Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

ΟΜΟΛΟΓΙΑ: Μεσα στην σκοτεινια του αθλιου παπαδαριου (εκτος ΕΝΙΩΝ), που αριθμει σχεδον τις 10.000 αποκαλυπτονται και καποια ελαχιστα ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ. Πραγματικα διαμαντια. Ενα τετοιο διαμαντι πραγματικο που δεν το αντιληφθηκαμε καν, εφυγε απο αναμεσα μας και ετσι το αποστερηθηκαμε εμεις αλλα το κερδισε ο Ουρανος. Ηταν ο Αγωνιστης και Ομολογητης αρχιμανδριτης π. Κων. Παλαιολογοπουλος ιερευς Αιγιου. Και εμεις οι ...πτωχοπροδρομοι μειναμε με ποιους; Με την παμπτωχη και τετραχηλισμενη αθλιοτητα. Κυριε, Κυριε επιβλεψον εξ ουρανου και ειδε και επιβλεψον την Αμπελον Σου, το Μικρον Σου Ποιμνιον, που αγωνιζεται, το κατα δυναμιν, για τα Υψηλα και τα Μεγαλα που μετρουν Αιωνιοτητα, ων Πρωτο και Πολυτιμοτερο η Πιστι η Ορθοδοξη και η Πατρωα Ευσεβεια η διαμενουσα εις τους Αιωνας. Και στειλε μας τους Νεους Παλαμαδες και τους Νεους Μαρκους, τους εχουμε αμεση αναγκη μεσα στην σκολια και διεστραμμενη γενεα μας που κυριαρχει η Παναιρεσι του Σατανικου Οικουμενισμου Πανθρησκειασμου. Σωσον μας Κυριε, οτι εκλελοιπεν οσιος....

ΕΝΑΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΠΑΠΑΣ, ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΔΙΕΚΟΨΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ!


 


Γράψαμε ὅτι κάποιοι ἱερωμένοι ὁμιλητὲς κατὰ τὴν Νεκρώσιμη Ἀκολουθία τοῦ σύγχρονου ἀγωνιστῆ καὶ Ὁμολογητῆ π. Κωνσταντίνου Παλαιολογόπουλου, ὁ ὁποῖος γιὰ κάποιο διάστημα διέκοψε καὶ τὴν Μνημόνευση τοῦ Μητροπολίτη Καλαβρύτων Ἀμβρόσιου, διαβεβαίωναν —διαστρέφοντας τὴν πραγματικότητα— ὅτι οὐδέποτε ὁ παπα-Κώστας ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὸν Δεσπότη. Τοῦτο θεωρήσαμε ὡς ἀσεβὲς καὶ γράψαμε κάποιες πρῶτες σκέψεις γιὰ τὸ θέμα. Συνεχίζουμε καὶ σήμερα, παρουσιάζοντας ἕνα κείμενο τοῦ Μητροπολίτη Καλαβρύτων, ἀλλὰ καὶ τοῦ παπα-Κώστα, διὰ τῶν ὁποίων καταρρίπτονται οἱ ἰσχυρισμοὶ τοῦ ὁμιλητοῦ περὶ ἀπόλυτης καὶ κατὰ πάντα ὑπακοῆς στὸν Ἐπίσκοπο ποὺ αἱρέτιζε.
Ἐπαναλαμβάνουμε τὰ λόγια τοῦ ὁμιλητῆ ἱερέα ἐπὶ λέξει:
«…Ἦλθε ἐδῶ (σ.σ. στὸ Αἴγιο ὁ παπα-Κώστας) ὡς λειτουργὸς πίσω στὴν πατρίδα του, μέσα στὴν ἑνότητα καὶ μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Ἐπισκόπου μας. Πορεύτηκε σὲ ὅλη αὐτὴν τὴν πορεία, πάντοτε μὲ τὴν κατάλληλη ἐνημέρωση, καὶ ἔγκριση, καὶ εὐλογία. Συνέστησε τὴν ἱεραποστολικὴ ὁμάδα…
Σὲ αὐτὴν τὴν πορεία ποτὲ δὲν συνέστησε τὴν ἀπόσχιση, ποτὲ τὴν ἀπομάκρυνση· παρέμεινε στὴν ἑνότητα, αὐτὴ ποὺ μᾶς καλεῖ ὁ Χριστός… Γι’ αὐτὸ καὶ στὴν Θ. Λειτουργία τὴν χθεσινή, ἀξιόπιστα μαρτυρήθηκε ἡ μυροβλησία ἀπὸ τὸ ἱερὸ σκήνωμά του».
 
 
Αὐτὰ τὰ λόγια κατ’ ἀρχὰς ὁ ἴδιος ὁ Δεσπότης Ἀμβρόσιος τὰ διαψεύδει μὲ Ἐπισκοπικὸ Ἔγγραφο ποὺ ἔστειλε «ἐπὶ Ἀποδείξει» τὸ 2006, διατάσσοντας τὸν ἄρρωστο παπα-Κώστα νὰ «ἀπολογηθεῖ»:
 
«Επιθυμώ να σας επισημάνω ωρισμένα ολισθήματα, τα οποία επ’ εσχάτων παρατηρούνται εις την συμπεριφοράν σας:
 
1. Εχετε αποστασιοποιηθή πλήρως από τον Επίσκοπόν σας, έχετε αυτονομηθή και έχετε διακόψει σχεδόν πάσαν επικοινωνίαν μαζί του.
2. Εις τα κηρύγματά σας καταφέρεσθε απροσχηματίστως κατά του Επισκόπου σας»!
 
 
Κι ὁ παπα-Κώστας, μὲ ὅλα τὰ προβλήματα ὑγείας καὶ μὲ ἀνεβασμένο τὸ ζάχαρο στὸ ζενίθ, ἀπολογήθηκε! Παρουσιάζω τὴν «Ἀπολογία» τοῦ π. Κωνσταντίνου Παλαιολογόπουλου ποὺ κυκλοφόρησε καὶ σὲ εἰδικὸ φυλλάδιο (καὶ στὸ τέλος τὸ Ἔγγραφο τοῦ Μητροπολίτη Καλαβρύτων) γιὰ νὰ θυμηθοῦν κάποιοι τὸν ἀγωνιστῆ καὶ Ὁμολογητῆ παπα-Κώστα, ποὺ ὁ Κύριος μᾶς χάρισε ὁδηγὸ καὶ σύμβουλο στὶς ἔσχατες μέρες ποὺ ζοῦμε!
  
Αίγιον τη 19/06/2006

Αρχιμανδρίτης
Κων/νος Παλαιολογόπουλος
Συνταξιούχος Εφημέριος
Πάροδος Πλάτωνος 66
Αίγιον


Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην
Καλαβρύτων και Αιγιαλείας
κ. Αμβρόσιον
                             Ενταύθα

