η γλώσσα του θαύματος

του π. Ηλία Υφαντή

«Ανάγκα τε και θεοί πείθονται», έλεγαν οι αρχαίοι.
Κι ακόμη πως «την προαίρεση των ανθρώπων ούτε ο Δίας δεν μπορεί να την αλλάξει».
Όμως…
Στο χριστιανισμό ισχύει το αντίστροφο.
Αφού το καθετί και ο καθένας-και η ανάγκη και η προαίρεση- υπακούουν στη θέληση του Θεού.
Αλλά και στη μεσιτεία των αγίων.

Ιούλιος 1944.

Οι αντάρτες στήνουν ενέδρα κοντά στα Φιλιατρά της Μεσσηνίας και σκοτώνουν μερικούς Γερμανούς.

Οι Γερμανοί -σύμφωνα με τα ναζιστικά αντίποινα- αποφασίζουν να τουφεκιστούν 100 (εκατό) κάτοικοι των Φιλιατρών και να καεί η μισή η πόλη.

Η εκτέλεση αποφασίστηκε να γίνει στις 19 Ιουλίου.

Το βράδυ παρουσιάζεται στον ύπνο του τοπικού Γερμανού διοικητή Κοντάου, αλλά και του Γερμανού στρατηγού στην Τρίπολη ένας γέροντας ασκητής, που απαιτεί να μην πραγματοποιηθεί η εκτέλεση.

Οι Γερμανοί βέβαια είναι σκληροί και αγέρωχοι.
Αλλά και ο ασκητής, επιβλητικός και απαιτητικός, δεν εννοεί να τους αφήσει να ησυχάσουν, αν δεν τους μεταπείσει να ματαιώσουν το κακούργημα, που έχουν αποφασίσει.

Υποσχόμενος ότι, εφόσον ικανοποιήσουν το αίτημά του, θα τους βοηθήσει να επιστρέψουν αυτοί και οι άνδρες τους σώοι και αβλαβείς στην πατρίδα τους.

Την επόμενη ο Γερμανός διοικητής Κοντάου συγκεντρώνει τους ιερείς της πόλης.
Κι αφού διαπιστώνει ότι ο καλόγερος δεν ήταν μεταξύ τους, περιέρχεται τους ναούς προκειμένου να διαπιστώσει ποιος ήταν, που τους αναστάτωσε όλη τη νύχτα και τους έκαμε να αλλάξουν τη σκληρή τους απόφαση.

Και να, που τον αναγνωρίζει στην εικόνα του πολιούχου της πόλης Αγίου Χαραλάμπους. Μπροστά στην οποία γονατίζει και προσεύχεται.
Παρότι ως διαμαρτυρόμενος δεν πίστευε, ως τότε, στη μεσιτεία, όχι μόνο των αγίων, αλλά ούτε και της Παναγίας…

Ύστερα από ένα χρόνο, όταν πια ο Κοντάου είχε γυρίσει στην πατρίδα του, ο Άγιος Χαράλαμπος και πάλι παρουσιάζεται στο όνειρό του και του ζητάει να τον επισκεφτεί στη γιορτή του (10 Φεβρουαρίου).

Επίσκεψη και προσκύνημα, που γινόταν κάθε χρόνο, ενόσω ο Κοντάου, που στο μεταξύ έγινε ορθόδοξος, ζούσε, και, όπως λέγεται, συνεχίζεται να γίνεται από τους απογόνους του, που κι αυτοί έγιναν ορθόδοξοι…

Το θαύμα αυτό δεν κυκλοφορήθηκε από κάποιες θρησκόληπτες γριούλες ούτε επινοήθκε από κάποιους επαγγελμαίες κληρικούς ούτε ανήκει σε κάποιο αβέβαιο και μακρινό παρελθόν.

Είναι τωρινό πασίγνωστο και πανθομολογούμενο.
Και βεβαιωμένο από αλλοεθνείς και αλλόδοξους, που θα είχαν κάθε λόγο να το αμφισβητήσουν και να το απορρίψουν.
Και γι’ αυτό είναι πομπός πολλαπλών μηνυμάτων:

Πρώτα-πράτα της ακατανίκητης δύναμης της προσευχής.
Που ασφαλώς τη νύχτα εκείνη μέσα στο καμίνι του ανείπωτου πόνου οι κάτοικοι των Φιλιατρών ομοθυμαδόν και ολονύκτια και διάπυρη είχαν κάνει.

Κι ακόμη της αθανασίας των αγίων και πολλών άλλων κεκοιμημένων.
Που είναι πολύ περισσότερο ζωντανοί και ισχυροί από εμάς τους θεωρητικά ζωντανούς, που μπορεί να είμαστε ουσιαστικά νεκροί και ανίσχυροι.

Αφού, και όταν ζουν και μετά το βιολογικό τους τέλος, γνωρίζουν να μιλούν την πειστικότερη απ’ όλες τις γλώσσες, που είναι η γλώσσα του θαύματος.
Στην οποία υπακούουν και υποτάσσονται και τα βουνά και οι θάλασσες και τα ουράνια σώματα και τα ζώα. Ακόμη και οι κακούργοι…

Και αυτήν ακριβώς μίλησε και ο Άγιος Χαράλαμπος στους Γερμανούς…
=================
" Κακώς έκρινες, δι ένα ιερέα του Χριστού υποθέσας, ότι θα τον φοβίσουν απειλαί βασάνων και θανάτου. Ταύτα δι ημάς είναι τρυφή και τα ποθούμεν, δεν τα αποφεύγομεν. Επειτα εγώ εξώφλησα πλέον με την ζωήν. Επρεπε να είχα κοιμηθεί πρό πολλού. Δεν θα μοι δώσης λοιπον δια του θανάτου παρά ό,τι περιμένω καθ' ημέραν.
Ημείς οι χριστιανοί είμεθα εξοικειωμένοι με τους αγώνας και τους πολέμους, και όπως οι γενναίοι στατιώτες , δεν επιθυμούμεν τον ήσυχον θάνατον της κλίνης, αλλά τον δοξασμένον της μάχης. Εις εμέ υπάρχει το γήρας. Αλλά να μάθητε καλώς, ότι εις τους ιδικούς μας αγώνας το πάν είναι η ψυχή, η αποφασιστικότης, η αυταπάρνησις. Ταύτα δεν καταπίπτουν με την ηλικίαν, αλλά μένουν πάντοτε ανθηρά και νέα. Αμφιβάλλεις έπαρχε; Δοκίμασε. Θέλεις ιδεί, ότι η χάρις εις τον Κύριον μου Ιησούν Χριστόν, θα κουράση όλους τους ακμαίους δημίους σου, χωρίς ο ιερεύς Χαραλάμπης να ζητήση την επιείκειάν των".
Με αυτό το θάρρος απάντησε στον έπαρχο Λουκιανό ο υπέργηρος των 113 ετών ιερεύς της Μαγνησίας της Μ. Ασίας Χαραλάμπης.
Οργισμένος σφόδρα εκείνος, αμέσως διέταξε να αρχίση η βάσανος του ιερέως με μίαν από τας αγριωτάτας μεθοδείας της ειδωλολατρικής ωμότητος. Η διαταγή ήταν να γυμνώσουν τον μάρτυρα και να του αποσπάσουν το δέρμα του όλον. Η φρικαλέα εκδορά εξετελέσθη με θαυμαστή κυριαρχία του αγίου επί των πόνων. Διότι καθ' όλην την διάρκειαν του θηριώδους εκείνου έργου έψαλλεν υμνών τον Θεόν και ευχαριστών Αυτόν, διότι του παρείχε την τιμητικήν και περιπόθητον ευκαιρίαν να καταταχθή μεταξύ των μαρτύρων του.
Ο μεγαλομάρτυς Χαράλαμπος, όπως τον περιγράφει ο ιστορικός, παρά την ηλικία του, είχε ακατάβλητη δύναμι ψυχής, που την μετέδιδε και στο σώμα. Και όχι μόνο εξακολουθούσε τακτικά την διδασκαλία, αλλά και εις έργα φιλανθρωπίας προϊστατο και πλησίον εις τους ασθενούντας και πάσχοντας μετέβαινε, φέρων την ηθικήν ενίσχυσιν και παρηγορίαν και ήτο ωραιότατον και εποικοδομητικότατον το θέαμα του σεβασμίου γέροντος ιερέως, που διετήρει όλην την ψυχικήν του ζωτικότητα.
Το μαρτύριό του επετελέσθη το 198 μ. Χ. επί του σκληρού αυτοκράτορος Σεπτίμιου Σεβήρου.
Η τιμία κάρα του αγίου βρίσκεται μέχρι σήμερα στα Μετέωρα στην Ιερά Μονή του αγίου Στεφάνου.
Να έχουμε τις ευχές και τις προσευχές του μεγαλομάρτυρος και θαυματουργού αγίου Χαραλάμπους στον θρόνον Κυρίου Παντοκράτορος.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ & ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Ἀκτή Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, Τηλ. +30 210 4514833 (ἐσωτ. 19) Fax +310 210 4528332

Πειραιεύς 9 Φεβρουαρίου 2010

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Παρακολουθῶν ἀρκετό καιρό τώρα τήν ἐκφραζομένη ἀγωνία πολλῶν εἰδημόνων καί μή στόν ἔντυπο καί ἡλεκτρονικό τύπο γιά τήν λεγομένη οἰκονομική κρίση πού μαστίζει τόν πλανήτη καί ἀπειλεῖ καί τή χώρα μας καθώς καί τά κυβερνητικά σενάρια ἀντιμετώπισης τῆς οἰκονομικῆς ἀσφυξίας καί τίς ἀναλύσεις τῶν κομμάτων τῆς ἀντιπολιτεύσεως, σάν ἕνας ἁπλός πολίτης αὐτῆς τῆς χώρας καταθέτω δημόσια κάποιες σκέψεις μου πού ἀσφαλῶς δέν διεκδικοῦν τό ἀλάθητο, ἀλλά πού πιστεύω ὅτι ἐκφράζουν καί τήν συλλογιστική καί ἄλλων:

1. Στήν σημερινή ἐποχή ὑπάρχει ὑποτίμηση καί παραθεώρηση τῆς ἀνθρώπινης σχέσης, ἕνας στυγνός ἀτομοκεντρισμός πού παρακάμπτει τήν ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου νά κοινωνεῖ μέ τόν ἄλλον ἄνθρωπο ὡς πρόσωπο καί ὄχι ὡς ἀριθμό ἤ ὡς χρηστικό ἀντικείμενο. Ἡ ἑλληνική κοινωνία ἐφαρμόζει ἕναν πρωτογονισμό πού διαχέεται ἀπό τά πρότυπα καί τούς θεσμούς μέ κοσμοείδωλο τόν ἀτομοκεντρισμό καί διαπλάθεται στά σχολεῖα της. Ἡ κοινωνία ὑποφέρει ἀπό ἔλλειψη νοήματος καί βαθύτατη δυσφορία. Εἶναι πρωτοφανές νά βλέπει κανείς ἀνθρώπους χωρίς ἐλπίδα καί χωρίς ἐσωτερική οὐσιαστική χαρά. Ὁ πολιτικός λόγος ἀπό τήν ἄλλη εἶναι προκατασκευασμένος γιά τήν προώθηση τοῦ «προϊόντος» πού δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τήν ἐπανεκλογή τοῦ κόμματος. Σήμερα ἄν θέλεις νά κατωχυρώσεις τό ἐγώ σου, χρειάζεται νά κάνεις ὅτι εἶσαι φαινομενικά ἀριστερός γιατί ἀλλιῶς κινδυνεύεις νά χαρακτηρισθεῖς ἀναχρονιστικός, συντηρητικός, πατριδοκάπηλος, ξενοφοβικός, ἀποστεωμένος, γραφικός καί ἄλλα τέτοια βαρύγδουπα. Ὁ ἄνθρωπος χωρίς ἐπίγνωση τῆς γλώσσας του εἶναι ἄνθρωπος χωρίς σκέψη καί σήμερα ζοῦμε τήν πλήρη ἀποδιοργάνωση τῆς γλώσσας μας, πού δέν κομίζει πλέον οὐσιαστικό νόημα.

