Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014

Οι δογματικές διαστάσεις της Άρσεως των Αναθεμάτων και οι προοπτικές των Οικουμενιστών




 
 
Πρό ἡμερῶν ἔφτασε στά χέρια μου τό ἐπίσημο φυλλάδιο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου «ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ» μέ ἡμερομηνία 31-10-13. Ἡ καθυστέρησίς του ὀφείλεται εἰς τό ὅτι ἄν καί μηνιαῖα τά φυλλάδια τά στέλνουν στούς παραλῆπτες ὅλα μαζί ἀνά ἑξάμηνο, προφανῶς γιά οἰκονομικούς καί πρακτικούς λόγους.
 
 
Εἰς αὐτό τό φυλλάδιο, τό ὁποῖο φέρει τόν ὑπότιτλον «δελτίον εἰδήσεων», ἀναγράφεται ἡ εἴδησις ὅτι εἰς τό Ὀρθόδοξο κέντρο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στό Σαμπεζύ τῆς Γενεύης τήν 17η  καί 18η  Ὀκτωβρίου 2013, ἔγινε ἕνα συνέδριο μέ συνεργασία Παπικῶν, Προτεσταντῶν καί Ὀρθοδόξων μέ θέμα: «Ἡ Β΄ Βατικανή Σύνοδος καί ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία».
 
 
Εἰς αὐτό τό συνέδριο μίλησαν Παπικοί, Πρoτεστάντες καί Ὀρθόδοξοι καί ἐξῆραν τήν Β΄ Βατικανή Σύνοδο γιά τά ἀνοίγματα πού ἔκανε πρός τίς ἄλλες Ἐκκλησίες καί γιά τίς ριζικές ἀλλαγές στήν μέχρι τότε νοοτροπία τῶν Παπικῶν.
 
 
Θά ἐθεωροῦσα ἀνάξια κάθε ἀναφορά εἰς αὐτό τό συνέδριο, ἐξ αἰτίας τοῦ ὅτι τέτοια γίνονται πλέον πολλά καί δέν μᾶς προξενοῦν ἐντύπωσι, ἐπειδή ἔχουμε ὅλοι μας ἐθιστῆ, κατά τόν μέγα Φώτιο, σάν μέ ναρκωτικό στήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί ἐπειδή ἐπιλέξαμε τήν εὔκολη ὁδό τοῦ συμβιβασμοῦ καί τοῦ βολέματος καί ὄχι τῆς ὁμολογίας καί τοῦ διωγμοῦ.
 
 
 Θεώρησα ὅμως ἀναγκαῖο νά ἐνημερώσω τούς ἀδελφούς μου γιά τό θέμα τῆς ἄρσεως τῶν ἀναθεμάτων ὑπό τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα τό 1965, διότι νομίζω ὅτι τίς διαστάσεις αὐτῆς τῆς πράξεως τοῦ Ἀθηναγόρα καί τῆς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου μέ τήν συμφωνία τῶν ὑπολοίπων, τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, δέν τίς ἔχουμε κατανοήσει καί λίγο-λίγο τώρα οἱ Οἰκουμενιστές τίς ἀποκαλύπτουν.

Ὁ συντάκτης λοιπόν τοῦ περιοδικοῦ «Ἐπίσκεψις» ἀναφέροντας περιληπτικά τά θέματα τῶν εἰσηγητῶν τοῦ ἐν λόγῳ συνεδρίου σημειώνει τά ἐξῆς:
 
 
«Ὁ καθηγητής καί κοσμήτωρ τοῦ Ἰνστιτούτου Βλάσιος Φειδᾶς ἐτόνισε τήν σημασίαν τῆς ἄρσεως τῶν Ἀναθεμάτων τοῦ 1054, τό 1965, ἀπό κανονικῆς ἐπόψεως καί ὑπέμνησεν ὅτι αἱ σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου καί τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας ἐπέστρεψαν εἰς τό καθεστώς τοῦ Σχίσματος τῶν δύο Σεργίων (1014), ἤτοι εὑρίσκονται πλέον ὑπό καθεστώς ὄχι τετελεσμένου σχίσματος, ἀλλά διακοπῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας (ἀκοινωνησία), διό καί τό γεγονός αὐτό ἀνοίγει νέας προοπτικάς εἰς τόν διμερῆ Θεολογικόν διάλογον μεταξύ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, ὁ ὁποῖος δύναται νά ὁδηγήσῃ καί εἰς τήν ἀποκατάστασιν τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας» (ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ, 44-755 σελ. 20).
 
 
Τήν παλαιότερη περίοδο μᾶς ἔλεγαν οἱ Οἰκουμενιστές ὅτι ἡ ἄρσις τῶν ἀναθεμάτων δέν σημαίνει τίποτα καί ἔγινε, μόνο καί μόνο, γιά νά φύγουν οἱ προκαταλήψεις καί οἱ ἐμπάθειες καί νά ξεκινήση οἱ θεολογικός διάλογος εἰς τόν ὁποῖο θά ὁμολογήσωμε τήν Ὀρθοδοξία καί δέν θά ὑποχωρήσωμε «οὐδέ βῆμα ποδός». Διότι, μᾶς ἐτόνιζον, πῶς μπορεῖς νά διαλεχθῆς μέ κάποιον τόν ὁποῖον ἐκ τῶν προτέρων τόν θεωρεῖς ἀναθεματισμένο; Αὐτά μοῦ τά ἔλεγε καί προσωπικῶς ὁ τότε μητροπολίτης Δημητριάδος καί μετέπειτα Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χριστόδουλος. 
 
 
Τώρα λοιπόν, ὁ Ὀρθόδοξος Οἰκουμενιστής καθηγητής Βλάσιος Φειδᾶς μᾶς δηλώνει ὅτι ἡ ἄρσις τῶν ἀναθεμάτων ἔχει βαθύτατες διαστάσεις, δογματικές καί κανονικές, διότι ἐφ’ ὅσον δέν ὑπάρχουν τά ἀναθέματα, ἐπανερχόμεθα αὐτομάτως εἰς τήν πρό τοῦ σχίσματος περίοδο, εἰς τήν ὁποία ὑπῆρχε διακοπή τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας.
 