 Σεβασμιώτατε Ευλογείτε
Ελαβον επί αποδείξει την υπ’ αριθμ. 337/3-6-2006 επιστολήν σας.
Ευσεβάστως αλλά και ευθαρσώς απαντώ εις το κατηγορητήριόν σας ένα προς ένα.
1. Με κατηγορείτε ότι έχω διακόψει σχεδόν πάσαν επικοινωνίαν με τον Επίσκοπον και ότι, όταν αυτός εισέρχεται εις κάποιον Ναόν, εγώ κρύπτομαι «συνήθως όπισθεν κάποιου παρακειμένου κίονος».
Απάντησις:  Μνημονεύω -κατά την τάξιν- του Επισκόπου μου εις τας ιεράς ακολουθίας και τελετουργίας μου. Δεν συνέπεσεν να έχωμεν συνάντησιν εις κανένα ιερόν Ναόν. Τελευταία συνάντησίς μας ήτο εις τον ιερόν Ναόν Αγίας Άννης, όπου ετελέσαμεν την κηδείαν της αειμνήστου Παναγιώτας Καραΐσκου. Διά την αποχώρησίν μου από την κηδείαν της μακαρίτισσας Ειρήνης Λυριντζή, η οποία ωφείλετο εις την κατάστασιν της υγείας μου, σας έχω δώσει εμπεριστατωμένην και, νομίζω, πειστικήν απάντησιν. Ουδέποτε άλλοτε συνέπεσε να έχωμεν συνάντησιν εις ιερόν Ναόν. Αυτς που σας μετέφερε την πληροφορίαν ότι εγώ κρύπτομαι διά να αποφύγω συνάντησίν σας όπισθεν παρακειμένου κίονος, ψεύδεται ασυστόλως και τον προκαλώ να το αποδείξη. Δεν συνέβη ποτέ.
2. Με κατηγορείτε ότι εις τα κηρύγματά μου καταφέρομαι απροσχηματίστως κατά του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου.
Απάντησις:  Προσωπικόν δεν έχω τίποτε με τον Αρχιεπίσκοπον. Όπου τυχόν έκαμα αναφοράν εις το πρόσωπόν του αυτό αφορ εις τα απαράδεκτα, διά πολλούς και δι’ εμέ, ανοίγματά του  προς το Βατικανόν και το Π.Σ.Ε. Εστηρίξαμεν πολλάς ελπίδας εις τον Αρχιεπίσκοπον κ. Χριστόδουλον, όταν εξελέγη. Δυστυχώς εζήσαμεν ενωρίς και ζώμεν πλήρη απογοήτευσιν. Δεν θα αναφερθώ εις τους επιληψίμου διαγωγής συνεργάτας του, τύπου Κολουσούσα, Γιοσάκη κλπ., ή εις την κάθαρσιν την οποίαν δεν είχε τας προϋποθέσεις και την τόλμην να επιχειρήση και έμεινεν η Εκκλησία εκτεθειμένη εις την χλεύην των εχθρών της! «Εγενήθημεν όνειδος τοις γείτοσιν ημών, μυκτηρισμός και χλευασμός τοις κύκλ ημών» (Ψαλμ. 78, 4). Ολόκληρος γέρος άνθρωπος, παπάς δεσπότης με μια οκά γένια έλεγε ψέματα στον ελληνικό λαό. Από την μία έλεγε ότι τον Πάπα τον έφερε η πολιτεία στην Ελλάδα κι από την άλλη να τι εδήλωσε σε συνέντευξη που έδωσε σε Ιταλικό περιοδικό: «Διατηρώ εξαιρετικές σχέσεις με την ελληνική καθολική κοινότητα. Ορισμένοι από τους επισκόπους της ήταν συμμαθητές μου στο καθολικό σχολείο των Γάλλων Μαριανών Αδελφών. Κάναμε συγκεκριμένα βήματα από κοινού, για παράδειγμα κάναμε δυνατή την επίσκεψη του Πάπα το 2001, η οποία συνάντησε πολύ ισχυρή αντίδραση σ' εμάς, αλλά τη φέραμε σε πέρας, πράγμα που μας ικανοποίησε όλους»! (Ελευθεροτυπία, 13/11/2004).
Μας οδηγεί ο Μακαριώτατος μετά των συνοδοιπορούντων αυτώ λατινοφρόνων ως πρόβατα εις το στόμα των λύκων του Βατικανού και του Π.Σ.Ε. Εις πίστωσιν των γραφομένων εδώ αρκε να διαβάσει κάποιος τας δηλώσεις του αρχιεπισκόπου, το κείμενον που σεις απηυθύνατε προς τον καρδινάλιον Κάσπερ, τας δηλώσεις του Επισκόπου Φαναρίου κ. Αγαθαγγέλου, όταν επέστρεψε προ καιρού από το Βατικανόν, και εκείνες που λέγονται από τον οικουμενιστήν Επίσκοπον Αχαΐας Αθανάσιον εις τας Βρυξέλας. Ενοχλείται απ την ύπαρξιν των εχομένων των παραδόσεων των αγίων εις την Ελλάδα, εις Άγιον Όρος και αλλού, αυτούς που ο Μακαριώτατος κ. Χριστόδουλος ονομάζει φονταμενταλιστές και ταλιμπάν, και προτείνει να οργανωθή τρόπος να αλλάξουν την αναχρονιστικήν, μεσαιωνικήν και με ιστορικές οξειδώσεις νοοτροπίαν και να γίνουν σύγχρονοι με ευρύτητα πνεύματος.
Ο καθηγητής κ. Ιωάννης Κορναράκης χαρακτηρίζει ως νούτσιον του Πάπα στην Αθήνα τον Μακαριώτατον. Ο πρωτοσύγκελος του Μητροπολίτου Βενετίας Γενναδίου, τον οποίον επεσκέφθητε εσχάτως, Ναυπάκτιος την καταγωγήν, απεκάλυπτε προ καιρού εις τον γέροντα π. Αρσένιον Κομπούγιαν: «Έχουν συμφωνήσει οι Ορθόδοξοι με την παπικήν κούρια και έχουν υπογράψει την ένωσιν. Δεν εξαγγέλλουν όμως το γεγονός υπολογίζοντας εις τας τυχόν αντιδράσεις του πιστού λαού. Διερωτώνται οι πολλοί, και ημείς οι μικροί και ταπεινοί μετ’ αυτών.
-Αλήθεια, τι έπαθαν οι Επίσκοποί μας και σπεύδουν προς το Βατικανόν;
Κάποιος αγωνιστής εις την πύλην του φρουρίου της ορθοδοξίας σημειώνει: «Ό,τι δεν κατόρθωσε  ο Παπισμός επί δέκα αιώνες με τις σταυροφορίες, με τους πολέμους, με τους Ουνίτες, με το χρήμα και με όλες τις άλλες απάτες, το κατορθώνει σήμερα, άνευ κόπου, με τους ”ορθοδόξους” Επισκόπους». Αλήθεια, ποιος εβάσκανε τους επισκόπους μας; Και οι μεν με αρχηγόν τους τον Αρχιεπίσκοπον θύουν εις τον βωμόν του Παπισμού τα όσια και τα τίμια της Ορθοδοξίας, οι δε σιωπούν αιδημόνως, ενώ έχουν καθήκον και χρέος να ομιλήσουν εις τους αδελφούς των και εις τον σκανδαλιζόμενον και προδιδόμενον λαόν του Θεού; Αλήθεια, τι έπαθαν!
2α. Με κατηγορείτε ότι εις τα κηρύγματά μου στρέφομαι απροσχηματίστως κατ του Επισκόπου μου.
Απάντησις:  Η κατηγορία δεν ανταποκρίνεται εις την αλήθειαν. Είναι ψευδής. Αυτοί που σας την μετέφεραν προσφέρουν ταπεινάς εκδουλεύσεις κολάκων. Εγώ σέβομαι το ιερόν βήμα του άμβωνος και δεν κάμνω προσωπικές και εμπαθείς αναφορές και μάλιστα κατά του Επισκόπου μου. Αυτό δεν σημαίνει ότι λείπει και ο έλεγχος εν συνέσει πεπλανημένων αντιλήψεων και καταστάσεων. Προσπάθειά μου είναι την αλήθειαν του Ευαγγελίου, όπως αυτή μας παραδίδεται από τους αγίους μας εις την ιεράν ορθόδοξον παράδοσίν μας, να κηρύσσω όση μοι δύναμις. Αρνούμαι την κατηγορία. Σήμερα υπάρχουν τέλεια μέσα καταγραφής. Προκαλώ αυτούς που σας μετέφεραν την πληροφορίαν να προσαγάγουν αποδείξεις.  Δεν εστράφην ούτε στρέφομαι εναντίον του προσώπου σας, ούτε εναντίον του θρόνου σας. Δεν έχω φιλοδοξίες, ούτε πονηρές σκοπιμότητες.
Είναι αληθές ότι έχομεν διαφορές και αντίθεσιν πεποιθήσεων και εκτιμήσεων. Έχω διακρίνει εις την διαποίμανσίν σας πολλά και μεγάλα λάθη, τα οποία έβλαψαν την υπόληψιν της Εκκλησίας, εσκανδάλισαν τον λαόν και ροκάνισαν το επισκοπικόν σας κύρος. Δεν ημπορείτε να φαντασθήτε «το βρισίδι» που άκουσαν οι κυρίες της Ερανικής Επιτροπής του Αγίου Λεοντίου εναντίον του Δεσπότη. Στον Ελαιώνα και στα Σελιανίτικα λίγο έλειψε που δεν τις έδειραν. Εάν μου το ζητήσετε, θα σας ιστορήσω αυτά τα λάθη, διότι μέχρι σήμερον, 27 ολόκληρα χρόνια, ουδέποτε παρενέβην. Διεμαρτυρήθην μόνο και εδήλωσα την αντίθεσίν μου εις το να παραχωρηθή λατρευτικός χώρος, και μάλιστα Εκκλησία, εις τους Ρωμαιοκαθολικούς. Αισθάνομαι ότι αυτ ήτο το καθήκον και υποχρέωσίς μου. Άλλως θα ήμουν ανάξιος της ιερωσύνης μου, της υψηλής μου αποστολής. Θα ήμουν ανάξιον πνευματικόν τέκνον του αοιδίμου πνευματικού μου π. Σίμωνος Αρβανίτη. Θα ήμουν ανάξιος ανεψις εκ μητρός του αειμνήστου Μιαούλη–Νικολάου Κουνάβη–Τσαϊπά.
3. Με κατηγορείτε ότι διαστρέφω τα γεγονότα τα σχετικά με την παραχώρησιν Ναού εις τους Ρωμαιοκαθολικούς της περιοχής μας.