2. Ἡ κακοδαιμονία τοῦ ἑλληνικοῦ γίγνεσθαι ἀποδίδεται ἀνεπέρειστα ἀπό τούς πληρωμένους καί στρατευμένους κονδυλοφόρους στό ὑπερτροφικό κράτος πού ὅμως βάσει τῶν ἐπισήμων στοιχείων τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως στοιχίζει στήν Ἑλλάδα μόνο 11% τοῦ Α.Ε.Π. ἐνῶ τό ἴδιο κράτος στή Γαλλία στοιχίζει 25% καί συγκριτικά μέ τά λοιπά κράτη τῆς Ε.Ε. εἶναι τό φθηνότερο, ἐνῶ τήν ἴδια στιγμή κανείς δέν διαμαρτύρεται ὅσο θά ἔπρεπε γιά τήν φορολογική ἀτέλεια τῶν ὑψηλῶν εἰσοδημάτων καί τῶν πάντοτε κερδοφόρων τραπεζιτικῶν δῆθεν ἱδρυμάτων. Θεσμοθετημένα μέ αἰσχρούς νόμους προάγεται ὁ γκαγκστερισμός τῶν μεγάλων εἰσοδημάτων πού τούς παρέχεται ἡ δυνατότητα μέσα ἀπό ὑπεράκτιες (off shore) ἑταιρίες γιά ξέπλυμα χρήματος καί τοποθέτηση τῶν κεφαλαίων τους στό ἐξωτερικό. Προωθεῖται καί μένει ἀτιμώρητο τό ἔγκλημα τοῦ «λευκοῦ κολλάρου», ἐνῶ τήν ἴδια στιγμή φυλακίζονται ἄνθρωποι γιά χρέη ὀλίγων εὐρώ. Ἀγοράζουν οἱ μεγαλοκαρχαρίες τοῦ συστήματος τό πετρέλαιο 70 δολλάρια τό βαρέλι, τό πωλοῦν διπλάσια καί κάνουν δωρεές μέ ψιχία τῶν κλοπιμαίων πού ἐκπίπτουν ἀπό τήν φορολογική τους δήλωση καί ἀνακηρύσσονται καί ἐθνικοί εὐεργέτες. Ὅλες οἱ πολιτικές παρατάξεις καταγγέλλουν τόν ἐπαίσχυντο καί ἀντιδημοκρατικό νόμο «περί εὐθύνης ὑπουργῶν» πού παραγράφει κακουργήματα ἐν ῥιπῇ ὀφθαλμοῦ καί ὑπό τό καθεστώς ἀφόρητης πολιτικῆς σκοπιμότητας καί ἰδιοτέλειας, κανείς ὅμως δέν τόν καταργεῖ τουλάχιστον μέχρι αὐτή τή στιγμή. Δισεκατομμύρια ἄλλαξαν χέρια ἐπί «βαναύσῳ ζημίᾳ» τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας μέ τά ἀπό ὅλους ὁμολογημένα σκάνδαλα τοῦ Χρηματιστηρίου, τῆς Siemens, τοῦ Σιφο ράιτ, τῶν δομημένων ὁμολόγων, τῶν Ὀλυμπιακῶν ἔργων πού κόστισαν πενταπλάσια ἀπό τήν πραγματική τους ἀξία ἀλλά κανείς δέν ὁδηγήθηκε στήν φυλακή καί τό κυριώτερο κανενός ἡ αἰσχροκερδής περιουσία δέν ἀποδόθηκε στό νόμιμο δικαιοῦχο της πού εἶναι τό Ἑλληνικό δημόσιο. Γιατί δέν ὑπάρχει ἀνάστημα στόν πολιτικό κόσμο τῆς πατρίδας μας νά γκρεμίσει τήν αἰσχροκέδρια καί τό ἔγκλημα τοῦ «λευκοῦ κολλάρου». Οἱ πολιτικοί μας τό μόνο πού τούς νοιάζει εἶναι ἡ ἐπανεκλογή τους. Κατεβαίνουν στό ἐκλογικό σῶμα μέ τούς νόμους τῆς ἀγορᾶς: τί θέλει ὁ πολίτης νά ἀκούσει αὐτό τοῦ λένε. Δέν ὑπάρχουν θεσμοί γιά τήν δημοκρατική ὀργάνωση τῶν κομμάτων καί οἱ βουλευταί ἀναγκάζονται γιά νά ἐπιβιώσουν νά γίνονται κόλακες τοῦ ἑκάστοτε ἀρχηγοῦ καί ὑποχείρια τῆς νομενκλατούρας καί ὀλιγαρχίας πού κυβερνᾶ τό κάθε κόμμα. Ὅλα τά κόμματα ἔχουν ἀφόρητη καί ἐξουσιαστική δομή καί ἱεραρχία μέ μία ἀπόλυτη αὐθαίρετη κορυφή καί αὐθεντία, πού δέν ἀνέχεται τήν ἄλλη φωνή καί τήν κριτική. Τό κάθε κόμμα μικρό ἤ μεγάλο ἀποβαίνει «σουλτανᾶτο» μέ ἀποτέλεσμα νά ἔχει ἀπόλυτο δίκιο ὁ πολύς Μουζέλης πού εἶπε: «Τό πολίτευμα τῆς Ἑλλάδος εἶναι κομματοκρατία». Ἡ κατ’ ἐπίφασιν δημοκρατία μας οὐσιαστικά εἶναι ἡ ἀπολυταρχία τοῦ ἑνός ἀνδρός, τοῦ ἑκάστοτε ἀρχηγοῦ τοῦ κυβερνῶντος κόμματος, πού ἐπιβάλλει μιά δικτατορία μέ κοινοβουλευτικό μανδύα, ἐφ’ ὅσον διορίζει καί ἀπολύει αὐθαίρετα καί κατά βούλησιν τά μέλη τῆς Κυβερνήσεως, τῆς ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας, θέτει ἐκτός κοινοβουλευτικῆς ὁμάδος μέ ἁπλή δήλωσή του τόν ἐκλεγμένο ἀντιπρόσωπο τοῦ θεατοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καί ἐπιλέγει τήν κομματικά προσκειμένη διοίκηση τῆς Δικαιοσύνης, πού μέ τήν σειρά της διά τοῦ ἀνωτάτου Δικαστικοῦ Συμβουλίου διοικεῖ τή δικαστική λειτουργία μέ προαγωγές καί μεταθέσεις, μέ προφανές ἀποτέλεσμα ἡ περίφημος διάκρισις τῶν ἐξουσιῶν τοῦ Μοντεσκιέ νά μένει μόνο πρός ἀκαδημαϊκή ἐνθύμιση. Σέ αὐτή τήν τραγικότητα δέν ὑπάρχει οὔτε ἀριστερή ἀντιπρόταση οὔτε κοινωνικοκεντρική προοπτική καί πολιτική πρόταση. Τό βασικό κόμμα τῆς ἀριστερᾶς ἔφθασε νά δικαιώσει τόν αἱμοσταγῆ δικτάτορα Ἰωσήφ Στάλιν καί θέτοντας στά πρός κατεδάφισιν μόνιμα καί σταθερά, τήν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ αὐτοδιαλύει τίς θαυμάσιες ἔννοιες τῆς ἰσότητος, τῆς ἀλληλεγγύης τῆς κοινοκτημοσύνης, τοῦ ἀνθρωπισμοῦ ἐφ’ ὅσον τούς στερεῖ τήν μεταφυσική ἀναγωγή καί δικαίωσή τους καί θέλει νά ἁγνοεῖ τόν ἄτεγκτο παγκόσμιο νόμο: «χωρίς Θεό ὅλα ἐπιτρέπονται» καί γιατί ὄχι. Καί ἐνῶ τό ἐργοστάσιο τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ, κατέρρευσε μέσα στίς ἄπειρες ἀνομίες τοῦ ὀλιγαρχικοῦ συστήματος τοῦ κόμματος, μία ἀπό τίς ὁποῖες καί τά 350.000 τετρ. τῆς κατοικίας τοῦ Νικολάϊ Τσαουσέσκου, ἐναγωνίως ἀγωνίζονται νά διατηρήσουν τήν ἀντιπροσωπία μή διδασκόμενοι ἀπό τά λάθη τοῦ παρελθόντος, πού κατήγγειλε καί ὁ Μπακούνιν ἀναφερόμενος στήν κομμούνα τῶν Παρισίων. Φυσικά δέν ἀσχολούμεθα μέ τά δῆθεν ἀριστερῆς ὑφῆς μορφώματα, προϊόντα τοῦ μάρκετινγκ τῆς καπιταλιστικῆς μηχανῆς πού στοχεύουν στήν προαγωγή τῆς ὁμογενοποίησης καί τοῦ συγκρητιστικοῦ ἀχταρμᾶ προωθώντας τά σχέδια τοῦ Σιωνιστικοῦ τέρατος γιά ἀποδόμηση τῆς ἰδιοπροσωπίας τοῦ λαοῦ μας.

3. Καλοῦνται λοιπόν τά κόμματα καθώς καί ὅλοι οἱ πολίτες νά ἐπαναστατήσωμε εἰρηνικά, ἀλλά σέ αὐτήν τήν κατάντια ἀλλάζοντας ὁ καθένας μας τόν ἑαυτόν του, νά κατασφαλίσουμε θεσμικά τήν λειτουργικότητα τῆς ἀξιοκρατίας, νά ὑποβάλλουμε κοινωνικοκεντρικές προτάσεις πολιτικῆς, νά προωθήσουμε τήν κοινωνία τῶν σχέσεων τῶν ἀνθρώπων πού δίνει χαρά ζωῆς, νά περιστείλουμε τήν συνεχή ἐπιθετικότητα γιά τήν διασφάλιση τοῦ ἐγώ πού φέρνει μοναξιά καί ἐρημιά, νά ἀναβιώσουμε στήν ἑλληνική μας γλώσσα τό ἦθος πού στόν Ὅμηρο σήμαινε ἐνδιαίτημα, κατοικία, τρόπο ὑπερβάσεως τοῦ ἀτομισμοῦ. Νά ἀλλάξουμε μέ ριζοσπαστικές δομές τούς θεσμούς καί ἐπί τέλους νά πιέσωμε νά ἀντιμετωπιστεῖ τό σύμφωνο τῆς δῆθεν σταθερότητας πού εἶναι ὅλο λανθασμένο καί πού πρέπει νά ἀνατρέψει ἡ χώρα μας μαζί μέ τίς ἄλλες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης γιά νά μπορέσουμε νά ὑπερβοῦμε τήν λαίλαπα τῆς παγκόσμιας οἰκονομικῆς κρίσης πού ἐνορχηστρώνει μαζί μέ ὅλες τίς παραπάνω παραμέτρους τό «ἐμφολεῦον» στήν μεγάλη ὑπερατλαντική χώρα Σιωνιστικό τέρας. Καί ἐδῶ μία ἀναγκαῖα διευκρίνηση πρός ἄρση τῶν «ἠθελημένων» παρερμηνειῶν, δέν ὁμιλοῦμεν γιά σημιτικό τέρας ἀλλά γιά σιωνιστικό τέρας καί ὁ νοῶν νοεῖτω ...

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Π ρ ο σ ο χ ή-A π ο κ α λ υ π τ ι κ ό

MIΑ ΦΟΒΕΡΗ

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

«Συμβούλιο ἔλαβον...» (Ματθ. ιβ’ 14).

Του θεολόγου κ. Ιωάννη Ρεντζίδη

Α. Ἕνα ἀποκαλυπτικό ἀπόσπασμα βιβλίου

Ἐσχάτως ἔπεσε στά χέρια μου ἕνα ἀποκαλυπτικό βιβλίο..., τό «VIA CRUCIS, Azazel, Ἀποστόλου Βαβύλη, Ἀθῆναι, Ἐκδόσεις Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ». Εἰδικῶς ἕνα μικρό ἀπόσπασμα στίς σελ. 70-76 μέ συνεκλόνισε. Σ’ αὐτές τίς σελίδες ἀναφέρεται μία παλαιότερη συνάντησι ὅπου ἐμπλέκονται τρία κορυφαῖα πρόσωπα. Δύο ἀνώτατοι Ἑλληνορθόδοξοι κληρικοί καί ἕνας Κυβερνήτης τῆς Ἑλλάδος.

Ἀμφέβαλα ἐάν ἐδιάβαζα σωστά τό κείμενο καί ἐάν ἐννοοῦσα τήν ἀλήθεια πού ὑπεκρύπτετο μέσα στίς σελίδες του. Μελετῶντας ὁλόκληρο τό βιβλίο διεπίστωσα πώς, ἀνάμεσα σέ μυθιστορηματικοῦ τύπου διηγήσεις, παρατίθενται ἀρκετά κεφάλαια μέ πραγματικά γεγονότα διασαφηνίζοντα τά ἐκκλησιαστικά πράγματα τῶν ἐτῶν 1998-2005 πού συνεκλόνισαν τόν λαό μας καί προεκάλεσαν πολλά δεινά στήν Ἑλλληνορθοδοξία ἀνά τήν οἰκουμένην.

Τό ἀπόσπασμα εἶναι σαφέστατο, ἀλλά τά πρόσωπα ἀναφέρονται κωδικοποιημένα. Μέ τήν μέθοδο τῶν ψευδωνύμων πλήν μέ λεπτομερῆ φωτογράφησι τῶν προσώπων ἡ ἀλήθεια σπρώχνεται συγχρόνως πρός δύο ἀντίθετες καταστάσεις: Πρός τήν ἀφάνεια καί τήν ἀγνωσία γιά ἐκείνους πού ἐθελοτυφλοῦν, ἀλλά καί πρός τήν ὁλοφάνερη πραγματικότητα τῆς ἐπικαιρότητος γιά τούς νοήμονες πού θέλουν νά σκέπτωνται. Γι’ αὐτό τό λόγο, θεωροῦμε ὑποχρέωσί μας νά ἀναφερθοῦμε στά διαδραματισθέντα τήν ἡμέρα ἐκείνη στό σκοτάδι τῆς μυστικότητος. Ἡ ἀπολύτως σαφής παράθεσις τῶν γεγονότων καί ἡ λεπτομερής «φωτογράφησις» τῶν προσώπων δέν μᾶς ἐπιτρέπει νά σιωποῦμε.

Ἀσφαλῶς ὅσα σημειώνουμε ἐδῶ ἀναγκαστικῶς πρέπει νά ἐπιβεβαιωθοῦν ἤ νά διαψευστοῦν. Πάντως διά τῆς λήθης καί τῆς σιωπῆς δέν παραγράφονται οἱ ἐνοχές τῶν ἐμπλεκομένων προσώπων, στό ἐπίπεδο πού ὑπάρχουν καί δέν διαγράφεται ἡ ταραχώδης ἱστορία.

Β. Μία συνωμοσία στά σκαριά

Στίς σελ. 70-76 τοῦ βιβλίου περιγράφεται λεπτομερῶς μία συνάντησις μέσα στό ξενοδοχεῖο «Τσιραγάν Παλάς» τῆς Κωνσταντινουπόλεως πού συνιστᾶ, «μυστική προδοτική συνωμοσία». Συνέρχεται ἕνα «κονκλάβιο» μέ ἀνείπωτους σκοπούς καί συμμετέχουν εἰς αὐτό τρία δημόσια πρόσωπα: Ἕνας κορυφαῖος παράγων τῆς ἐκεῖ Ἐκκλησίας, ἕνας ἀπεσταλμένος κορυφαίου κυβερνητικοῦ παράγοντος τῆς Ἑλλάδος μέ «ιδιαίτερη εμπειρία στά ἐκκλησιαστικά» καί ἕνας κορυφαῖος Μητροπολίτης τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας.

Γ. Σκοπός τῆς προδοτικῆς συνωμοσίας

Ὁ σκοπός τῆς συναντήσεως εἶναι σαφής καί ὁ στόχος ἐναργέστατος. Ἐπιθυμοῦν διακαῶς νά ὀργανώσουν καταλυτική ἐπίθεσι ἐναντίον τοῦ τότε Προκαθημένου τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας. Προκειμένου δέ νά ἐπιτύχουν τό ποθούμενο ἀποτέλεσμα ἀποφασίζουν νά καταβληθοῦν ἀπό τήν Ἑλληνική Πολιτεία 3 ἑκατομμύρια εὐρώ (1 δίσ. δραχμές) σέ κάποιον δημοσιογράφο, ὥστε αὐτός νά ἀνακινήση σκάνδαλα ἐναντίον τοῦ στοχευομένου προσώπου.

Δ. Συμφωνία καί ἔγκρισις

Οἱ τρεῖς συνωμότες συμφωνοῦν νά ξεκινήσουν τήν ἐφαρμογή τοῦ σχεδίου, παρά τούς κινδύνους πού αὐτό ἐνέχει. Ὁ κυβερνητικός ἀπεσταλμένος τηλεφωνεῖ στήν Ἀθηνα καί λαμβάνει δύο ἐγκρίσεις: Πρῶτον, νά τεθῆ σέ ἐφαρμογή ἡ ἐπιχείρησις, ὥστε νά πληγῆ ἀποτελεσματικά ὁ τότε Προκαθήμενος τῆς Ἑλλάδος, συνωμοτικῶ τῶ τρόπω. Καί δεύτερον, νά καταβληθοῦν τά χρήματα ἀπό τό κρατικό ταμεῖο.

Παρεμπιπτόντως ἀποτελεῖ κοινό μυστικό πώς ὁ στόχος ἐναντίον τοῦ ὁποίου ἐστήθη ἡ συνωμοσία δέν φαίνεται νά ἦτο ἀθῶος καί ἄμεμπτος.

Ε. Ἡ «ἀποφωτογράφησις» τῶν προσώπων.

Κάνοντας «ἀποφωτογράφησι» τῶν συμμετεχόντων, εὑρίσκομε μονοσήμαντα καί σαφέστατα ποῖοι εἶναι αὐτοί.

Ἐρωτοῦμε: Ποῖος εἶναι αὐτός πού ἀναφέρεται ὡς ὁ κορυφαῖος Ἐκκλησιαστικός παράγων τῆς Πόλεως;

Ἐρωτοῦμε: Ποῖος εἶναι ὁ Μητροπολίτης; Τό ἐρώτημα τίθεται ἀμείλικτα, ἀφοῦ μέσα στίς σελίδες τοῦ βιβλίου ὁ Μητροπολίτης, οὐσιαστικῶς, αὐτοσυστήνεται ἀφοῦ ἀναφέρει πώς: «Καταστρώνει (σ.σ. ὁ δημοσιογράφος) ένα πλήρες σχέδιο, πού αν διανθιστεί με τα στοιχεία πού έχω στην κατοχή μου και είναι πέρα για πέρα αδιαμφισβήτητα, θα καταφέρουμε ένα ισχυρό πλήγμα στον αντίπαλό μου, που τόσο με συκοφάντησε αδίκως» (σελ. 73). Μόνον ἕνας Ἐπίσκοπος ἰσχυρίζεται ὅτι συκοφαντήθηκε ἀδίκως καί συνάμα ὑπῆρξε συνυποψήφιος τοῦ τότε Προκαθημένου τῆς Ἑλλάδος.

Ἐρωτοῦμε: Ποῖος εἶναι ὁ Κυβερνήτης ἐξ Ἀθηνῶν πού κατεῖχε τήν ἐξουσία καί εἶχε τήν δυνατότητα νά ἐγκρίνη τήν συνωμοσία καί νά διατάξη τήν κατάθεσι τῶν 3 ἑκατομμυρίων Εὐρώ; Μήπως ὁ ἔχων τότε τήν πραγματική καί οὐσιαστική εὐθύνη τῆς διακυβερνήσεως τῆς χώρας;

Στ. Σβήνοντας τό πισάχναρο!

Διεπιστώσταμε πώς μετά πάροδο μικροῦ χρόνου ἀπό τήν κυκλοφορία τοῦ συγκεκριμένου βιβλίου καί τήν διάδοσι τοῦ καυτοῦ ἀποσπάσματος (τήν ἄνοιξι τοῦ 2008), ὁ Κυβερνήτης τῆς ἐποχῆς ἐκείνης (τοῦ 2001) μετέβη στήν Πόλη καί συνηντήθη μέ τόν ἐκεῖ κορυφαῖο Ἐκκλησιαστικό παράγοντα. Γιά ποιό λόγο ἆραγε; Ποτέ δέν φαίνεται τά δύο πρόσωπα νά εἶχαν σχέσεις, φιλίες, ἤ μεταφυσικές κοινές πορεῖες. Εἰκάζεται ὅτι προσεπάθησαν νά μεθοδεύσουν τά πράγματα ὥστε νά σβήσουν τό «πισάχναρο».

Ὀνομάζεται δέ «πισάχναρο» τό «ἀνακατωμένο» ἀποτύπωμα πού ἄφηναν πίσω τους οἱ παλαιοί λησταί. Ἐφρόντιζον κατά τήν φυγή τους νά σέρνουν τά πόδια τους κατά τέτοιο τρόπο ὥστε νά μπερδεύουν τά ἴχνη καί ἔτσι νά μήν τούς ἀναγνωρίζουν.

Ζ. Στρουθοκαμηλίζοτας γιά τά προδοτικά γεγονότα.

Νομίζουμε ὅτι εἰς αὐτόν τόν τόπο μέ τόν τρισχιλιετῆ πολιτισμό καί τήν δισχιλιετῆ ἐκκλησιαστική πορεία δέν χωρεῖ ὁ στρουθοκαμηλισμός.

Εἰς τό συγκεκριμένο σενάριο φαίνεται, νά ἐμπλέκωνται τέσσερα πρόσωπα: Τρεῖς Προκαθήμενοι καί ἕνας Κυβερνήτης. Οἱ τρεῖς ἐξ αὐτῶν βρίσκονται ἀκόμη στήν ζωή καί μάλιστα οἱ δύο κατέχουν κορυφαῖες θέσεις.

Ἐάν εἶναι ἀλήθεια, τί ἀπαντοῦν ἤ τί ἀπολογοῦνται οἱ τρεῖς ἔνοχοι; Μά, θά ἀντείπουν: «Ποτέ δέν κατηγορηθήκαμε». Ἔτσι νομίζουν; Λάθος τους. Τά γραπτά κείμενα καθίστανται αἰώνιοι κατήγοροι, ὅταν λένε τήν ἀλήθεια. Ἡ γραπτή ἀλήθεια περιέχει μοναδική ζωντάνια. Μιλᾶ ἀπό μόνη τους, χωρίς νά χρειάζεται ἐξωτερική βοήθεια. Διαθέτει τό δικό της ἀκατάλυτο βῆμα στόν Ἄρειο Πάγο τῶν συνειδήσεων καί τῶν ψυχῶν. Ἀποκτᾶ τήν δική της δυναμική παρουσία. Προφανῶς ἐν προκειμένω τά κείμενα εἶναι σαφέστατα καί ἀπολύτως καθαρά. Δέν χρησιμοποιοῦν χρησμολογικές ἐκφράσεις οὔτε χωροῦν δεύτερες καί ἐναλλακτικές ἀναγνώσεις.

Τίθεται ὅμως ζήτημα καί γιά τό τέταρτο πρόσωπο, τό θύμα, τῆς προδοτικῆς συνωμοσίας. Αὐτό φυσιολογικῶς σιωπᾶ, ἀφοῦ εὑρίσκεται ἤδη πέραν τοῦ τάφου εἰς τήν κρίσιν τοῦ Θεοῦ. Δέν ὑπάρχουν ὅμως ἔμπιστοί του ἤ φίλοι του πού νά ἀναφερθοῦν εἰς τό θέμα; Φρονοῦμε πώς ἀσφαλῶς μερικοί γνωρίζουν. Φανταζόμεθα πώς, σιωποῦν ἀπό φόβο ἤ ἀπό σκοπιμότητες. Δικαίως διερωτᾶται κανείς, ἐάν σκοπεύουν νά ὁμιλήσουν τώρα μέ θάρρος καί παρρησία ἤ τό ἀφήνουν τό θέμα στόν μελλοντικό χρόνο!

Ὁ μέν συγγραφεύς τοῦ βιβλίου, προφανῶς λόγω τῆς προσωπικῆς του περιπετείας καί πορείας δίδει τό γεγονός κωδικά μέν, ἐναργέστατα δέ καί σαφέστατα. Στήν οὐσία μᾶς παραγγέλλει λέγοντας:

-Κύριοι, ἐγώ σᾶς τά ἔδειξα καί σᾶς τά ἀπεκάλυψα καθαρά. Ἐάν θέλετε καταλάβετέ τα. Ἐάν ὄχι, τότε κρυφτεῖτε πίσω ἀπό τό δάκτυλό σας. Ἐγώ ὡμίλησα ἕως ἐκεῖ πού μποροῦσα. Νοῦν καί κρίσιν ἔχετε. Ἅπαντες ἀντιλαμβάνεσθε καί ὅποιος νομίζει ἄς σιωπᾶ!!!

Η. Ἀποτελεῖ προδοσία μά καί κακουργηματική πρᾶξι.

Τό «συνωμοτικό σχέδιο» ἐτέθη εἰς ἐφαρμογή, ὡς μή ὤφειλε φυσικά. Δικαίως χαρακτηρίζουμε τήν «σύναξι» ἐκείνη «προδοτική». Ἀσφαλῶς, γι’ αὐτήν τήν φατριαστική πρᾶξι, πρέπει νά κινηθοῦν οἱ Ἱεροκανονικές διαδικασίες.

Συνάμα, ἀνακύπτει ὡς αἴτημα δικαίου, οἱ «συνωμότες» νά παραδοθοῦν στήν κοινή χλεύη τοῦ Ὀρθοδόξου Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Μέ τό ἔργο τους ἐκεῖνο, προεκλήθησαν μεγάλες συμφορές στήν ἀνά τόν κόσμο Ὀρθοδοξία. Προφανῶς τά Ἐκκλησιαστικά σκάνδαλα ἔπρεπε νά τακτοποιηθοῦν μόνο μέσω τῆς Κανονικῆς καί τῆς νομίμου διαδικασίας.

Προσέτι, ἀναζητοῦνται καί βαρύτατες ποινικές εὐθῦνες γιά τό διατεθέν ὑψηλό ποσό, τῶν 3 ἑκατομμυρίων εὐρώ. Οἱ ἐμπλεκόμενοι πρέπει νά κατηγορηθοῦν γιά κακουργηματικές πράξεις ὑπεξαιρέσεως καί κλοπῆς δημοσίου χρήματος καί νά τό ἐπιστρέψουν.

Δέν χρειάζεται φιλοσοφία γιά νά ποῦμε πώς οἱ δικαστικές ἀρχές τοῦ τόπου ἔχουν τόν λόγο ἐν προκειμένω.

Κατακλείοντας τίς σκέψεις μας, σημειώνουμε πώς γνωρίζουν καλῶς τό θέμα, πέραν τῶν τεσσάρων κορυφαίων ἐνόχων, τουλάχιστον τρία ἀκόμη πρόσωπα. Ὁ ἀπεσταλμένος τοῦ Κυβερνήτου, ὁ δημοσιογράφος καί βεβαίως ὁ ἀποκαλύψας διά τοῦ βιβλίου του τήν συνωμοσία.

Θ. Νά καθαρίζουμε τό ἐσωτερικό τοῦ ποτηρίου

Τό προκείμενο θέμα ἀποτελεῖ μία «προδοτική συνωμοσία» καί μία ἑωσφορική πρακτική. Καταγράφουμε τίς σκέψεις μας συμπονοῦντες μέ τόν λαό μας πού θλίβεται πραγματικά. Δυστυχῶς, πολλοί φρονοῦν πώς αὐτοῦ τοῦ εἴδους οἱ πρακτικές ἔχουν καταστεῖ καθεστώς.

Εἶναι ἀποδεκτό ἀπό σύμπασα τήν κοινωνία μας πώς, γενικῶς, οἱ κλειστοί καί σφραγισμένοι «προδοτικοί φάκελοι» δέν ὀφελοῦν τήν Ἑλληνορθοδοξία.

Ὅσοι καλυπτουν τούς «φακέλους», νομίζω, ἔχουν ἐνοχικά συμπλέγματα ἤ πάσχουν ἀπό τήν νόσο τῶν Φαρισαίων. Δέν ἀκολουθοῦν τίς παραδόσεις τῶν Πατέρων. Συμπεριφέρονται ὡς νέοι νομοδιδάσκαλοι, πού δέν θέλουν νά παρατηροῦν καί νά καθαρίζουν τό ἐσωτερικό τοῦ ποτηρίου, ὅπως λέγει ὁ Χριστός. Μόνο ἀναζητοῦν πρωτοκαθεδρίες ἀντίθετα πρός τό Ἱερό Εὐαγγέλιο καί τούς Ἱερούς Κανόνες. Καί ὅταν τίς ἀποκτήσουν, τότε καλύπτουν τά δυσώδη πρόσωπα καί γεγονότα πού μαυρίζουν τήν καρδιά καί τραυματίζουν τά ἐσώτερα τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Γένους μας.

Απο το panagiotistelevantos

Η αντεπίθεση

των Ταγμάτων


του ιατρού Κυπριανού Χριστοδουλίδη


Τα κατωτέρω δημοσιεύθηκαν στη εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ", που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Κοντεύουμε να γίνουμε, αν δεν γίναμε, φονταμενταλιστές. Ιδού τι γράφει στις 09/02/2010 με το βαρύγδουπο τίτλο : "Τάγματα νεοσυντηρητικών πολιορκούν την Ορθοδοξία".

" Την περασμένη Τετάρτη ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος με μια βαρυσήμαντη ομιλία του στην Ακαδημία Αθηνών στηλίτευσε το φαινόμενο. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, είπε, «ατυχώς εν πολλοίς κατατρέχεται υπό τινος εσωστρεφείας, περιοριζομένη συνήθως εις την επίλυσιν των εσωτερικών της κύκλων, κωφεύουσα, ενίοτε υπό την πίεσιν φονταμενταλιστικών κύκλων, εις τας εκκλήσεις διά συνεργασίαν και καταλλαγήν, ως εάν μη ήτο δυνατόν να διατηρήση αλώβητον την ταυτότητά της, εάν ανοίξη και τείνη τας χείρας της εις συνεργασίαν μετά των άλλων. Αλλ΄ ο όντως μέγας πλούτος της Ορθοδοξίας δεν της εδόθη προς συντήρησιν. Οφείλει η Ορθοδοξία να χρησιμοποιήση την παράδοσίν της, τον θεολογικόν και πνευματικόν θησαυρόν της, διά να αντιμετωπίση ο σύγχρονος άνθρωπος τα φλέγοντα υπαρξιακά προβλήματά του». Την ίδια ώρα, ο Πατριάρχης Μόσχας κ. Κύριλλος δείχνει να δίνει σαφείς εντολές στους συνεργάτες του: «Δεν μπορούμε να μείνουμε εγκλωβισμένοι». Και απευθυνόμενος στον Οικουμενικό Πατριάρχη κατά τη διάρκεια συνάντησης που είχαν τον περασμένο Ιούλιο φέρεται να επισήμανε ότι «εμείς είμαστε κληρικοί, δεν έχουμε το δικαίωμα να μείνουμε απαθείς στον κόσμο που θέλει να ακούσει το μήνυμά μας».
Οσο για τον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας κ. Αναστάσιο δείχνει να μετράει τα τραύματα που του προκαλούν πολλές φορές οι φονταμενταλιστές. Καθηγητής πανεπιστημίου και ένας από τους ελάχιστους ορθοδόξους που γνωρίζουν καλά το Ισλάμ, ο κ. Αναστάσιος δηλώνει προς πάσαν κατεύθυνση: «Δεν έχουμε το δικαίωμα να σιωπήσουμε. Εκεί έξω μας περιμένουνε εκατομμύρια πληγωμένες ψυχές που θέλουν να μας ακούσουν»...".

Αντί να ασχοληθώ με ένα προς ένα τα σημεία που θίγει ο οικουμενικός κ. Βαρθολομαίος και οι άλλοι - τα της εφημερίδας δεν χρειάζεται - θα ήθελα να θέσω έναν προβληματισμό, που με απασχολεί εδώ και χρόνια. Όταν ακούμε ή διαβάζουμε αυτά που μας λέει ο οικουμενικός κ. Βαρθολομαίος (υπάρχουν πολλοί σαν αυτόν) δεν ξέρουμε πως να τα εκτιμήσουμε.
Είναι αυτά που λέει εμπνεόμενα εκ Πνεύματος αγίου ή είναι απλά η άποψη ενός ιερωμένου; Που φέρει μάλιστα και τον τίτλο "οικουμενικός". Τι συμβαίνει τέλος πάντων;
Αν αυτά αφορούν προσωπικές του απόψεις δεν τίθεται κανένα ζήτημα.
Αν όμως λέγονται ως απηχούντα αυτό που το ονομάζουν (ή ονομάζεται) "η συνείδηση της Εκκλησίας", ερευνητέο πού τη βρήκαν αυτή τη συνείδηση, πώς την έψαξαν και τελικά, ποιοι ήταν αυτοί, που μπόρεσαν να εισχωρήσουν στο λεγόμενο "ομαδικό ασυνείδητο";

Το δίχως άλλο, εδώ χρειάζεται και η θεία έμπνευση. Δεν γίνεται διαφορετικά. Οπότε, αυτά που ακούμε ή διαβάζουμε και τα οποία προέρχονται εκ στόματος του οικουμενικού κ. Βαρθολομαίου, είναι λόγοι θεόπνευστοι και οφείλουμε να τους δεχθούμε.
Το ερώτημα όμως είναι, ότι για να γίνουν αυτά αποδεκτά, πρέπει να έχουν και το σημείο αναφοράς τους.
Αν ήταν διαφορετικά, τότε ο κάθε υψηλόβαθμος της ιεροσύνης θα ήταν de facto ο διαμηνυτής του θείου θελήματος ή της "θείας" άποψης, ανάλογα με τις προκύπτουσες και υπάρχουσες, συγκυρίες, ανάγκες κλπ. Οι οποίες, φυσικά, ξέρουμε πώς διαμορφώνονται σήμερα και κυρίως, ποιοι τις διαμορφώνουν.

Αν λοιπόν αυτά που μας λέει ο οικουμενικός κ. Βαρθολομαίος δεν είναι "του καιρού", του δικού του θελήματος ή εν πάση περιπτώσει η άποψή του, αλλά είναι όντως λόγοι εμφορούμενοι εκ Πνεύματος αγίου, του οποίου Πνεύματος την Οικουμενικότητα ουδείς έχει πρόθεση να αμφισβητήσει, ας μας υποδείξει τις αναφορές και τις αντιστοιχίες των δικών του λόγων και έργων, με όσα έχει ο ίδιος υποσχεθεί, δι΄ όρκου μάλιστα, να διαφυλάσσει.
Να διαφυλάσσει δηλαδή τους λόγους και τα έργα των προκατόχων του, πολλοί των οποίων έμειναν στην Ιστορία ως παράδειγμα προς αποφυγή, σε αντίθεση με άλλους.
Επομένως, για να γίνει τελικά κι αυτός αποδεκτός ως Οικουμενικός, πρέπει να εκφράζει μιά ή περισσότερες Αλήθειες. Που παραμένουν και θα παραμείνουν ανεξίτηλες, όσο υπάρχουν άνθρωποι.

Δεν θα αναφερθώ σε χαρακτηριστικούς δικούς του αφορισμούς, όπου κάθε άλλο φαίνεται ότι ακολουθεί τη σύμφωνη γνώμη των προκατόχων Πατέρων, που η Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους. Θα ήθελα μόνο να επισημάνω τούτο:
Τον φονταμενταλισμό θα ήταν καλύτερα να τον ξεχάσει όσον αφορά εμάς τους Ορθοδόξους. Να θυμάται μόνο, ότι αν δεν υπήρχαν οι οψίμως διαγνωσθέντες φονταμενταλιστές, ο ίδιος θα ήταν εντελώς άγνωστος.
Μπορεί και ανύπαρκτος.
Ότι είναι αυτό που είναι, το χρωστά σε κάποιους αφελείς που προτίμησαν να τους φάνε τα λιοντάρια, άλλους που τους "ξόφλησαν" στην οδοιπορία, άλλους που τους έκοψαν χέρια ή γλώσσα και τέλος, υπήρξαν κι εκείνοι που αποχώρησαν από τα εγκόσμια για να κλειστούν σε Μοναστήρι, όταν κατάλαβαν το κακό που έκαναν.
Και ας θυμάται κάτι ακόμη.
Ο μέγας πλούτος της Ορθοδοξίας, όπως ο ίδιος τον χαρακτήρισε, δεν μας δόθηκε ασφαλώς για συντήρηση. Αλλά δεν μας δόθηκε και για απόκρυψη.
Ο οικουμενικός κ. Βαρθολομαίος δεν είναι ούτε συντηρητής του πλούτου της Ορθοδοξίας, ούτε εκθέτης αυτού του πλούτου.
Η συμπεριφορά του το μόνο που φέρει στο νου, είναι ο πονηρός δούλος του ενός ταλάντου. Τον πλούτο της Ορθοδοξίας τον κρύβει όχι μόνο αυτός, αλλά και οι όμοιοι με αυτόν, που αναφέρονται στο εκτενές ρεπορτάζ της εφημερίδας.
Το αυτό ισχύει βέβαια και για τη δημοσιογράφο του άρθρου "Τάγματα νεοσυντηρητικών πολιορκούν την Ορθοδοξία". Μικρή η δική της ζημιά. Την άποψή της γράφει και τίποτα περισσότερο.

Aπό τις ΑΚΤΙΝΕΣ αναδημοσιεύουμε φωτογραφίες από τον παπικό ναό του αγίου Ανδρέα της Νέας Υόρκης(15.1.2010).
Βλέπετε με ποιούς πάνε να μας ενώσουν οι διάφοροι Ιπποκένταυροι Βαρθολομαίοι;
Mε αυτούς που μετέτρεψαν τους ναούς τους σε Χαβούζες.
Θέλουν να μας καμουν και εμας ίδιους με αυτούς.
Η εντολή του Θεού είναι:
"Μακρυά από αυτούς.
Ακαθάρτου μή άπτεσθε.
Εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αφορίσθητε".
Πώς τα βλέπουν όλα αυτά "οι δικοί μας", οι υπναλέοι και υπνώτοντες αρχιερείς;
Είναι υπαρκτοί;
Είναι ζωντανοί;
Η ημιθανείς τυγχάνοντες;
Η κοιμώνται ύπνον βαρούχειον;
Η κάπου χάθηκαν από τις συνεχείς φιέστες και αυτοκρατορικές τελετές και τις μόνιμες αναπαύσεις και επαναπαύσεις τους;
Αγρυπνούν, οπως κάποτε μας διαβεβαίωσαν ή θεωρούν και αυτές τις διαμαρτυρίες μας "ως εκ περισσού";
Πως τα βλέπουν όλα αυτά οι λαλίστατοι Λατινόφρονες και οι Οικουμενιστές ή και τα γνωστά κοπέλια τους;
Εσωτερικού και εξωτερικού;
Εδώ όλοι τους ...ποιούνται την νύσσαν!!!
Αυτά που βλέπουμε είναι ναοί ή ΜΠΟΥΡΔΕΛΑ;
Ποιός θα μας απαντήση;
Μήπως, ο πάντα πρόθυμος κ. Τσέτσης;
Η μήπως μπορεί να μας απαντήση η ...αχρίστιανη (κοσμική) Μαρία Αντωνιάδου της Λαμπράκιας φυλλάδας που άφησε την κουζίνα της και ασχολείται η άσχετη με τα εκκλησιαστικά;
Ποιός θα μας απαντήση;