 
Ἡ διακοπή ὅμως τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας, χωρίς τά ἀναθέματα, σημαίνει μία διάστασι καί ἀκοινωνησία χωρίς νά ὑπάρχη αἵρεσις, κάτι δηλαδή σάν τήν πρόσφατη διακοπή τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μεταξύ τῶν Πατριαρχείων Ἱεροσολύμων καί Ἀντιοχείας γιά τό θέμα τοῦ Κατάρ, ἤ τήν διακοπή τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας, ἐπίσης πρόσφατα, μεταξύ Ἱεροσολύμων καί Ρουμανίας γιά τήν ἀνέγερσι μονῆς ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας στήν δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου τῶν Ἱεροσολύμων, χωρίς τήν ἄδεια τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, ἤ κάτι τέλος πάντων, σάν τήν ἀκοινωνησία πού ἔθεσε ἡ Σύνοδος στόν μητροπολίτη Λαρίσης Θεολόγο καί στούς ὑπολοίπους ἐπιζῶντας ἐκ τῶν δώδεκα μητροπολίτες, πού ἐκδιώχθηκαν ἀναιτίως καί ἄνευ δίκης ἀπό τίς Ἐπισκοπές των.
 
 
Ἡ σημερινή λοιπόν ἐξέλιξις τῆς ἀκοινωνησίας καί τῆς διακοπῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν δέν ἔχει οὔτε κἄν τά δείγματα τῆς ἀκοινωνησίας καί διακοπῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας τῶν προαναφερθεισῶν περιπτώσεων μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων, τήν στιγμή πού ὑπάρχει (μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν) ἡ συμπροσευχή καί συνιερουργία, ἡ ἀλληλοαναγνώρισις τῆς ἱεροσύνης καί τῶν μυστηρίων, ἡ ἀπό κοινοῦ πορεία καί οἱ ἐπί μέρους συμφωνίες βάσει κοινοῦ προγράμματος, ἡ δέ διακοπή τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μεταξύ, λέγω, Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν ὑφίσταται μόνο ἐξωτερικῶς διά τόν φόβο τῶν Ἱουδαίων καί μέχρι νά χωνέψουν οἱ ἀφελεῖς Ὀρθόδοξοι ὅτι εἴμαστε ἀδελφάκια καί ἐνσωματωμένοι μέ τούς Παπικούς ἀπό τότε πού ἔγινε ἡ ἄρσις τῶν ἀναθεμάτων.
 
 
Δι’ αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγο σήμερα δέν ὀνομάζομε τούς Παπικούς αἱρετικούς, ἀλλά σχισματικούς, τίς δέ πλάνες των καί αἱρέσεις τίς ὀνομάζομε «θεολογούμενα θέματα» καί μάλιστα ἰσχυριζόμαστε ὅτι ὑπῆρχαν καί πρό τοῦ σχίσματος (πχ. τό FILIΟQUE) καί παρ’ ὅλα αὐτά εἴμεθα ἑνωμένοι. Ἄν δέ κάποιοι Μητροπολίτες (πχ. ὁ Πειραιῶς) τούς ὀνομάζουν αἱρετικούς, αὐτό γνωρίζουν ἅπαντες (καί ὁ Πειραιῶς) ὅτι δέν ἔχει καμμιά σημασία, οὔτε δημιουργεῖ πρόβλημα στήν ἐξέλιξι καί προώθησι τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐφ΄ ὅσον οἱ ἀποφάσεις καί ἡ γραμμή καί πορεία λαμβάνονται καί χαράσσονται συνοδικῶς καί, ἐφ’ ὅσον, συνοδικῶς ἀναιροῦμε αὐτά πού ἐκφράζουμε προσωπικῶς.
 
 
Νομίζω μάλιστα ὅτι οἱ παλληκαρισμοί αὐτῶν τῶν Μητροπολιτῶν βοηθοῦν τήν προαγωγή τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διότι χρησιμοποιοῦνται σάν βιτρίνα καί σάν νέο μοντέλο Ὀρθοδοξίας, κατά τό ὁποῖο μέ τά λόγια ὁμολογῶ καί μέ τά ἔργα συμφωνῶ καί συνοδοιπορῶ. Χρησιμοποιοῦνται αὐτοί οἱ παλληκαρισμοί, καί οἱ ὀρθοδοξολογίες τῶν Μητροπολιτῶν αὐτῶν, καί σάν ναρκωτικό γιά τούς ἀφελεῖς Ὀρθοδόξους, διότι νομίζουν ὅτι ὑπάρχουν σκοποί (Ἐπίσκοποι) γιά τήν προστασία τοῦ ποιμνίου. Περιττό νά ποῦμε ὅτι οἱ ὀρθοδοξολογοῦντες καί ὀρθοδοξοφανεῖς αὐτοί Μητροπολίτες ἀποτελοῦν  καί τή σημαία τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν, οἱ ὁποῖοι καί αὐτοί ἔχουν τόν ρόλο τοῦ κυματοθραύστη, προκειμένου νά μήν ξυπνήσουν καί ἐξεγερθοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι.
 
 
Θά ἀναφέρωμε καί κάποια πράγματα γιά τά ἀναθέματα καί τήν θέσι των μέσα στήν Ἐκκλησία.
 
 
Τό ἀνάθεμα δέν εἶναι ἐπινόησις ἤ αὐστηρότης καί φανατισμός κάποιων ἀκραίων Ὀρθοδόξων μοναχῶν, ἀλλά εἶναι διδασκαλία τῆς ἁγίας Γραφῆς. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος τό ἀναφέρει δυό φορές στό ἴδιο σημεῖο τοῦ λόγου του, γιά νά δείξη, σύμφωνα μέ τόν Χρυσόστομο ἅγιο, τό σίγουρο καί ἀμετάθετο καί τό ὅτι δέν τό ἀνέφερε ἐκ παραδρομῆς ἤ ὅπως λέμε στήν ρύμη τοῦ λόγου: «ἀλλά καί ἐάν ἡμεῖς ἤ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὅ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω. ὡς προειρήκαμεν, καί ἄρτι πάλιν λέγω· εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ’ ὅ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω» (Γαλ. 1,8-9). Ἀνάθεμα σημαίνει τόν αἰώνιο χωρισμό ἀπό τόν Χριστό καί τήν παράδοσι στόν διάβολο. Ὁ ἀναθεματισμός ἰσχύει ὅταν εἶναι δίκαιος, δι’ αὐτό χάνει τήν ἀξία του καί σάν ἔκφρασι, ὅταν τόν ἀναφέρουν οἱ αἱρετικοί πρός τούς Ὀρθοδόξους, σύμφωνα μέ τόν μέγα Φώτιο.
 
 
Ὁ ἀναθεματισμός ἀκολουθεῖ κάθε αἵρεσι καί κάθε αἱρετικό, ἔστω καί ἄν δέν ἐκφωνήθηκε ἐπίσημα ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἤ ἔστω καί ἄν ἐκφωνήθηκε καί κατόπιν ἔγινε ἄρσις τοῦ ἀναθέματος. Δηλαδή τά λόγια τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἰσχύουν παντοῦ καί πάντοτε, καί σέ οἱονδήποτε ἐτεροδιδασκαλεῖ, καί ἔχουν διαχρονική σημασία καί ἔννοια· καί δέν εἶναι σάν τά ἐπιτίμια πού βάζομε γιά οἱαδήποτε ἄλλη ἁμαρτία (ἐκτός δηλαδή τῶν θεμάτων τῆς πίστεως), τά ὁποῖα ἐπιτίμια γιά νά ἰσχύουν πρέπει νά τά θέσωμε στό συγκεκριμένο πρόσωπο καί ἄν δέ τά ἐπιβάλλωμε δέν ἰσχύουν, ἔστω καί ἄν προβλέπωνται ἀπό τοῦ ἱερούς Κανόνες.
 

Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

ΕΝΑΣ ΤΡΑΓΙΚΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ἢ ΕΝΑΣ ΠΕΡΙΦΕΡΟΜΕΝΟΣ ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ;


ΕΝΑΣ ΤΡΑΓΙΚΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ἢ ΕΝΑΣ ΠΕΡΙΦΕΡΟΜΕΝΟΣ
ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ;



Ὁ μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφεὶμ μᾶς ἔχει ἀπασχολήσει πολλάκις. Ἔχουμε καταγγείλει ἀρκετὲς φορὲς τὶς ἀνακολουθίες του, τοὺς θεατρινισμούς του, τὴν κακόδοξη διδασκαλία του, ἡ ὁποία συνίσταται στὴν ἑξῆς θέση: Ὅσες αἱρετικὲς δοξασίες κι ἂν διαπιστώσουμε νὰ διδάσκουν καὶ νὰ ἐφαρμόζουν ἐντὸς τοῦ Ὀρθοδόξου χώρου οἱ παναιρετικοὶ Οἰκουμενιστές («ὀρθόδοξοι» Πατριάρχες καὶ Ἐπίσκοποι καὶ λαϊκοὶ ἀκαδημαϊκοὶ θεολόγοι), ἐμεῖς θὰ συνεχίσουμε νὰ ἔχουμε κοινωνία μαζί τους, ἕως τὴν στιγμὴ ποὺ θὰ προχωρήσουν στὸ κοινὸ ποτήριο!



Αὐτὴ ἡ θέση του ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ ὅλους τοὺς Πατέρες, μὲ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση, ἀφοῦ οἱ Πατέρες, ὅταν ὑπῆρχε αἵρεση, ἀπεμακρύνοντο ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, χωρὶς ποτὲ καὶ κανένας ἅγιος Πατὴρ νὰ διδάξει τὴν παραπάνω μετα-πατερικὴ διδασκαλία τοῦ Μητροπολίτη Πειραιῶς.



Αὐτῆς τῆς κακόδοξης θέσης ἐξαγωγή, ἔκανε ὁ μητροπολίτης Πειραιῶς καὶ στὴν Κωνστάντζα Ρουμανίας, ὅπου μετέβη γιὰ Προσκυνηματική ἐπίσκεψη, προσκεκλημένος ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Ἀρχιεπισκοπὴ Τόμιδος.



Ἐξέθεσε σὲ κήρυγμά του ἐκεῖ μὲ καταπληκτικὴ ἐνάργεια καὶ σαφήνεια τοὺς λόγους διὰ τοὺς ὁποίους ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι παναίρεση. Ἐπανέλαβε τὴν διαπίστωση ὅτι συνεχῶς «ἀμβλύνονται τὰ ὀρθόδοξα κριτήρια» τῶν πιστῶν, ὅτι ἀναγνωρίζονται καὶ νομιμοποιοῦνται οἱ αἱρέσεις ὡς Ἐκκλησίες, ἐπιβραβεύεται ἡ Οὐνία, ὑπογράφονται «ἀντορθόδοξα ἀνακοινωθέντα» ἀπὸ κοινοῦ μὲ τοὺς αἱρετικούς, «γκρεμίζονται τά ὅρια μεταξύ ἀληθείας καί πλάνης, Ὀρθοδοξίας και αἱρέσεως καί ἐπιδίδεται ἄριστα στό ἀγώνισμα τῆς κατεδαφίσεως τῆς Ὀρθοδοξίας»!



Καὶ ἐνῶ, ὅταν συνέβαινε ἔστω καὶ μιὰ μόνο ἀπ’ ὅλες αὐτὲς τὶς κακοδοξίες, οἱ Ἅγιοι Πατέρες καὶ οἱ πιστοὶ χριστιανοὶ ὅλων τῶν αἰώνων ἀπομακρύνονταν ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς ποὺ τὰ διέπρατταν, ὁ κ. Σεραφεὶμ προτείνει νὰ ἀποδέχεται τὴν κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές, ἕως ὅτου συγκληθεῖ  Σύνοδος (ἡ σύνθεση τῆς ὁποίας γνωρίζουμε ὅτι θὰ εἶναι οἰκουμενιστική) γιὰ νὰ καταδικάσει τὸν ἑαυτό της!!!



Καὶ βρῆκε τὴν εὐκαιρία κι ἐκεῖ (στὴ Ρουμανία) ὁ κ. Σεραφεὶμ νὰ κατηγορήσει τὴν Διακοπὴ Μνημόνευσης τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν, τὴν μόνη ἐκκλησιαστικὴ πράξη ποὺ μπορεῖ νὰ φρενάρει τὴν ἐξάπλωση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!