Απάντησις:  Άλλοι διαστρέφουν την εικόνα των γεγονότων και όχι εγώ. Έχω εκθέσει γραπτώς τας απόψεις μου και δύνασθε να αναφερθήτε σε κείμενα. Μου δίδετε ήδη την ευκαιρίαν να δώσω πληρεστέραν εικόνα.
Εις την ιερατικήν Σύναξιν της 8ης  Φεβρουαρίου έλαβον χώραν τα εξής απαράδεκτα.
α) Η εισήγησις του π. Ιωακείμ ήτο παραπλανητική υπέρ των απόψεων του Φραγκόπαπα κ. Βιδάλη, ο οποίος δεν έπρεπε κατά την γνώμην μας να παρίσταται και να λαμβάνη και τον λόγον εις μιαν τοιαύτην σύναξιν. Παρακαλώ να μου δοθή από την γραμματείαν της Ιεράς Μητροπόλεως το κείμενον της εισηγήσεως δια να δώσωμεν την απάντησιν εις όσα είπε ο π. Ιωακείμ.
β) Έγινε εκ μέρους σας προβολή του γεγονότος παραχωρήσεως Ναού υπό Ρωμαιοκαθολικών και Προτεσταντών, δια τέλεσιν μυστηρίων εις ορθοδόξους μετανάστας εις την Γερμανίαν και αλλαχού. Η προβολή αυτή επηρέασε τους συνέδρους ιερείς. Επίστευσαν ότι αυτό το γεγονός αποτελεί θεσμόν και προηγούμενον, και ότι έχουν και αυτοί υποχρέωσιν ένεκα φιλοτιμίας να ανταποδώσουν ανάλογα.
Θα είμεθα εκτός της αληθείας εάν χαρακτηρίσωμε την πράξιν αυτήν των επισκόπων και ιερέων του χώρου των μεταναστών αθώαν, οφειλομένην εις άγνοιαν νόμων και κανόνων ή εις εκκλησιαστικήν “Οικονομίαν” ένεκα μεγάλης ανάγκης. Χάθηκαν εις την ανάγκην αποθήκες και υπόγεια; Οι Αφρικανοί στήνουν χορτοκαλύβες. Εις αυτούς χάθηκαν οι δυνατότητες κατασκευής προχείρου λατρευτικού χώρου; Δεν θα αδικήσωμεν τους ανωτέρω τολμητίας, εάν χαρακτηρίσωμεν ανεπιφυλάκτως την πράξιν των αυτήν προδοτικήν, οφειλομένην εις νοοτροπίαν κοσμικοφρονούντων και πνευματικώς αδιαφόρων. Οι Πατέρες μας, εάν εις ένα Ναόν ελειτούργουν Λατίνοι ιερείς δεν εισήρχοντο να λειτουργήσουν. Έστηναν ένα σταυρόν εις το κέντρον και έκαναν μόνον ακολουθίαν και όχι μυστήριον.
Γράφει ο άγ. Θεόδωρος ο Στουδίτης στοιχών σε διδασκαλία του Μ. Βασιλείου: «Ναός Θεού άγιος βεβηλωθείς υπό αιρετικών εις το εξής δεν είναι ιερός χώρος, αλλ’ οίκος κοινός,…διόπερ ουδ’ η τελουμένη εν αυτώ θυσία Θεώ ευπρόσδεκτός (εστι)». Και μη λησμονούμε και την ευχήν «επί ανοίξει Εκκλησίας από αιρετικών βεβηλωθείσης» του Αγίου Ταρασίου  που ευρίσκεται εις το Μέγα  Ευχολόγιον.
Οι Πατέρες μας δεν ελειτούργησαν πάλιν εις τον Ναόν της Αγ. Σοφίας Κων/πόλεως μετά την Οικουμενιστικήν λειτουργίαν Ενωτικών και Ορθοδόξων της 12ης  Δεκεμβρίου 1452, εις την οποίαν επρωτοστάτει ο λατινόφρων προδότης Ισίδωρος Ρωσίας. Θεωρούσαν οι Πατέρες ότι εβεβηλώθη ο Ναός με εκείνο το συλλείτουργον και μόνον την παραμονήν της αλώσεως ετέλεσαν την τελευταίαν λειτουργίαν.
Οι ιερείς εις την Σύναξιν της 8ης  Φεβρουαρίου ευρέθησαν εξ ολοκλήρου ανέτοιμοι να τοποθετηθούν μετά λόγου και συνέσεως εις ένα τόσον σοβαρόν πρόβλημα. Παράλληλα εδέχθησαν και επηρεασμόν από τας παραπλανητικάς τοποθετήσεις. Εντεύθεν ηκούσθησαν εκ μέρους των απόψεις όπως: «Μας τιμά το γεγονός ότι οι Ρωμαιοκαθολικοί ζητούν την βοήθειάν μας». Και έτερος: «Ναι, πρέπει να φανούμε κι εμείς ανάλογα φιλότιμοι. Εγώ επήγα στη Γερμανία και με εξυπηρέτησαν σ’ ένα Ρωμαιοκαθολικό Ναό». «Ναι, λέγει και κάποιος άλλος. Εν τω πνεύματι της αγάπης να ανταποκριθούμε». Και έτερος μεγαλοσχήμων: «Εάν δεν βλάπτει το ποίμνιον να δώσωμεν λύσιν εις το πρόβλημα».
Και όταν ο αιδεσιμολογιώτατος π. Δαμιανός Σταυρίδης επρότεινε να τους δώσουμε Εκκλησία δεν ηκούσθησαν επικριτικές ή απλώς διαφορετικές απόψεις, ούτε σεις Σεβασμιώτατε απερρίψατε, ούτε εσχολιάσατε την πρότασιν. Άλλωστε πρόσωπον του περιβάλλοντός σας (όνομα θα σας καταθέσω εάν το απαιτήσετε) μου είπε, ότι εις τον Φραγκόπαπα κ. Βιδάλην, ο οποίος εζήτησε κατ’ αρχήν απλώς λατρευτικόν χώρον, σεις του είπατε:
–Θα σας δώσωμε μια Εκκλησία. Θα σας δώσωμε μια Εκκλησία.
Ισχυρίζεσθε ότι εις την Σύναξιν της 8ης Φεβρουαρίου έληξε το θέμα παραχωρήσεως Ναού εις τους Ρωμαιοκαθολικούς και «έχει δηλωθή κατά τον πλέον επίσημον τρόπον ότι εκ μέρους της ιεράς Μητροπόλεως ούτε Ναός ούτε αίθουσα πρόκειται να παραχωρηθή». Αυτό όμως το γράψατε εκ των υστέρων, επειδή συμφέρει. Ούτε όμως εις την Σύναξιν ειπώθηκε, ούτε εις την δημοσιότητα εδόθη (πριν εμείς ξεκινήσουμε την Διαμαρτυρίαν), ούτε ο Φραγκόπαπας εδήλωσεν εις την συνέντευξίν του, ότι έλαβε τοιαύτην απορριπτικήν του αιτήματός του απάντησιν.
Μακάρι να εδίδετο μία τοιαύτη δήλωσις. Λέγομεν ευθέως, πως εάν είχομεν μίαν τοιαύτην βεβαίωσιν δεν θα εχρειάζετο να κυκλοφορήσωμεν την γνωστήν Δήλωσιν – Διαμαρτυρίαν μας ούτε να γίνη συλλογή υπογραφών. Ακόμη και την 3/3/2006 που έγινε γνωστή η Ανακοίνωσις της Μητροπόλεως, εγράφετο μόνον ότι «το θέμα θεωρείται λήξαν» χωρίς να δίδεται η εν λόγω βεβαίωσις.
Την 13/3/2006 ο Φραγκόπαπας κ. Βιδάλης εις συνέντευξίν του εις την εφημερίδα «Πρώτη» εδήλωνε μεταξ άλλων: Για «ένα διάστημα μου είχε παραχωρήσει (εννοεί την Σεβασμιότητά σας) μια αίθουσα στο Ίδρυμα "Άγιος Χαράλαμπος". Έκανα 3-4 φορές λειτουργία» εκε. Εξυπηρετήθη, έστω και προσωρινώς, με παραχώρησιν εκκλησιαστικού χώρου ο Φραγκόπαπας κ. Βιδάλης, προς χαράν του κ. Φλογερά, ο οποίος έρριξε φωνήν θρήνου, επειδή έμειναν –γράφει εις την Έρευναν– αλειτούργητοι την Μεγ. Εβδομάδα οι Ρωμαιοκαθολικοί εξ αιτίας ημών των πεπληρωμένων εμπαθείας η μεσαιωνικών και άνευ αγάπης, κατά τον αισεσιμολογιώτατον π. Δαμιανόν.
Και εις την ερώτησιν του δημοσιογράφου: «Το θέμα, από της πλευράς της ιεράς Μητροπόλεως θεωρείται λήξαν. Από την δική σας;» απάντησε ο κ. Βιδάλης: «Σε εμένα δεν μου απάντησε καθόλου (ο Μητροπολίτης κ. Αμβρόσιος). Τι εννοεί λήξαν; Ότι δεν θα βρούμε χώρο; Ότι δεν γίνεται; Δεν έχω καταλάβει ακόμα τι ακριβώς εννοεί».
Εις την Σύναξιν της 8ης Φεβρουαρίου δεν έληξε το θέμα. Οι ιερείς ανέτοιμοι, αλλά και επηρεασμένοι από τις παραπλανητικές τοποθετήσεις του εισηγητού, την ιδικήν σας κ.λπ., εψήφισαν: να εύρουν οι Ρωμαιοκαθολικοί λατρευτικόν χώρον με ιδικήν τους φροντίδα και δαπάνην (6) τον αριθμόν ιερείς, να τους δοθή Εκκλησία (6), και να τους δοθή αίθουσα (17). Και δεν έκλεισε εκεί το θέμα. Έμεινε να αποφασίσετε εσείς ποια λύσις θα δοθή. Σεις, άγνωστον διά ποιους λόγους, ανελάβατε την ευθύνην και φροντίδα να λύσετε το πρόβλημα του κ. Βιδάλη, κατά την μαρτυρίαν του: Δεν «έκανα εγώ την τόση φασαρία, ούτε ήξερα ότι θα πάρει διαστάσεις, να βγει η Ιερά Μητρόπολη να ζητάει χώρο για μας… Εκενοι είπαν "θα σας βρούμε έναν χώρο να σας εξυπηρετήσουμε».
Εζητήσατε αίθουσαν από τα Γραφεία Μέσης και Στοιχειώδους Εκπαιδεύσεως, απ’ όπου ελάβατε αρνητικήν απάντησιν. Και από τον Δήμον Αιγίου. Ο κ. Δήμαρχος όμως, λέγει εις τον δημοσιογράφο, ότι το αίτημα «υπάρχει σαν σκέψη, το έχω στην σκέψη μου… για να δω πώς μπορώ να το ικανοποιήσω». Και ερωτώμενος πώς εξηγεί  «το γεγονός ότι η Ανακοίνωση της Ιεράς Μητρόπολης θεωρεί το θέμα λήξαν, ο κ. Περπής σχολίασε λέγοντας ότι "εννοεί μάλλον, με την έννοια, ότι δεν έχουμε κάποιο κτίριο έτοιμο αυτή την στιγμή αλλά αν υπάρξει κάτι, ενδεχομένως το βλέπουμε"».
Εις τον θολήν αυτήν ατμόσφαιραν, εις την αβεβαιότητα διά το τι θα αποφασίσετε, δια να μη ευρεθώμεν προ τετελεσμένων γεγονότων, ηναγκάσθημεν να δημοσιεύσωμεν την Δήλωσιν–Διαμαρτυρίαν μας και να ζητήσωμε συμπαράστασιν του λαού με την συλλογήν υπογραφών. Επειδή εμετρήσαμεν τας συνεπείας αυτής της κινήσεώς μας, επεχειρήσαμεν προηγουμένως και εκ παραλλήλου να σας στείλωμε κάποιους ευυπόληπτους Αιγιώτες να σας παρακαλέσουν να μη προβήτε εις παραχώρησιν Ναού. Ο κ. Εμμ. Καραΐσκος έκλεισε συνάντησιν. Θα ήρχετο συνοδευόμενος από τον κ. Θεόδ. Μιχαλόπουλον, νομαρχιακόν σύμβουλον. Τους αποτρέψατε όμως λέγοντας: «Ουκ έστι χρεία, το θέμα θεωρείται λήξαν». Σας έστειλα τον Δημοτικόν Σύμβουλον κ. Ανδρέα Θανασούλιαν, τον οποίον επείσατε, πως δεν υφίσταται θέμα. Παρεκάλεσα τον δημοσιογράφον κ. Ιωάννην Ανδρικόπουλον να σχολιάση τις ανακοινώσεις της Ιεράς Μητροπόλεως. Εκείνος επεκοινώνησε τηλεφωνικώς μαζί σας και τον διαβεβαιώσατε πως το θέμα είναι λήξαν. Παρεκάλεσα τον πρωτοπρεσβύτερον π. Χρήστον Τσάκαλον να πάρη τον Γενικόν Αρχιερατικν Επίτροπον ή όποιον άλλον νομίζει και να σας μιλήσουν. Δεν προήλθε τίποτε θετικόν. Παρεκάλεσα τον πρωτοπρεσβύτερον π. Κων/νον Καρβέλαν μήπως ηδύνατο μ τον γυναικάδελφόν του κ. Δημ. Μαμάκην, ιδιαίτερον σύμβουλον του Γραφείου σας να παρακαλέση. Αλλ’ εκείνος με εβεβαίωσε μόνον ότι ο Σεβ/τος εις εκείνο που αποφασίζει δεν αλλάζει, δεν μεταμελείται, δεν υποχωρεί, μάταιος κόπος, είπε. Ούτε αυτός επεχείρησε κάτι. Κι επειδ ο εν λόγω π. Κ. Καρβέλας είναι εγκλωβισμένος εις πλέγμα προσωπικών του υποχρεώσεων προς την Σεβασμιότητά σας, κι επειδή έχει την πεποίθησιν ότι με την προσευχήν του ημπορεί να επιτύχη τον φωτισμόν των Επισκόπων, ώστε αυτοί οι ποιμένες να παύσουν να βόσκουν εαυτούς, αλλά να βόσκουν τα πρόβατα και να μη ευρίσκη εφαρμογν ο λόγος του προφήτου: «ποιμένες πολλοί διέφθειραν τον αμπελώνα μου, εμόλυναν την μερίδα μου, έδωκαν την μερίδα την επιθυμητήν μου εις έρημον άβατον» (Ιερεμία ιβ΄ 10-11). Επειδή αυτή είναι η πεποίθησις του ιερέως δεν συμμετέσχε ούτε εβοήθησεν. «Μας κάμνει σίγρι από μακριά».
Η εκτίμησίς μας είναι ότι η επιχειρούμενη εισβολή των παπικών εις την τοπικήν μας Εκκλησίαν είναι ζήτημα πολύ σοβαρόν και όχι για «χαζοχαμόγελα» που διέθεσαν κάποιοι ιερείς. Δια τούτο εζητήσαμεν βοήθειαν και συμπαράστασιν απ’ όπου αυτή ήτο δυνατόν να δοθή. Τα κείμενα που εκυκλοφορήσαμεν είναι υπ’ όψιν σας. Συνεκεντρώθησαν 1200 υπογραφαί εις την Δήλωσιν-Διαμαρτυρίαν μας. Θα ήσαν τρεις φορές τόσες και περισσότερες, εάν δεν παρεμβαίνατε εσείς με το να δημοσιεύετε ότι το θέμα είναι λήξαν. Εχομεν την γνώμην ότι προελάβομεν τα χειρότερα. Διότι εάν παρεχωρείτο Εκκλησία πολλοί ήσαν έτοιμοι να τους απωθήσουν με βίαιους τρόπους (ραβδί).
4. Με κατηγορείτε ότι επικαλούμε φανταστικά Σενάρια και διεγείρω τας συνειδήσεις των πιστών.
Απάντησις:  Τα κείμενα που εδημοσίευσα σας είναι γνωστά. Ναι, ισχυρίζομαι ότι εάν δοθή Εκκλησία εις τους Ρωμαιοκαθολικούς εχάθη πλέον διά τους ορθοδόξους και ότι αύριον θα στοιχειοθετήσουν το εύλογον μεγαλυτέρων απαιτήσεων και θα παίρνουν σειρά να λειτουργούν εις τους Ναούς μας, οπότε θα ακούωνται οι κοσμικές κυρίες του Αιγίου να αναφωνούν με θαυμασμό: «Τι ωραία με τον καρδινάλιο και με τη χορωδία! Φανταστικά! Το ίδιο είμαστε, κι αυτοί είναι καλύτεροι. Είδες τι ησυχία που είχαν, ενώ εμείς…».
Το ότι η υπόθεσις αυτή δεν είναι φανταστικό Σενάριο, αλλά ενδεχόμενον με μεγάλην πιθανότητα, διά να μη είπω βεβαιότητα, αποδεικνύεται από τας δηλώσεις του κ. Βιδάλη εις την ΠΡΩΤΗΝ: «Δεν μιλάμε για μετατροπή! Το πολύ-πολύ μιλάμε για χρήση μια φορά το μήνα για λίγη ώρα».
Αποδεικνύεται ότι είναι ενδεχόμενον από τας δηλώσεις σας ενώπιον του καρδιναλίου Κάσπερ. Εκεί δηλώνετε: «…Υπάρχουν και αρκετά ΘΕΤΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ εκ μέρους της Εκκλησίας της Ρώμης, όπως: α) Η παραχώρησις Ναών, ευρισκομένων εις την γεωγραφικήν περιοχήν της Ευρώπης και ανηκόντων εις την Ρωμαιοκαθολικήν Εκκλησίαν προς τους Ορθοδόξους, είτε προς χρήσιν, είτε δια της εκχωρήσεως της κυριότητος, προκειμένου να διευκολυνθή η πνευματική και η μυστηριακή ζωή των μεταναστών μας και των εν Ευρώπη εγκατεστημένων Ορθοδόξων Αδελφών μας Αρχιερέων».
4α. Με κατηγορείτε ότι με τα φανταστικά Σενάρια και τα «μανιφέστα» που κυκλοφορώ διεγείρω τας συνειδήσεις των πιστών.
Απάντησις:  Μακάρι να ημπορούσα να επιτύχω την ανάνηψιν των κοιμωμένων συνειδήσεων των πιστών, ώστε αυτοί να μη υπνώττουν τον «εις θάνατον ύπνον», αλλά να είναι διεγηγερμένοι και περιβεβλημένοι την πνευματικήν πανοπλίαν, να αγωνίζωνται εναντίον του αοράτου εχθρού και να απαλλαγούν από την θανατηφόρον αρπάγην του κοσμικού πνεύματος. Να έχουν επίγνωσιν των αληθειών της ορθοδόξου πίστεώς των, να ζουν βίον αρεστόν εις τον Θεόν. Να γνωρίζουν την κακομορφίαν των αιρέσεων και δη του παπισμού και των προτεσταντών και να υπερασπίζουν τα τίμια και τα όσια της πίστεως και της πατρίδος.
Αλλά δεν είμαι επαρκής προς τούτο. Είθε ο Κύριος να ελεήση τον λαόν του και να αναδείξη αξίους άνδρας και γυναίκας αξίας διά την εν λόγω αποστολήν.
Δηλώνομεν όμως ευθέως. Εναντίον του κακού στρεφόμεθα, εναντίον των αιρέσεων αγωνιζόμεθα. Όχι εναντίον του Επισκόπου. Θέλομεν το κρυστάλλινο νερό της ορθοδοξίας ανόθευτο.
Το καθ’ ημάς δεν δεχόμεθα καμίαν στάσιν και καταφοράν εναντίον του Επισκόπου.
5. Με κατηγορείτε ότι εμφανίζω τον Επίσκοπόν μου ως φιλοπαπικόν και οικουμενιστήν.
Απάντησις:  Δεν είμαι εγώ εκείνος που ζωγραφίζω τοιαύτην εικόνα διά τον Επίσκοπον Αμβρόσιον, αλλά σεις ο ίδιος. Και μάλιστα με ζωηρά χρώματα. Είναι τόσα πολλά τα περιστατικά, αλλά και τα λόγια σας που ρίχνουν τις πινελιές στον καμβά του πορτρέτου σας. Χαίρω όμως που δηλώνετε ότι σας ενοχλούν αυτοί οι χαρακτηρισμοί. Όμως έχετε πολλούς τρόπους και ανά πάσαν στιγμήν δύνασθε να διαλύσετε μιαν τοιαύτην παρεξήγησιν.
6. Με κατηγορείτε ότι με εκαλέσατε να καταθέσω τας υπογραφς των υπογραψάντων την δήλωσιν και δεν τας προσεκόμισα.
Απάντησις:  Εδήλωσα εις τον Αρχιερατικόν σας Επίτροπον, ο οποίος μου έφερε το υπ’ αριθ. 246/19-4-2006 υπηρεσιακόν έγγραφον, ότι αρνούμαι να καταθέσω τας υπογραφάς των υπογραψάντων την δήλωσιν. Αι υπογραφαί έφθασαν ως είπομεν ανωτέρω τας 1200 και θα ήσαν υπερτριπλάσιαι εάν δεν διεκόπτετο η συλλογή των.
Εις την εφημερίδα Αιγίοχος της 19/4/2006 εδημοσιεύσαμεν κείμενον περί των υπογραφών το οποίον μεταφέρομεν εδώ.

ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ   ΕΞΗΓΗΣΙΣ

Την Διαμαρτυρίαν μας δια την παραχώρησιν λατρευτικού χώρου εις τους Ρωμαιοκαθολικούς έχουν υπογράψει πάνω από 1000 άτομα. Η γνώμη των νομικών είναι ότι, όπως στις εκλογές κανείς δεν υποχρεώνει τον ψηφοφόρο να δημοσιεύση τι εψήφισεν, όμοια και ημείς δεν υποχρεούμεθα να δημοσιεύσωμεν ποιοι υπέγραψαν.
Υπεσχέθημεν ότι δεν θα δημοσιευθή ο κατάλογος των υπογραφών και έχομεν υποχρέωσιν να κρατήσωμεν τον λόγον μας. Όχι ότι φοβούνται αυτοί που υπέγραψαν, εις ελευθέραν πατρίδα ζώμεν ακόμη. Αλλά πρέπει να κρατήσωμεν κάποιες ευαίσθητες ισορροπίες προσωπικών δεδομένων, που θα ανέτρεπε η τυχόν κοινοποίησις των υπογραψάντων.
Άλλωστε έχομεν δήλωσιν μερικών οι οποίοι μας είπον: Εγώ δια την ορθόδοξον πίστιν μου, δια την πατρίδα μου και διά την οικογένειάν μου είμαι έτοιμος να θυσιάσω και την ζωήν μου. Και δεν επιτρέπω σε κανένα αυτά τα αγαθά, που μου εχάρισεν ο Θεός με το αίμα των πατέρων μου, να τα διαπραγματευθή. Είμαι βέβαιος, ότι πολλοί υπογράφουν αυτήν την δήλωσιν.
             Αρχ/της Κων/νος Παλαιολογόπουλος

Η Γραμματεία σας πρέπει να έλαβε το εν λόγω κείμενον και να το έθεσε υπ’ όψιν σας.
7. Εις την παράγραφον αυτήν με κατηγορείτε:
α) Ότι εχρησιμοποίησα εις την αγρυπνίαν της αποδόσεως του Πάσχα αυθαιρέτως τον Ιεροψάλτην του ενοριακού Ναού Αγ. Κων/νου-Αγ. Άννης άνευ προηγουμένης εγκρίσεως του προϊσταμένου του Ναού τούτου.
Απάντησις:  Η καταγγελία που έγινε σε σας περί του Ιεροψάλτου είναι ψευδής. Ο Ιεροψάλτης κ. Παν. Πολύδωρας τη παρακλήσει μου να ψάλη εις την αγρυπνίαν, εζήτησε άδειαν από τον προϊστάμενον εφημέριον, την οποίαν έλαβε με την συμφωνίαν, εάν υπάρξη πρόβλημα εις την Αγ. Άνναν να τον καλέση εις το κινητόν τηλέφωνον. Ο κ. Πολύδωρας είχε εις ενεργοποίησιν καθ’ όλην την διάρκειαν της αγρυπνίας το κινητόν του. Δεν τον εκάλεσαν. Άρα δεν υπήρξε πρόβλημα, η δε κατηγορία, επαναλαμβάνω, είναι ψευδής και μαρτυρεί κακοβουλίαν κάποιου καλοθελητού. Διότι ως επληροφορήθην δεν κατήγγειλε ο εφημέριος εις τον Επίσκοπον περί του Ιεροψάλτου.
β) Εις την ιδίαν παράγραφον 7, με κατηγορείτε ότι ετέλεσα αγρυπνίαν εις το παρεκκλήσιον Άγιος Αθανάσιος του ιδρύματος Κ.Α.Φ.Α. Αιγίου, καθ’ ον χρόνον εις πλείστους όσους ενοριακος Ναούς, την ιδίαν νύκτα ετελείτο επίσης αγρυπνία.
Απάντησις:  Εκπλήσσομαι διά την κατηγορίαν σας αυτήν. Είναι μεγάλο λάθος να θεωρείτε ως δείγμα-απόδειξιν κινήσεως προς σχίσμα το ότι ετέλεσα την αγρυπνίαν της αποδόσεως του Πάσχα εις το παρεκκλήσιον.
Το πνεύμα της κατηγορίας είναι ότι δεν έχω δικαίωμα να λειτουργώ την στιγμήν που υπάρχουν άλλοι ιερείς και λειτουργούν.
Δεν έχω τιμωρηθή με καθαίρεσιν ούτε με αργίαν. Εις τα 43 έτη της ιερωσύνης μου μέχρι σήμερον δεν έχω δώσει αιτίαν ή αφορμήν διά να τιμωρηθώ.
γ) Εις την ιδίαν παράγραφον 7 με κατηγορείτε ότι ηγούμαι κινήσεως προς σχίσμα.
Απάντησις:  Είμαι εις το Αίγιον εργάτης του Ευαγγελίου επί 22 έτη. Είμαι γνωστός τοις πάσι. Πολλοί είναι εκείνοι που εδέχθησαν τις ταπεινές πνευματικές μου υπηρεσίες. Υπάρχει επομένως ένα πλήθος λαού που έχει πνευματικήν σχέσιν με τον ιερέα, τον τελετουργόν, τον ιεροκήρυκα, τον πνευματικόν. Πολλοί είναι επίσης συνεργάται μου. Η «Ομάς Συμπαραστάσεως Ιεραποστολής» η οποία έχει παρουσίαν από το 1999 αριθμεί 250 μέλη. Επίσης πολλοί συνεργάσθηκαν ως μέλη της Ερανικής Επιτροπής Ανεγέρσεως του Ι. Ναού Αγίου Λεοντίου. Όλοι αυτοί είναι μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ανήκουν εις διαφόρους Ενορίας και ίσως και διαφόρους οργανώσεις. Δεν αποτελούν ένα κοινωνικόν σώμα συμπαγές, διαχωριζόμενον από το λοιπόν κοινωνικόν και εκκλησιαστικόν σύνολον.
Δεν απήτησα από κανένα να μη εκκλησιάζεται όπου θέλει. Δεν προέτρεψα κανένα να στραφή εναντίον του Επισκόπου. Ο καθένας είναι ελεύθερος, δόξα τω Θεώ, και εις τα φρονήματά του και εις τας εκτιμήσεις του και τας ενέργειάς του. «Τη ελευθερα η Χριστός ημάς ηλευθρωσε, στκετε, και μη πλιν ζυγω δουλεας ενχεσθε» (Γαλ. ε΄ 1).
Σεβόμεθα την ελευθερίαν και την τιμήν και υπόληψιν του καθενός. Αυτό δεν σημαίνει ότι καλύπτομεν ή περιθάλπομεν το κακόν. Ο απ. Πέτρος διδάσκει: «ποιμνατε το εν υμίν πομνιον του Θεού, επισκοπούντες μη αναγκαστώς, αλλ εκουσως, μηδέ αισχροκερδώς, αλλά προθμως, μηδ ως κατακυριεοντες των κλρων, αλλά τποι γινμενοι του ποιμνου» (Α΄ Πέτρου 2-3).
Με κατηγορείτε ότι ηγούμαι σχίσματος:
Α΄. Αρνούμαι αυτήν την κατηγορίαν. Όχι, δεν συμφωνώ. Δεν θέλω το σχίσμα εις την Εκκλησίαν. Με εκάλεσαν οι Παλαιοημερολογίται εις την Ημερίδα που διοργάνωσαν εις την αίθουσαν του Πολυτεχνείου Αιγίου την 2/4/2006. Δεν επήγα, διότι οι Παλαιοημερογίται είναι σχισματικοί. Χαίρω όταν πληροφορούμαι, ότι ομάδες εξ αυτών και εις την Αμερικήν και αλλαχού επιστρέφουν και εκκεντρίζονται εις την «καλλιέλαιον» (Ρωμ. ια΄ 24). Αλλά επανερχόμενοι πού να ακουμπήσουν, την στιγμήν που οι πλείστοι των Επισκόπων ή είναι λατινόφρονες ή σιωπούν «και συνευδοκούσι τοις πράσσουσι» (Ρωμ. α΄ 32).
Σεις ομιλείτε περί σχίσματος εις την Προσφώνησίν σας προς τον καρδινάλιον Κάσπερ. Είπατε: «…Διανοίγοντες τας αγκάλας μας προς την Ρωμαιοκαθολικήν Εκκλησίαν, αντιμετωπίζομεν τον κίνδυνον ενός νέου εσωτερικού σχίσματος. Ευθύς μετά την έλευσιν της Α.Α. του Πάπα Ρώμης εις Αθήνας αντιμετωπίσαμεν θύελλαν επιθέσεων εκ μέρους κληρικών και λαϊκών Θεολόγων, μεταξύ των οποίων υπήρξαν και τινες Καθηγηταί των Θεολογικών Σχολών της χώρας  μας». Παρά όμως τις αντιδράσεις και παρόλο που θεωρείται υπαρκτή την προοπτική ενός σχίσματος συνεχίζετε την προσέγγιση, αφού παρακάτω λέτε: «Συνιστάται και προτείνεται η προέκτασις της συνεργασίας».
Εγώ και όσοι έχουν πνευματική σχέσιν μαζί μου, δεν θέλομεν σχίσμα και, όση ημίν δύναμις, θα μείνωμεν εις αυτήν την θέλησιν και πεποίθησιν. Το δένδρον της «Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας» ίσταται εκεί όρθιον. Με τα κατορθώματα ημών των ιερωμένων, παντός βαθμού, υφίσταται «ανεμοφθορίαν». Το δέρνει το χαλάζι, ξηραίνει τους βλαστούς και τα φύλλα, όμως μένουν επάνω και χλωρά και θα βλαστήση κι άλλα. Ενώ οι κλώνοι που ξεσχίζονται εις σχίσμα, όπως ο παπισμός, Προτεσταντισμός κ.λπ. αιρέσεις ξηραίνονται.
Θα ανθέξη το δένδρον μέχρι της συντελείας. Το βεβαίωσεν ο Κύριος: «και πλαι άδου ου κατισχσουσιν αυτής» [της Εκκλησίας] (Ματθ. ιστ΄ 18). Και ημείς δηλώνομεν ότι θα μείνωμε «νυν και αεί» μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας και θα υπομείνωμεν όλα τα λυπηρά «έως ου ημρα διαυγσ και φωσφρος ανατελ» (Β΄ Πέτρου α΄ 19).
Ο Κύριος της ζωής και του θανάτου και της ιστορίας, όπως εφυγάδευσε διά του Μ. Κωνσταντίνου τους ειδωλολάτρας και Αρειανούς, όπως εξηφάνισε διά των αγίων Βασιλέων Μιχαήλ και Θεοδώρας τους Εικονομάχους, όταν έλθη η ώρα θα εξαφανίση και τους Οικουμενιστάς και αιρετικούς, καθώς και τους Μασώνους και τους Νεοεποχίτες. Αμήν.

Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015

ΟΜΟΛΟΓΙΑ: Αγαπητοι αδελφοι χριστιανοι, σκεφθειτε καλα τον εαυτο σας και την υποθεσι της σωτηριας σας. Οσοι συγκοινωνουν με τις Αιρεσεις και τους Αιρετικους κινδυνευει η σωτηρια τους. Και Εκκλησια που αποδεχεται και συγκοινωνει με τους Αιρετικους, παυει ναναι Εκκλησια και μετατρεπεται και αυτη σε Αιρεσι, ΣΙΧΑΜΑ και ΒΔΕΛΥΓΜΑ στα ματια του Θεου. Ο Θεος λοιπον, σιχαινεται τους Αιρετικους και τις .."εκκλησιες" των Αιρετικων. Μιμηθειτε τον Θεο σας, για την σωτηρια σας. Αποτειχισθειτε απο τους Αιρετικους. Ειναι αναμφισβητητως, το θελημα του Θεου, των εντολων Του και των Αγιων Του.

Οι ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ, καταργούν την Ορθόδοξη ΟΜΟΛΟΓΙΑ και την ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ! Οι μετανάστες, άλλος ένας μοχλός πιέσεως γιὰ την αλλοιώση της Ορθοδοξίας!



Όλα όσα ειπώθηκαν στην ημερίδα για τον διαθρησκειακό διάλογο.

Τα συμπεράσματα και οι τοποθετήσεις.
Σχόλιο Π.Π.: Τὰ πράγματα ὅλο καὶ περισσότερο ξεκαθαρίζουν. Οἱ Ἅγιοι ἔκαναν «Διάλογο» μόνο μὲ σκοπὸ νὰ δώσουν τὴν μαρτυρία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στὸν κόσμο καὶ σύμφωνα μὲ τὴν Ἐντολή Του: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη…» καὶ «καὶ ὃς ἐὰν μὴ δέξηται ὑμᾶς (δὲν ἔχει πνεῦμα μαθητείας) μηδὲ ἀκούσῃ τοὺς λόγους ὑμῶν, ἐξερχόμενοι ἔξω τῆς οἰκίας ἢ τῆς πόλεως ἐκείνης ἐκτινάξατε τὸν κονιορτὸν τῶν ποδῶν ὑμῶν» (Ματθ. 10, 14).  Τοῦτο ἔκαναν οἱ Ἀπόστολοι στὴν Ἀντιόχεια, πιστοὶ καὶ ὑπάκουοι στὴν Ἐντολήν Του, ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι τῆς περιοχῆς «ἀντέλεγον τοῖς ὑπὸ τοῦ Παύλου λεγομένοις»: «Οἱ δὲ (Παῦλος καὶ ὁ Βαρνάβας) ἐκτιναξάμενοι τὸν κονιορτὸν τῶν ποδῶν αὐτῶν ἐπ᾿ αὐτοὺς ἦλθον εἰς ᾿Ικόνιον» (Πράξ. 13, 51). Τοῦτο ἔκαναν καὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοι.

«Τοῦτο», ὅμως, δὲν κάνουν οἱ Οἰκουμενιστές (οὔτε ὅσοι ποιμένες κοινωνοῦν μαζί τους καὶ τοὺς ἀνέχονται)· ἀντίθετα διαλέγονται μαζί τους, παρότι οἱ σύγχρονοι «Ἰουδαῖοι» (δηλ. Παπικοὶ καὶ Προτεστάντες), ὄχι μόνο ἀντιλέγουν ἀπὸ «δικαιολογημένο» φανατισμό, ἐπειδὴ θίγεται ἡ Θρησκεία τους, ἀλλὰ μεταχειρίζονται τὴν δολιότητα, παριστάνουν τοὺς συνεργάτες καὶ φίλους. Καὶ ὅσοι μὲν Οἰκουμενιστὲς συμμετέχουν στὸ δόλιο παιχνίδι τῶν αἱρετικῶν, ἔχουν ταυτισθεῖ μαζί τους καὶ ἀποτελοῦν φανεροὺς ἐχθροὺς τοῦ Θεοῦ· οἱ ἄλλοι ὅμως, Ποιμένες, ἐνῶ βλέπουν τὴν δολιότητα, ἐπιμένουν νὰ στηρίζουν τοὺς «Διαλόγους», ὅπως σὲ μόνιμη βάση κάνει τὸ ἱστολόγιο «Τελεβάντος», ὅπως κάνουν ὅλοι οἱ Μητροπολίτες δεχόμενοι-ἀνεχόμενοι τὴν διαιώνιση τῶν θεομίσητων Διαλόγων, καὶ ὅπως δίδασκε προχθὲς ὁ μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ («Οἱ ἐπαφές τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου μέ τόν Πάπα, ἄν περιορίζονταν σέ ἐπίπεδο θεολογικῶν συζητήσεων ἤ συνομιλιῶν καί συνεργασίας σέ θέματα πού ἀφοροῦν στήν εἰρηνική συνύπαρξι καί τίς καλές καί ὁμαλές σχέσεις μεταξύ τῶν λαῶν δέν θά ἦσαν κατακριτέες»! ἐδῶ), καὶ ὅπως, τέλος, φαίνεται στὴν «Ἡμερίδα γιὰ τὸν διαθρησκειακὸ διάλογο», ρεπορτάζ τοῦ ὁποίου δημοσιεύουμε στὴ συνέχεια.

Σὲ αὐτὸν ὁ καθηγητὴς Θ. Σακελλαρόπουλος «επεσήμανε την ανάγκη διαχωρισμού των εννοιών διάλογος (ο οποίος γίνεται με στόχο την ειρηνική συμβίωση) και αντιπαράθεσης που έχει ως στόχο την επιβολή της μιας άποψης έναντι των υπολοίπων» (σὲ τί διαφέρει αὐτὴ ἡ τοποθέτηση ἀπὸ ἐκείνη τοῦ Κυθήρων Σεραφείμ;). Ἄλλοι σύνεδροι μίλησαν γιὰ διαθρησκειακὸ μάθημα Θρησκευτικῶν, ἀνοχὴ κ. ἄ., ἀπ’ ὅπου ἀπουσιάζει πλήρως-καταργεῖται ἡ ἔννοια Ἱεραποστολῆς καὶ ὁμολογίας, κατὰ τὶς ἐπιταγὲς ταῶν Οἰκουμενιστῶν!
Όλα όσα ειπώθηκαν στην ημερίδα για τον διαθρησκειακό διάλογο

Τα συμπεράσματα και οι τοποθετήσεις
Σε ένα ευρύ διεθνές ακροατήριο και με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η Διεθνής Ημερίδα για τον Διαθρησκειακό Διάλογο την Τετάρτη 24 Ιουνίου και ώρα 09.00-14.00 στο Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδας στην Ιερά Μονή Πεντέλης. Σκοπός της Ημερίδας ήταν να συζητήσει τα προβλήματα του διαθρησκειακού διαλόγου και της συμβολής του στην κοινωνική ένταξη των μεταναστών στην
Ελλάδα και την Ευρώπη μέσω της οργάνωσης ηλεκτρονικής πύλης και δικτύου διαλόγου.

Στον χαιρετισμό του ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Παιδείας Γ. Καλαντζής, Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων του Υπουργείου Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων αναφέρθηκε στην ανάγκη αποφυγής της μετατροπής ενός αντικειμενικού ζητήματος σε αντικείμενο θρησκευτικού φανατισμού και σύγκρουσης.

Ο Καθηγητής Θ. Σακελλαρόπουλος, Κοσμήτορας Κοινωνικών Επιστημών Παντείου Πανεπιστημίου και πρόεδρος του Ε.Σ. της ΕΠ.Ε.Κ.Σ.Α, επεσήμανε από την πλευρά του την ανάγκη διαχωρισμού των εννοιών διάλογος (ο οποίος γίνεται με στόχο την ειρηνική συμβίωση) και αντιπαράθεσης που έχει ως στόχο την επιβολή της μιας άποψης έναντι των υπολοίπων.



Στην Α΄ Συνεδρία, ο Καθηγητής Μ. Μπέγζος, Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, αναφέρθηκε στο γεγονός ότι ο διαθρησκευτικός διάλογος συνιστά πλέον μια πραγματικότητα, σε αντίθεση με παλαιότερες περιόδους κατά τις οποίες συνιστούσε μια αναγκαιότητα. Τις απόψεις τους για τον διαθρησκειακο διάλογο διατύπωσαν ο Σεβασμιώτατος Επίσκοπος Θερμοπυλών κ. Ιωάννης, Διευθυντής του Διορθοδόξου Κέντρου της Εκκλησίας της Ελλάδος ως εκπρόσωπος του κκ. Ιερωνύμου, Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος. Ο Σεβασμιότατος επανέλαβε και επεσήμανε το γεγονός ότι η σημερινή προσπάθεια έχει ως επίκεντρο την συμβίωση και τον σεβασμό του άλλου. Την ίδια στιγμή, δεν δίστασε να αναδείξει το γεγονός ότι οι σχετικές προθέσεις παραμένουν σε αρκετές περιπτώσεις σε επίπεδο ρητορείας, καθώς οι συμβαλλόμενοι θα προτιμούσαν την μη ύπαρξη του ζητήματος. Στο πλαίσιο αυτό επεσήμανε την απουσία στην Ελλάδα ενός διαθρησκευτικού Συμβουλίου, ως αποτέλεσμα της πεποίθησης περί μη αναγκαιότητάς του.

Ο παραλογισμός των δανειστών μας οφείλεται στο ασίγαστο μίσος τους εναντίον της Ρωμηοσύνης.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΞΟΥΝΙΤΙΣΜΟ ΜΑΣ 

ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ!

Γραφει ο Φώτης Μιχαήλ, ιατρος

Ο παραλογισμός των δανειστών μας οφείλεται στο ασίγαστο μίσος τους εναντίον της Ρωμηοσύνης.

κατάλογος.jpg
Θρίλερ διαρκείας στις Βρυξέλλες

Στις 25 Ιουνίου 2015, γράφει το Βήμα: "Θρίλερ διαρκείας στις Βρυξέλλες με άγνωστο φινάλε".(1)
Τι είναι άραγε αυτό, που έχει μετατρέψει τις διαπραγματεύσεις σε θρίλερ και το φινάλε αυτών των διαπραγματεύσεων το έχει καταστήσει άγνωστο;
Είναι μονάχα τα νούμερα των δήθεν οφειλόμενων ποσών ή μήπως είναι κάτι άλλο, εντελώς άσχετο με τα μεγέθη τα καθαρώς οικονομικά;
Την ίδια απορία εξέφρασε και ο Πρωθυπουργός μας, ο οποίος φανερά εκνευρισμένος δήλωσε τα εξής: "Είτε δεν θέλουν συμφωνία είτε εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα".(2)
Και γιατί άραγε να μην θέλουν συμφωνία; Και ποια είναι αυτά τα άδηλα συμφέροντά τους, εξ αιτίας των οποίων οδηγείται στον αφανισμό ένας ολόκληρος Λαός;
Η απάντηση είναι απλή και μάλιστα ιστορικά κατ’ επανάληψη βεβαιωμένη.
Ο παραλογισμός των δανειστών μας δεν οφείλεται ούτε στο μέγεθος των δήθεν οφειλομένων χρημάτων ούτε στην οποιαδήποτε δυσκαμψία των δικών μας πολιτικών εκπροσώπων.
Οφείλεται ξεκάθαρα στο ασίγαστο μίσος τους εναντίον της Ορθόδοξης Ελληνικότητας. Εναντίον της Ρωμηοσύνης.
Το μίσος των Δυτικών εναντίον μας, γράφει ο  Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος, δεν είναι κάτι το καινοφανές.(3)  
Αρχίζει από τα χρόνια της έβδομης Οικουμενικής Συνόδου (787 μ.Χ.) και οφείλεται όχι βέβαια σε αίτια οικονομικά, αλλά αποκλειστικά και μόνον  σε διαφορές καθαρά θεολογικές.
Αύριο να τους πούμε, ότι  αρνιόμαστε την Ορθοδοξία και γινόμαστε κι εμείς ένα μ’ εκείνους, να δείτε πώς θα λήξει  στα γρήγορα-γρήγορα  ο ’’οικονομικός μας Γολγοθάς’’ …
Είναι εντελώς αφελές να πιστεύουμε, ότι  τα καμώματα των ’’εταίρων και συμμάχων μας’’ έχουνε κίνητρα απλά και μόνον οικονομικού χαρακτήρα. Διότι το πρόβλημά τους το οικονομικό, σε σχέση με μας, το έλυσαν στα 1204, τότε που με τις ευλογίες του πάπα άρπαξαν όλα μας τα πλούτη από την Βασιλεύουσα και με τα λάφυρα εκείνα ίδρυσαν αμέσως τις πρώτες τους Τράπεζες, που τις θερμοπαρακαλάμε σήμερα να μας δανείσουν!!!
Επιτέλους θα πρέπει να καταλάβουμε, ότι το πρόβλημα των λεγόμενων δανειστών δεν είναι τα λεφτά. Είναι κάτι άλλο.
Μήπως για τα λεφτά –οι ίδιοι δανειστές- συνέτριψαν την Ορθόδοξη Σερβία;
Μήπως για τα λεφτά έβαλαν το χεράκι τους στην Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, της Μικράς Ασίας και της Θράκης;  
Ή μήπως για τα λεφτά κάνουν την ’’στρουθοκάμηλο’’ μπροστά στον επιχειρούμενο σήμερα αφανισμό της Ορθοδοξίας μας στην Μέση Ανατολή;
Μας μισούν θανάσιμα. Αυτό είναι όλο. Και δεν χάνουν ευκαιρία, να το αποδείχνουν κάθε τόσο και εμπράκτως.

ΠΑΡΑ ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ, Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ! Γιατί η "Νέα Εκκλησία" είναι εδώ!

ΠΑΡΑ ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ, Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ! 

Γιατί η "Νέα Εκκλησία" είναι εδώ!


Η ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΤΩΝ "ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ" ΠΟΙΜΕΝΩΝ
ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΟΙ ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΚΟΙΝΩΝΟΥΝ!
  Ως Καρδινάλιοι ἀνάμεσα σὲ Καρδινάλιους οἱ «Ὀρθόδοξοι» ἐκπρόσωποι τοῦ «Ὀρθόδοξου» Πατριαρχείου Κων/πόλεως, συμπροσεύχονται μαζί τους καὶ δέχονται τὶς (εὐ)ἀλογίες τοῦ Πάπα!

Κι ἐδῶ περιχαρεῖς λαμβάνουν τὸ δῶρο τους καὶ οἱ τρεῖς ἀπὸ τὸν Πάπα Φραγκίσκο καὶ «ταπεινά»... προσκυνοῦν  τὸν ἀρχιαιρεσιάρχη και Πανθρησκειαστή! 
Δὲν ἔλλειψε καὶ τὸ κατάπτυστο φίλημα τῶν χειρῶν τοῦ Ἰησουΐτη Πάπα!

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ



                  Ὁ Οκος
Τράνωσόν μου τὴν γλῶτταν Σωτήρ μου, πλάτυνόν μου τὸ στόμα, καὶ πληρώσας αὐτό, κατάνυξον τὴν καρδίαν μου, ἵνα ος λγω κολουθσω, καὶ διδσκω, ποισω πρτος, πᾶς γὰρ ποιῶν καὶ διδάσκων, φησίν, οὗτος μέγας ἐστίν, ἐὰν γρ λγω, κα μ πρττω, ὡς χαλκὸς ἠχῶν λογισθήσομαι, Διὸ λαλεῖν μοι τὰ δέοντα, καὶ ποιεῖν τὰ συμφέροντα δρησαι, ὁ μόνος γινώσκων τὰ ἐγκάρδια.


φῶς ὑπάρχων πρὸ πάντων τῶν αἰώνων,
ὅτε κατηξίωσας πρὸς με τὸν ἄνθρωπον,
ἐπιδημῆσαι δι' ἄφατον, φιλανθρωπίαν,
καὶ σάρξ γενέσθαι δι' ἀγαθότητα,
τότε φῶτα δεύτερα τῆς σῆς λαμπρότητος,
καὶ ἀστραπῆς ἀποστίλβοντα,
τοὺς   Ἀποστόλους,
καὶ μαθητάς σου Σῷτερ ἀνέδειξας,
οἳ καὶ πεμφθέντες κτίσιν ἅπασαν,
τῷ φωτί σου τῷ θείῳ κατηύγασαν,
δυσωποῦντές σε σῶσαι,
καὶ φωτίσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν