκονταν στό πλευρό το γίου Νικηφόρου. ναφέρουμε νδεικτικά τούς γίους Μιχαήλ Συννάδων, Θεοφύλακτο Νικομηδείας, Εθύμιο Σάρδεων καί τούς γουμένους γίους Θεοφάνη τς Σιγγριανς, Μακάριο τς Πελεκητς, λαρίωνα τν Δαλμάτων. λοι ο νωτέρω γιοι Πατέρες ποκαλονται βριστικά πό τούς ζηλωτές “αρετικοί”, “μοιχειανοί”, “μοιχοκυρωταί”, “θηρία”, ν οδέποτε πρξαν αρετικοί».
Κατ’ ἀρχάς πῶς διεπίστωσες, π. Βασίλειε, ὅτι αὐτοί οἱ ὅσιοι Πατέρες «δέν συμμετεῖχαν στά σχίσματα τοῦ ἁγίου Θεοδώρου καί ἑπομένως βρίσκονταν στό πλευρό τοῦ ἁγίου Νικηφόρου»;  Μήπως τό εἶδες κάπου γραμμένο καί λησμόνησες νά μᾶς παρουσιάσης τήν παραπομπή, ὅπως ἔκανες στά σκόρπια παραδείγματα πού ἀνέφερες; Καί, ἄν ὄντως αὐτοί οἱ Πατέρες δέν ἦταν μέ τό μέρος τοῦ ὁσίου, σημαίνει ὅτι ἦταν στό πλευρό τοῦ ἁγίου Νικηφόρου; Δέν ὑπάρχει ἡ περίπτωσις νά εἶχαν τηρήσει καί μία οὐδέτερη στάσι; Μήπως ὁ ὅσιος ἀγωνιζόταν γιά κάτι παράνομο καί ἀντίθετο στήν Ἁγία Γραφή καί ἀποφαίνεσαι μετά βεβαιότητος ὅτι, οἱ ὅσιοι αὐτοί Πατέρες ἦσαν ἐναντίον τῆς παρανομίας καί, ἄρα, στό πλευρό τοῦ ἁγίου Νικηφόρου; Ἤ μήπως πρέπει, ἐλλείψει πληροφοριῶν, νά ὑποθέσουμε ὅτι οἱ ὅσιοι αὐτοί Πατέρες ἦσαν στό πλευρό τοῦ ὁσίου, ὡς ἀκριβεῖς καί αὐτοί φύλακες τῶν πατρικῶν Παραδόσεων;
Ὁ βιογράφος τοῦ ὁσίου γράφει ἐν προκειμένῳ τά ἑξῆς, ἀναφερόμενος στήν δευτέρα ἀποτείχισι τοῦ ὁσίου: «οὕτως οὖν πείθει (ὁ αὐτοκράτωρ) ἄκοντα πάντῃ καί μή βουλόμενον κατά νοῦν τόν τῆς νίκης ἐπώνυμον πατριάρχην πρός τό δέξασθαι συλλειτουργόν τόν ἀνίερον. Καί γίνεται πάλιν διαφωνία καί γνωμῶν σύγχυσις καί προσώπων διαίρεσις ἔν τε τοῖς ἱεράρχαις καί τοῖς μονάζουσιν, τῶν μέν μή προσκροῦσαι τῷ ἄνακτι ἕνεκα τούτου καλῶς ἔχειν ὑπονοούντων, τῶν δέ περί τόν μέγαν Θεόδωρον ἀντιφασκόντων, ὡς οὐ δίκαιόν ἐστι τήν ἐξενεχθεῖσαν πρός τοῦ θεσπεσίου Ταρασίου ἐπί τῷ Ἰωσήφ κρίσιν ἀνατραπῆναι, ἐπί λυσιτελείᾳ τοῦ παντός τηνικάδε γεγενημένην» (P.G. 99, 265 D).
Γιά τήν πρώτη δέ ἀποτείχισι τοῦ ὁσίου ὁ βιογράφος του ἀναφέρει: «Ἀλλ' οἷον καί ὅσον κατόρθωμα τῇ οἰκουμένῃ πάσῃ ὁ τοῦ θεοφόρου Πατρός ἡμῶν ἐκτετέλεκεν ἄεθλος, ἔξεστιν εὐθύς συνιδεῖν· οἱ γάρ ἐν τοῖς κλίμασι τῆς κατά Χερσῶνα καί Βόσπορον παροικίας ἐπίσκοποι καί πρεσβύτεροι, πρός δέ καί τῶν μοναστῶν οἱ θεοειδέστεροι, τήν τοῦ θείου Πατρός ἡμῶν ἐπακούσαντες πρᾶξιν, καί συνηγοροῦσαν εὑρηκότες τοῖς θείοις Εὐαγγελίοις, ζηλοῦσιν ἐν καλῷ τήν αὐτοῦ παῤῥησίαν· ὡς πληροῦσθαι κἀνθάδε τό, Ὁ ζῆλος ὑμῶν ἠρέθισε τούς πλείονας εἰς τό ἀγαθόν· καί παραυτά μέν ἀπρόσδεκτα τίθενται τά προσφερόμενα δῶρα τῶν τά αὐτά τῷ νεωτέρῳ Κωνσταντίνῳ πραξαμένων ταῖς τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίαις· ἀφορίζουσι δ' αὐτούς καί τῶν σεπτῶν καί ἀχράντων τοῦ Χριστοῦ μυστηρίων· λέγουσι καί αὐτοί συνῳδά τῷ ἱερόφρονι Θεοδώρῳ πρός τούς φαυλίσαντας τήν Χριστιανικωτάτην παράδοσιν· Οὐκ ἔξεστιν ὑμῖν ἔχειν γυναῖκας παρά τούς τεθέντας Χριστόθεν νόμους· τέλος ἀπελαύνονται καί αὐτοί τῶν ἰδίων ἐκκλησιῶν καί κατασκηνώσεων· καί τἄλλα δέ πάσχουσιν, ὅσα τοῖς δρῶσίν ἐστιν καταθύμια· θυμοῦ στρατηγοῦντος μάλιστα τοῦ δεινοῦ ὁπλίτου καί χειρός βιαίας» (P.G. 99, 253D).
Μήπως λοιπόν, π. Βασίλειε, δύνασαι νά μᾶς κατονομάσης, ποῖοι Ἐπίσκοποι καί Ἱεράρχες ἦσαν αὐτοί πού ἀποτειχίστηκαν καί ποῖοι ἦσαν οἱ θεοειδέστεροι μοναχοί πού ἀκολούθησαν τόν ὅσιο στήν ἀποτείχισι, μέ βάσι τά ὑπάρχοντα κείμενα καί ὄχι τήν καλπάζουσα διάθεσί σου νά τούς ἐντειχίσης  καί συστρατεύσης ὅλους  αὐτούς πού ἀνέφερες παρά τῷ πλευρῷ τοῦ ἁγίου Νικηφόρου; Ἀλλά καί ἐάν, τέλον πάντων, οἱ Πατέρες αὐτοί, τούς ὁποίους ἀνέφερες, δέν ἐξορίστηκαν διά τήν μοιχειανική αἵρεσι, αὐτό σημαίνει ὅτι ἦσαν παρά τό πλευρό τοῦ ἁγίου Νικηφόρου;
Ἄκουσε, π. Βασίλειε, τί ἀποκαλύπτει ὁ ὅσιος σέ ἐπιστολή του πρός τόν ἡγούμενο Θεόφιλο καί κατανόησε ὅτι μέ τήν φαντασία μποροῦμε νά οἰκοδομήσωμε πύργους καί νά κατατάξωμε τούς ἀνθρώπους ὅπως μᾶς βολεύει: «Πείθομαι γάρ καί τήν σήν ὁσιότητα ποθεῖν τήν ἡμετέραν ἀναξιότητα καί ἀκλινῆ διαμένειν τῆς ὀρθοδόξου καί θεαρέστου ἐνστάσεως ἐξ ὧν τε πρότερον καί ὕστερον ὑπέδειξεν ἑαυτήν θεῷ τε καί ἀνθρώποις, ὡς συναιρεῖσθαι  ἡμῖν τοῖς ταπεινοῖς καί τόν ὑπέρ εὐσεβείας διωγμόν, κἄν οὐκ ἠβουλήθησαν οἱ κρατοῦντες φειδοῖ τοῦ μή πολλούς ἐξορίζειν καί καθείργειν καί ὡς ἄν δόξωσιν ἐντεῦθεν πείθειν τόν κόσμον εἰς ἡμᾶς μόνους περιίστασθαι τήν πρός αὐτούς διαφοράν καί μή εἶναι ἄλλους τούς ἐνισταμένους˙ οἵ τοσοῦτοι τῷ πλήθει ἐν τῇ ὑπ’ αὐτούς ἐξουσίᾳ, κἄν φόβῳ εἴτε καί οἰκονομίᾳ ὑποκρύπτωσιν ἑαυτούς, ὡς ἔστιν ἀκούειν τοῦ θείου Δαυίδ κράζοντος, ἐξαριθμήσομαι αὐτούς, καί ὑπέρ ἄμμον πληθυνθήσονται» (Φατ. 39, 112,9).
Ἐδῶ ἀναφέρει ὁ ὅσιος ὅτι, σκεπτόμενοι μέ δολιότητα οἱ ἐξουσιαστές, δέν ἠθέλησαν νά ἐξορίσουν πολλούς ἀποτειχισμένους, γιά νά πείσουν τόν λαό ὅτι τό πρόβλημα περιεστρέφετο μόνο στούς μοναχούς τοῦ Στουδίου καί ὅτι δέν ὑπῆρχαν ἄλλοι ἐνιστάμενοι. Οἱ ἐνιστάμενοι ὅμως ἦσαν τόσοι πολλοί, ἔστω καί ἄν κάποιοι ἀπό φόβο ἤ κατ’ οἰκονομίαν δέν ἤθελαν νά φανοῦν, ὥστε νά ὁμοιάζουν κατά τόν Δαυϊδ μέ τήν ἄμμο τῆς θαλάσσης. Περιμένουμε ὅμως, δευτερολογώντας, νά μᾶς καταθέσης στοιχεῖα γιά τό πῶς ἔκανες αὐτόν τόν διαχωρισμό.
Στό τέλος αὐτοῦ τοῦ τμήματος τῆς εἰσηγήσεώς σου, μετά τήν ἀπαρίθμησι τῶν Πατέρων, πού κατά τήν γνώμη καί φαντασία σου ἦσαν παρά τῷ πλευρῷ τοῦ ἁγίου Νικηφόρου, ἀναφέρεις τά ἑξῆς: «Ὅλοι οἱ ἀνωτέρω ἅγιοι Πατέρες ἀποκαλοῦνται ὑβριστικά ἀπό τούς Ζηλωτές “αἱρετικοί”, “μοιχειανοί”, “μοιχοκυρωταί”, “θηρία”, ἐνῶ οὐδέποτε ὑπῆρξαν αἱρετικοί».
   Στήν λέξι λοιπόν «θηρία» ἔχεις στήν ὑποσημείωσι ὡς πηγή ἕνα δικό μου κείμενο. Ἐξεπλάγην, λοιπόν, γιά τό πῶς εἶναι δυνατόν νά ἀποκαλῶ τούς Ἁγίους θηρία καί ἀνεζήτησα τό κείμενό μου αὐτό καί τό ἐμελέτησα ἀπό τήν ἀρχή μέχρι τό τέλος. Τήν λέξι λοιπόν «θηρία» τήν ἀναφέρω εἰς τό ἑξῆς σημεῖο: «πως λοιπόν καταλαβαίνει κανείς σιος δωσε μέσα στή Σύνοδο μάχη μέ θηρία, τά ποα σαν συγχρόνως καί ρομπότ κατευθυνόμενα καί εχαν λάβει πό πρίν τίς ποφάσεις, πως κριβς γίνεται καί σήμερα στά λεγόμενα κκλησιαστικά δικαστήρια. πό ατόν μως τόν ναθεματισμό το γίου, ποος δι’ ατόν το τίτλος τιμς, μέχρι ατά πού φλυαρον πρώην παλαιοημερολογίτης σχολιαστής καί π. Βασίλειος Παπαδάκης, τι δηλαδή σιος ναθεματίσθηκε πό πολλούς γίους τς ποχς του, πάρχει χάος μέγα, μλλον τελεία διαστροφή τς ληθείας καί παραπλάνησις τν φελν καί βολεμένων. Στό σημεο ατό, ν χρειασθ, μπορ νά πανέλθω μέ πολύ περισσότερα στοιχεα».
Ὅπως λοιπόν καταλαβαίνει καί ὁ πλεόν ἀδαής, π. Βασίλειε, τήν λέξι «θηρία» τήν ἀνέφερα δι’ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο μέσα στή Σύνοδο, καί δι’ αὐτούς πού τήν περιεστοίχιζαν μέ τά ξίφη, καί δι’ αὐτούς πού τήν κατηύθυναν διά νά πάρη τέτοιες ἀποφάσεις, καί ὄχι γιά τούς Ἁγίους πού ἐσύ, σύμφωνα μέ τά σχέδιά σου προσάρμοσες τήν ἔκφρασι αὐτή. Πιό πάνω ἀπό αὐτήν τήν ἔκφρασι ἔδιδα μία ἄλλη περιγραφή τῆς Συνόδου τοῦ 809, ἀπό ἐπιστολή τοῦ ὁσίου πρός τόν μοναχό Ἀθανάσιο: «Μία ἀκόμη περιγραφή γιά τό πῶς ἐλειτούργησε ἡ Σύνοδος μᾶς κάνει ὁ ὅσιος σέ ἐπιστολή του πρός τόν μοναχό Ἀθανάσιο:
«πέρ τίνος δι’ ρχόντων παράστασις μν ν τ πολυανθρώπ συνόδ, συγκαθεζομένων καί τριν τν μεγίστων ξιωμάτων; πέρ τίνος γώ ταπεινός κεσε βριζόμενος, καί κυκλόθεν περιστοιχιζόμενος; καί κούων· Οκ οδας τί φλυαρες, τί λαλες. Βοντός μου· Πίπτει Πρόδρομος· λύεται τό Εαγγέλιον· οκ στιν οκονομία κκείνων τό πιλέγειν πολύ, τι οκονομία· καί οτως ο γιοι κονόμησαν, καί ν γίοις προηγησάμενος. δε μάρτυρες τι πέτρεψε τήν μοιχοζευξίαν· κν οκ λεγον ατήν οτως, λλά καί τό επεν, μοιχοζεύκτην, διεπρίοντο τούς δόντας το οονεί οφσαι. πέρ τίνος τό νάθεμα τος μή δεχομένοις τάς οκονομίας τν γίων διαβοήτως νακραχθέν· καί γώ σύν τ Πατρί μου καί Καλογήρ π' ρχοντικς χειρός φορισθείς κ μέσου· δέ ρχιεπίσκοπος ναπολειφθείς· καί διότι μόνον λειτούργησεν π' μο παρακληθείς ες τά Στουδίου, ς κοινός πρεσβύτερος καθαιρεθείς κατ' ατούς; Τόν γάρ π' ατο Χριστο καθαιρεθέντα καί τν θείων κανόνων μοιχοζεύκτην θώωσαν· νένοχον ποφηνάμενοι κατά πάντα καί συνιερουργόν ατος ντα καί πρότερον. Τόν δέ καθαίρετον κ κανόνων, καθαιρέσει πέβαλον· ργ τόν λόγον ατν βεβαιούμενοι ς ξουσίαν χειν τούς εράρχας, κατά τό ατος δοκον, κεχρσθαι τος κανόσιν. περ νεργοσιν ες τό εί...» (Φατ. 48,132,90).
Ἐλησμόνησες ἐδῶ, π. Βασίλειε, νά ἀναφέρης στήν εἰσήγησί σου ὅτι δέν ἀπεκάλεσα αὐτούς τούς Ἁγίους μόνο θηρία, ἀλλά καί ρομπότ κατευθυνόμενα. Αὐτό ὅμως προφανῶς τό παρέλειψες, διότι θά ἀπεκαλύπτετο ἡ ἀπάτη καί διαστροφή πού κάνεις στά κείμενα, μέ σκοπό νά βγάλης τά συμπεράσματα πού ἐπιθυμεῖς. Νομίζω ὅμως ὅτι, ἄν σέ βαθμολογοῦσε κανείς στήν διαστρέβλωσι καί παρερμηνεία τῶν κειμένων, θά ἔπαιρνες ἀσφαλῶς ἄριστα, ἐφ’ ὅσον κατώρθωσες νά μᾶς παρουσιάσης, ἐμᾶς πού σεβόμεθα τούς Ἁγίους, σέ σημεῖο πού ὅ,τι λέγομε νά τό στηρίζουμε εἰς τήν διδασκαλία των, ὅτι τούς ὑβρίζομε καί τούς ἀποκαλοῦμε θηρία, ἐνῶ ἐσεῖς πού ἔχετε γράψει τήν διδασκαλία των στά παλαιότερα τῶν ὑποδημάτων σας, ἐσεῖς πού γιά νά στηρίξετε τίς θεωρίες σας ἀνιχνεύετε τά πρός ἀποφυγή παραδείγματα τῆς ἱστορίας, ἐσεῖς πού οὔτε στήν Ἁγία Γραφή θέλετε νά στηριχθῆτε γιά τήν νεοεποχίτικες θεωρίες σας, ἐσεῖς ὑποτίθεται ὅτι σέβεσθε τούς Ἁγίους, ἐνῶ ἐμεῖς τούς ὑβρίζομε. Ἄς κρίνουν οἱ ἀναγνῶστες τά κείμενα ἑκάστης πλευρᾶς καί ἄς ἀποκομίσει ἕκαστος τά συμπεράσματά του.
Ἀμέσως κατωτέρω μετά τήν ἀνάλυσι τοῦ χαρακτηρισμοῦ  «θηρία», προκειμένου νά μήν μᾶς διαφύγη τῆς προσοχῆς καί μέ σκοπό νά ἀποκαλύψωμε ὅσο τό δυνατόν τίς βαθύτερες, κατά τήν γνώμη μας, προθέσεις σου ἀναφέρεις τά ἑξῆς: «Ο ζηλωτές δηλαδή, γιά νά δικαιολογήσουν τά σχίσματά τους, Σεβασμιώτατε, πινόησαν μία νύπαρκτη στήν κκλησιαστική στορία αρεση, τήν αρεση το μοιχειανισμο, στόν γώνα κατά τς ποίας στηρίζουν τόν δικό τους γώνα».
Ὥστε λοιπόν, π. Βασίλειε, ἡ μοιχειανική αἵρεσις εἶναι ἐπινόησις τῶν Ζηλωτῶν γιά νά δικαιολογήσουν τά σχίσματά των! Εἰλικρινά πρώτη φορά συναντῶ τέτοια διαστροφή, ἡ ὁποία ἀκυρώνει μέ μία μονοκονδυλιά, τόσους ἀγῶνες, ἐξορίες, διωγμούς καί μαρτύρια Ἁγίων Πατέρων, ἐπειδή αὐτό ἐξυπηρετεῖ σήμερα τά σχέδια καί τήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Καί νά σκεφθῆ κανείς ὅτι σᾶς ἐκάλεσε ὁ Ἀντιοικουμενιστής Ἐπίσκοπος Πειραιῶς γιά νά εἰσηγηθῆτε γιά ἕνα σοβαρώτατο θέμα πού ἀφορᾶ στήν καταπολέμησι τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Μετά λύπης μου λοιπόν διαπιστώνω, μετά τά ὅσα ἔχω ἐπισημάνει, ὅτι  δέν θά μποροῦσε νά εὕρη μεγαλύτερο ὑπερασπιστή αὐτῆς τῆς παναιρέσεως τήν ὁποία ὑποτίθεται ὅτι καταπολεμᾶ.
Στό τέλος τῆς εἰσηγήσεώς σου ἀναφέρεις τά ἑξῆς γιά τήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ: « διδασκαλία καί τό παράδειγμα τν γίων Πατέρων πού ναφέραμε μς καθοδηγε στό νά εμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί στό ζήτημα τς διακοπς τς κοινωνίας μέ τούς κκλησιαστικς προϊσταμένους μας, καί μάλιστα σήμερα πού δέν κηρύσσεται πίσημα κάποια αρεση, καμία αρεση».
Δέν κηρύσσεται λοιπόν σήμερα καμμία αἵρεσις, μολονότι οἱ Ἀντιοικουμενιστές γράφουν κατ’ ἐπανάληψι ὅτι κηρύσσεται αἵρεσις, οἱ δέ ὑπεύθυνοι τοῦ γραφείου ἐπί τῶν Αἱρέσεων τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς ἔχουν καθορίσει καί τήν πορεία της, τήν ἐξέλιξί της, τό σημεῖο πού σήμερα εὑρίσκεται καί τόν τελικό σκοπό της, ἁπλῶς περιμένουν ἀφελῶς νά καταδικασθῆ ἡ αἵρεσις αὐτή πού κηρύσσεται γυμνῇ τῇ κεφαλῇ πρῶτα Συνοδικά, προκειμένου ν’ ἀποτειχισθοῦν.
Καί λίγο πρίν ἀναφερθῆ ὁ π. Βασίλειος Παπαδάκης στήν ἀποτείχισι τοῦ ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου ἐπεσήμανε τά ἑξῆς: «Ο ζηλωτές βέβαια χουν παράλληλα ποστηρίξει καί τήν κακόδοξη θεωρία τι διακοπή τς κκλησιαστικς κοινωνίας πιτρέπεται κόμη καί γιά μή δογματικούς λόγους. Ελογες ατίες γιά σχίσματα θεωρονται κόμη καί ο οκονομικές δικίες τν πισκόπων, μετριοπαθής στάση τν πισκόπων στό θέμα τν διαζυγίων, ο θετήσεις κάποιων Παραδόσεων τς κκλησίας, πως τό κκλησιαστικό μερολόγιο, ο νηστεες καί μοιομόρφη τέλεση τς λατρείας».
Αὐτά ὅλα βεβαίως, ἔτσι τά κρίνει ὁ π. Βασίλειος, ἐπειδή τήν τέχνη τῆς διαστροφῆς τῶν κειμένων τήν ἀνήγαγε σέ ἐπιστήμη. Διότι ἡ κακόδοξη θεωρία, κατά τήν ἔκφρασί του, δέν εἶναι διδασκαλία τῶν Ζηλωτῶν, ἀλλά τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τοῦ 31ου Ἀποστολικοῦ Κανόνος. Ἐπίσης τήν ἀκύρωσι καί ἐκθεμελίωσι τῶν εὐαγγελικῶν ἐντολῶν περί τοῦ ἑνός καί νομίμου γάμου ἀπό τούς σημερινούς Ἐπισκόπους τήν ὠνόμασε «μετριοπαθῆ στάσι τῶν Ἐπισκόπων στό θέμα τῶν διαζυγίων». Δηλαδή ὁ Κύριος ἐδίδαξε ὅτι αὐτή ἡ πρᾶξις εἶναι μοιχεία, ἐνῶ οἱ Ἐπίσκοποι λέγουν ὅτι δέν εἶναι μοιχεία, ἀλλά νόμιμος γάμος, καί ἐπιβάλλουν στόν Χριστό τροπόν τινά νά ἔλθη νά τόν εὐλογήση, θέλει δέν θέλει, ἐπειδή τό θέλουν αὐτοί.
Ὅλα αὐτά τά σημεῖα ἀπό τήν εἰσήγησι τοῦ π. Βασιλείου τά ἀναφέραμε συνοπτικά διά νά καταδείξωμε τόν τρόπο σκέψεως καί πορείας τοῦ ἐν λόγῳ καθηγουμένου, ὁ ὁποῖος εἶναι ὄντως ἰσοπεδωτικός. Ὁ π. Βασίλειος δηλαδή, κατ’ οὐσίαν, δέν δέχεται τήν διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Ἁγίων, ὅτι ἡ δημοσία καί συνοδική ἀθέτησις μιᾶς Εὐαγγελικῆς ἐντολῆς ἀποτελεῖ αἵρεσι, ἀνατροπή ὁλοκλήρου τοῦ Εὐαγγελίου, σύστασι καί ἀποδοχή ἄλλου Εὐαγγελίου, ἀθέτησι καί βλασφημία κατά τοῦ ἰδίου τοῦ Νομοθέτου, δηλαδή τοῦ Θεοῦ καί ἀποδοχή ἄλλου Νομοθέτου, προδρόμου τοῦ Ἀντιχρίστου. Δι’ αὐτό τήν μοιχειανική αἵρεσι τήν ἀπεκάλεσε «ἀνύπαρκτη στήν ἐκκλησιαστική ἱστορία καί ἐπινόησι τῶν Ζηλωτῶν», δι’ αὐτό εἰσηγήθηκε ὅτι «σήμερα δέν κηρύσσεται ἐπίσημα κάποια αἵρεσις, καμμία αἵρεσις», δι’ αὐτό τέλος πάντων τήν ἀκύρωσι τῶν ἐντολῶν τοῦ νομίμου γάμου σήμερα ἀπό τούς Ἐπισκόπους τήν ἐβάπτισε «μετριοπαθῆ στάσι τῶν Ἐπισκόπων στό θέμα τῶν διαζυγίων».
Πρέπει στό σημεῖο αὐτό νά δώσωμε κάποιες ἁπλές ἐξηγήσεις διά τούς καλοπροαίρετους ἀδελφούς, ὥστε νά κατανοηθῆ καί ὁ ἀγῶνας τοῦ ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, ἐναντίον τῆς μοιχειανικῆς αἱρέσεως, καί ἡ διδασκαλία τῶν Γραφῶν καί τῶν Ἁγίων διά τό ἀναλλοίωτο καί αἰώνιο τῶν Εὐαγγελικῶν ἐντολῶν καί, βεβαίως, νά γίνη κατανοητή ἡ διαστροφή τήν ὁποία ἐπιχειρεῖ ὁ π. Βασίλειος Παπαδάκης, σέ σημεῖο ἰσοπεδώσεως τῶν πάντων, τό ὁποῖο θά ἠδυνάμεθα νά ἀποκαλέσωμε ὡς ἕναν προηγμένο Οἰκουμενισμό, ὡς ἕναν Οἰκουμενισμό τοῦ μέλλοντος.
Στήν ἐπί τοῦ ὄρους ὁμιλία ὁ Κύριος διδάσκει π.χ. μακάριοι οἱ πτωχοί, μακάριοι οἱ κλαίοντες, μακάριοι οἱ πραεῖς, μακάριοι οἱ ἐλεήμονες κλπ. Ἄν σήμερα οἱ Ἐπίσκοποι ἀποφάσιζαν Συνοδικῶς ὅτι δέν εἶναι μακάριοι οἱ πτωχοί, ἀλλά οἱ πλούσιοι, οὔτε οἱ κλαίοντες ἀλλά οἱ γελῶντες, οὔτε οἱ πραεῖς, ἀλλά οἱ ὀργίλοι καί ταραχοποιοί, οὔτε οἱ ἐλεήμονες, ἀλλά οἱ ἀνελεήμονες, πῶς θά ἐχαρακτηρίζαμε αὐτή τήν Σύνοδο, ἡ ὁποία θά ἐτολμοῦσε νά ἀθετήση ἔστω καί μία εὐαγγελική ἐντολή; Ἀσφαλῶς θά τήν ἐχαρακτηρίζαμε ὡς αἱρετική καί ἀποστάτρια τοῦ Εὐαγγελίου ληστρική καί παράνομη.
Ἄν τώρα αὐτό, ἡ ἐν λόγῳ Σύνοδος, δέν τό ἔπραττε μέ τά λόγια ἀλλά μέ τά ἔργα, διότι μέ τά λόγια κανείς δέν ἐτόλμησε νά ἀλλάξη κάτι ἀπό τό Εὐαγγέλιο, οὔτε κἄν αὐτοί οἱ Προτεστάντες, οἱ ὁποῖοι παντρεύουν τούς ὁμοφυλόφιλους καί τούς κάνουν κι Ἐπισκόπους, ἄν διά τῶν ἔργων λοιπόν ἀθετοῦσαν τίς εὐαγγελικές ἐντολές καί ἔλεγαν π.χ. ὅτι Συνοδικῶς ἀποφασίζομε ὅτι οἱ Παπικοί δέν εἶναι ἀναθεματισμένοι και ἄς λέγει ὁ Θεός διά τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ὅτι εἶναι, ἄν Συνοδικῶς ἀπεφάσιζαν οἱ Ἐπίσκοποι νά ἐνταχθοῦν στό Π.Σ.Ε., ἐνῶ ὁ Θεός ἀπαγορεύει κάθε ἐκκλησιαστική ἀνάμειξι καί ἐπικοινωνία μέ αἱρετικούς, ἀλλοπίστους κλπ., ἄν Συνοδικῶς ἀπεφάσιζαν τίς συμπροσευχές, τίς κοινές δηλώσεις μέ τούς αἱρετικούς, τίς ἑκατέρωθεν ἀναγνωρίσεις κλπ., ἐνῶ ὁ Θεός τά ἀπαγορεύει ὅλα αὐτά μέσα στήν Ἁγία Γραφή, ἄν τέλος πάντων Συνοδικῶς ἀπεφάσιζαν τίς μοιχεῖες νά τίς ὀνομάσουν νομίμους γάμους καί νά προσκαλοῦν τόν Θεό νά τούς εὐλογήση, ἐνῶ Αὐτός ὅλα αὐτά τά ἀπαγορεύει, πῶς θά ἐχαρακτηρίζαμε αὐτή τή Σύνοδο, ἡ ὁποία στήν πράξι πετάει στόν κάλαθο τῶν ἀχρήστων τό Εὐαγγέλιο;
Αὐτός ἀκριβῶς εἶναι ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο ἀγωνίσθηκε ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, διά νά μήν ἀλλοιωθῆ ἔστω καί μία εὐαγγελική ἐντολή στήν πράξι. Διότι διδάσκει, ἐάν ἀλλάξη ἔστω καί μία εὐαγγελική ἐντολή, ἀποδεχόμεθα ἄλλο Εὐαγγέλιο καί κάνωμε ἀλλοιωτό καί τρεπτό τόν ἴδιο τόν Θεό, ὁ ὁποῖος παρουσιάζεται πότε νά λέγη ἔτσι καί πότε ἀλλιῶς, τό δέ Εὐαγγέλιο ἀόριστο πρός ἐφαρμογή γιά τή σωτηρία μας, δηλαδή ἀσαφές, πρᾶγμα πού σημαίνει, πώς ὅ,τι καί ἄν πράξης, σώζεσαι.
 Δι’ αὐτό δέν δύναται ὁ π. Βασίλειος νά ἀποδεχθῆ τήν διδασκαλία τοῦ ὁσίου Θεοδώρου του Στουδίτου· προσπαθεῖ νά τήν βαπτίση ὡς καταδικασμένη καί ἀναθεματισμένη  καί νά καταδείξη ὅτι ὁ ὅσιος διέπρεψε μόνον γιά τούς ἀγῶνες του κατά τῆς εἰκονομαχικῆς αἱρέσεως.
Ἄν δηλαδή ἀποδεχθῆ αὐτή τήν διδασκαλία, πρέπει νά ἀποδεχθῆ ὅτι σήμερα οἱ Οἰκουμενιστές ἔχουν ἄλλο Εὐαγγέλιο, ἄλλους Κανόνες καί ἄλλους πατέρες, μέ κορυφαῖο τόν Περγάμου, Ἰωάννη Ζηζιούλα. Τό κακό καί δυστύχημα γιά τόν π. Βασίλειο Παπαδάκη καί τούς Οἰκουμενιστές  εἶναι ὅτι ἡ διδασκαλία αὐτή δέν εἶναι τοῦ ὁσίου, ἀλλά τῆς Ἁγίας Γραφῆς πρωτογενῶς καί κατ’ ἐπέκτασιν τῶν ἱερῶν Κανόνων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων. Δηλαδή ἀκόμη καί καταδικασμένη καί ἀναθεματισμένη νά ἀποδείξουν τήν διδασκαλία τοῦ ὁσίου, πάλι δέν θά πετύχουν τίποτε, ἐφ’ ὅσον αὐτή ἡ διδασκαλία ὑπάρχει μέσα στήν Ἁγία Γραφή, ἐφ’ ὅσον ὁ ἴδιος ὁ Θεός αὐτά μᾶς ἐδίδαξε κι ἐφ’ ὅσον οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἀνά τούς αἰῶνας αὐτήν τήν διδασκαλία προσεπάθησαν νά ἐφαρμόσουν.
Αὐτός εἶναι καί ὁ λόγος πού σήμερα ἀδυνατοῦν οἱ Ἀντιοικουμενιστές νά στηρίξουν τίς θεωρίες των, π.χ. δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου, παραμονή στόν αἱρετικό Ἐπίσκοπο μέχρις ἀποφάσεως τῆς Συνόδου, θεωρία περί Ἐπισκοποκεντρικῆς Ἐκκλησίας, θεωρία περί μή μολυσμοῦ ἀπό τήν ἐκκλησιαστική συνύπαρξι καί συνουσία μέ τούς αἱρετικούς, κλπ. πρωτίστως στήν Ἁγία Γραφή καί  κατ’ ἐπέκτασιν  στούς ἱερούς Κανόνες καί στήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων. Δι’ αὐτό προσπαθοῦν νά μᾶς εἰσάγουν στόν λαβύρινθο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας καί νά μᾶς πείσουν ὅτι πρέπει νά ἀκολουθήσωμε τά πρός ἀποφυγήν παραδείγματά της.


Καλημέρα Ορθοδοξία! 

Και Χρόνια Σου Πολλά!!!




του Θεολογου Νικολαου Πανταζη

Ημέρα χαρμόσυνη, ημέρα λαμπρή. Εξαίσια, Νικηφόρα και Θριαμβευτική. Ανάσταση, Επανάσταση και Εξέγερση Κατακεραυνωτική. "Τις Θεός Μέγας!" Αντιλαλεί όλη η γη!
Πριν καν προλάβω άλλη σκέψη να κάνω, η επιθυμία, η θέα και Θεϊκή Θαλπωρή της Αληθοϋφαντης Ερωμένης μου με συνεπαίρνει. Χαρά Χριστού ανείπωτη με παρασέρνει , ενθουσιασμός αδάμαστος, πόθος δοξολογικός. Δόξα Σοι, ο Θεός!


Φίλη Ορθοδοξία!
Σήμερα γιορτάζεις. Έχεις την τιμητική Σου. Την Ονομαστική Σου. Την Καλή Σου. Βάζεις τα καλά Σου, τη Θεοϋφαντη Στολή Σου. Τ' Αγιοπατερικό-αυτοκρατορικό Ένδυμά Σου. Σήμερα είναι η γιορτή Σου! "Συστήσασθε Εορτήν εν τοις πυκάζουσιν έως των κεράτων του θυσιαστηρίου" (Ψαλμ. 118, 27). Εισέλθετε εις την χαρά του Κυρίου!
Συστήσασθε Εορτήν και αγαλλόμενοι δεύτε μεγαλύνομεν, Φίλην Ορθοδοξίαν. Φίλην, Φιλτάτην, Ερωμένην, Πίστιν Αληθή, Ηγαπημένην. Ωστόσο, άλλο πόσο, να Σε μεγαλύνουμε, κι' αν ύμνους επεκτείνουμε πέραν των άστρων τ' ουρανού, Ορθοδοξία... το Μεγαλείο Σου!
Ώς εμεγαλύνθη τα κάλλη Σου, Κυρία, πάντα εν ευμορφία παρέστησας. Επέστη καιρός, έφθασε καιρός, φθάσαντες πιστοί την χαρμόσυνον ημέραν. Ευφράνθη γαρ το πνεύμα μου εν τω ψάλλειν: Την Άχραντον Εικόνα Σου, προσκυνούμεν Αγαθή, Φίλη Ορθοδοξία!

Σκιρτώντες μετ' ευφροσύνης σήμερον, Πιστοί βοήσωμεν: Ως θαυμαστά τα έργα Σου, Φίλη Ορθοδοξία! Ως θαυμαστοί οι Αστέρες Σου, οι Άγιοι Πατέρες! Άνευ αυτών, δεν θα είχαμε Αναστήλωση. Δεν θα' χαμε λόγια να Σου πούμε, ύμνους να Σου ψάλλουμε, Συνοδικό να Σου απαγγείλουμε, Αναθέματα να αναθέσουμε, Στεφάνους να καταθέσουμε και σε Σένα τις ελπίδες μας όλες ν' αποθέσουμε.


Σήμερα, Φίλη Ορθοδοξία, οι Ορθόδοξοι Πιστοί Σου, ανά την οικουμένη, ξυπνούμε με Σένα, ορθρίζουμε μαζί Σου συνεορτάζουμε και "συνευρισκόμαστε" εν τω Κοινώ Σου Ποτηρίω. Με Σένα γεννηθήκαμε, με Σένα ανατραφήκαμε και για Σένα ζούμε, μέσα Σου κινούμαστε και υπάρχουμε γύρω από Σένα. Κάνουμε τα πάντα, υποτίθεται, για την Αγάπη Σου. Αγάπη μας! Λατρεία μας! Κυρία μας! Δόξα Σοι, ο Θεός!
Φαιδράν Εορτήν, φαιδροτάτου Αναστηλώσεως, φαιδρύνεσαι Φίλη Ορθοδοξία! Καταγλαΐζεσαι χάριτι, η Κεχαριτωμένη. Η Πανωραία Κοιμωμένη, εξηγέρθη, ως η Υπνούσα και φιλούσα τους φιλούντας Αυτήν. Ξυπνάτε, Ορθόδοξοι, Συστήσασθε Εορτήν.


Φίλη Ορθοδοξία,
Κόσμημα Επουράνιο. Στολίδι παμφαέστατο, Μαργαριτάρι Θεϊκό. Αμύθητε Θυσαυρέ μας. Υπερτίμου κοσμήσεως, ενθέου φρονήσεως, Πιστέ Καθοδηγέ μας. Φίλη φίλτατέ μας και Παράδεισέ μας. Ικέτευε, ήχω των φύλλων Σου των αειθαλών, ο Υιός άρα επί της γης ελθών, θα σ' εύρει ανάμεσά μας;;;
Αν μπορούσαμε ποτέ, να σου δείξουμε το μέτρο της αγάπης μας για σένα, το μόνο μέτρο επαρκές και επάξιο θα ήταν η εκούσια αυτοθυσία. Θα είμαστε πάντοτε πρόθυμοι και τη ζωή μας ακόμη, μυριάκης υπέρ σου να προσφέρουμε. Κι' ας μη δυνάμεθα σήμερα ουδέ ένα πονόδοντο απλό να υποφέρουμε.


Φίλη Ορθοδοξία!
Οι εχθροί Σου, εκύκλωσαν ωσεί κύνες πολλοί, μιαροί Οικουμενιστές. Άσφαιροι σκοπευτές, καιροσκόποι αγαπολογιστές, λυσασμένοι σφετεριστές, Θηρία κακά, γαστέρες αργές, διάνοιες φαιδρές, καρδιές ρηχές, αγνώμων ψυχές αποθανόντες δις, προδώσαντες τρις, διαλεγόμενοι γενεές δεκατέσσερις και για Πεντηκοστές άλλες πέντε οι ταλαίπωροι Σιγονταρο-Οικουμενιστές θα αναμένουν τη σύγκλιση ανυπάρκτου Συνόδου.

Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

Πατερ Ιωηλ Κωστανταρε, μήπως μὲ τὸν τρόπο σας φέρνετε νέο ἦθος στὴν Ἐκκλησία; Στηρίζεσθε δηλαδὴ μόνο σὲ σύγχρονους Γέροντες, ἀρνούμενοι νὰ συζητήσετε τὶς θέσεις τῶν τετελειωμένων Ἁγίων, τὶς ὑποχρεωτικὲς θέσεις τῶν Ἁγίων Συνόδων, ὅπως καταγράφονται καὶ στὸ "Συνοδικὸ" τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας; Μήπως δείχνετε σὲ κάποιους ἀδελφούς σας, χειρότερη συμπεριφορὰ ἀπ’ ὅ,τι ἔδειχναν οἱ Πατέρες, ἀκόμα καὶ πρὸς τοὺς αἱρετικούς, ἀποκλείοντας τὴν συζήτηση μὲ πλανεμένους -καθ' ἡμᾶς- πιστούς;

Ποιά "Συνέπεια" καί, κυρίως, 

 

ποιά "Ορθοπραξία";



Ἀρχιμ. Ἰωὴλ Κωνστάνταρος



Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας = Συνέπεια καὶ Ὀρθοπραξία


ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ Θεολογου κ. Παναγιωτου Σηματη στο παρακατω αποστολικο αναγνωσμα της Κυριακης της Ορθοδοξιας του πατρος Ιωηλ.


Ὡραῖες καὶ καίριες οἱ ἐπισημάνσεις ποὺ κάνετε, π. Ἰωήλ. Ἀλλά, σήμερα, Κυριακὴ τῆς ὀρθοδοξίας, δὲν θὰ παραλήψουμε γιὰ ἄλλη μιὰ φορά, νὰ σᾶς ἐπισημάνουμε (κι ἂς πετάξετε τὸ σχόλιό μας στὸν κάλαθο τῶν ἀχρήστων ἀφοῦ μᾶς ἔχετε ἤδη καταδικάσει καὶ γιὰ σᾶς εἴμαστε «βαρεῖς καὶ “ἀκουόμενοι”») ὅτι κάπου τὰ μπλέκετε.
Γράφετε σωστά: «Ἂς τὸ πάρουμε δὲ ἐπιτέλους ἀπόφαση, ὅτι στενές σχέσεις καὶ φιλίες μὲ ἀνθρώπους τῆς ἀπιστίας, τῆς κακίας καὶ ἰδίως μὲ ὅσους μὲ τὸ “προπέτασμα καπνοῦ” τῆς πίστεως, λυσσωδῶς καὶ δαιμονικῶς, προσπαθοῦν νὰ ἀλλοιώσουν τὴν παρακαταθήκη τῆς Ὀρθοδοξίας μας, δὲν μποροῦμε νὰ ἔχουμε»!


Μπορεῖτε, πάτερ μου, νὰ μᾶς πεῖτε. Ποιές θεωρεῖτε ὡς σημαντικότερες «στενὲς σχέσεις»; Τὶς καθημερινὲς μας σχέσεις καὶ φιλίες, ἢ αὐτὲς ποὺ τελεσιουργοῦνται μπροστὰ στὸ Ἅγιο Θυσιαστήριο; Ἂν θεωρεῖτε τὶς πρῶτες, ὄντως δὲν ὑπάρχει θέμα συζητήσεως.


Ἄν, ὅμως, θεωρεῖτε τὶς δεύτερες, τότε εὐλογημένε πάτερ, δὲν βλέπετε πὼς ἔχετε διὰ τοὺς φρικτοῦ θυσιαστηρίου σχέσεις μετὰ τῶν παναιρετικῶν Οἰκουμενιστῶν Ἐπισκόπων καὶ Πατριαρχῶν, συνεδριάζοντας, μνημονεύοντάς τους καὶ κοινωνοῦντες μετ’ αὐτῶν;


Καὶ γράφετε, ἀκόμα: «Τώρα αὐτοὶ οἱ ὀνειδισμοί στρέφονται ἐναντίον τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ. Ἐναντίον τῶν γνησίων Χριστιανῶν».


Δὲν ἀμφιβάλλουμε, πάτερ, γιὰ τοὺς ὀνειδισμοὺς ποὺ ὡς γνήσιος χριστιανὸς δέχεσθε, ἀφοῦ μάλιστα μᾶς τὸ βεβαιώνετε. Ὅμως, μήπως κι ἐσεῖς ὀνειδίζετε, ὅσους ἐφαρμόζουν τὴν Ἱερὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ποὺ ἔχει ἀποκρυσταλλωθεῖ στὸν ΙΕ΄ Ἱερὸ Κανόνα; Καὶ τὸ κάνετε αὐτό, ἐπειδὴ ἐσεῖς τὸν θεωρεῖτε δυνητικό;


Θὰ πεῖτε: Κι ἐσεῖς περιπίπτετε στὸ ἴδιο σφάλμα, γιὰ τὸ ὁποῖο μᾶς κατηγορεῖτε. Δὲν ἀποκλείεται. Ὅμως, ζητήσαμε τὰ ἐπιχειρήματά σας, ζητήσαμε τὴν ἀνατροπὴ τῶν ὅσων μὲ ἑκατοντάδες πατερικὰ κείμενα ἔχουμε καταγράψει, ζητήσαμε τὴν παρουσίαση, ὄχι τῶν θεωριῶν σας, ἀλλὰ κάποιες ἔστω διαφορετικὲς θέσεις Ἁγίων Πατέρων, Ὁμολογητῶν Πατέρων ἀπ’ αὐτὲς ποὺ παρουσιάσαμε καὶ ποὺ μᾶς ὑποδεικνύουν ὁδοὺς πορείας σὲ καιροὺς αἱρέσεως. Κι ἐσεῖς, δὲν τὸ κάνατε· ἀπαξιεῖτε νὰ μᾶς ἀπαντήσετε· ἐπαναλαμβάνετε ξανὰ καὶ ξανὰ ἀντὶ ἀπαντήσεως τὸ χιλιοειπωμένο ἐπιχείρημα: Οἱ σύγχρονοι Γεροντάδες αὐτὸ λένε.


Ξεχνᾶτε, ὅμως, ὅτι πάντα ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία προχωροῦσε στηριζόμενη στὴ «συμφωνία τῶν Πατέρων» κι ὄχι τὴν γνώμη κάποιων γερόντων ἢ καὶ Ἁγίων ποὺ διατύπωναν μιὰ διαφορετικὴ θέση, πολλὲς φορὲς κατ’ οἰκονομίαν. Καὶ ξεχνᾶτε, ἐπίσης, ὅτι οἱ Ἅγιοι δὲν ὑποτιμοῦσαν, οὔτε τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ συζητοῦσαν μαζί τους, γιὰ νὰ τοὺς βοηθήσουν νὰ ἀνανήψουν.


Ἐσεῖς,  ὅμως, μήπως μὲ τὸν τρόπο σας φέρνετε νέο ἦθος στὴν Ἐκκλησία; Στηρίζεσθε δηλαδὴ  μόνο σὲ σύγχρονους Γέροντες, ἀρνούμενοι νὰ συζητήσετε τὶς θέσεις τῶν τετελειωμένων Ἁγίων, τὶς ὑποχρεωτικὲς θέσεις τῶν Ἁγίων Συνόδων, ὅπως καταγράφονται καὶ στὸ "Συνοδικὸ" τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας; Μήπως δείχνετε σὲ κάποιους ἀδελφούς σας, χειρότερη συμπεριφορὰ ἀπ’ ὅ,τι ἔδειχναν οἱ Πατέρες, ἀκόμα καὶ πρὸς τοὺς αἱρετικούς, ἀποκλείοντας τὴν συζήτηση μὲ πλανεμένους -καθ' ἡμᾶς- πιστούς.


Μήπως διαβάσατε, πάτερ, τὶς ἀπαντήσεις τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ στοὺς Εἰσηγητὲς τῆς Ἡμερίδας τοῦ Πειραιῶς περὶ Ἀποτειχίσεως; Κι ἂν τὶς διαβάσατε, δὲν φρίξατε ἀπὸ τὴν παραποίηση, τὴν διαστρέβλωση τῶν κειμένων καὶ ἀπὸ τὰ ψέματά τους; Αὐτὰ ποὺ εἶπαν γιὰ νὰ παρουσιάσουν τὴν γραμμή σας (τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν) ὡς σωστή; Κι ἂν τὰ εἴδατε, γιατί δὲν μιλᾶτε;


Ἐσεῖς μᾶς διαγράψατε, ἐμεῖς ὅμως ἐλπίζουμε ὅτι κάποτε θὰ θελήσετε, τουλάχιστον ἀπὸ μακροθυμία καὶ ἀπὸ πατρικὸ ἐνδιαφέρον, νὰ συζητήσετε μαζί μας μὲ βάση ὄχι δικές μας θέσεις, ἀλλὰ τὶς θέσεις τῶν Ἁγίων. Βέβαια, θὰ ἦταν καλύτερα, χωρὶς συζήτηση, νὰ ἀκολουθήσετε τὴ διδασκαλία τους. Εἶναι τόσο καθαρή!


Καὶ τότε, θὰ ὑπάρξει καὶ πάλι ἑνότητα, συνεργασία καὶ μίμηση τῶν Ἁγίων τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ συμφωνοῦσαν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Καὶ τότε δὲν θὰ γιορτάζουμε ἁπλῶς τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ θὰ ἐφαρμόζουμε τὴν διδασκαλία καὶ τὴ ζωή τῶν Ὁμολογητῶν Ἁγίων, παρακαλώντας τὸ Θεὸ νὰ μᾶς βοηθήσει νὰ ἀντέξουμε τοὺς ὅποιους διωγμοὺς θὰ ἐξαπολύσει παρευθὺς ἡ ἀντίχριστη Οἰκουμενιστικὴ ἡγεσία τῆς θεσμικῆς Ἐκκλησίας, μὲ τὴν ὁποία τώρα κοινωνεῖτε.


Τότε πράγματι π. Ἰωὴλ θὰ ἰσχύει ἡ ἐξίσωση τοῦ τίτλου τοῦ σημερινοῦ σας ἄρθρου:


«Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας = Συνέπεια καὶ Ὀρθοπραξία.

Σημάτης Παναγιώτης


γ. Ἰουστίνου Πόποβιτς

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
(Ἀποσπάσματα)

Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν.


      Σήμερα, ἀδελφοί καί ἀδελφές, εἶναι ἡ ἁγία Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, μία ἀπό τίς πενήντα δύο Κυριακές τοῦ ἔτους πού ὀνομάζεται Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας.
     Μεγάλη καί ἁγία Κυριακή. Κυριακή, κατά τήν ὁποία ἑορτάζεται ἡ νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας ἐναντίον κάθε ψεύδους, ἐναντίον κάθε ἀναλήθειας, ἐναντίον κάθε αἱρέσεως, ἐναντίον κάθε ψευδοθεοῦ· νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας ἐναντίον κάθε ψευδοῦς διδασκαλίας, ἐναντίον κάθε ψευδοῦς φιλοσοφίας, ἐπιστήμης, πολιτισμοῦ, εἰκόνος. Ἁγία νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας. Καί αὐτό σημαίνει ἁγία νίκη τῆς Παναληθείας.
      Ποιός ὅμως εἶναι ἡ Παναλήθεια σέ αὐτόν τόν κόσμο; Ποιός εἶναι ἡ Ἀλήθεια σέ αὐτόν τόν κόσμο; Αὐτός πού εἶπε γιά τόν ἑαυτό Του: Ἐγώ εἰμί ἡ ἀλήθεια! Ὁ Ἰησοῦς Χριστός.
      Ὁ Θεός ἐν σαρκί. Νά, αὐτή εἶναι ἡ Ἀλήθεια στόν γήινο κόσμο μας, αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια γιά τόν ἄνθρωπο. «Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί». Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός ἔλαβε σῶμα, ὥστε μέ τό σῶμα μας νά εἰπῇ σέ ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους τί εἶναι ἀλήθεια, πῶς ζῆ κανείς ἐν ἀληθείᾳ, πῶς πεθαίνει γι’ αὐτήν, καί πῶς δι’ αὐτῆς ζῆ αἰωνίως. Ὁ Χριστός συνεκέντρωσε ὅλες τίς ἀλήθειες καί μᾶς ἔδωσε τήν Παναλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας. [σελ. 81-82]
Ὅταν ὁ Θεός κατέβηκε σέ αὐτόν τόν κόσμο, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, Αὐτός ἔγινε ὁρατός γιά μᾶς τούς ἀνθρώπους. Ὁ Θεός ἔγινε ὁρατός. Καί ἐμεῖς βλέποντάς Τον, στήν πραγματικότητα βλέπουμε τόν Ζῶντα Θεό. Αὐτός εἶναι ἡ ζῶσα Εἰκών τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο.
      Διαφυλάσσοντας τήν ζῶσα Εἰκόνα τοῦ Θεοῦ σέ αὐτόν τόν κόσμο, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διεφύλαξε τόν ἄνθρωπο, διεφύλαξε τόν Χριστό ὡς ἄνθρωπο. Ὁ ἴδιος ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος, γιά νά βρῆ σ’ ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους τήν θεία Εἰκόνα, τήν ζῶσα θεία Εἰκόνα, τήν ὁποία ἐμεῖς ἀμαυρώσαμε μέ τίς ἁμαρτίες καί τά πάθη, τήν παραμορφώσαμε, τήν καταξέσαμε ὅλη μέ τήν ἁμαρτωλή ζωή μας.
      Ὅπως λέγεται στούς θαυμάσιους ἐκκλησιαστικούς ὕμνους, ὁ Κύριος κατέβηκε σέ αὐτόν τόν κόσμο, ἔγινε ἄνθρωπος, «ἵνα τήν ἑαυτοῦ ἀναπλάσῃ Εἰκόνα», νά ἀνακαινίσῃ τήν Ἰδική Του Εἰκόνα στόν ἄνθρωπο· «φθαρεῖσαν τοῖς πάθεσι», πού ἐφθάρη δηλαδή μέ τά ἐλαττώματά μας καί μέ τίς ἁμαρτίες μας, καί ὁ ἄνθρωπος ἔγινε μία παραμορφωμένη, μία δύσμορφη, εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Καί ὁ Θεός, κατεβαίνοντας σέ αὐτόν τόν κόσμο σάν καθαρή, ὁλοκάθαρη Εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ὡς Θεός, ἔδειξε τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος, τί εἶναι ὁ τέλειος ἄνθρωπος, πῶς πρέπει νά εἶναι ὁ ἄνθρωπος σέ αὐτόν τόν κόσμο. [σελ. 83]
      Πῶς πρέπει νά εἶναι ὁ ἄνθρωπος σέ αὐτόν τόν κόσμο;
Ἐμεῖς σέ αὐτόν τόν κόσμο πραγματικά πολεμᾶμε, συνέχεια πολεμᾶμε γι’ αὐτήν τήν θεία Εἰκόνα πού εἶναι μέσα στήν ψυχή μας.
       Ποιός μᾶς τήν κλέβει;
Ὅλοι οἱ εἰκονομάχοι.
      Πρῶτος εἰκονομάχος εἶναι ἡ ἁμαρτία. Ἡ ἁμαρτία δέν θέλει τόν Θεό. Δέν θέλει τόν Θεό οὔτε μέσα στόν ἄνθρωπο, οὔτε μέσα στόν κόσμο γύρω ἀπό τόν ἄνθρωπο. Καί διά τῆς ἁμαρτίας κατεξοχήν εἰκονομάχος εἶναι ὁ Σατανᾶς καί οἱ ἄγγελοί του, οἱ ἀπαίσιοι δαίμονες. Ἐκεῖνοι εἶναι πού κλέβουν τήν ψυχή μας, πού σωρεύουν ἁμαρτίες στήν ψυχή μας καί κατακαλύπτουν τήν θεία Εἰκόνα πού εἶναι μέσα μας. Μέ τό μαῦρο κατράμι τῆς ἁμαρτίας ἀλοίφουν τήν θεία Εἰκόνα πού εἶναι μέσα στήν ψυχή μας. Καί ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ζῆ ἀμετανόητος μέσα στήν ἁμαρτία, ὅταν δέν πολεμᾶ κατά τῶν ἁμαρτιῶν του, ὅταν μένει σέ αὐτές, ὅταν δέν τίς ἐξομολογῆται, τί ἀπομένει ἀπό τήν ψυχή του; Ἀπομένει ἡ θεία Εἰκόνα πασαλειμένη μέ τό μαῦρο πῦον τῆς ἁμαρτίας, τῶν παθῶν, τοῦ θανάτου. Φρικτό θέαμα, φοβερή ντροπή!
      Τί σημαίνει λοιπόν νά εἶσαι Εἰκόνα τοῦ Θεοῦ;
Σημαίνει, ἀδελφοί, τό ἑξῆς:
      Ἐμεῖς ἔχουμε νοῦ, ἀλλά ὁ νοῦς μας εἶναι εἰκόνα τοῦ νοῦ τοῦ Θεοῦ μέσα μας.
    Ἐμεῖς ἔχουμε θέλησι, ἀλλά ἡ θέλησις εἶναι εἰκόνα τῆς θελήσεως τοῦ Θεοῦ μέσα μας.
    Ἐμεῖς ἔχουμε αἴσθησι, ἔχουμε καρδιά, ἀλλά αὐτά εἶναι εἰκόνα θείων αἰσθήσεων μέσα μας.
     Ἐμεῖς ζοῦμε σέ αὐτόν τόν κόσμο, ἀλλά αὐτό εἶναι εἰκόνα τῆς ζωῆς τοῦ Θεοῦ.
      Ἐμεῖς  εἴμαστε  ὡσάν  εἰκόνες  τοῦ  Θεοῦ  ἀθάνατες,  ἀλλά αὐτό εἶναι εἰκόνα τῆς ἀθανασίας τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Θεός μᾶς ἔπλασε θεοειδεῖς, γιά νά ζοῦμε μέσα σέ αὐτόν τόν κόσμο δι’ Αὐτοῦ, γιά νά σκέπτεται πάντοτε ὁ νοῦς μας: πρόσεχε ἀπό Ποιόν εἶσαι, εἶσαι ἀπό τόν Θεό, νά κάνῃς καθαρές σκέψεις, σκέψεις θεϊκές.
    Τότε τό θέλημά μας εἶναι τέλειο καί ὑγιές, ὅταν εὐθυγραμμίζεται πρός τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, πρός τό πρωτότυπό του. Ἡ αἴσθησίς μας τότε εἶναι καθαρή, ὑγιής, θεϊκή, ὅταν εὐθυγραμμίζεται πρός τήν αἴσθησι τοῦ Θεοῦ.
[σελ. 87]
     Ἄς μᾶς καθαρίσῃ Αὐτός ἀπό κάθε ἁμαρτία, ἀπό κάθε πάθος, ἀπό κάθε θάνατο. Ἄς μᾶς ἐλευθερώσῃ ἀπό κάθε διάβολο, γιά νά μποροῦμε νά εἴμαστε πραγματικά ζῶσες εἰκόνες τοῦ Θεοῦ, γιά νά μπορῇ ὁ ἄνθρωπος νά εἶναι ἐπί τῆς γῆς ἕνα θεῖο μεγαλεῖο.
      Ἄνθρωπε! Ἀδελφέ! Ποτέ μήν ξεχνᾶς ὅτι εἶσαι μικρός Θεός μέσα στήν λάσπη! Μέσα στήν λάσπη τοῦ σώματός σου ἐσύ ἔχεις τήν ζῶσα Εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Πρόσεχε πῶς ζῆς. Πρόσεχε τί κάνεις μέ τήν Εἰκόνα τοῦ Θεοῦ πού εἶναι μέσα σου. Πρόσεχε, –ἄνθρωπε! ἄνθρωπε! ἄνθρωπε! Διότι ἡ ζωή μας ξεκινᾶ ἀπό τήν γῆ καί καταλήγει στό πάμφωτο πρόσωπο τοῦ Θεοῦ, γιά νά δώσουμε ἐκεῖ ἀπολογία τί κάναμε μέ τήν Εἰκόνα τοῦ Θεοῦ ὅσο ἤμασταν σέ αὐτόν τόν κόσμο.
     Εὔχομαι ὁ Ἀγαθός Κύριος νά χαρίσῃ στήν καρδιά τοῦ καθενός μας ὅλα τά οὐράνια δῶρα, ὅλες τίς εὐαγγελικές ἀρετές: τήν πίστι καί τήν ἀγάπη καί τήν ἐλπίδα καί τήν προσευχή καί τήν νηστεία καί τήν ὑπομονή καί τήν πραότητα καί τήν ταπείνωσι, ὥστε νά μπορέσουμε νά ἀντέξουμε ὅλο αὐτόν τό φοβερό ἐπίγειο ἀγῶνα, νά διαφυλάξουμε στήν ψυχή μας τήν θεία μορφή καί νά μετατεθοῦμε ἀπό τόν κόσμο αὐτό πρός τόν Ἀναστάντα Κύριο σέ ἐκεῖνο τόν κόσμο.
     Ἀλλά μέχρι τότε ἡ ἁγία νηστεία ἄς μᾶς ὁδηγῇ πρός τό Ἅγιον Πάσχα, τήν Ἁγία Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ, γιά νά προσκυνήσουμε, ὅσο εἴμαστε ἀκόμη μέ τό σῶμα μας, Αὐτόν, τόν Ἀναστάντα Κύριο, τόν Νικητή τῆς ἁμαρτίας, τοῦ θανάτου καί τοῦ διαβόλου, Αὐτόν πού ἐξασφάλισε τήν Αἰώνιο Ζωή γιά τό σῶμα μας καί γιά τήν ψυχή μας.


    Σέ Αὐτόν, μόνο σέ Αὐτόν, ἀποκλειστικά σέ Αὐτόν, ἀνήκει αἰώνιος δόξα καί τιμή, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.