Ἀκούγοντας αὐτὴ τὴν ὁμιλία τοῦ κ. Σεραφείμ, σκέφτηκα: Ὁ Πειραιῶς εἶναι, ἄραγε, ἕνας τραγικὸς Ἐπίσκοπος, ποὺ ἐνῶ διαπιστώνει καὶ νιώθει στὸ πετσί του ὅτι ἡ φωτιὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κατακαίει τὰ πάντα, περιμένει, κατακαιόμενος μετὰ τοῦ ποιμνίου του, ΠΟΤΕ θὰ ἔρθει ἡ πυροσβεστικὴ γιὰ νὰ τὴν κατασβέσει; Τί τὸν ἐμποδίζει νὰ διακόψει τὴν κοινωνία μὲ τοὺς ἐμπρηστὲς Οἰκουμενιστές;



Ἢ μήπως γίνεται ἄθελά του ἢ καὶ ἠθελημένα ἕνας περιφερόμενος πράκτορας τοῦ Φαναρίου καὶ τῶν Οἰκουμενιστῶν, ὡς νὰ ἔχει ἀναλάβει πλέον ἐργολαβικῶς τὴν κατασπίλωση καὶ κατασυκοφάντηση τῆς Ὀρθόδοξης Παραδόσεως, ποὺ εἶναι ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς;



Παραθέτουμε παρακάτω τὰ κύρια σημεῖα τῆς ὁμιλίας του, σημειώνοντας ὅτι ξέχασε νὰ παραθέσει ἀνάμεσα στὶς αἱρετικὲς θεωρίες ποὺ ἀναφέρει, τὴν αἱρετικὴ δοξασία περὶ «διηρημένης Ἐκκλησίας» τοῦ μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου Σαββάτου, τὴν ὁποία κατήγγειλε ἐν Συνόδῳ! Γιατί; Μήπως ἐπειδὴ ἐν τ μεταξὺ συμβιβάστηκε μετὰ τοῦ Μητροπολίτου Μεσσηνίας; (Πρόσφατο ἐνημερωτικὸ ἄρθρο ἐδῶ).



Σημάτης Παναγιώτης




Ὁ κ. Σεραφεὶμ δηλαδή, ἐπανέλαβε ὅτι οἱ Οἰκουμενιστὲς μὲ «τούς συγχρόνους μεθοδευμένους καί ἐπιτηδευμένους ἀτέρμονες οἰκουμενιστικούς θεολογικούς διαλόγους», στοὺς ὁποίους παρατηρεῖται ἀκόμα καὶ «παραποίηση τῶν Γραφικῶν χωρίων», «ἀμβλύνονται τὰ ὀρθόδοξα κριτήρια» τῶν πιστῶν, γίνεται «ἀμοιβαία ἀναγνώριση ἐκκλησιαστικότητος» (ἀναγνωρίζουμε τοὺς αἱρετικοὺς ὡς Ἐκκλησίες). Μὲ αὐτοὺς «ἀθωώνουμε καὶ ἐπιβραβεύουμε τὴν Οὐνία, συμμετέχουμε στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν ἢ μᾶλλον τῶν αἱρέσεων» καὶ ὑπογράφουμε (οἱ “ὀρθόδοξοι” ἀντιπρόσωποί μας) «ἀντορθόδοξα ἀνακοινωθέντα καὶ κείμενα δίχα Συνοδικῆς διαγνώμης καὶ ἀποφάσεως, (Λίμα Περοῦ 1982..., Πουσὰν Νοτίου Κορέας 2013)». (σ.σ. Ἐφ’ ὅσον ἐπὶ σαράντα χρόνια ἡ Σύνοδος, κ. Σεραφείμ, δὲν τὰ καταδικάζει, παρότι παρεκλήθη πολλὲς φορὲς γι’αὐτό, δὲν τὰ ἔχει ἀποδεχθεῖ διὰ τῆς σιωπῆς της Συνοδικά; Γνωρίζετε ἄλλη περίοδο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας, τέτοια -κραυγαλέως κακόδοξα κείμενα- νὰ τὰ ἀνέχονταν οἱ Ἅγιοι Πατέρες;)



Ἐπανέλαβε ὅτι «ὁ Οκουμενισμός υοθετε καί νομιμοποιε λες τίς αρέ­σεις ς “κκλησίες” καί προσβάλλει τό δόγμα τς Μις, Άγίας, Καθολικς καί ποστολικς κκλησίας. Άνα­πτύσσει, διδάσκει καί πιβάλλει νέο δόγμα περί κκλησίας, νέα κκλησιολογία, σύμφωνα μέ τήν ποία καμμία κκλησία δέν δικαιοται νά διεκδικήση ποκλειστικά γιά τόν αυτό της τόν χαρακτήρα τς Καθολικς καί ληθινς κκλησίας... Μέ τόν τρόπο, μως, ατό γκρεμίζει τά ρια μεταξύ ληθείας καί πλάνης, ρθοδοξίας και αρέσεως καί πιδίδεται ριστα στό γώνισμα τς κατεδαφίσεως τς ρθοδοξίας.



Οκουμενισμός, διά νά λοποιήση τούς στόχους του, φευρίσκει διάφορες θεωρίες, πως τίς κακοδοξίες περί “Διευρημένης κκλησίας, δελφν κκλησιν, βαπτισματικς θεολογίας, Παγκοσμίου οράτου κκλησίας, τν κλάδων, τν δύο πνευμόνων, το δογματικο μινιμαλισμο καί μαξιμαλισμο, τς μεταπατερικς, νεοπατερικς, συναφειακς αρέσεως, τς μετακανονικς αρέσεως, τς εχαριστηριακς θεολογίας, τς μετασυνοδικς θεολογίας, τν λλειματικν καί μή πλήρων “κκλησιν”, τς περιεκτικότητος, τς λλειματικς καί μή πλήρους μυστηριολογίας, τς μετατροπς τς οκονομίας σέ κρίβεια καί δόγμα, τς θεωρίας τι Πατριάρχης Κων/λεως εναι πρῶτος δίχως σον (primus sine paribus)”, ο ποες, βεβαίως, τυγχάνουν ξένες καί λλότριες τς ρθοδόξου Δογματικς διδασκαλίας καί θεολογίας.



Οκουμενισμός ξισώνει λες τίς θρησκεες μέ τήν μοναδική, θεόθεν ποκαλυφθεσα πό τόν ναστάντα Χριστό θεοσέβεια, θεογνωσία καί κατά Χριστόν ζωή. Μέ τόν τρόπο ατό, ναιρε τό δόγμα τς μοναδικς ν τ κόσμω σωτηριώδους ποκαλύψεως καί οκονομίας το νανθρωπήσαντος Υοῦ...  ς κ τούτου συνεπάγεται ναμφιβόλως τι Οκουμενισμός καθίσταται στίς μέρες μας μεγαλυτέρα κκλησιολογική αρεσις λων τν ποχν, πειδή ξισώνει λες τίς θρησκεες καί τίς πίστεις».



Παρακάτω στὸ λόγο του διαπιστώνει ὅτι «ἡ ἐξάρτηση πό τόν Οκουμενισμό συνεχίζει νά αξάνεται, διότι πάρχει α) πουσία κατηχήσεως τν πιστν σέ θέματα πίστεως, β) τρομερή λλειψη μέσων γνησίας καί ντικειμενικς νημερώσεως το λαο το Θεο καί γ) κκοσμίκευση κλήρου καί λαο.



Οκουμενισμός μφισβητε μπρακτα τήν ρθοδοξοπατερική μας παράδοσι καί Πίστι, σπέρνει τήν μφιβολία καί τήν σύγχυση στίς καρδιές το ποιμνίου καί κλονίζει πολλούς φιλοθέους δελφούς, δηγώντας σέ διαιρέσεις καί σχίσματα (π.χ. παλαιοημερολογιτισμός, ποτείχιση) καί παρασύρει να μέρος το ποιμνίου στήν πλάνη καί δι’ ατς στόν πνευματικό λεθρο.



Οκουμενισμός ντέλει ποτελε μέγιστο ποιμαντικό καί σωτηριολογικό πρόβλημα, διότι κλονίζει συνθέμελα, κυρώνει τήν σωτηρία καί τήν κατά Χάρη θέωση το νθρώπου.... Μέ πόνο καί θλίψη διαπιστώνεται τι Οκουμενισμός χει αχμαλωτίσει μέ λυσίδες καί δεσμά λες σχεδόν τίς τοπικές ρθόδοξες κκλησίες καί τίς εραρχίες τους, ο ποες λατινοφρονον καί οκουμενίζουν».

 

 Σ’ ἕνα ἀκόμα σημεῖο τοῦ λόγου του λέγει: «Τό τραγελαφικόν μως γιά τούς ρθοδόξους οκουμενιστάς εναι τι ν ποδίδουν τίτλους κκλησιαστικότητας στούς πρόδηλα κακοδόξους αρετικούς δέν τολμον, συνεπες πρός τίς διακηρύξεις τους, τήν μαζί τους μυστηριακή διακοινωνία γιατί γνωρίζουν τι π’ κείνης τς στιγμς θά πωλέσουν μεσα τήν κκλησιαστική τους διότητα. (σ.σ. Ξεχνᾶ σκοπίμως ὁ κ. Σεραφείμ, ὅτι ἡ διακοινωνία ἤδη πραγματοποιεῖται στὰ Πατριαρχεῖα Ἀντιοχείας καὶ Ἀλεξάνδρειας; Ἀποκρύπτει ὅτι ἡ καθυστέρηση μιᾶς εὐρύτερης διακοινωνίας ὀφείλεται στὶς ἐλάχιστες, ἔστω, ἀκόμα ἀντιδράσεις· ἀποκρύπτει ὅτι μιὰ δυναμικὴ κίνηση ἀποτείχισης, ποὺ θὰ καθοδηγεῖτο ἀπὸ κάποιους Ἐπισκόπους καὶ θὰ ἦταν σύμφωνα κατὰ πάντα μὲ τοὺς Ιεροὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, θὰ τίναζε στὸν ἀέρα τὴν πραγματοποίηση τῆς Ἑνώσεως ὑπὸ τὸν Πάπα).

 

 Ατό δέν ποτελε τήν πλέον κραυγαλέα πόδειξη τς κακοδοξίας το Οκουμενισμο;». (σ.σ. Καὶ ἐκ παραλλήλου, αὐτὴ ἡ θέση περὶ διακοινωνίας, δὲν ἀποτελεῖ τὴν πλέον κραυγαλέα πόδειξη τς κακοδοξίας τῶν ἀντι-Οκουμενιστῶν;).



Καὶ ποιά λύση προτείνει; Τὴν λύση ποὺ γνωρίζει πὼς δὲν πρόκειται νὰ φέρει κανένα ἀποτέλεσμα, ἀκόμα κι ἂν πραγματοποιηθεῖ. Προτείνει «τὴν σύγκληση ρθοδόξου Συνόδου, γιά νά ξετάση ...καί νά λάβη καταδικαστική πόφαση ναντίον τόσο το Οκουμενισμο σο καί τν κολουθούντων, διδασκόντων καί μεταλαμπαδευόντων τήν παναίρεση ατή, στε νά παύσουν τά σκάνδαλα καί σύγχυση κλήρου καί λαοῦ»!







«Η ΠΑΝΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΤΙΚΟΥ ΔΙΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ» [ΚΕΙΜΕΝΟ & ΒΙΝΤΕΟ]



"Σώσον, Κύριε, τον Λαόν Σου, και

ευλόγησον την κληρονομίαν Σου." 

  

του Αποτειχισθεντος Θεολογου Νικολαου Πανταζη

Αναρωτιέμαι, είμαστε πράγματι κληρονομία Του όταν ευλογούμε όσα ευλογούν οι Οικουμενιστές και δεν αναθεματίζουμε όσα αναθεματίζουν οι Οικουμενικές Συνόδοι και οι Άγιοι Πατέρες;
Και τι θα κληρονομήσουμε στα παιδιά μας; Οικουμενισμό; Ένωση; Συμβιβασμό; Συμπόρευση; - Να τα' χετε καλά με όλους και λόγια καλά σε όλους για όλα τα θέματα; Να υπακούτε στους επισκόπους έστω και όταν αυτοί ανυπακούν στον Παντοκράτορα Κύριο που μας διατάζει να "εξέλθουμε εκ μέσου αυτών και να αφοριστούμε;"  Και θέλουμε Πρόσωπο Θεού να δούμε;
Και τί περιμένουμε; Για να μας αφορίσουν; Και μετά τί; Θα Αποτειχιστούμε; Θα συνεχίζουμε μαζί τους να κοινωνούμε και να επικυρώνουμε την εξουσία τους επί της ζωής μας, της κοιμήσεώς μας και της αθανάτου ψυχής μας; Μας την εξαγόρασε ο Χριστός ή ο Βαρθολομαίος; Σταυρώθηκε για μας ο πνευματικός ή ο Βασιλεύς της δόξης; Και ποιά δόξα επιζητούμε; Τη δική μας, των ανθρώπων ή του Θεού;
Αλήθεια, ποιού Θεού; Των Ζηλωτών, των Γερόντων, των Οικουμενιστών; Του "Παναγιωτάτου" Πάπα ή του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού και τους Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Επισκόπου Θεσσαλονίκης ο οποίος διέκοψε τη Μνημόνευση και δεν κοινωνούσε με άλλους συνεπισκόπους που Μνημόνευαν τον Πατριάρχη τους Καλέκα και αναθεματίστηκε από τον Πατριάρχη και κατηγορήθηκε βάναυσα από τους τότε δουλοπρεπείς ιερείς και πωρωμένους θεολόγους ως "εκτός" της Εκκλησίας και έξω της Κιβωτού...
Ποιανού, πείτε μου, ποιανού όμως έχουμε σήμερα την Εικόνα και τιμούμε, του Αγίου Γρηγορίου ή του Πατριάρχη Καλέκα; Και ποιανού Εικόνα έχουμε στα σπίτια μας, του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου ή του Μασώνου Χρυσοστόμου Σμύρνης; Και ποιός ευθύνεται για αυτό το έγκλημα; Πάντοτε οι άλλοι... Όχι εμείς, όχι οι πνευματικοί μας. Βέβαια. Εμείς εξαιρούμαστε. Οι άλλοι πάντα φταίνε.
Στην Ορθοδοξία, δεν πρέπει να "θεοποιούμε" ή Αλάνθαστο να θεωρούμε κανένα, ούτε τους πνευματικούς μας. Όπως έλεγε ο άγιος Γέροντας Παϊσιος, πρέπει όλοι μας να περνάμε από το αυστηρό κόσκινο των Αγίων Πατέρων και να εξετάζουμε εάν συμβαδίζει η διδασκαλία και στάση μας με τη δική τους. Η Ψευδο-ένωση επί θύραις. Ο Πάπας επί Παναγίου Τάφου, το εστεμμένον θηρίον μνημονεύτηκε ως Παναγιώτατος από Ωραίας Πύλης του Κεντρικού της Οικουμένης Πατριαρχικού Ναού. Οι συμπροσευχές όχι πληθαίνουν μα οργιάζουν και σε λίγο οι δαιμονισμένοι Τζιχαντιστές τα κεφάλια μας θα σφάζουν!! Και ο "Πράσινος" Πατριάρχης μοιράζει "άγια και ιερά Κοράνια" τα οποία διατάζουν αυτούς τους βάρβαρους αποκεφαλισμούς!
Και όλα αυτά, εμείς τα ανεχόμαστε, και συμβιβαζόμαστε επειδή ο διάβολος μας έπεισε, "και καλά" μας κατάφερε να φοβώμαστε τα σχίσματα των Παλαιοημερολογητών! Γι αυτό καθόμαστε στη άνεση της φωλίτσας μας και κάνουμε αγία υπομονή "άχρι καιρού", γενόμενοι φανατικοί οπαδοί της Νέας Αιρέσεως του Αχρικαιριτισμού. "Μη κάνουμε, σου λέει, σχίσμα". Και οι Άγιοι Πατέρες που μας διαβεβαιώνουν πως οι Αποτειχίζοντες "ου σχίσματι την ένωσιν των εκκλησιών κατέτεμον" που πάνε, περίπατο; Ή μήπως είναι αυτά φανατισμοί του χθες, κι αν θες, οι Μεταπατερικοί έχουν τώρα τα γένια και τα χτένια;
Και έτσι, σήμερα, το "Δι΄ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών" μετατράπηκε σε "Δι' ευχών των αγίων ηγουμένων ημών" οι οποίοι ενώ, ήταν είναι και θα είναι κατά πάντα σεβαστοί και λιαν αγαπητοί, όμως η αγάπη μας και η τιμή προς τους Θεοφόρους Αγίους μας Πατέρες, ποτέ δεν πρόκειται να αντικατασταθεί με την τιμή προς τους Ηγουμένους. Και όταν οι δύο αυτές τιμές συμβεί να συγκρούονται, δίως άλλη σκέψη, η καριδά μας, η σκέψη μας, η βούλησή μας, η ζωή μας, ο αγώνας μας και η εν γένει στάση μας πρέπει να περιστρέφεται αποκλειστικά και μόνο γύρω από την Διαχρονική Αλάνθαστη Διδασκαλία των Αγίων Πατέρων, ειδ' άλλως Λαός του Θεού που ξεχνά την Ιστορία του και πετά τους Κανόνες Διακοπής Μνημονεύσεως και Αποτειχίσεως στης λήθης το συρτάρι, είναι υποχρεωμένος να ξαναζήσει Ματ, Αρσενοκοίτας Επισκόπους, "αγιοποίηση" Μασόνων, Μνημόνευση του Πάπα, Συνοδική ευλογία του Αντιρατσιστικού Νόμου, προώθηση του μικροτσίπ από "πνευματικούς" και υποδοχή του Αντιχρίστου εκ των πλανηθέντων εκλεκτών.
Εφ' όσον κοιμώμαστε, αγαπολογούμε και καινοτομούμε στα περί Πίστεως και περί αποκλειστικής Οδού αντιμετωπήσεως της Παναιρέσεως, εφ' όσον αγνοούμε τους Πατέρες, απορρίπτουμε την Εν Αγίω Πνεύματι Απομάκρυνση και πεισματικά, ηθικολογικά, ευσεβίστηκα αναγνωρίζουμε τους ψευδο-επισκόπους και Λυκο-ποιμένας ως Ποιμενάρχες μας "εις τόπον και εις τύπον Χριστού, τότε μην περιμένουμε καμία αλλαγή στο Εκκλησιαστικό.
Φτάνει ο Χαρτοπόλεμος! Τέρμα ως εδώ. Το "εσύ" και το "εγώ", αν γίνει "Εμείς" και σε Ναούς των Οικουμενιστών κανέναν πιστό δεν δεις, τότε ανάμενε Θαύματα κυριολεκτικά, πρόσμενε Ανάσταση και Αναγέννηση Νέων Πατερικών Μορφών που θα συγκαλέσουν Αληθή Ορθόδοξη Σύνοδο, που θα καταδικάσουν επισήμως τον Οικουμενισμό και θα εκδιώξουν τη Σφενδόνη τη του Πνεύματος τους Αιρεσιάρχες, που θα Υψώσουν κέρας Χριστιανών Ορθοδόξων και θα εξυψώσουν τον Σταυρόν του Κυρίου όπως ακριβώς στην πρώτη, πρώιμη και Ιστορική, Πατριαρχική Υψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού!
Σταυρός, ο φύλαξ πάσης της Οικουμένης αλλά και φύλαξ πάντων των πιστών εκ της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού. Αν σταυρώσουμε την Κοινωνία μας με Οικουμενιστές και θυσιάσουμε την ιδιωτική, εγωϊστική μυστηριακή μας ζωή ένεκα διωγμού της Πίστεως και απαρνήσεως του μολυσμού που κηρύττουν οι Άγιοι Πατέρες, τότε θα δούμε καλύτερες, αγιότερες και Ορθοδοξότερες ημέρες.
"Νυν υπέρ πάντων Αγών." Διώκεται ανελέητα η Αγία μας Ορθόδοξη Πίστη. Κηρύσσεται δημοσίως, "γυμνή τη κεφαλή", η Παναίρεση η Φρικτή του Οικουμενισμού και μεις περιμένουμε να δούμε πρώτα παπικό σκυλί, στην ωραία πύλη, αφού δοθηκαν πλέον "τα άγια τοις κυσί", προς τί η πλάνα αυτή, αχρικαιρίτικη αναμονή; Προς τί η πειθώ σε αυτούς που απειθούν και αρνούνται να πειθαρχούν στον Τριαδικό μας Θεό ενώ προσελκύουν την "ποιούσαν την γη τρέμειν" οργή Του;
Εάν οι Θεομηνίες δεν μας ευαισθητοποιούν, τότε ας αναλογιστεί ο καθένας μας την ευθύνη τη προσωπική που φέρει, ως προς την στάση και αντιμετώπισή μας έναντι των συγχρόνων αιρετικών εκκλησιαστικών ηγετών. "Σταυρέ Πανσεβάσμιε, καθαγίασον ημών, τας ψυχάς και τα σώματα, τη δυνάμει σου!"
ΔΙ' ΕΥΧΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΗΜΩΝ!

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

Ο π. Ευθύμιος δεν κοινωνεί όσους κοινωνούν εκεί που μνημονεύονται οι αιρετικοί Οικουμενιστές Επίσκοποι.

 

O Aρχιμανδριτης π. Ευθυμιος Τρικαμηνας  σημερα Σαββατο 20 ΣΕπτεμβριου εδω κοντα μας στον Αγιο Μαρκο τον Ευγενικο Σουρωτης Θεσσαλονικης.

O Aρχιμανδριτης π. Ευθυμιο;ς Τρικαμηνας καθε μηνα μαζι μας εδω στην Μακεδονια μας.

Θεια λειτουργια θα τελεση ο αρχιμ. Ευθυμιος Τρικαμηνας σημερα Σαββατο 20 Σεπτεμβριου του αγιου Ευσταθιου του Πλακιδα - ο οποιος μαρτυρησε με την οικογενεια του μεσα σε πυρακτωμενο βοδι - στον ιερο ναο του Αγιου ΜΑΡΚΟΥ του Ευγενικου στην Σουρωτη Θεσσαλονικης. 

Οσοι αισθανεσθε πιστοι και ευσταλεις Αγωνισται της κινδυνευουσης Πιστεως των Ορθοδοξων, υπο του Παμφαγου Τερατος του Οικουμενισμου Πανθρησκειασμου, που προωθει ο Αρχιαιρεσιαρχης Βαρθολομαιος και οσοι αισθανεσθε αγανακτησι και αηδια, απο τους επισκοπους που τoν μνημονευουν ΑΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΤΑ, ΠΡΟΣΕΛΘΕΤΕ. 

Για την διευκολυνσι σας τηλεφωνειστε στο τηλεφωνο 6972-896024.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΡΟΣΟΧΗ. 

Ο π. Ευθύμιος δεν κοινωνεί όσους κοινωνούν εκεί που μνημονεύονται οι αιρετικοί Οικουμενιστές Επίσκοποι.

Οτι ου δει Αιρετικων ευλογιας λαμβανει, αιτινες εισιν αλογια μαλλον ή ευλογια. (Κανων ΛΒ΄της εν Λαοδικεια Συνοδου).



 ==============

Να φιλούμε το χέρι

των οικουμενιστών επισκόπων

και ιερέων ή όχι;




Και οι δυο τους, οι παραπνω καραμπινατοι Αιρετικοι και Οικουμενιστες, λενε και πραττουν Αιρετικα, ασεβουν και βλασφημουν Αγιους, Ιερους Κανονες και την ιδια την Μια Αγια Καθολικη Εκκλησια.
    Η "ευλογια τους" κατα τους Ιερους κανονες ειναι   ΑΛΟΓΙΑ. 
    "Οτι ου δει Αιρετικων ευλογιας λαμβανει,   αιτινες εισιν αλογια μαλλον ή ευλογια". (Κανων ΛΒ΄της εν Λαοδικεια Συνοδου).




του Αποτειχισθεντος Θεολογου Νικολαου Πανταζη



Ευχαριστώ πολύ ανώνυμε αδελφέ μου για την πάρα πολύ καλή σου ερώτηση.
Δεν σε κατηγορώ καθόλου για την ανωνυμία η οποία σε αυτή την περίπτωση είναι απολύτως σεβαστή. 

Ρωτάς τόσο όμορφα, ευγενικά και καλοπροαίρετα (πιστεύω) που θα ήταν ασέβεια να σε κατηγορήσουμε για κάτι.
Δεν θα σου πω "τη γνώμη μου" αλλά τί λέγει η Αγία Γραφή και οι Αγιοι Πατέρες.
Πριν πάμε σ' αυτό όμως, θα πρέπει πρωτίστως να προσδιορίσουμε τί σημαίνει το φίλημα του χεριού ιερέως. 

Δυστυχώς οι περισσότεροι νομίζουν πως αποτελεί απλή (συχνότατα μηχανική) ένδειξη σεβασμού στο πρόσωπο και (αφηρημένη) απόδοση τιμής στην ιεροσύνη.
Στην ουσία όμως συνιστά κοινή ομολογία Δόγματος και Πίστεως αποδοχή μέσω της Κανονικής (υποτίθεται) Ορθοδόξου Ιερωσύνης που κατέχει και δημοσίως "διακυματίζει" διά του εμφανούς εξ' αποστάσεως Ορθοδόξου Ράσου.
 

Το Ράσο είναι και χιτώνας. 
Ο Απόστολος Ιούδας, μας προειδοποιεί εκ Θεού στην Αγία Επιστολή του, όχι μόνο να μη φιλούμε το χέρι τους ή τα μάγουλά τους αλλά, χρησιμοποιεί έναν ΒΑΡΥΤΑΤΟ όρο του μίσους Θεϊκού: "ΜΙΣΟΥΝΤΕΣ και τον από της σαρκός εσπιλωμένον χιτώνα!" (Ιουδα Α' 23). 
Ακόμα και τα ρούχα τους και τα ράσα τους πρέπει να απεχθανόμαστε και να αποφέυγουμε!
Για αυτό και ο Απόστολος Παύλος απαγορεύει τον χαιρετισμό προς τους αιρετικούς. 

Το φίλημα της χείρας είναι μία μορφή χαιρετισμού και ο λέγων "χαίρε" σε αιρετικούς κοινωνεί με τα έργα τους τα πονηρά!" (Β' Ιωάν. α', 11).
Μία άλλη μορφή ασπασμού και αποδόσεως τιμής είναι το φίλημα όχι μόνο της δεξιάς αλλά και του μετώπου, πράξη που κάνουμε όχι μόνο στους ζώντες αγαπητούς αλλά και στους κεκοιμημένους! 

Για αυτό το λόγο και ο Αντίχριστος θα επιδιώξει να σφραγιστούν όλοι, ή στο δεξί χέρι, ή στο μέτωπο!
 


Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Επίσκοπος Αχρίδος, ομολογεί:
"Όταν φιλάτε το χέρι του παπά σας, φιλάτε ολόκληρη την αλυσίδα των Οσίων και Αγίων Ιερέων και Ιεραρχών, από τους Αποστόλους μέχρι σήμερα. Ασπάζεστε και προσκυνάτε τον Άγιο Ιγνάτιο τον Θεοφόρο, τον Άγιον Νικόλαο, τον Άγιον Βασίλειο, τον Άγιον Σάββα και όλους τους «επίγειους αγγέλους και ουρανίους ανθρώπους», που, όταν ήταν στη γη, κοσμούσαν την Εκκλησία και τώρα στολίζουν τον ουρανό.
"Ο της δεξιάς χείρας του ιερέως ασπασμός, φιλήματι αγίω ισούται, παρατεινόμενος τοις Αγίοις πάσι, τοις Πατράσι, τοις Αποστόλοις, και τί λέω, τω Ιδίω τω Χριστώ! Τούτο τούτο εστί θαρρώ, αληθής Αρχιερέως προσκύνησις κατά την τάξιν Μελχισεδέκ".
Έτσι και το φίλημα της χείρας των Οικουμενιστών, όπως ακριβώς και το φίλημα των ποδιών των αιρετικών επεκτείνεται ως το βλάσφημο δόγμα και τη σατανική τους πλάνη! 

Το αντίστοιχο φίλημα της παντόφλας του Πάπα, αυτό ακριβώς δηλώνει, την υποταγή σο Πρωτείο και το Αλάθητο, για αυτό και ο Πάπας είχει την σατανική αξίωση άπαντες οι της Πατριαρχικής εκπροσωπείας με τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό, Επίσκοπο Εφέσου, να προσκυνήσουν την παντούφλα του, πράγμα που αρνήθηκαν! 
Ω της τραγικής ειρωνείας πως άπαντες έπειτα έκαναν κάτι χειρότερο, υπέγραψαν την ένωσιν, ΠΛΗΝ του Αγίου Μάρκου!



Όταν λοιπόν φιλούμε το χέρι Λατινοφρόνων Οικουμενιστών, προδίδουμε ασυνείδητα την πίστη, αποδεχόμαστε την Παναίρεση, υποτασσόμαστε στο Πρωτείο και έμμεσα προσκυνούμε τον Πάπα! 
Είναι τόσο μεγάλο και φρικτό το κακό που οι Άγιοι Πατέρες διά στόματος του Αγίου Πατριάρχου Γερμανού Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος αποτελεί την ανωτάτη εξουσία και κεφαλή της Ορθοδοξίας και εκφράζει την ομόφωνη διδασκαλία των Προκατόχων του, λέγει επί τούτου:

"Εξορκίζω όλους τους λαϊκούς, όσοι είστε γνήσια τέκνα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, να φεύγετε ολοταχώς από τους ιερείς που υπέπεσαν στην υποταγή στους Λατίνους, και ΜΗΤΕ  ΣΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑ να συγκεντρώνεστε μαζί τους, ΜΗΤΕ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΤΕ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΕΥΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ. Είναι καλύτερα να προσεύχεσθε στο Θεό ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΣΑΣ μόνοι, παρά να συγκεντρώνεσθε στην εκκλησία μαζί με τους Λατινόφρονες. Ει’ δ’ άλλως, θα υποστήτε την ίδια κόλασι μ’ αυτούς".
(Αγιος Γερμανός Β΄ Κωνσταντινουπόλεως 1222-1240)

 

Αυτά δεν είναι αστεία ούτε φανατισμοί. 
Δεν επιτρέπεται όχι μόνο το χέρι τους να φιλάμε, ούτε στους Ναούς τους να πάμε, ούτε την αφεντειά τους να προσκυνάμε! 
Η συμπόρευσή μας σημαίνει παράταση και διαιώνιση της αιρέσεως και πρέπει τουλάχιστον με την στάση μας να αρνηθούμε οοιαδήποτε κοινωνία ή συμμετοχή στην ενοχή και τον μολυσμό συνειδήσεως. 
Όταν φιλώ το χέρι Οικουμενιστού ιερέως, ασπάζομαι τον ίδιο τον Οικουμενισμό και... ΜΟΛΥΝΩ με την προαίρεσή μου τα Μυστήρια!

Αυτό δεν ισχύει βέβαια, για αυτούς που δεν γνωρίζουν. 

Υπάρχουν όμως και οι "σκληροκέφαλοι" οι πεισματάρηδες και ισχυρογνώμονες, οι οποίοι, ενώ διαβάζουν τί λένε οι Πατέρες, γυρίζουν τη πλάτη και λέγοντας το περιφρονητικό, υπερήφανο "ακουσόμεθά σου και πάλιν", επιστρέφουν στην ίδια πλάνη.

 

Η γυναίκα θεωρείται νομικώς ακάθαρτη κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσεώς της (Λευϊτικόν 15, 19-33) και δεν επιτρέπεται να φιλήσει Εικόνες, ούτε το χέρι του Ιερέως. 
Ο Άγιος Νεκτάριος για παράδειγμα, όταν με το χάρισμά του έβλεπε κάτι τέτοιο σε μοναχές που πλησίαζαν να του φιλήσουν το χέρι, το αποτραβούσε απότομα, να δείξη την άρνηση μολυσμού.
Εάν ο μολυσμός αυτός ισχύει για κάτι φυσιολογικό στο ανθρώπινο σώμα, πόσο μάλλον ισχύει και κατισχύει για κάτι βρώμικο και σιχαμερό, αφύσικο και μολυσματικό, βλάσφημο και αποξενωτικό από το Θεό, όπως είναι η ΑΙΡΕΣΗ.
Ακόμη και για μη καταδικασμένους αιρετικούς αριχιερείς, επειδή συνευδοκούν, συμφωνούν και γίνονται, έστω και θεωρητικώς, συναντιλήπτορες, οι Αγία Ζ' Οικουμενική Σύνοδος τους ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΕΙ!